Het huishouden Asika.
Het noorden van de hoofdstad.
Er werd op de deur van het huis van Jobe Asika geklopt en na enkele momenten deed een jonge dienstmeid de deur open.
"Is je meester thuis?" vroeg de man die de koninklijke boodschap bracht, zijn stem trots en verheven.
"Ja, dat is hij," antwoordde ze, nogal timide.
Hij greep in de binnenzak van zijn jas en overhandigde haar het netjes opgevouwen stuk papier.
"Dit is voor hem. Zeg hem dat het van het Koninklijk Paleis komt," droeg hij haar op en liep weg.
De jonge dienstmeid sloot de deur en liep de tuin in, waar Meester Jobe van het huis Asika en zijn oudste dochter, Ariel Asika, samen zaten te praten. Jobe schoot telkens weer in de lach.
Ariel was de eerste van de twee dochters van de familie Asika. Ze was gezegend met schoonheid, een stralende en lichte huid, en het was duidelijk dat de maangodin een favoriet had. Haar schoonheid maakte veel jonge vrouwen in het koninkrijk onzeker, maar in tegenstelling tot velen van hen was het niet alleen Ariels uiterlijk waardoor ze geliefd was. Ze had ook een nobel karakter. Dit zorgde ervoor dat mensen zich bij haar op hun gemak voelden, wat niet alleen respect voor Jobe opleverde, maar hem ook onder de andere vaders in het koninkrijk bekend maakte als een man van karakter.
"Meester, het spijt me u te storen, maar deze brief kwam van het Koninklijk Paleis."
De glimlach op Jobes gezicht verdween, alsof hij direct aanvoelde dat er iets slechts stond te gebeuren.
Hij hief zijn hand op en de jonge dienstmeid overhandigde hem de brief. "Dank je, Riley," knikte hij, en ze vertrok.
Hij brak het koninklijke zegel op de brief en las het door. Zijn ogen werden streng en zijn wenkbrauwen trokken samen.
"Wat is er, vader?" vroeg Ariel, bezorgd om de stemming die haar vader sinds het lezen van de brief had aangenomen.
"Weet je nog dat de straf van de alfa-koning was dat hij een bruid moest krijgen?"
Toen ze knikte, zuchtte hij. "Wel, het lot is op mijn huis gevallen. De raad van alfa's heeft jou gekozen als de toekomstige bruid van de alfa-koning," kondigde hij aan, met bitterheid in zijn stem.
Wie kon hem dat kwalijk nemen? Bijna iedereen kende de alfa-koning: hij was meedogenloos, koud en problematisch, waardoor iedereen hem koste wat kost probeerde te vermijden.
Dit was een koninklijk decreet en hoezeer Jobe het ook haatte, hij wist dat hij er niets tegen kon doen.
De koninklijke bruidsmakers, een gezelschap van meer dan zes vrouwen en twee mannen, arriveerden bij het huis van de familie Asika en werden allen verwelkomd.
De bruiloft, waarvan de aankondiging pas deze ochtend was gekomen, zou morgen plaatsvinden in de centrale tempel, zoals bepaald door de raad van alfa's. En de koninklijke bruidsmakers waren gekomen om ervoor te zorgen dat de bruid klaar zou zijn voor haar grote dag, waarop ze koningin zou worden.
Mia Asika, de jongste en meest rebelse Asika, die sinds het ochtendgloren het huis had verlaten op zoek naar een betere geleerde, keerde terug naar huis en trof het vol met vreemde gezichten die ze nog nooit eerder had gezien.
Ze keek de aanwezigen een voor een aan terwijl ze naar de studeerkamer liep, waar ze wist dat haar vader zou zijn. Eenmaal bij de deur duwde ze deze open en stapte naar binnen, waar – zoals verwacht – haar vader aan zijn favoriete tafel zat, verdiept in een boek.
"Wat doen al deze mensen in ons huis?" eiste ze te weten, haar stem luider dan nodig.
