passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

The 10 Year Gap - Hoofdstuk #2 - door Precious Pages

The 10 Year Gap

/

Hoofdstuk 2

Chapter 1

I came from a very rich family. And because I was the only child, I could easily get what I wanted. Kapag may gusto ako, nakukuha ko agad. Hindi ko na kailangan pang magsabi nang dalawang beses. They would always give me everything my heart and eyes desired. Maybe that was the only way they knew to express their love and care for me.

My mom and dad were both busy with our business ever since I was little. Palagi silang wala sa tabi ko. I did not even remember any good memories wherein they were both by my side. Mas marami pa silang oras na ginugugol sa pag-aasikaso ng mga business namin rather than taking care of me. That was why they poured their love through material things I asked from them. They thought that the most expensive things in the world were enough to fulfill their duties as my parents.

I was aware that everybody around me hated me so much. They often called me names behind my back—spoiled brat, sutil, masamang ugali, demonyita, and so on. But I did not really care about the things they said about me. People who talk behind your back are worse than trash. Hindi ko naman sila masisisi kung gano’n ang tingin nila sa akin kung gumagawa ako ng mga paraan para mapaalis sila sa mansiyon.

Habang lumalaki ako, gumagawa ako ng mga kalokohan para isa-isang mawala ang mga katulong at guards sa mansiyon. Nandiyan iyong susunugin ko ang mga damit nila; bubuhusan ko sila ng juice sa mukha; maglalagay rin ako ng mga palaka sa maids’ quarter at magkakalat kahit kalilinis lang. I know, cruel as it may seem, pero `yon lang ang alam kong paraan para makuha ang atensiyon ng mga magulang ko.

I thought kapag wala nang mga katulong and guards sa mansiyon, uuwi sila para sila na mismo ang mag-alaga sa akin. Para magkaroon na sila ng time para sa kaisa-isa nilang anak. I really wanted my dad to ride with me whenever I go to school. I always wanted my mom to comb my hair when I wake up. Gusto ko sila kaagad ang makikita ko sa umaga paggising ko. You know, typical family bonding everyday. Material things weren’t important to me because I had always dreamed of their attention and love.

But no matter how hard I tried, my parents didn’t seem to care. Kapag may umaalis na katulong, may makukuha agad sila. Kapag may magre-resign na guard, may pamalit agad sila. Ganyan ang cycle na nangyayari sa mansiyon. But I didn’t give up. Habang lumalaki ako, parami nang parami ang umaalis at dumadating sa mansiyon namin. It was getting frustrating, really. Nakakapagod manlimos ng atensiyon sa sarili mong mga magulang. It was like the loneliness that was living inside my body was slowly drowning me.

Naalala ko ang family bonding sa school namin before. I was just eight years old back then. Hindi naman ako umasang makakarating pa ang mga magulang ko, pero sinabi ko pa rin na may event sa school. They told me they were going to attend dahil tapos na ang business trip nila outside the country. Sa sobrang saya ko, napatalon ako sa kama while screaming. Halos mapunit ang mga labi ko sa kakangiti. I was looking forward to that day. I was looking forward to our family bonding.

Napansin ng mga katulong namin na hindi na ako gumagawa ng kalokohan. Akala nila, nagbago at bumait na ako. Hindi lang nila alam na masaya ako dahil uuwi ang mga magulang ko para samahan akong um-attend sa event. Iyon ang kauna-unahang beses na dadalaw sila sa school na kasama ko. Halos hindi na ako makatulog sa kahihintay na dumating ang araw na uuwi sila.

Dumating na ang araw ng family day sa school. Ang aga kong nagising noon. Ako na mismo ang naligo at nagbihis mag-isa. Todo ang ngiti ko habang naglalakad papunta sa kuwarto ng mga magulang ko. Kabado pa ako nang buksan ang pinto nila. I took a deep breath before opening the door.

“Good mor—” Naputol ang sasabihin ko nang tumambad sa akin ang empty room ng parents ko. It wasn’t really empty, though. Their room was filled with expensive and luxurious things. But because my parents weren’t there, it felt empty inside.

Nilakasan ko ang paninindigan sa sarili. Even if I were on the verge of crying, I fought the feeling. Kahit ang bata ko pa, nakaramdam na agad ako ng paninikip ng dibdib. They had sworn to me they would attend my special day, but they failed to keep their promise. Umasa ako kaya nasaktan ako. I smiled bitterly. Ano pa ba’ng bago? Palagi namang ganito. Kailan ba sila naglaan ng oras para sa sarili nilang anak?

Dumating ako sa school na walang expression sa mukha. My eyes were as cold as ice. My lips were in a straight line. Hindi ko magawang makaramdam ng kahit anong emosyon habang nakatingin sa paligid. Lahat ng schoolmates ko ay kasama ang mga magulang nila. They were happily talking to each other, laughing to their hearts’ content. While here I was, walking with my maid beside me.

That time, I really felt unwanted. I felt like I was walking alone in the dark side of the Earth. Everything that I was seeing seemed so far away from me. Lahat ay nasa malayo. Ako lang ang nag-iisa.

Ilang beses ko nang gustong umiyak, pero hindi ko magawa. Ayokong iyakan ito. Kahit bata pa ako, sinabi ko sa sarili ko na malakas akong babae. I am Angeline Cruzette Sy—the daughter of one of the richest families here in the Philippines. I marked to myself that nobody wanted me. Nobody really cared for me. Even my own parents didn’t want me. I was alone. I had everything, but at the same time, I had nothing.

Mas naging doble ang kasamaan ng ugali ko habang lumilipas ang panahon. There were times pa na umiiyak na ang mga katulong sa harap ko. May ginupitan ako ng buhok. May binuhusan ng pintura. Naglagay ng mga pulang langgam sa damit ng isa sa kanila. Lahat ng kalokohan ay ginagawa ko na hanggang sa mapaiyak na lang sila at umalis ng mansiyon.

One time, habang nag-iikot sa garden ng aming mansiyon ay narinig kong nag-uusap ang mga maid sa sarili nilang quarter. Sumilip ako sa bintana at nakita kong nag-iimpake na ang maid na kararating lang noong isang araw.

“Grabe na talaga `yang batang `yan. Hindi ko alam kung saan nagmana. Ang bata-bata pa, pero ubod na ng sama ang ugali. Mababait naman sina Mr. and Mrs. Sy. Kaya siguro hindi `yan binibigyan ng atensiyon dahil masama ang ugali. Paano mo mamahalin ang anak na ang sama ng ugali?”

“Sinabi mo pa. Walong taong gulang pa lang pero ang sungay, ang haba-haba na. Hindi ko na kayang tumagal dito. Ayoko na. Magre-resign na ako. Hindi ko na kaya ang mga pinaggagagawa ng demonyitang bata na `yan. `Yan ang papatay sa akin, eh.”

“Kaya hindi ko masisisi si Mr. and Mrs. Sy kung mas gusto nilang wala rito kaysa kasama ang anak nila. Magkaroon ka ba naman ng ganyang anak, tingnan na lang natin kung hindi ka masuka.”

Sumikip ang dibdib ko dahil sa mga sinabi nila. But just like before, I didn’t cry. Their words were like sharp swords that were continuously stabbing my heart. I was weak inside, but I never let it show. I continued to pretend that I was tough and strong outside. I immediately went inside their quarter, saka nagsalita.

