“Als ik jou bezit zoals jij mij bezit, betekent dat dan dat ik ook toegang heb tot je gedachten?”
“Dat heb je niet. Ik ben de alfakoning. In mijn hoofd komen, zeker omdat onze verbintenis nooit is voltrokken, zou onmogelijk voor je zijn. Zelfs als de verbintenis wel was voltrokken, zou het nog steeds een zware opgave zijn.”
“Maar het is mogelijk.” Ze klampte zich vast aan een sprankje hoop.
Hij knikte.
“Ik begrijp nog steeds niet waarom je zo kalm blijft door dit alles heen. In het verleden ben je voor veel minder uit je slof geschoten.” Ze kon niet geloven dat het ontwaken van zijn vader hem zo kon temmen. Niets kon een man als de alfakoning temmen.
Hij hief zijn linkerhand op en op zijn middelvinger zat een ring die rood oplichtte.
Ze had het niet opgemerkt sinds ze de kamer binnenkwam. Haar gedachten waren ergens anders. Ze vroeg zich af of het was wat ze dacht.
“Het is een beheersingsring,” zei hij, haar vermoeden bevestigend. “Mijn moeder heeft hem gemaakt en aan mij gegeven als cadeau.”
Layla Ainsworth was niet alleen koningin in haar tijd, ze was ook een witte heks. Haar magie had Xavier vaak in toom gehouden. Ook gebruikte ze haar magie om hem tot rust te brengen wanneer hij boos was. Ze had Xavier de ring op zijn achttiende verjaardag gegeven, nadat ze besefte dat ze zijn woede niet langer kon sussen. Hij had hem echter nooit gedragen en de doos altijd op slot in zijn lade gelaten. Hij geloofde dat het een manier was om hem te temmen. Sinds haar dood had niemand nog magie op hem gebruikt. Edward had het bloed van een heks en dezelfde kracht als hun moeder, maar Xavier had Edward gewaarschuwd geen magie op hem te gebruiken omdat hij niet hun moeder was.
Nadat Mia eerder terugkwam, wist Xavier dat hij de ring moest dragen. Hij had nooit veel controle over zijn temperament. Hij wist dat hij haar het leven zou kunnen benemen als ze zich opstandig gedroeg. De ring was het enige alternatief dat hij had omdat hij haar niet kon doden of de controle kon verliezen. Het dragen van de ring onderdrukte zijn woede en veroorzaakte hem pijn, maar het moest gebeuren.
“Het temt je woede?” vroeg ze nieuwsgierig, haar wenkbrauw omhoog.
Hij knikte.
Nu viel alles op zijn plaats.
“Zoals ik al zei, ben ik hier om je een voorstel te doen. Eén dat voordelig zal zijn voor jou en mij.”
Ze bleef stil, zonder hem te onderbreken, benieuwd naar zijn voorstel.
“We zijn verschillend, maar we hebben een paar dingen gemeen. We willen onze vrijheid terug, die we verloren toen we trouwden. Jij kunt mij niet uitstaan en ik kan jou evenmin verdragen. Je zult nooit weg kunnen gaan, tenzij ik ermee instem. Dat weet je inmiddels al wel, en ik zal alleen toestemmen als je iets voor mij terugdoet.”
“En wat zou dat zijn?”
“Blijf bij me, als mijn koningin, tot er een jaar van onze verbintenis voorbij is. Je zult je plichten als vrouw en koningin vervullen en ik zal hetzelfde doen als je echtgenoot en alfakoning. Mijn vader, zoals ik zei, is ontwaakt en sinds zijn slaap is er veel veranderd. Hij moet de veranderingen zien en geloven dat ik een uitstekende koning ben. Na dat jaar zal ik je vrijlaten met een overvloed aan rijkdom als beloning voor je medewerking en loyaliteit aan de zaak. Maar als deel van de rol die je speelt, laat je bij je vertrek een brief achter waarin je een affaire bekent met een man naar keuze uit dit koninkrijk.”
“Een bekentenis van ontrouw aan jou.”
“Ja.”
“Maar dat doe ik niet.”
“Jawel, maar mensen zullen het niet weten en je zult ver van de kusten van Wahala zijn voordat iemand in het koninkrijk ervan hoort.”