Jobe zuchtte en wenkte Mia om te komen zitten. Toen ze dat deed, legde hij haar alles uit. "Dus zie je, je zus wordt morgen koningin, en daarom zijn ze hier."
..
Mia stond bij de deur toe te kijken terwijl de bruidsmakers probeerden Ariel in een witte jurk te hijsen die duidelijk te klein voor haar was.
"Ze kan daar niet in ademen!" snauwde ze, waarmee ze haar aanwezigheid kenbaar maakte.
Ariel had zich ongemakkelijk gevoeld in de jurk die ze aanhad, maar omdat ze te aardig was om iemands gevoelens te kwetsen, hield ze haar mond.
"Wie ben jij?" vroeg de oudere vrouw met bruin, krullend haar met samengeknepen ogen.
"Ik ben Mia Asika, haar zus! En ze kan daar niet in ademen."
Ze pasten de stof en gewaden aan en toen ze het haar een tweede keer aantrokken, paste het perfect.
"We komen terug voor het eerste hanengekraai morgenochtend, dus probeer goed uit te rusten," informeerde de vrouw met de krullen Ariel, voordat ze samen met de rest van de groep vertrok.
Zodra de deur achter hen dichtviel, brak Ariëls gezicht open in een brede glimlach en wenkte ze Mia, die snel naar haar toe rende en haar stevig omhelsde.
"Dank je dat je iets hebt gezegd op het moment dat je dat deed, Mia," zei ze.
"Graag gedaan. Vader heeft me alles verteld. Morgen word jij koningin. Hoe voel je je daarbij?"
Ariël haalde haar schouders op en klom op haar bed. "Ik ben niet blij of verdrietig. Ik ga gewoon mee met de stroom en verwacht alleen het beste."
"Ik ben gelukkig zolang jij gelukkig bent. Tenminste één van ons zal vader trots maken." Ze giechelde.
Ariël duwde zichzelf op haar ellebogen om Mia goed te kunnen aankijken. "En jouw plan? Hoe gaat het daarmee?"
"Tot nu toe gaat het goed. Na maanden zoeken heb ik het geluk gehad een geleerde te vinden die de komende weken naar de zuidelijke wereld zal vertrekken."
Ariëls ogen werden groot, haar blijdschap even groot als die van haar zus. "Geweldig!"
Mia knikte en schoof naast Ariël op het bed. "Ik wilde het nieuws en mijn andere plannen vandaag aan vader vertellen, maar het nieuws over jouw huwelijk hield me tegen. Ik ga het doen zodra jij getrouwd bent."
Mia droomde ervan het koninkrijk te verlaten toen ze veertien werd. Op die leeftijd realiseerde ze zich dat er niets voor haar hier was en vond ze de moed om iets meer te zoeken. Ze wist dat ze altijd in de schaduw van haar zus zou staan, en hoewel ze van Ariël hield en haar op een voetstuk plaatste, kon ze het niet verdragen zo’n leven te leiden.
Ariël was de definitie van perfectie. Haar lange, gouden haar viel perfect op haar rug en benadrukte de diamantvorm van haar gezicht. En haar hemelsblauwe ogen gaven velen een gevoel van thuis. Haar perfect gevormde volle rode lippen tot aan haar lange nek schreeuwden perfectie in levende lijve. Ze had ook het perfecte lichaam en een lengte van één meter zeventig, waardoor ze opviel in de menigte en mannen naar haar deden verlangen.
Mia had een gebruinde huid die er soms uitzag alsof ze door de zon was verbrand. Ze had ook amberkleurige ogen, die golder dan koper leken, en tot nu toe had ze nog geen jonge vrouw of man in het koninkrijk ontmoet met dezelfde oogkleur als zij. Haar neus was lang en puntig en haar lippen bleek en klein. Haar haar was krullend en zo rood als een roos, terwijl iedereen in haar familie goudkleurig haar had. Ze had de kleine lengte van één meter vijftig en een rond vrouwelijk figuur.