“O, tapos na kayo?” seryoso kong tanong sa kanila. “Mga mahihirap! Lumayas na kayo rito. Hindi ko kailangan ng mga katulong na pangit.”

“Talagang lalayas na ako rito!” Sumagot ang isang katulong. “Hindi ko kayang tumagal sa isang lugar na kasama ang demonyitang tulad mo. Kay bata-bata pa, pero ang sungay ang haba na!”

“Kung demonyita ako, ano ka? Kabit ni Satanas o baka naman kanang-kamay ni Lucifer?” natatawa kong tanong. “At ikaw!” Turo ko ro’n sa isa pang katulong. “Mag-impake ka na rin. Lumayas ka na kasama ng kabit ni Satanas at bumalik na kayo sa ilalim ng lupa. Mga mukhang nuno sa punso.”

Lumayas na ako sa harap nila pagkatapos kong sabihin `yon. Alam kong masyadong matabil ang dila ko para sa edad ko noon. Pero masisisi ba nila ako? Everything I said came from them. Sa kanila ko lang natutunan ang mga salitang hindi dapat sinasabi ng isang bata.

Pagrabe nang pagrabe ang ginagawa ko sa kanila. Ang pinakamaikling maid na nag-stay ay twenty-four hours habang ang pinakamatagal naman ay three days. Lahat sila umiiyak habang nililisan ang mansiyon namin. Habang ako naman ay nakatingin lang sa kanila habang nakangiti, tulad ng isang demonyita na sinasabi nila.

Lahat ng tao sa mansiyon at even sa school ay ilag sa akin. Walang lumalapit para makipagkaibigan. Walang gustong kumilala sa isang tulad ko at sa totoong ako. Lahat sila’y naglalagay ng distansiya sa sarili nila. Para akong may sakit na nakakahawa kaya iniiwasan. Siguro kung walang malaking share ang mga magulang ko sa school, matagal na akong na-kickout. Pinapakisamahan lang nila ako dahil ayaw nilang ma-cut ang financial support na natatamo nila sa mga magulang ko. Pero alam kong every single person in our school hated me to death.

Hindi lumilipas ang araw na wala akong ginagawa sa mga maid sa mansiyon. Parang naging routine ko nang paiyakin sila at palayasin isa-isa. I was like that growing up—mean and rebellious. But honestly, I was only a kid who wanted attention. Ginagawa ko lang daw lahat ng iyon dahil masama ang ugali, spoiled brat, sutil, at demonyita ako. Little did they know I only did those things because I wanted to get noticed, acknowledged, and loved.

One time, may isang bagong katulong na dumating. I thought she was just like the other maids that came in before her. Akala ko, hindi siya magtatagal. Ginawa ko ang lahat ng kalokohan sa kanya, pero hindi siya nagagalit. Instead, ngingiti lang siya sa akin saka aalis sa harap ko. Ibang-iba siya sa mga katulong na panlilisikan na ako ng mga mata kapag inapi-api ko, pero siya, hindi. Kumikinang pa rin sa ngiti ang mga mata niya.

Nasa swimming pool area ako noon at kumakain ng dessert. Naglilinis sa swimming pool ang bagong katulong. Nakaisip ako ng bagong kalokohan kaya mabilis akong tumayo at itinulak siya sa pool. Tinawanan ko siya no’n at hinintay siyang magalit, pero hindi nangyari. Nakitawa lang din siya saka ako winisikan ng tubig na parang nakikipaglaro.

“Ahh! Gusto mong magwisikan ng tubig! Yari ka sa akin,” sabi niya habang umaahon sa tubig.

Napatitig lang ako sa kanya dahil sa naging reaksiyon niya. Why? Why didn’t she get mad? Dapat ay magagalit siya. Dapat sasabihan na niya ako ng kung ano-anong masasakit na salita. Bakit nakangiti pa rin siya?

Tinitigan ko lang siya saka bumalik sa kinauupuan ko. Iniisip ko kung bakit hindi siya marunong magalit. Naramdaman ko na lang na umupo siya sa tabi ko saka nagsalita.

“Alam mo, Angeline, naiintindihan kita,” panimula niya. Hindi ako tumitingin sa kanya. “Alam kong ginagawa mo lang `yang mga kalokohan na `yan dahil gusto mong mapansin. Gusto mo ng atensiyon. Gusto mong makaramdam ng pagmamahal sa paligid mo. Nais mo lang ng isang tao na titingin sa `yo bilang isang batang humihingi ng kalinga. Pero dahil hindi ka naiintindihan ng mga tao sa paligid mo, sinasabihan ka nila ng masasakit na salita.”

Napatingin ako sa kanya at nakita kong nakatingin din siya sa akin. Muli siyang ngumiti.

“Huwag kang mag-alala. Nandito ako. Ako na ang titingin sa `yo. Ako na ang kakalinga sa `yo. Hindi mo na kailangan magbalat-kayo na isang sutil na bata, na isang demonyita. Alam kong sa kaibuturan ng puso mo ay mabuti ka. Hindi ka naman talaga demonyita at isa kang angel. Parang pangalan mo.” Ngumiti siya.

Doon ko unang naramdaman na gusto kong umiyak hindi dahil nasasaktan ako, kung hindi dahil natuwa ako sa sinabi ng bagong katulong. Sa kauna-unahang pagkakataon, may isang taong nakaintindi sa akin, may isang tao na nakakita sa kung ano talaga ako. Naramdaman ko na lang ang sarili ko na lumuluha kaya nagulat ako nang bigla niya akong yakapin.

Naging maayos ang pakikitungo ko kay Yaya Lordes pagkatapos n’on. Sa lahat ng katulong namin, siya lang ang kaisa-isang pinakikisamahan ko nang maayos. Palagi siyang nasa tabi ko—sa pagkain, sa school, sa paglalaro, at sa pagtulog. Parang siya na ang tumayong magulang ko. Sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng pagmamahal mula sa isang taong hindi ko kaano-ano.

But I thought it would last long.

May usap-usapan ang mga maid nang mapadaan ako sa kitchen. Kasalukuyang nanonood kami ni Yaya Lordes ng isang anim é movie noon. Kukuha sana ako ng cookies nang marinig ko ang pag-uusap nila.

“Nawawala ang ilang alahas ni Madam sa kuwarto niya. Hindi ko alam kung sino ang kumukuha do’n, pero sigurado akong nando’n lang `yon noong isang araw dahil ako ang naglinis ng kuwarto.”

“Sigurado ka ba riyan? Naku, malilintikan tayo nito. Ang mamahal ng alahas ni Madam.”

“Nakita ko si Lordes noong isang gabi na lumabas ng kuwarto ni Madam. No’ng tinanong ko siya kung ano ang ginagawa niya, sabi lang niya, may pinakuha si Angeline.”

Natahimik ako dahil sa narinig ko. Wala akong naaalalang may pinakuha ako sa kuwarto nina Mommy kay Yaya Lordes. Ayokong isipin na totoo ang mga sinasabi nila dahil mahal ko si Yaya Lordes. Siya ang unang tao na nag-appreciate sa isang tulad ko. Siya ang unang nakakita na gusto ko lang ng atensiyon.

Hindi ako mapakali nang gabing iyon. Pinatulog na ako ni Yaya Lordes kaya ang ginawa ko ay nagtulog-tulugan ako para makita ko mismo kung totoo ang mga sinasabi tungkol sa kanya. Hatinggabi na nang pumuslit ako palabas ng kuwarto. Ang dilim na ng pasilyo. Naglakad ako papunta sa kuwarto nina Mommy at may narinig akong boses mula sa loob.