Ze nam nog een slok wijn. “Je maakt van mij de schurk. Mijn naam zal de geschiedenis ingaan als de Koningin die haar man bedroog en wegliep.”
“Ik kan je ook volledig uit de geschiedenis wissen, als je dat liever wilt,” stelde hij voor.
“Dat kan ik niet doen.” Ze stond op, haar benen hielden haar amper overeind. Ze voelde zich licht in het hoofd en trillerig.
Hij stond ook op, zijn armen over elkaar. “Dit is de enige manier waarop je dit koninkrijk zult verlaten, Koningin Mia.”
“Waarom zou ik je vertrouwen? Wat garandeert mij dat je me na een jaar niet alsnog laat doden? Waarom zou ik je geloven?”
“Omdat ik je mijn woord geef en zweer op de as van mijn moeder dat je geen kwaad zal overkomen. Niet door mijn hand of bevel, en je zult aan het einde van het jaar vrij zijn.”
“Wat is de beloning?”
“Vijfduizend goudstukken.”
Mia slikte en liet zich weer op het bed zakken, haar benen konden haar niet langer dragen. De beloning klonk te mooi om waar te zijn, maar negen maanden leken nog zo ver weg.
“En als ik je aanbod weiger, wat dan?”
“Dan zorg ik ervoor dat je vader nooit meer het daglicht zal zien.” Zijn stem klonk te kalm voor zijn dreigementen.
Ze zag de waarheid in zijn ogen en wist dat hij, ondanks zijn kalmte, elk woord meende. Hij had zijn plan al helemaal klaar, en vroeg of laat zou ze ermee in moeten stemmen.
Hij had gezworen zich aan zijn woord te houden om haar na een jaar te laten gaan. Ook had hij de mogelijkheid om zijn aanbod te weigeren van haar afgenomen.
Hiermee zou haar naam de geschiedenis ingaan als de slechtste koningin ooit. Maar vijfduizend goudstukken hebben mensen tot veel ergere dingen aangezet.
“Wat hoop je hiermee te bereiken?”
“Macht.” Zijn antwoord kwam alsof hij haar vraag had verwacht. Hij liep op haar af, zijn ogen op haar gericht. “Ik ken Robb Ainsworth. Die slimme oude man zal de eerste maanden na zijn ontwaken een scherp oog op mij willen houden. Zo kan hij observeren en bepalen of ik geschikt ben om te regeren. Dit alles zal mij respect en controle over dit koninkrijk geven. Zijn goedkeuring krijgen, wat de hoogste zegen is, zou mijn naam als alfakoning voor altijd bezegelen.”
Hij kwam bij haar en stak zijn hand naar haar uit. Ze keek ernaar en zag haar trouwarmband, die ze had achtergelaten, erin liggen. Ze pakte hem op en deed hem weer om haar pols.
“Nu ken je mijn plan, en is jouw rol het mij te helpen het te verwezenlijken.”
Veeg omhoog om door te gaan
De deur naar Mia’s vertrekken ging open en Toni, een kamermeisje dat veel ouder was dan Lydia, stapte de kamer binnen.
Mia stond voor de kapspiegel haar kamerjas aan te trekken. Ze knoopte het ceintuur dicht voordat ze zich omdraaide om Toni’s aanwezigheid te erkennen. Sinds haar terugkeer drie dagen geleden was er het een en ander veranderd. Lydia was niet langer haar kamermeisje; ze was de dag na Mia’s terugkeer uit het paleis ontslagen. Toen Mia Xavier ermee confronteerde, zei hij zonder omwegen dat Lydia niet loyaal en niet te vertrouwen was.
Mia probeerde nog voor haar te pleiten, en zei dat het jonge meisje geen aandeel had in haar ontsnapping en er ook niets van wist. Maar hij luisterde niet. Toen ze bleef aandringen, snauwde hij dat hij mensen nodig had die hij kon vertrouwen om hun werk te doen. Lydia hoorde daar volgens hem niet bij. Met een droevig en gebroken hart nam Mia afscheid van haar kamermeisje.