Terwijl het beeld van Ariël van top tot teen perfectie uitstraalde, riep dat van haar het tegenovergestelde op wanneer ze zichzelf in de spiegel bekeek. Wanneer ze haar huis verliet, werd ze ook door mensen daaraan herinnerd.
Wetende dat haar kansen op schoonheid vanaf haar geboorte beperkt waren, stapte Mia uit dat rijtuig en koos ze voor verlichting na haar veertiende verjaardag. Ze begon aan haar zoektocht om het koninkrijk te verlaten en kennis te vinden, zelfs tot aan het einde van de aarde, en haar zus was haar grootste supporter.
Ariël pakte Mia’s hand en gaf die een troostend kneepje. "Natuurlijk, en ik zal je zo goed mogelijk steunen, maar beloof dat je alles wat je in het andere deel van de wereld ontdekt, met mij deelt."
Mia knikte heftig, met een brede glimlach. "Dat zal ik, en als jouw huwelijk met de alfakoning niet verloopt zoals je hoopt, kun je me schrijven en kom ik je halen."
Ariël schudde haar hoofd, maar lachte toch. "Ik betwijfel of ik hier ooit weg zou willen. Ik ben hier geboren, en ik zal hier sterven."
"Ik weet het, en je zult een geweldige koningin zijn."
Ze omhelsden elkaar weer, en Ariël kuste haar op het voorhoofd.
...
Er kwam een harde klop op Mia’s deur, die haar uit haar slaap rukte en haar ogen wijd open deed slaan. De haan had nog niet gekraaid en dat wist ze omdat ze dan altijd wakker werd.
"Mia, alsjeblieft doe open," klonk haar vaders stem door de deur, en de gebroken toon ervan deed het haar op haar armen recht overeind staan, omdat ze slecht nieuws vermoedde.
Ze sprong uit bed en rende naar de deur, die ze meteen wijd open zette toen ze er was. Jobe kwam de kamer binnen, zijn ogen vol verdriet en tranen.
"Vader, wat is er aan de hand?"
"Het is Ariël, Mia."
Haar maag trok pijnlijk samen, zelfs terwijl ze wachtte tot hij zijn zin zou afmaken.
Zijn lippen trilden, en voor een man die nauwelijks zijn kwetsbaarheid had getoond toen zijn vrouw stierf, deed hij dat nu wel heel slecht. Ze pakte zijn trillende handen vast, en trok bijna haar hand terug toen ze voelde hoe koud ze waren.
"Wat is er met Ariël gebeurd? Waar is ze?"
"Ze is dood, Mia, Ariël is dood."
Veeg omhoog om door te gaan
De dag was al helder, en de haan had al twee keer gekraaid, maar de alfa-koning had zijn vertrekken nog niet verlaten. Zijn knecht en dienstmeiden durfden zijn kamers niet binnen te gaan zonder zijn toestemming, ondanks dat het vandaag zijn trouwdag was.
Edward, die zijn rode koningsmantel voor het Koninklijk huwelijk al aan had, merkte de bedienden op die doelloos rondhingen en liep naar hen toe. Ze zagen hem naderen en stonden allemaal strak in de houding.
"Waarom staan jullie hier zo doelloos op de ochtend van de bruiloft van de koning?"
"Hij heeft nog niet om ons geroepen." antwoordde de mannelijke bediende die de gouden mantel van de alfa-koning vasthield.
Edwards wenkbrauwen trokken samen bij hun antwoord en hij liep naar de deur, duwde deze open en stapte naar binnen.
De slaapkamer, met zijn dikke gordijnen gesloten, was zo donker als altijd en het was geen wonder dat zijn idiote broer, de alfa-koning, nog niet wakker was. Hij liep naar het raam, trok de gordijnen open en het zonlicht viel de kamer binnen; hij liep verder en deed hetzelfde bij de andere twee ramen. Al snel werd de kamer verlicht en verdween de duisternis.
Tevreden draaide Edward zich om naar het bed waar zijn broer lag en vond hem klaarwakker. Zijn blik was moordzuchtig terwijl hij hem aankeek, maar de twee naakte vrouwen die op elk van zijn armen rustten, sliepen nog diep, nauwelijks gestoord door het binnenvallende licht.