Boses ni Yaya Lordes!

Idinikit ko ang tainga ko sa pinto para marinig ko kung may kasama ba siya sa loob, pero wala. Parang sa cell phone lang siya may kausap.

“Oo! Kukuha ako ngayong gabi. Maraming alahas naman `to kaya hindi mapapansin na may mawawala,” pagsasalita ni Yaya Lordes. “Sapat na naman ang nakukuha ko kaya malaking halaga na rin `to kahit papaano. Aalis na rin ako. Wala akong pakialam sa batang `yon. Pinakikisamahan ko lang naman `yang Angeline na `yan para tumagal ako rito. Pero ngayon, hindi na. Aalis na ako. Ayokong tumagal sa isang lugar kasama ang sutil na batang `yon.”

Muli na namang nanikip ang dibdib ko dahil sa narinig ko. Nag-init ang sulok ng mga mata ko dahil sa sinabi ni Yaya Lordes. Akala ko ay totoo ang lahat ng ipinakita niya at sinabi, pero hindi pala. Katulad lang din siya ng iba, mga mukhang pera. Pera lang ang habol nila kaya dumidikit sila sa akin.

Sampung taong gulang lang ako noon, pero ilang beses na akong nasaktan dahil sa mga sinasabi ng iba. Napatagal yata ang titig ko sa pinto. Bumukas iyon at parehas kaming nagulat ni Yaya Lordes sa isa’t isa. Nakita kong may hawak siyang isang kuwintas na gold na mabilis naman niyang itinago sa likuran niya.

“O… Angeline, kanina ka pa riyan?” kabado niyang tanong. “Tara na... matulog ka na. May tiningnan lang ako sa kuwarto ng Mommy mo. Kuwentuhan uli kita ng fairy tale stories.”

Napalabi ako. Fairy tale stories? Mga kuwentong hindi totoo. Parang si Yaya Lordes. Hindi totoo ang mga ipinapakita at sinasabi niya sa akin.

Nagpatay-malisya ako sa natuklasan ko dahil ayokong umalis si Yaya Lordes. Para sa akin, kahit peke ang mga pinapakita niyang pag-aaruga, ayos lang. Ayoko siyang umalis dahil mag-iisa na naman ako. Nagbulag-bulagan ako sa mga nakita kong pagnanakaw niya. Pero hindi `yon nagtagal. Dumating ang araw na nahuli siya at agad na pinalayas.

Nagmamakaawa siya sa akin na tulungan ko siya kaya ginawa ko `yon. Nakiusap ako sa mga magulang ko na iurong ang demanda, pero hindi nila ginawa. Hinayaan nilang mawala sa tabi ko si Yaya Lordes. Hinayaan nila akong mag-isang muli. Dahil doon, lalong lumaki ang galit ko sa mga tao sa paligid ko at sa mga magulang ko. Lumalaki akong may galit na nakabalot sa puso ko.

I set up a wall na walang sinumang makakatibag. Naging demonyita na naman ako. Bumalik sa mga kalokohan at pang-aapi sa mga katulong. Kahit sarili ko ay hindi ko na maramdaman. Para akong walang kaluluwa. Punong-puno ng panlalamig ang buong katawan ko. My parents didn’t even notice that. Wala naman silang pakialam sa akin. But that was okay, I was used to it.

I was just ten years old back then, but I felt different kinds of pain. I was living in a world where people around me didn’t really care for my existence. My heart became colder. I didn’t really know what kindness meant. Sa mga mata ko, lahat ng taong lalapit sa akin ay may hidden agenda. That was why I isolated myself from the people around me. I was waiting for someone who was strong enough to pull back the light I was longing for.

KaRarating ko lang sa mansiyon galing school nang magulat ako dahil naabutan ko ang parents ko sa sala na nag-uusap. I was already fifteen years old then. They greeted me and kissed my cheek, then they asked how I had been. I told them I was okay and nothing unusual happened. Paakyat na sana ako ng kuwarto ko nang magsalita si Mommy.

“Angeline, baby, may ipapakilala ako sa `yo,” sabi niya sa akin nang nakangiti kaya napahinto ako. “May bago kang katulong. Manang Lusing, pakitawag nga ang bagong dating!”

Bagong katulong? tanong ko sa sarili. Mukhang may bago na naman akong makakasama rito sa mansiyon na mapaglalaruan. I wondered kung ilang araw ang itatagal niya. Who did she look like? How old was she? Nasa hagdan lang ako at hinihintay ang bagong dating na katulong nang mapatingin ako sa pintuan. May isang lalaki na sa tingin ko ay matanda sa akin nang sampung taon ang nakita ko. He was just wearing a simple shirt and faded maong. Mukha siyang nanggaling sa mahirap na pamilya.

But his outside appearance did not caught my attention the most. Nang magtama ang mga mata namin ay bigla siyang ngumiti. He smiled as if he was looking at the most beautiful girl he had ever met. Matangkad siya at ang ganda ng built ng katawan niya. I could even say na ang guwapo niya para sa isang mahirap na tao. I was just fifteen years old that time and I felt some unknown dancing butterflies inside my stomach.

“Baby, this is Paolo. Bago siyang katulong. Siya ang makakasama mo sa lahat ng bagay,” nakangiting sabi ni Mommy sa akin.

“Katulong? Ba’t lalaki, Mom?” nagtataka kong tanong. Nakangiti lang ang lalaking nagngangalang Paolo.

“Kasi wala na kaming makuhang babaeng katulong sa mga agency. Lahat sila dine-decline na ang offer namin ni Daddy mo.” She sighed. “Pamangkin si Paolo ni Manang Lukring. Remember her?”

I nodded. “Yeah. The one on whom I poured paint all over the body,” I said.

“Baby, stop being a spoiled brat, will you? Dahil sa mga kalokohan mo, wala nang tumatagal na katulong sa `yo. You’re already fifteen years old, yet you’re acting like some brat!” Daddy fired his words.

Whatever, Daddy. Whatever you say, I thought to myself. May oras siyang sermunan ako, pero walang oras para alamin ang nararamdaman ko.

Hindi ako umimik. Nakatayo lang ako hanggang sa mapansin kong nasa harap ko na ang bagong katulong. Katulong, `tapos lalaki. Really? I sighed.

“Hi, Angeline? Naks. Bagay na bagay sa `yo ang pangalan mo. Parehas kayong mukhang anghel,” nakangiti niyang sabi sa akin. “Ilang taon ka na? Twenty-five years old na ako.”

“As if I am interested,” pagtataray ko sa kanya. “And don’t call me Angeline. Hindi tayo close. You’re just a servant and I am your master. Call me Miss. Mga mahihirap talaga, walang respeto.”

“Angeline Cruzette! Stop acting like that!” sigaw ni Daddy. “Napakawalang modo mong bata ka!”

Muli akong natahimik. Tinigasan ko ang mukha ko at pinakitang hindi naapektuhan sa sinabi ni Dad.

“Naku, Sir, ayos lang po,” sagot ni Paolo, pagkatapos muling bumaling sa akin. “Kung ayaw mong tawagin kitang Angeline, eh, di Cruzette na lang, ayos ba?” Tumaas-taas pa ang mga kilay niya.

“Whatever!” iritado kong sagot saka umakyat papunta sa kuwarto.