Er was verder niets dat ze kon doen. Ze wilde de alfakoning niet nog verder boos maken. Ze hadden een afspraak gemaakt, en zij moest zijn ‘goede’ vrouw en koningin zijn. Onderdanigheid hoorde bij het zijn van een goede vrouw.
Toni verving Lydia als haar kamermeisje, en net als Lydia was ook zij een omega weerwolf. Mia voelde echter niet dezelfde connectie met Toni als met Lydia. Bij Lydia voelde ze zich veilig, ze kon haar vertrouwen, en ze miste haar elke dag. Dat gevoel had ze bij Toni nog niet gevonden.
Hoewel ze Lydia terug wilde, wilde ze het leven van Toni er niet ellendig door maken. Zij was ook een vervanger van Ariel en hield niet van de slechte behandeling die ze daardoor kreeg. Mia had haar best gedaan zich aan te passen aan de verandering en er het beste van te maken.
“Uwe genade, het ontbijt is klaar,” kondigde het kamermeisje met blond haar aan, met een kleine glimlach op haar gezicht.
Het was de eerste keer dat Mia een glimlach op het gezicht van het kamermeisje zag, en het stond haar goed.
Mia liep de trap af. Ze tilde haar kamerjas omhoog zodat ze niet zou struikelen en vallen van de trap terwijl Toni haar voorging naar de eetzaal.
Ze zag dat Edward al zat met zijn ontbijt voor zich. Xavier zat aan zijn linkerzijde, met een vernauwde blik op zijn gezicht. Misschien was hij het wachten op haar zat.
Zijn hoofd hief zich op en hij zag haar, en er flitste rood door zijn ogen, maar hij wist het te onderdrukken.
“Eindelijk, je voegt je bij ons, kom naast me zitten,” wenkte hij. Ze slikte nerveus en liep naar hem toe, waar een lege schaal op haar wachtte.
Ze ging zitten en schraapte haar keel. “Goedemorgen, mijn koning, goedemorgen, prins Edward,” begroette ze met een zachte stem, en ze antwoordden allebei.
Een vrouwelijke chef, een stuk ouder, stapte naar haar stoel met een grote kom in haar hand. Ze zette hem voor Mia neer, die opkeek om haar te bedanken en tot haar verbazing een bekend gezicht zag. Ze had een lichte huid, grijze, overkapte ogen, hoge jukbeenderen en bruin haar. Met samengetrokken ogen probeerde Mia zich te herinneren waar ze haar eerder had gezien. Toen wist ze het. De chef leek op Kai, de sjamaan die ze een paar dagen geleden op het schip naar het zuiden had ontmoet. Hij had over zijn dochter gesproken, die kok was, en dit moest haar zijn.
Mia reikte haar hand uit en nam die van haar vast. “Hoe heet je?”
“Julia.”
“Jij bent de dochter van Kai.”
Ze knikte, haar ogen vernauwd terwijl ze haar aankeek en zich afvroeg hoe Mia dat wist.
Mia wilde zeggen dat ze haar vader op het schip had gezien, maar de alfakoning schraapte zijn keel. Ze kwam weer bij haar positieven en liet Julia’s hand los. De chef verliet snel de eetzaal, zonder een woord te zeggen.
“Wat was dat?” vroeg Edward met een geïnteresseerde toon, zijn ogen op Mia gericht.
Ze haalde licht haar schouders op. “Ik kende haar vader.”
Het was nu drie dagen geleden sinds ze de sjamaan had ontmoet en het zien van Julia herinnerde haar aan wat hij had gezegd.
“Het komt goed met je.” Kai’s stem galmde door haar hoofd, en ze geloofde het.
Xavier reikte naar haar uit en pakte haar koude handen vast om ze te verwarmen. Haar hart sloeg een slag over bij het contact. Ze wilde haar hand bijna instinctief terugtrekken, maar realiseerde zich dat Edward aan tafel zat en hun elke beweging volgde.
‘Speel de rol van een goede koningin,’ beval ze zichzelf, schudde de zenuwen van zich af en dwong zichzelf tot een vriendelijker houding.
“Heb je genoeg geslapen, mijn koningin?”
Ze knikte heftig. “Het was heerlijk, dank je. En jij?”