Het waren niet de eerste hoeren die Xavier in het Paleis had vermaakt, maar het waren wel de eerste die zo zwaar sliepen. Edward viel het op.
"Ik denk dat het tijd is dat je opstaat."
"En wie denk jij wel niet dat je bent om voor mij te denken?" Voor een man die net wakker was, had Xavier's toon opmerkelijk veel energie.
"Ik ben je broer, de gekroonde prins en vandaag jouw getuige." Edwards klapte toen luid in zijn handen, waardoor de dames naast hem abrupt uit hun schoonheidsslaap werden gehaald. "Trek alsjeblieft je kleren aan en vertrek. Dank je wel."
De naakte vrouwen deden wat hun werd opgedragen en Edward hield ze in de gaten, totdat ze vertrokken waren voor hij zijn aandacht weer naar het bed richtte. Maar Xavier lag er niet meer; voordat Edward zich kon afvragen waar hij gebleven was, greep Xavier hem bij de keel en smeet hem tegen de muur van de slaapkamer, waardoor er een scheur in het pleisterwerk kwam.
"Van ons tweeën, wie is de koning?" vroeg hij, zijn stem sissend in Edwards oor.
"Jij," hoestte Edward, worstelend om zijn greep op zijn nek te verlichten, maar Xavier liet niet los.
"Wie gaf jou dan het lef om mijn vertrekken binnen te komen en mijn gasten weg te sturen?"
"Niemand, maar je lijkt vergeten te zijn dat het vandaag je trouwdag is en dat je niet meer in bed hoort te liggen."
Bij die woorden liet Xavier hem los en draaide zich naar het bed. "Is het vandaag? Ik dacht dat het over twee dagen pas was?"
"Is dit waarom Zara de meisjes gisteravond als aangenaam cadeau naar me toestuurde? Ik wist het niet, en vroeg er ook niet naar, maar nu begrijp ik het." mompelde hij tegen zichzelf en Edward hoorde het.
Edward greep naar zijn nek, proberend de pijn van Xavier's monsterlijke greep te verzachten. Hij zuchtte, geïrriteerd door het zicht op de blote billen van zijn broer, wat hem de rest van de dag zou achtervolgen.
"Het is vandaag, mijn koning, en je bruid arriveert spoedig. Je hoort al in de tempel te zijn voordat zij komt."
Edward liep naar de deur en trok deze open, zodat de bedienden naar binnen konden komen. Toen de laatste bediende binnen was, sloot hij de deur.
Een uur later stond de alfa-koning daar, gehuld in zijn lange, gouden koningsmantel, tot in de puntjes verzorgd met ieder detail, van zijn nek tot zijn voeten. De bedienden bonden zijn lange, zijdeachtige zwarte haar in een nette paardenstaart voordat ze hem tooiden met de witte kanten mantel. De royals droegen deze mantel altijd bij een huwelijk als teken van hun verbintenis.
Toen alles klaar was, stond de alfa-koning met gratie op, zijn hele uitstraling straalde ontzag uit.
"Je lijkt wel de droom van iedere jonge vrouw." kirde Edward, mompelend onder zijn adem, "maar je bent hun nachtmerrie."
Xavier wierp hem een blik toe, had hem blijkbaar gehoord, maar schonk er verder geen aandacht aan.
"Het is jouw grote dag, broer. Zou je willen dat vader hier was?" vroeg Edward, terwijl hij Xavier's kraag rechtstreek.
Xavier keek zichzelf aan in de spiegel, tevreden met het gezicht dat hem aankeek. "Nee, ik ben zo blij dat hij slaapt en ik hoop dat hij nog heel lang slaapt."
Als een alfa honderd jaar geregeerd had, viel hij in een diepe slaap die wel twee jaar, soms zelfs een decennium kon duren. Als ze wakker werden – áls ze wakker werden – kregen ze de titel Alfa der Alfa’s. Tot nu toe sliep Robb Ainsworth, hun vader, al drie jaar en niemand wist wanneer hij zou ontwaken, maar de geneesheer en de tovenaar hadden berekend dat het voor de winter, die over twee maanden begon, zou zijn.