Bago na namang katulong, pagkatapos lalaki pa? Ano ba? Bakit ba hindi maisip ng mga magulang ko na hindi katulong ang kailangan ko, kundi sila mismo? I sighed again. I hated that guy. Kahit ngayon lang kami nagkakilala, I just hated him so much. I hated the way he smiled. It irritated the hell out of me.

Bigla kong naalala ang sinabi ng Paolo na iyon. He was just twenty-five years old? Ang bata pa niya kumpara sa mga namasukan dito sa mansiyon.

He was twenty-five years old.

I was fifteen years old.

And we have a ten-year gap.

Veeg omhoog om door te gaan

Chapter 2

I hated everything in our school. I hated the teachers and students. They were all fake. Ang lalakas ng loob nilang ngitian ako kapag nakakasalubong ko sila, pero kapag nakatalikod naman ako, kung ano-ano na ang mga sinasabi nila. They said I was a bitch, a relationship wrecker, a boyfriend stealer, a slut, and even a hooker. As if naman maaapektuhan ako sa mga sinasabi nila. Bata pa lang ako, kung ano-ano na ang nasasabi sa akin kaya hindi na ako masasaktan. Fakers!

What I abhorred the most was when they accused me as a boyfriend stealer, slut, and even a hooker. Sure, I was a bitch, I was mean. But being a boyfriend stealer? My God. What was wrong with their twisted little minds? Wala akong ninanakaw na boyfriend. Wala nga akong friends na nakakasama tuwing free time ko, pagkatapos boyfriend pa kaya? Nag-iisip ba sila? They made me vomit. Breathing the same air they were breathing just made me sick. Fake, fake, fake.

“Kumusta ang school? Nag-enjoy ka ba?”

Napairap ako sa kawalan nang magsalita ang driver ko. Ganyan ang palagi niyang tanong tuwing sinusundo niya ako. As if he really cared. This guy really knew how to ruin my mood. Sira na nga ang mood ko, pero lalo pang nasira dahil sa pagsasalita ng lalaking mahirap na ito. Sinamaan ko lang siya ng tingin, pero tanging ngiti lang ang iginanti niya sa akin. I rolled my eyes. Buwisit na `yan. Bakit kasi hindi ko mapaalis-alis `tong buwisit na `to?

It had been been a year since he started working as my so-called maid. Katulad ng dumaan sa aking mga katulong ay pinahirapan ko rin siya. Umaasa akong mawawala agad siya sa landas ko at hindi ko na makikita ang nakakabuwisit niyang ngiti, but I failed. Kahit ano-anong kalokohan na ang ginagawa ko ay nag-stay pa rin siya. Palagi niya lang akong tatawanan. Hindi rin siya nagagalit sa akin. Palagi niya akong sinasalubong ng isang ngiti.

Nginingitian niya ako na parang hindi ako masamang tao. I hated the kindness he was showing.

I tried everything. Lahat ng ginawa kong kalokohan sa mga dati kong katulong ay ginawa ko rin sa kanya. Pinaliguan ko siya ng pintura, pero tinawanan niya lang ako at saka binuhusan din ng pintura. Nilagyan ko ng mga palaka ang tinutulugan niya, but it just turned out na nilaro-laro niya lang ang mga palaka. Sinunog ko ang damit niya, pero sabi niya ay ayos lang daw dahil luma na raw naman iyon. Gosh, hindi ba siya marunong magalit? Or he was just really good in hiding the anger that he really felt?

Minsan pa nga, habang naglilinis siya sa bakuran ay pinakawalan ko ang tatlong labrador naming aso. Akala ko ay hahabulin siya at kakagatin. But my plan backfired on me. Ako ang hinabol ng mga asong iyon. Napatalon tuloy ako sa swimming pool nang wala sa oras. He just laughed as he walked towards me.

Lalo akong nabubuwisit sa kanya habang tumatagal. Insulto sa akin ang pagngiti-ngiti niya. Paano niya nagagawang ngumiti kung mahirap lang naman siya at hikahos sa buhay? Habang tumatagal lalo akong nagagalit sa kanya. Did I already say that I hate him?

“Hoy!” pagtawag ko sa kanya. Tumingin lang siya sa rearview mirror. Nakangiti na naman siya.

“Yes, Miss?” sagot niya. “Sasagutin mo na ba ang tanong ko? Kumusta ang school mo? Masaya ba?”

“As if!” I rolled my eyes “Bakit nagwo-work ka pa rin sa akin? Pinahirapan na kita nang ilang ulit, pero hindi ka pa rin umaalis. Ganyan ka ba kahirap? Pera lang talaga ang mahalaga sa inyong mahihirap, ano? Tell me, magkano ang kailangan mo para umalis ka na sa trabaho mo.”

Napatitig siya sa akin saka ngumiti na naman. “Hindi importante sa akin ang pera, Miss Cruzette. Sure, mahirap lang akong tao at nagtatrabaho ako para maiahon sa hirap ang pamilya ko. Pero kung hindi ko pagpapaguran ang kinita ko, wala ring saysay. Gusto kong paghirapan ang mga kinikita ko. Gusto ko na ang kinakain ng pamilya ko ay galing sa dugo at pawis ko.”

“Mukhang pera lang `kamo kayong mahihirap,” tudyo ko.

Itinuon lang niya ang pansin sa dinadaanan. “Hindi naman sa gano’n. Pero tama ka. May mga mahihirap na tanging pera lang ang iniisip. Hindi mo kasi naranasan ang maghirap, eh. Ipinanganak kang nasa harap mo na ang lahat. Pero kami? Kailangan pa naming magtrabaho para lang kumain at mairaos ang pang-araw-araw,” dugtong pa niya. “Gusto ko `tong trabaho ko. Noong una, mahirap pero habang tumatagal napapamahal na ako. Lalo na sa `yo. Kaibigan ang turing ko sa `yo at hindi amo.”

“Ang kapal ng mukha!” hiyaw ko. “Amo mo ako at hindi kaibigan. Wala akong kaibigan. Ang mga tao sa paligid ko, isa lang ang kailangan kaya gusto akong maging kaibigan. Puro pera. Mga mukhang pera.”

“Hindi naman lahat. Hindi ako gano’n, Miss Cruzette.” Ngumiti siya. “Gusto kitang maging kaibigan. Kahit sampung taon ang agwat ng edad natin sa isa’t isa, gusto kitang maging kaibigan. Alam kong malungkot ka. Alam kong gusto mo lang mapansin kaya ganyan ang trato mo sa mga tao sa paligid mo. Tinutulak mo sila palayo, pero ang totoo, mas gusto mo silang lumapit sa `yo.”

Kinuha ko ang bag ko saka ibinato sa kanya. “Wala kang alam!” sigaw ko. “Manahimik ka! Wala kang alam! Shut up!” patuloy kong sigaw.

Nang huminto ang sasakyan sa loob ng mansiyon ay agad akong bumaba. Padabog ko pang isinara ang pinto ng sasakyan. Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw. Ang sikip na naman ng dibdib ko. May mga basura sa gilid kaya binuhat ko iyon at ikinalat sa loob ng mansiyon. Natahimik ang mga katulong na nakasalubong ko. Tinapunan na naman nila ako ng tingin gamit ang kanilang mapanghusgang mga mata.

“Ate Minda, ako na ang bahala. Ako na ang maglilinis diyan,” narinig kong sabi ng buwisit na Paolo na iyon bago ako makapasok ng kuwarto ko.