“Geweldig, maar het zou beter zijn geweest als jij aan mijn zijde had gelegen.”
Ze zag Edward met zijn ogen rollen, duidelijk niet onder de indruk van het toneelspel, voordat hij sprak. “Kunnen we nu eten? Ik heb straks nog een vergadering met de raad over het Capital 3-project en daar moet ik snel naartoe.”
Xavier wierp Edward een vernietigende blik toe, maar die zag het niet; zijn aandacht was bij het eten. Vervolgens liet hij haar hand los zodat ze konden eten.
Na in stilte zijn bord leeg te hebben gegeten, pakte Edward het tafellaken, veegde zijn mond af en sprak: “Je vrouw is sinds ze koningin is nog niet bij de raad van maagden geweest, broer. Ga je haar binnenkort vrijlaten?”
Xavier slikte het ei in zijn mond weg voordat hij antwoordde. “Het is nog geen twee maanden geleden dat we getrouwd zijn, Edward. Ik wil haar nergens in haasten. Ze moet de tijd nemen en leren.”
“Er is geen haast voor haar. Alles wat ze hoeft te doen is een paar zaken behandelen, luisteren naar wat men zegt, en een goed oordeel vellen. Ik weet dat je vrouw erg jong is, maar ik geloof dat ze tot veel meer in staat is. Ze kan beter dan de hele dag opgesloten zitten in dit enorme paleis en niets doen behalve op jouw oproepen wachten.”
Na haar terugkeer vroeg Edward of de alpha-koning haar op enige manier had gekwetst en ze vertelde dat dat niet zo was. Ze kon hem niet vertellen over de afspraak die zij en zijn broer hadden gemaakt, hoe graag ze het ook wilde. Xavier had haar laten zweren op Ariëls as dat het geheim moest blijven. Niemand mocht het weten, en als dat toch gebeurde, dan niet uit haar mond.
Ze vertelde Edward wel dat ze geprobeerd had haar leven te beëindigen nadat ze betrapt was. Daarna bood ze haar excuses aan omdat ze haar belofte niet had kunnen houden. Edward zei dat hij het begreep en dat hij, hoewel hij verdrietig was haar terug te zien, blij was dat ze nog leefde.
Hij vroeg haar wat haar plannen waren nu ze terug was en ze zei dat ze haar hoofd laag zou houden tot er een beter ontsnappingsplan kwam.
Xavier liet het bestek vallen en sloeg zijn handen op tafel, waardoor Mia geschrokken opsprong.
Hij pakte het tafellaken op en veegde ook zijn mond af. “De ontbijthal is een plek om in vrede te eten. Het is geen plek om ruzie te maken over wat dan ook, maar dat begrijp jij niet. Heb je ook nooit begrepen.”
“Ik probeer het ontbijt niet te verpesten. Ik vind alleen dat dit een mooie gelegenheid is om te praten. Het volk zal hun koningin niet respecteren als ze haar nooit zien helpen met hun zaken. Wat denk jij, Mia?” Bij het horen van haar naam hief ze haar hoofd op en ontmoette Edwards onderzoekende blik, terwijl hij op haar antwoord wachtte.
“Ik zal doen wat mijn koning en echtgenoot het beste achten,” zei ze verlegen.
“Prima, aangezien jij de stem van het volk bent, heb ik je gehoord en zal ze morgen bij de vergadering zijn. Is dat goed? Kan ik nu in vrede ontbijten?”
Een ondeugende glimlach verscheen op Edwards gezicht, wetende dat hij deze ronde had gewonnen.
Er werd zachtjes op Mia’s deur geklopt. Ze stond op uit de fauteuil en liep ernaartoe, al vermoedde ze wie het was. Ze opende de deur wijd en daar stond Edward voor haar.
Zodra de deur open was, kwam hij binnen en sloot ze hem achter zich. Ze draaide zich om en zag dat hij nog steeds diezelfde ondeugende glimlach had als bij het ontbijt.
“Het is gelukt,” zei hij, alsof ze het zelf niet had gezien.
Ze glimlachte, haar eerste oprechte glimlach sinds lange tijd, en dat was allemaal dankzij hem.
Hij was werkelijk de vriend die ze nooit had gehad terwijl ze opgroeide.