Xavier wilde niet dat zijn vader wakker werd, hij hoopte dat hij in zijn slaap zou sterven. Zo erg haatte hij hem, en zijn broer wist dit.
"Dat meen je niet."
Xavier draaide zich om en keek Edward aan met een blik vol emoties, variërend van pijn tot woede en wrok. "Het enige wat hij ooit deed was mij vergelijken met die bastaard Elliott en zeggen hoe veel beter hij als alfa-koning zou zijn, dus ja, ik meen het en ik hoop dat hij dood slaapt."
Edward had medelijden met hem. Dit was een van de weinige keren dat ze spraken zonder elkaar tegen de muur te smijten of in de haren te vliegen, en hij keek dwars door het schild van zijn broer heen.
"Hopelijk wordt hij wakker, ziet hij dat je getrouwd bent en verandert zijn mening over jou."
"Of beter nog, hij wordt nooit meer wakker."
Er werd zacht op de deur geklopt en Edward liep er snel naartoe.
"Is de koning klaar, mijn prins?" klonk de stem van een mannelijke bewaker zodra de deur openging.
"Ja, is de koets gereed?"
"Ja, mijn prins."
Edward keek nog even achterom naar hem, een blije glimlach op zijn gezicht alsof hijzelf ging trouwen. "Dit is het, broer."
Xavier rolde met zijn ogen. "Prima. Blijf gewoon uit mijn buurt en dan komt het goed."
Veeg omhoog om door te gaan
Xavier arriveerde samen met Edward bij de tempel en zag dat het er zowel binnen als buiten vol stond met mensen, wat Xavier deed grommen van ongenoegen.
Toen ze uit de koets stapten, begaven ze zich naar binnen, waar nu een smal pad naar het altaar leidde. De weddingplanners hadden de zitplaatsen opnieuw ingericht om de verwachte menigte te kunnen huisvesten, maar het was nog steeds niet genoeg, ondanks dat het om een onverwachte bruiloft ging.
Ja, een koninklijk huwelijk – hoe plotseling ook – trok altijd veel mensen, maar hij had gedacht dat het bij hem anders zou zijn. Hij wist dat bijna iedereen in de tempel hem haatte en hij haatte ieder van hen net zo hard terug. Zij kenden zijn gevoelens tegenover hen, dus hij begreep niet waarom er toch zoveel mensen waren gekomen.
Misschien kwamen ze om zijn aanstaande bruid te zien. Zij was eerlijk, vriendelijk, mooi en geliefd, en ze kwamen om het monster in het lichaam van de alfa-koning te aanschouwen met wie ze ging trouwen.
“Je moet glimlachen!” siste Edward hem vanuit de achterhoede toe terwijl ze naar de eerste rij in de tempel liepen.
“Ik zal je magere nek breken als je denkt dat je me op mijn trouwdag kunt vertellen wat ik moet doen,” snauwde hij fel terug.
Edward nam zijn waarschuwing ter harte en werd stil. Ze liepen naar het altaar van de tempel, waar de priester die de bruiloft leidde stond, gehuld in een grijze pij met een paarse mantel erover.
Net toen ze bij het altaar kwamen, klonk een zachte trompetstoot die de komst van de bruid in de tempel aankondigde, en een vreugdevolle juich ging door de menigte.
Xavier had zich nog nooit ergens zenuwachtig om gevoeld, maar nu, terwijl hij het gejuich van het publiek hoorde en zijn aanstaande vrouw op zich liet wachten, voelde hij een tinteling van opwinding door zich heen gaan. En samen met die opwinding kwam ook nervositeit.
De bruid kwam naast hem staan, gehuld in een gouden gewaad dat overeenkwam met het zijne en met een sluier die haar gezicht bedekte.