Lagi niyang inaayos ang ikinakalat ko. Lagi niya akong pinagtatakpan sa mga kalokohan ko. Pinapalabas niya na siya ang may gawa ng mga kinakalat ko. I hated him for that. I just really abhorred that guy.

Nagkulong lang ako sa kuwarto ko. Hindi ako lumabas. Hindi ako kumain. Wala akong ganang gumalaw. Na-bother ako sa sinabi ni Paolo kanina habang nasa kotse kami.

Natawa ako nang mapakla. H acted like he really knew me, ah. Ang kapal ng mukha ng mahirap na `yon.

“Alam kong gusto mo lang mapansin kaya ganyan ang trato mo sa mga tao sa paligid mo.”

Naalala ko ang sinabi niya kanina. Sumikip ang dibdib ko. Sabi na, eh. Katulad lang din siya ng mga ibang katulong. Katulad lang din ng Paolo na `yon si Yaya Lordes. Nagbabait-baitan para makuha ang loob ko, pero once na kumagat ako sa bitag nila, gagamitin lang ako para makuha ang totoong nais nila. Mga mapanlinlang. Mga mapagbalat-kayo. I hated all people. They were all fake. They only showed kindness to get what they really wanted from me.

Tumatagal na ang pamamalagi ng Paolo na iyon sa mansiyon kaya panay ang pag-iisip ko kung paano siya mapapaalis sa pamamahay ko. But no matter how many times I tried, wala na akong maisip. Parang lahat ay nagawa ko na. Lahat ng kalokohan ay nasubukan ko na sa kanya. Pero sadyang matiisin talaga siya. Kaya niyang tiisin ang mga pagpapahirap ko sa kanya. Hindi talaga siya nagagalit at kung hindi tawa ang isasagot niya ay ngiti naman.

What I hated the most was his smile! Ayoko ng paraan niya ng pagngiti. Mahirap siyang tao kaya kailangan nahihirapan siya. Wala siyang karapatang ngumiti na parang hindi nahihirapan sa buhay. Ako itong mayaman pero hindi ako masaya. Ano ang karapatan ng isang mahirap na tulad niya para maging masaya?

My parents seldom come home. Kung dati three times a month sila kung umuwi, ngayon isang beses na lang pero minsan hindi pa. Bihira ko silang makita sa loob ng isang taon. Kahit mga special occasions ay hindi sila umuuwi. Even my birthday, Christmas, and New Year. I spent them all alone. Ang mga special days na iyon ay naging ordinary days na sa akin. Unti-unti ko nang nakalimutan ang meaning ng isang pamilya dahil sa kanila.

I was walking in the hallway when I decided to go to the kitchen to get some water. Hindi pa ako nakakapasok sa kitchen nang may marinig akong nag-uusap. Si Agatha na nakakairita ang pagmumukha na bagong katulong saka si Paulo na buwisit. Hindi talaga ako gumagalang sa kanila kahit mas nakakatanda sila sa akin. Amo ako at katulong sila. Sila dapat ang gumalang.

“Hindi ka ba naiinis diyan kay Angeline, Paolo? Ang sama-sama ng ugali. Kung damit ko ang susunugin niya, naku, papatulan ko talaga `yan. Wala akong pakialam kahit mapaalis ako rito sa mansiyon,” sabi ni Agatha na mukhang mangkukulam.

Nanggagalaiti na ako habang nakasilip sa pinto. Hindi lang damit niya ang gusto kong sunugin kundi pati na rin ang buong pagkatao niya. Ang kapal din ng mukha niya. Kunsabagay, makakapal lahat ng katulong at nagtatrabaho sa mansiyon na ito.

Narinig kong tumawa si Paolo. “Gusto kong magalit sa kanya sa totoo lang,” paninimula niya. Nakinig lang ako nang tahimik sa sasabihin ng buwisit na Paolo na iyan. Tingnan ko lang kung hindi siya magsalita ng masasama tungkol sa akin. Alam ko namang nagbabait-baitan lang siya tuwing kaharap ako, eh. Ngayon na nakatalikod ako, sigurado akong lalabas din ang katotohanan.

“Eh, `yon naman pala, eh. Eh, di magalit ka. Hindi ka dapat kinakawawa ng demonyitang Angeline na `yan! Dapat diyan ay tinuturuan ng leksiyon,” sagot naman ng impaktang Agatha.

“Gusto kong magalit sa kanya, pero kahit ano’ng gawin ko ay hindi ko magawa,” seryosong sagot ni Paolo na naging dahilan para matigilan ako. “Cruzette is just a lost girl. Hindi niya lang alam ang ginagawa niya. Hindi hate at pangaral ang kailangan niya kundi isang tao na iintindi at makikinig sa kanya. Hindi `yon magawa ng mga magulang niya kaya ako ang gagawa. Kahit anong kalokohan ang gawin niya, hindi ako aalis. Lagi akong nasa tabi niya. Lagi ko siyang iintindihin.”

Napatitig ako sa kawalan dahil sa sinabi niya. Pakiramdam ko, naluluha na naman ako. Alam ko ang ganitong pakiramdam. Naramdaman ko ito noong nakilala ko si Yaya Lordes. Hindi dapat ako magpaloko. Isang kasinungalingan lang lahat ng iyon. Matatamis na salita para mabilog ang ulo ko.

“Cruzette never cries. I know she is lonely. Nalaman kong simula pagkabata ay hindi niya nakakasama madalas ang mga magulang niya. Naging maloko siya dahil do’n at gumawa ng mga kalokohan sa mga tao sa paligid niya. Every time I look at her, it reminds me how sad and lonely she is. Yet she hasn’t cried. I’m so proud of her. Kahit wala pa siya sa tamang edad ay natutunan na niyang maging malakas. Kung magsalita at kumilos, akala mo isa na siyang matanda. Hindi siya dumedepende sa ibang tao. She is a strong girl. Gusto ko pa siyang makasama nang matagal. Gusto kong makita na mag-grow siya into a fine woman.”

Bigla kong narinig na tumawa si Impaktitang Agatha. “Wow! Kung makapagsalita ka parang in love ka kay Angeline, ah. Naku, child abuse `yan, Paolo.”

He chuckled. “Of course not. Hindi ako in love. Besides, sampung taon ang agwat namin sa isa’t isa, `no? There’s no chance para sa ganoong bagay.”

Umalis na ako sa pintuan at dumeretso malapit sa swimming area para mag-isip-isip. Nakatitig lang ako sa kawalan nang maramdaman kong tumulo na pala ang mga luha ko. Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung kailangan ko bang maniwala sa mga narinig ko. I was sure na kapag naniwala ako, masasaktan lang ako uli. Sobrang sakit sa akin noong niloko at ginamit lang ako ni Yaya Lordes. Ayoko na uling maranasan iyon. Ayoko nang ma-attach sa isang tao dahil sigurado akong iiwan din niya ako kapag dumating ang panahon. Watching them as they left me just broke my heart into pieces.

Patuloy lang ako sa pagluha nang may sumulpot na panyo sa harap ko. Agad akong napatingala at nakita si Buwisit na Paolo na nakatayo sa harap ko, pero nakabaling naman ang ulo niya sa kanan. Hindi siya nakatingin sa akin.

“Hindi ako umiiyak! Aanhin ko `yang panyo mo?” pagtataray ko sa kanya. Pinipigilan ko ang luha ko, pero hindi ko magawa. Napayuko ako para pakalmahin ang sarili ko.