Gisteren had Edward Mia verteld dat het nodig was dat zij zich met de raad van maagden ging bemoeien in het koninkrijk. Het was een noodzakelijke stap, omdat haar ontsnapping voorlopig niet zou plaatsvinden. Hoewel het een goed idee klonk en ze ernaar verlangde het paleis te verlaten, wist ze niet of Xavier ermee akkoord zou gaan. Edward vroeg of ze erbij wilde horen en toen ze ja zei, vertelde hij haar dat dat alles was wat hij nodig had.
Ze vond dat ze Edwards hulp niet verdiende, vooral na haar overeenkomst met de koning, maar toch hielp hij haar.
“Dank je, Edward.” De glimlach op haar gezicht was stralend, en ze sloeg haar armen opnieuw om hem heen.
Veeg omhoog om door te gaan
Toen Edward terugkwam van zijn vergadering met de raad over het Capital 3-project, kreeg hij te horen dat de koning hem wilde spreken. Hoewel niet werd gespecificeerd waar het gesprek over zou gaan, kon Edward wel aanvoelen dat het niet ver van zijn loyaliteit aan hem als alfa-koning zou liggen.
Ze hadden al vaker gesproken sinds Mia was teruggekeerd, maar Xavier had hem nog niet bij zich in de studeerkamer geroepen. Iets aan het gesprek van vandaag zou anders zijn, Edward voelde het aan alles.
Sinds de terugkeer van de koningin had Edward Xavier zijn geduld niet zien verliezen. Het verbaasde Edward toen Mia hem vertelde dat Xavier haar die nacht geen kwaad had gedaan, maar toen hij de beheersingsring zag, wist hij waarom. Zijn broer had de ring niet gedragen sinds hij die als geschenk van hun moeder had gekregen. De ring was een beschermer en een verdrijver van zijn woede. Koningin Layla wist dat ze er niet altijd zou zijn om hem tot bedaren te brengen, en dit was haar alternatief.
Vanwege de magische elementen vergde het veel van Xavier om hem aan zijn vinger te dragen, maar toch had hij hem al ruim een week niet afgedaan. Gewoonlijk zou Xavier ontploffen om de kleinste dingen, maar de magie van de ring hield hem in toom. Hoe bozer Xavier werd, hoe meer pijn hij voelde door de ring, en dus moest hij werken aan het temmen van zijn woeste kant. Edward had daar vorige week echter gebruik van gemaakt toen hij Mia’s zaak onder de aandacht bracht en een positieve reactie van Xavier kreeg.
Terwijl Edward de stille studeerkamer binnenstapte, vroeg hij zich af welk kattenkwaad zijn broer nu weer in zijn schild voerde. Een deel van hem wilde het liever niet weten, maar hij kon er nu niet meer onderuit.
Edward wist dat Xaviers poging om zijn woede te temmen veel te maken had met de ontwaking van hun vader, Robb Ainsworth, die nu de alfa der alfa’s was. Hoewel hij ontwaakt was, verkeerde Robb nog in een roes waar hij enkele dagen uit moest ontwaken. Nog een paar dagen, en de alfa der alfa’s zou weer volledig bij zinnen zijn. Zijn nieuwe rol en autoriteit zouden hem boven de alfa-koning zelf plaatsen, en dat maakte Xavier duidelijk bang.
Robb heeft nooit aan Xaviers kant gestaan toen ze opgroeiden. Hij noemde hem bevoorrecht, en niets wat Xavier deed kon hem echt behagen. Wel vond hij sympathie en goedkeuring bij de zoon van zijn overleden broer, Elliott Ainsworth. Edward had de gevoelens van zijn broer voor hun vader zien veranderen van de liefde en bewondering die hij als kind had, naar haat en pure wrok als volwassen man.
Zelfs nu haatte Xavier hem. Toen Robb enkele jaren geleden in slaap viel, hoopte Xavier dat hij nooit meer wakker zou worden.
De deur van de studeerkamer ging open en Xavier, gehuld in een scharlakenrode mantel, kwam binnen. Zijn handen gevouwen op zijn rug terwijl hij naar zijn stoel liep en erop neerzakte, zijn blik strak op Edward gericht.