Ariel zou vanaf vandaag zijn eerlijke en mooie bruid en koningin van het koninkrijk worden. Hij haatte het hele idee van gearrangeerde huwelijken, maar zoals de zaken nu gingen, was het tot nu toe nog niet zo slecht geweest.
Hij overwoog niet om zijn levenswijze te veranderen of een nieuw persoon te worden, maar misschien zou hij nu een vrouw krijgen die hij niet meteen wilde vermoorden.
De priester schraapte zijn keel en Xavier werd uit zijn gedachten gehaald om zijn aandacht op de middelbare man te richten.
“Voor de maangodin en het volk van dit grote koninkrijk zijn wij hier bijeen om deze twee in het heilige huwelijk te verenigen als man en vrouw,” galmde de luide stem van de priester door de tempel, terwijl Xavier in gedachten aftelde tot het moment dat hij eindelijk zou stoppen met spreken.
Xavier keek naar zijn vrij stille bruid, wiens gezicht schuilging achter de sluier, en voelde een gevoel van geluk. Een eerlijke en onderdanige vrouw zou het antwoord op zijn gebeden zijn – als hij ooit de tijd had genomen om te bidden.
Na het voorlezen van het gedeelte uit de heilige boeken dat over het huwelijk ging, overhandigde de jonge tempeljongen de gouden armbanden die het huwelijksverbond symboliseerden aan de priester, die verderging.
“Zweer je dat je deze vrouw voor je tot je vrouw en koningin zult nemen, vanaf vandaag en voor altijd?”
“Ja, ik zweer het,” antwoordde Xavier, en pakte de armband uit de handpalm van de priester. Hij nam de eerder koude rechterhand van zijn bruid en schoof de armband om haar pols.
De priester draaide zich tot de bruid. “Zweer je dat je deze man voor je tot je echtgenoot, je alfa en je koning zult nemen?”
“Ja,” knikte ze, haar stem zacht.
Haar zachte, tere handen namen die van Xavier vast en door hun aanraking dacht hij aan alles wat ze zouden kunnen doen en hoeveel genot ze hem konden brengen. Ze schoof de armband om zijn pols en een donderend applaus en gejuich klonk door de menigte ter viering van hun verbintenis, en het duurde even voor de rust weerkeerde.
“Bij de macht die mij is gegeven, verklaar ik jullie tot man en vrouw. Je mag nu de sluier oplichten en je bruid kussen,” sprak hij.
Xaviers handen kwamen omhoog, hij tilde de sluier van het gezicht van zijn kersverse vrouw en boog zich voorover om haar te kussen – iedereen keek vol verwachting toe. Maar hij stopte en trok zich terug toen hij besefte dat het gezicht achter de sluier niet het gezicht was dat hij verwachtte. Dit gezicht was niet eerlijk, noch was het mooi. Het was een lelijk gezicht.
Natuurlijk, hij had Ariel nooit persoonlijk gekend, maar hij had haar gezicht een paar keer gezien en wist hoe ze eruitzag. Ariel was licht, betoverend en mooi, terwijl de lelijke vrouw naast hem het tegenovergestelde was.
Zijn ogen vernauwden zich een seconde, en toen het besef tot hem doordrong, deinsde hij van haar terug. Met ogen vol met emoties draaide hij zich om naar de acht oudsten van de raad van alfa’s, die op de eerste rij van de tempel zaten, en hij eiste in stilte een verklaring.
Het publiek, dat tot nu toe elke beweging van hem gevolgd had, slaakte een kreet van afschuw toen ze zijn vlammend rode ogen zagen.
Edward liep naar het altaar waar Xavier stond, negeerde de blikken vol haat die zijn broer hem toewierp, en sprak met een zachte stem. "Als je nu een scène schopt, zul je de geschiedenis ingaan als de alfakoning die een grap was!" Hoewel de ogen van de alfa vuurden van woede, klemde hij zijn tanden op elkaar en kalmeerde zichzelf.