“Alam kong hindi ka umiiyak,” seryoso niyang sagot. “Pawis lang ang mga mata mo kaya may tubig na tumutulo. Malakas kang babae, `di ba? Hinding-hindi ka iiyak. Kaya ipunas mo na `tong panyo. `Wag kang mag-alala. Kahit pang mahirap na panyo `yan, malinis `yan.”

Wala na akong nagawa kaya kinuha ko na ang panyo sa kanya. Hindi pa rin siya nakatingin. Siguro ayaw niya lang talaga akong makita na umiiyak dahil alam niyang maiinis ako. Ayokong may nakakakita ng kahinaan ko.

“Sigurado kang malinis `to? Hindi mo pa `to nagagamit?” paniniguro ko.

“Oo, promise. Malinis `yan.” Ngumiti siya kahit nakabaling ang ulo niya sa ibang direksiyon. “Hindi ko pa `yan nagagamit.”

Inamoy ko muna ang panyo bago ipunas sa mga mata ko. Tama nga siya, malinis pa dahil mabango pa. Parang amoy ng damit ng buwisit na Paolo na ito.

Pinupunasan ko na ang mukha ko nang magsalita siyang muli.

“Hindi ko pa `yan nagagamit nang dalawang beses. Isang beses pa lang,” sabi niya saka humalakhak.

Napatigil ako sa pagpunas at agad tumayo saka siya itinulak papunta sa swimming pool. Agad naman siyang nalaglag.

“Buwisit ka!” sigaw ko saka ibinato sa kanya ang panyo.

Hindi naman siya tumigil sa pagtawa dahil sa naging reaksiyon ko. Nag-walk out ako at pumasok sa loob ng kuwarto ko.

He was twenty-five years old that time and I was just fifteen years old.

For the first time in history, I felt relaxed because of him.

Veeg omhoog om door te gaan

Chapter 3

Lumipas ang mga buwan at dumating ang isa sa mga kinaiinisan kong araw. Tomorrow was my sixteenth birthday. My parents asked me what I wanted for my special occasion. Of course, we only talked over the phone. Ganoon naman lagi, eh. Mas madalas ko silang makausap sa cell phone kaysa makita rito sa mansiyon. Palagi silang malayo sa akin kahit birthday ko. Kaya wala akong ganang i-celebrate ang kaarawan ko since wala naman ang dalawang tao na gusto kong makasama.

I said nothing. I told them I did not want anything and I was fine with the things I already had. They insisted pero sinabi ko nang paulit-ulit na wala akong kailangan. Gusto ko sanang sabihin na atensiyon lang nila ay masaya na ako. Pinigilan ko lang ang sarili ko. Alam kong hindi nila iyon maibibigay. Attention was one of the rarest things parents could ever give to their own child. Isang himala kung mabigyan nila ako niyon.

They asked me, too, if I wanted to throw a birthday party. But I just declined their suggestion. Sabi ko, ayoko. Kung magbago raw ang isip ko, tawagan ko lang daw sila agad para maasikaso ng secretary nila. As if namang magbabago ang isip ko. Never akong nagkaroon ng birthday party. Wala akong matandaan na nagkaroon ako ng gano’n. Wala naman akong mga kaibigan na papapuntahin. Even my relatives. They were living abroad. As if namang uuwi sila para lang makisalo sa pinakakinaiinisan nilang kamag-anak.

I did not give a damn when my birthday came. Isa lang iyong ordinaryong araw para sa akin. Itinutulog ko lang maghapon ang araw na iyon. May mga bumati sa akin sa social networks and even on the phone, pero wala akong pinasalamatan o sinagot man lang. Naglalabasan ang mga fake tuwing birthday ko. As if may makukuha sila sa akin.

Nasa balcony ako habang nakikinig ng mga kanta ni Taylor Swift sa bago niyang album na 1989 sa Macbook ko. Wala ako ng album na ito dahil laging out of stock sa mga album shops kaya nag-settle na lang ako sa iTunes. While I was listening to her songs, I heard someone speak behind me. Paglingon ko, nakita ko ang kinabubuwisitan kong lalaki. Nakangiti na naman siya sa akin.

“What do you need?” iritadong tanong ko sa kanya. “Saka, hindi ka ba marunong kumatok? `Sabagay, wala nga palang pinto ang mga mahihirap.”

“May pinto kaya kami sa bahay,” natatawa niyang sagot. “`Yon nga lang gawa sa plywood.”

“O, `tapos? Kung wala kang sasabihin, lumabas ka na sa kuwarto ko. Istorbo ka, eh.” Inirapan ko siya.

“Ano’ng gusto mong regalo bukas?”

Napatigil ako sa tanong niya. Nang lumingon ako, nakangiti pa rin siya. Naiinis na naman tuloy ako.

“Bakit, ano ba’ng mayroon bukas?”

“Birthday mo, `di ba,” sagot niya. “Last year, hindi kita nabigyan ng regalo, `di ba? Naubos kasi sa tuition ng mga kapatid ko, eh. Pero ngayon nagtabi talaga ako. So, ano’ng gusto mong regalo?”

Napakunot ang noo ko. “`Wag ka nang mag-abala pa. Itago mo na lang `yang pera mo.”

“Ikaw ang `wag mag-alala. Talagang itinabi ko `tong pera na `to para sa birthday mo. Para may pang regalo ako. So, ano nga?”

“I have everything. So, wala akong kailangan,” untag ko.

Napatitig naman siya sa akin for a moment na parang sinusuri ang pagkatao ko.

“Bakit mo `ko tinititigan?”

“Wala lang.” Umiling siya. “Alam ko na kung ano’ng ireregalo ko sa `yo.” Ngumiti siya. “Wala ka bang birthday party bukas?”

“Wala,” matigas kong sagot “Wala naman akong mga kaibigan. Saka, I don’t bother myself throwing one. Puro fake lang ang pupunta. Ayokong makasalamuha ang mga pekeng tao.”

“May pupuntahan tayo bukas,” sagot niya “`Wag kang aalis, ah.”

“At saan naman?”

“Basta.” Ngumisi siya. “Dapat sini-celebrate ang birthday kahit papaano. Kahit maliit na salo-salo man lang. Pagpapasalamat sa isang taon sa buhay mo.”

“`Di ba, katulong kita and driver?” Tumango siya. “Kailan ka pa naging Padre?”

Tumawa siya. “Secret. Sige, maglilinis na ako ng garden. Tawagin mo lang ako kung may kailangan ka.”

“Whatever!” Umirap ako pero ngiti lang ang iginanti niya. Lumabas na rin siya ng kuwarto ko.

What was with that guy? Hindi ba siya aware na iritado ako sa kanya? Gosh. What a naïve guy! Para sa isang twenty-six years old guy, napaka-dense niya.

My birthday arrived. Like I expected, marami na naman akong greetings na natanggap mula sa iba’t ibang fake na taong kilala ko. Pati mga kamag-anak ko abroad ay nag-send din ng gifts para sa akin. Lahat ay halatang mamahalin. Pero hindi ko pinagbububuksan. Sinabi ko lang sa mga katulong na itambak sa guest room. Sinunod naman nila ako. Pati ang mga katulong ay binati ako habang nakangiti pa. Pinag-iirapan ko lang sila. More birthdays to come pa raw.

As if naman na bukal sa loob nila ang pagbati. Alam ko namang hinihiling nila na sana last birthday ko na `to para mawala na ang tulad kong demonyita sa mansiyon. Mga plastic talaga. Ang sasarap n’yong sunugin lahat.