Hij merkte op dat de beheersingsring niet meer om zijn vinger zat en wist dat Xavier niet van plan was zich tegenover hem in te houden. Hij slikte en wachtte af. "Broeder, u hebt mij ontboden."
"Dat heb ik," bevestigde hij en knikte.
"Ik vraag me af waarvoor?"
"Het gaat over je genegenheid en vriendschap met mijn vrouw."
"Ze is geen vriendin, broer, ze is familie."
De blik die Xavier hem toe wierp, maakte duidelijk dat hij zijn gevatheid niet waardeerde. Edward klemde zijn lippen op elkaar en luisterde naar wat hij te zeggen had.
"Ik mag het niet en ik wil niet dat het doorgaat," sprak hij, en Edward wist dat het te maken had met alle woede die hij de afgelopen week had opgekropt.
Xavier pakte een brief van zijn bureau, verzegeld met twee koninklijke zegels, en overhandigde die aan Edward. "Deze brief moet worden bezorgd bij Alfa Koz. Hij is bezig met een vredesverdrag met het koninkrijk Klean, onze buren volgens de laatste berichten. Je zult met het koninklijke escorte meegaan en na het ontbijt vertrekken."
Met het koninklijke escorte zou de reis veel langer duren dan wanneer Edward alleen ging.
"Mijn koning, de reis naar het buurland zou maanden duren als het koninklijke escorte meereist. Alleen kan ik er binnen een maand zijn en binnen twee maanden terug."
"Je zult het koninklijke escorte meenemen en daarmee is de zaak afgedaan." Xavier beëindigde de discussie, zijn toon streng voordat hij weer ging zitten.
"U stuurt mij weg," zei Edward met een holle stem. Zijn blik viel op de brief in zijn hand, met het koninklijke zegel. "Dit is geen boodschap. Dit is een straf."
Hij zou hem alleen op deze manier straffen als hij wist welke rol hij had gespeeld bij de ontsnapping van zijn vrouw.
Edwards ogen vonden weer die van Xavier, en hij zag dat ze laaiden van woede en pijn. Hij wist dat Xavier zijn aandeel kende, en dit was zijn manier om hem te straffen.
"Het spijt me, broer, dat ik je vrouw heb geholpen te ontsnappen. Maar om dit als straf te doen..."
“Je hebt je eigen broer en je koning verraden. Je koos voor een vrouw die je niet kende boven de broer die je wél kende. Robb Ainsworth is wakker, en binnen enkele dagen zal hij zijn volledige verstand terugkrijgen. De komende maanden zullen zwaar worden en ik heb loyaliteit meer dan ooit nodig. Ik kan je nu niet om me heen vertrouwen, niet nu.”
Edward liep naar de tafel. “Ik deed wat ik dacht dat juist was. Ik zag hoe je haar behandelde.”
Hij stond abrupt op en sloeg met zijn hand op de tafel. “Je vergeet één ding: ze is mijn vrouw en ik kan doen wat ik wil.”
“Ze mag dan je vrouw zijn, maar ze is ook de koningin,” wierp Edward tegen, zijn stem verhogend.
“Ik luister hier niet naar—”
Edward onderbrak hem. “Je moet luisteren, je bent koning. Onze vader heeft je leven tot een hel gemaakt en je haat hem tot op de dag van vandaag. Toch ben je precies als hij geworden en zie je nooit de fouten van je eigen daden. Je straft liever dan dat je redeneert, precies zoals hij deed. Je hebt de koningin wekenlang gestraft voor iets waar ze geen controle over had, een keuze die haar werd opgedrongen. Dus ja, ik heb haar geholpen te ontsnappen, zodat ze een beter leven kon vinden waar ze niet huilend in slaap hoefde te vallen of telkens over haar schouder hoefde te kijken. En als ik het over moest doen, zou ik het zo weer doen!”
“Je zult ophouden met spreken of ik laat je onthoofden!”
Edward werd stil, en zijn greep om de brief in zijn hand werd steviger. “Ik zal deze brief aan alfa Koz bezorgen, precies zoals je beveelt, mijn koning. Je bent mijn broer en ik hou van je, maar de haat in je hart maakt je tot de man die je verafschuwt.” Edward boog zijn hoofd en liep weg.