Xavier gaf het met tegenzin toe, maar Edward had een punt. Nu uit zijn vel springen en de manipulatieve kelen van de oudsten – en die van de lelijke bruid achter hem – breken, zou zijn einde betekenen. Dus liep hij bij het altaar vandaan, de binnenhof van de tempel in.
De acht oudsten die de raad van alfa’s vormden, samen met Edward en Xavier, stonden zwijgend in de binnenhof van de tempel en keken toe hoe Xavier heen en weer liep, zijn hand door zijn haar halend.
"Spreek en leg me uit wat er daarbinnen in godsnaam is gebeurd! Waarom ben ik net getrouwd met die lelijke maagd in plaats van mijn gekozen bruid, Ariel? Vertel me waarom ik nu in het heilig huwelijk verbonden ben met iemand anders dan de bruid die de raad van oudsten gisteren heeft gekozen?" barstte hij uit, zijn ogen vuurrood terwijl hij de oudsten een voor een aankeek.
Xaviers woede joeg iedereen angst aan, en dat was precies wat hij nu wilde. De raad van Alfa’s kon, als ze het wilden, gezamenlijk hun vloek over hem uitspreken als hij een bedreiging vormde, maar hij wist zeker dat de razernij die door zijn aderen stroomde hem de kracht zou geven hun harten eruit te rukken voordat ze de eerste spreuk konden uitspreken.
"Was dit vanaf het begin het plan? Om mij belachelijk te maken en voor schut te zetten voor het volk van dit koninkrijk? Spreek, of ik ruk jullie allemaal het hart uit en draag de gevolgen!" bulderde hij als een gewond beest.
"Alfakoning, u moet kalm blijven!" sprak Koz, een alfa van de raad, terwijl hij naar voren stapte richting Xavier.
"Kalm blijven?" Hij lachte schamper door zijn woede heen. "Meen je dat serieus? Ik ben net getrouwd en stond op het punt de verkeerde bruid, een lelijke bruid nota bene, te kussen en dan vraag je me kalm te blijven? Ik zou je moeten onthoofden!" Hij schoot naar voren, zijn lange scherpe klauwen uit, klaar om ze door Koz’ borst te drijven.
Edward, de enige die zijn broer kon stoppen, schoot naar voren en wierp zich als een schild voor Koz, waardoor Xaviers klauwen in plaats daarvan in zijn borst drongen, door zijn gewaad en de eerste laag huid heen. Hij slaakte een kreet en greep Xaviers hand, zodat deze niet zijn ribben kon bereiken.
Xavier besefte wat er gebeurd was, trok zijn klauwen uit Edward terug en liet zijn hand aan zijn zij hangen.
Edward wankelde een paar passen achteruit, herstelde zich en Xavier draaide zich om, sloeg woedend de lessenaar in het midden van de binnenhof omver, samen met een paar boeken en papieren.
Na een lange stilte draaide Xavier zich weer naar Edward. "Wist jij hiervan?" Pijn verscheen in zijn ogen, maar verdween meteen weer.
"Nee, maar wat gebeurd is, is gebeurd en we moeten nu vooruit kijken."
"Mijn koning, niets van wat er vandaag is gebeurd was bedoeld om u voor schut te zetten," zei Chike, die hem gisteren de rol had gebracht, terwijl hij moedig naar voren stapte.
"Uw gekozen bruid was Ariel uit het huis Asika, maar door wat voor ongelukkige krachten dan ook, is zij vannacht in haar slaap overleden. Zoals het gebruik voorschrijft, neemt de jongere zus de plaats in van de gekozen bruid als er zich zo’n tragische gebeurtenis voordoet vóór het huwelijk, en hetzelfde geldt voor de bruidegom." De andere alfa’s knikten instemmend en Xaviers vuist balde zich.
Chike ging door. "Dit is de gewoonte en we kunnen die niet veranderen, zelfs niet voor u, mijn koning. De band is al gesmeed en kan niet verbroken worden, behalve door de dood. Als u haar toch weg wilt sturen, zult u moeten aftreden als alfakoning."
Veeg omhoog om door te gaan