Aalis sana ako ngayon para mag-mall nang may biglang humawak sa braso ko. Pagtingin ko, nakita ko si Buwisit na Paolo na nakaayos. Naka-pants siya at naka-V-neck na shirt na kulay-blue. Bagay sa kanya ang suot niya dahil maganda nga ang built niya. Bigla na naman akong nairita dahil nakangiti siya. Nagpumiglas ako.

“`Wag mo nga akong hawakan!” iritado kong sigaw sa kanya.

“Saan ka pupunta?” tanong niya. “`Di ba, may usapan tayo ngayon? May pupuntahan tayo.”

“At saan naman, aber? Wala rin akong maalalang pumayag ako sa sinabi mo.”

“Wala kang choice!” Tumawa siya at muli akong hinawakan sa braso saka hinila papasok sa sasakyan.

“Hoy! Saan ba tayo pupunta? Ghad. Nakakabuwisit ka talaga!” hiyaw ko habang nasa loob na kami ng sasakyan.

“Pupunta tayo sa amin. Nagpaluto ako kay Inay ng spaghetti. I-celebrate natin `tong birthday mo,” nakangiti niyang sabi sa akin habang nakatingin sa rearview mirror.

Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi ako makapagsalita at napaiwas na lang ng tingin. To tell you the truth, I had always wanted to throw a birthday party. But I was just scared. Natatakot lang ako na baka walang pumunta dahil wala namang taong may gusto sa akin. They always saw me as a bitch. Walang lumalapit sa akin dahil masama ang ugali ko at dahil na rin sa mga naririnig nila.

Ipinikit ko ang mga mata ko habang nasa biyahe kami. Naiiyak ako habang sumisikip ang dibdib ko. I was just sixteen years old, yet I was so dramatic. Normal pa ba akong teenager?

“`Wag kang umiyak. Mamaya ka na umiyak,” sabi ng buwisit na Paolo. I rolled my eyes. “`Ayan. Dapat hindi ka sumisimangot. Mas maganda ka kung nakangiti ka.”

Napatingin ako sa kanya dahil sa sinabi niya. Pero mas nagulat ako nang makita kong nakatitig din pala siya sa akin. Magkatitigan lang kaming dalawa nang maramdaman ko ang pintig ng puso ko. My heart was beating so fast. Nanlambot ang mga tuhod ko kahit nakaupo ako.

“Sa... sa daan ka nga tumingin. Baka mabangga tayo.” Napaiwas ako ng tingin.

Natawa siya. “Yes, my queen. Masusunod ang utos n’yo.”

Tahimik lang kami habang bumabiyahe. Huminto ang sasakyan sa isang squatters’ area. Agad bumaba si Paolo para pagbuksan ako ng pinto. Paglabas ko ay napatingin ako sa paligid at biglang napaawang ang bibig ko dahil sa mga taong nakita ko. Nasa lugar ako ng mahihirap. Iyong mga mukha pa ng mga tao rito parang hindi gagawa ng maganda. May mga mukhang ex-convict at mukhang gumagamit ng drugs.

“Don’t worry, Miss Cruzette. Hindi ka mapapahamak dito. Sagot kita,” nakangiting sabi ni Paolo sa akin. Tumango na lang ako at sumunod sa paglalakad.

Pansin ko na lahat dito sa lugar nila ay kilala si Paolo. Halos lahat ng makasalubong naming mga tao ay binabati siya. May ilan pang babae na halatang nagpapa-cute sa kanya. Muntik akong masuka dahil doon. Naglalakad kami nang may tumawag kay Paolo sa tindahan. Mukhang kasing-edad niya lang din.

“Paolo, sino `yang kasama mo? Pakilala mo naman ako! Chic `yan, ah. Pero parang bata pa,” sabi ng lalaki nang lumapit sa amin.

Napaatras ako dahil sa sinabi niya. Gusto ko siyang sampalin. Kaso bago ko pa magawa ay bigla na siyang itinulak ni Paolo. Sa sobrang lakas ay muntik nang mapasubsob sa lupa ang lalaki.

“`Wag na `wag mo siyang babastusin sa harap ko kung ayaw mong sumabog `yang mukha mo!” Naging seryoso ang boses ni Paolo.

Nang mapatingin ako sa mukha niya ay bigla akong natakot. Ang dilim ng mukha niya. Parang papatay siya nang mga oras na `to. Pero nang mapatingin siya sa akin ay biglang naging maamo ang mukha niya. Hindi na siya nagsalita at hinawakan na ako sa braso saka muling naglakad. Huminto kami sa isang barong-barong.

“Nandito na tayo,” nakangiting sabi ni Paolo. “Pasensiya na sa bahay namin, ah? Kahit ganyan `yan, malinis `yan,” nahihiya niyang tugon saka napakamot pa sa ulo.

Biglang bumukas ang pinto at may lumabas na bata. Sa tingin ko ay mga eight years old lang siya. Isang batang lalaki na younger version ni Paolo. Parehas sila ng mga mata at ilong.

“`Nay! `Nay, nandito na si Kuya Paolo!” sigaw ng bata saka sinalubong si Paolo at niyakap. “Welcome back, Kuya.” Tumingin sa akin ang bata. “Ikaw ba si Ate Cruzette?”

“Paul, `wag mo siyang tawaging Cruzette. Ate Angeline dapat.” Sumulyap sa akin si Paolo saka ngumiti. “Tara, pasok na tayo.” Napatango na lang ako.

Pagpasok namin sa loob ng bahay nila, napangiti ako sa loob-loob ko. Ang linis nga ng bahay nila kahit kakaunti lang ang mga gamit. May TV sila pero malabo. Nang mapatingin ako sa mesa ay mayroon doong isang bilao ng spaghetti at isang karton na mula sa isang bakeshop. Halatang cake ang laman.

“`Nay!” Nagmano si Paolo sa nanay niya. May edad na ang ginang. “Siya po ang amo ko. Siya po si Cru—este, Angeline.”

Bumaling sa akin ang nanay niya. “Kaganda mo naman pala talagang dalaga, hija. Hindi nakakapagtakang palagi kang kinukuwento ng panganay ko sa akin at sa mga kapatid niya.” Nagulat ako.

“`NAY!” Napasigaw si Paolo “Tsk. Ang daldal talaga ni Nanay. Cruzette, `wag kang makinig diyan.”

“Magandang araw po, Tita. Ako po si Angeline.” Nagmano ako sa matanda.

“Napakagalang mo pala talaga. Tama nga ang kuwento ng panganay ko. Mabait ka na at magalang pa.”

“`Nay naman!” hiyaw na naman ni Paolo. “Kain na nga tayo. Nasa’n ba sina Pearl at Paula?”

“Nasa school pa. Mamaya pa uuwi `yon. Tara na, kumain na tayo.”

Bago kami kumain, pinag-blow muna nila ako ng candle. May sixteen na candles ang nakatusok sa ibabaw ng cake. Nahihiya ako habang kinakantahan nila akong tatlo. Piniktyuran pa ako ni Paolo nang hinipan ko na ang kandila. Hindi ko lang siya masaway dahil nahihiya ako sa nanay niya. Sinabihan akong napakagalang at mabait. Napaisip tuloy ako na hindi pala sinasabi ni Paolo ang mga ginawa ko sa kanyang mga kalokohan noon.