.
De volgende ochtend, toen Mia en Toni aankwamen in de eetzaal, zag ze Xavier al zitten, op haar wachtend, maar toen ze rondkeek zag ze Edward nergens.
Edward kon niet bij het ontbijt zijn, zijn bevelen waren dat hij vroeg moest vertrekken. Dat betekende dat ontbijten er niet in zat.
Ze groette met een buiging van haar hoofd, en Xavier antwoordde direct. Toni schoof een stoel voor haar naar achteren; ze ging zitten, wachtend op Edwards komst terwijl Toni zich terugtrok.
“Je bent er, laten we eten,” zei Xavier, terwijl hij zijn bestek pakte.
Haar blik vernauwde zich in verwarring. “Er is één persoon minder aan tafel. Moeten we zonder hem beginnen?”
“Mijn broer zal voorlopig niet bij ons zijn. Ik heb hem op een missie gestuurd samen met de koninklijke escorte. Hij vertrekt deze ochtend.”
Hoe kwam het dat ze dat nu pas hoorde? Wanneer was dat besloten en waarom had Edward haar niets verteld?
Ze fronste. “Hoe lang gaat dat duren?”
“Een paar maanden,” antwoordde hij snel.
Haar maag trok samen.
Hij stuurde iedereen weg. Eerst was het Lydia, nu Edward. Dit waren de mensen die zo veel voor haar betekenden, en hij raakte ze kwijt.
Waarom had ze hem geloofd toen hij zei dat dingen zouden veranderen? Waarom had ze zijn huwelijksaanzoek geaccepteerd? Ze had alles gedaan wat hij haar opdroeg, en toch strafte hij haar nog steeds.
“Dit was je plan al die tijd, nietwaar? Mij isoleren van degenen die me ooit het gevoel gaven dat ik er was.” bracht ze uit. Haar greep om het metalen bestek werd zo stevig dat het kromboog in haar handen.
“Er is een straf voor elke opstand, mijn koningin, en dit is er één van.”
Hij at zijn ontbijt in alle rust terwijl zij woedend haar tanden op elkaar klemde.
Mia stond niet ver weg, keek toe hoe Edward de gespen van zijn bruine leren enkelboots vastmaakte naast zijn koets. De andere escorteurs zaten al op hun paarden en wachtten op hem.
Hij was klaar, stond op, veegde zijn blauwe wollen jas af en draaide zich om, waar hij Mia zag staan, niet ver bij hem vandaan.
Een glimlach verscheen op zijn gezicht, waardoor zijn blauwe ogen minder fel leken. “Mijn koningin, ik zie dat het goed met u gaat.” Hij liep naar haar toe.
“Ja, prins Edward. Maar niet gelukkig. De koning heeft me verteld over je opdracht.”
“Ja, de grote boodschap aan het koninkrijk Klean, maar ik kom terug.” grapte hij luchtig.
“Je bent veel te lang weg. Wie gaat de koning in mijn voordeel temmen?” Ze bedoelde het als een grap, maar haar stem slaagde er niet in het over te brengen.
Hij lachte, “Jij bent dat. De koning is je man.”
“Wees voorzichtig, oké?”
Hij pakte haar met handschoenen bedekte handen nadat ze ze hem had aangeboden. “Dat zal ik, mijn koningin. Jij ook, wees voorzichtig en zorg goed voor de koning. Het is tenslotte je echtgenoot.”
Mia trok hem dichterbij en omhelsde hem stevig voordat ze hem losliet.
Edward zag Xavier, ver weg, die hen samen zag en hun genegenheid gadesloeg. De uitdrukking op zijn gezicht was onleesbaar, maar Edward trok zich er niets van aan. Hij keek weg van zijn broer naar Mia en glimlachte warm naar haar.
Hij stapte van haar weg, richting zijn koets. “Vergeet me niet te schrijven, mijn koningin.”
“Ik zal het niet vergeten,” een traan rolde over haar wang.
Hij wilde hem afvegen, maar hij kon het niet, dus boog hij en stapte in zijn koets.
Veeg omhoog om door te gaan