Kumain kami ng spaghetti at cake. Pansin ko kay Paolo na close na close siya sa nanay at kapatid niya. Palagi siyang nakangiti at tumatawa. Nalaman ko rin na patay na pala ang tatay nila kaya si Paolo na ang tumutulong sa kanilang pamilya. Siya na rin ang nagpapaaral sa tatlo niyang kapatid. Nakatingin lang ako sa kanya habang nag-uusap sila ng kanyang nanay. Nang bigla siyang mapatingin sa akin ay ngumiti siya. Naramdaman ko na naman na bumilis ang tibok ng puso ko.

Masaya ang naging kaarawan ko sa bahay nina Paolo. I just realized that a home was not really measured by its size; it was measured by how you treat your family right. Pakiramdam ko, naging parte na ako ng pamilya nila habang nakikipag-usap sa nanay niya. Nagkuwento siya ng mga kalokohan ni Paolo. Habulin daw ito ng mga babae. Minsan pa nga raw, may babaeng umiyak na pumunta rito sa bahay nila at nagsabing buntis ito.

“Asa naman ang babaeng `yon. Hindi ko nga girlfriend `yon, eh. Tinuruan ko lang siya sa isang subject no’ng nag-aaral pa ako. `Tapos sasabihin niyang girlfriend ko siya at may nangyari sa amin?” iritadong sabi ni Paolo at mukhang inis na inis.

Bigla akong natawa dahil sa hitsura niya. Ngayon ko lang siya nakitang nainis. Usually, palagi siyang nakangiti at nakatawa. Nang magtama ang mga mata namin, bigla siyang ngumiti. Umamo na naman ang mukha niya.

Madilim na ang kalangitan at nasa taas kami ng bahay nina Paolo. Kahit barong-barong ang bahay nila, may balcony sila sa second floor. Malamig ang simoy ng hangin dahil medyo umulan kanina. May mga bituin na sa kalangitan.

“Masaya ka ba?” tanong sa akin ni Paolo habang nakaupo siya sa kahoy na nakaharang. Ako naman, nakaupo sa isang upuan na kahoy, pero nilagyan ni Paolo ng foam para daw hindi sumakit ang puwitan ko.

Napatango ako. “Yup. Salamat, ah.” Ngumiti ako sa kanya. Mukhang nagulat siya dahil sa pagngiti ko. Kahit ako ay nagulat din sa biglaan kong pagngiti.

“Dapat palagi ka na lang nakangiti, eh. Mas maganda ka kapag nakangiti ka.” Titig na titig siya sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa mga oras na `yon.

Napaiwas ako ng tingin. Hindi ko na alam ang sasabihin ko. Pakiramdam ko, pulang-pula ang mukha ko ngayon. Ang weird lang dahil hindi ko pa nararamdaman ang ganitong bagay noon. Nanlalambot din ang mga tuhod ko dahil sa mga papuri niya.

“`Eto pala ang regalo ko.” Napatingin ako sa kanya at sa hawak niya. May dalawang regalo siyang hawak na parehas ang design ng wrapper. Kulay-pink na may floral designs.

“Bumili ka talaga ng gifts? At hindi lang isa. Kundi dalawa pa,” gulat na sabi ko.

Napakamot siya ng ulo saka napaiwas ng tingin. “Wala akong regalo last year, `di ba? Kaya `eto, dalawa ang ibibigay ko sa `yo para makabawi,” nahihiya niyang tugon. “Ito muna ang buksan mo.” Iniabot niya sa akin ang isang regalo. Matigas ito nang hawakan ko. Pagbukas ko, nakita ko ang latest album ni Taylor Swift; iyong 1989 na ang tagal-tagal ko nang gustong bilhin, pero hindi ko mabili-bili dahil palaging out of stock. Gulat akong tumingin sa kanya.

“Paano? Paano mo nalaman na gusto ko nito at saan mo nabili? Wala akong makitang ganito, eh,” nanginginig na tanong ko sa kanya.

Ngumiti siya. “Pansin ko kasing palagi mong pinapakinggan `yang mga kanta na `yan. `Tapos one time no’ng hindi mo mahanap ang charger ng Macbook mo, nagwawala ka. Sigurado akong gusto mo lang pakinggan ang mga kanta niya, pero dahil wala kang album niya, nagtitiis ka sa Macbook mo. So, `ayan. Binili ko para sa `yo,” sabi niya. “Sa Mall of Asia ko pa binili `yan. Walang ganyan sa mga mall dito sa atin, eh. Tanda mo no’ng day off ko? Hinanap ko `yang album para bilhin. Matagal na `yang nasa akin kaso humahanap lang ako ng tiyempo para ibigay sa`yo. Last stock na nga `yan, nakipag-away pa ako do’n sa isang babaeng bibili.” Napakamot siya ng ulo na parang nahihiya.

I was astonished. His words moved me. Gusto kong maiyak dahil sa mga sinabi ni Paolo. For the first time, may isang taong nag-effort para ibigay ang totoong gusto ko. Plus the fact na palagi siyang nakamasid sa akin. Palagi niyang tinitingnan ang actions ko. I always told myself that the best way to know me was through my actions and not my words. Meaning, palagi niya akong inoobserbahan. Palagi siyang nakatingin sa akin.

“O, mamaya ka na umiyak. Buksan mo muna `tong isa ko pang regalo.” Natatawa si Paolo dahil sa reaksiyon ko. Kinuha ko ang pangalawa niyang regalo.

Maliit na pahaba naman ito. Parang ball pen na nakalagay sa isang pahabang box. Nang buksan ko, nagulat ako sa aking nakita. Hindi pala ball pen ang laman kundi isang kuwintas. Isang white silver na may palawit na snowflake.

“Pasensiya ka na kung white silver lang. Ang mahal ng gold, eh. Kinapos sa budget.” Namula ang mukha ni Paolo. “Akin na, isusuot ko sa `yo. Talikod ka.”

Ginawa ko ang sinabi niya. Tumalikod ako. Naramdaman kong hinawi ni Paolo ang buhok ko kaya biglang nanginig ang katawan ko. Paghaplos niya sa batok ko, nakaramdam ako ng libo-libong charges na dumaloy sa buong katawan ko. Bigla akong nanigas sa aking kinatatayuan.

May nabasa ako dati na kapag niregaluhan ka ng isang tao ng kuwintas, ang ibig sabihin nito ay importante ka sa kanya. A necklace represents a strong connection between two people. It also represents a proclamation of love.

Naisuot na sa akin ni Paolo ang kuwintas nang bigla siyang magsalita sa tapat ng tainga ko. Parang bulong lang `yon, pero narinig ko naman nang maayos.

“Alam mo ba kung bakit snowflake ang pinili kong pendant?” pagsasalita niya. “It reminds me of you. Para kang isang snowflake. Cold yet beautiful. Malamig kapag nahawakan pero kapag natitigan, makikita ang tunay na ganda.”

Kumabog nang malakas ang puso ko dahil doon. Halos parang gusto na nitong lumabas sa dibdib ko. Nagiging wild ang puso ko dahil sa lapit ng mga labi ni Paolo sa tainga ko at dahil sa sinabi niya. My heart was like a wild animal, and my rib was its cage.

He was twenty-six years old that time while I was just sixteen years old.

And that was the first time that I felt my heart was going to explode because of so much emotions.

Veeg omhoog om door te gaan

The 10 Year Gap

The 10 Year Gap

14 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

14

Inhoud

Aa