Xavier leegde de wijn in zijn beker in één teug. Hij draaide zich van hen af, zijn kaken gespannen, zijn woede zichtbaar.
"We gaan weg," zei hij, terwijl hij haar hand bezitterig kwam pakken.
Mia’s ogen werden groot. "Wat? Waarom?"
"Omdat ik hier niet langer wil zijn en het geen seconde meer uithoud."
"We gaan de maanschifting missen." Haar paniek nam het over terwijl ze langs de mensen op hun pad borstelden en hun weg naar buiten uit de citadel vonden.
Zijn lage lachje joeg haar koude rillingen over het lijf. "Dat zullen we niet. We zijn alleen niet in de Citadel als het gebeurt."
Ze wilde bijna haar hand tegen haar voorhoofd slaan om haar domme vraag.
Als Xavier haar meenam, zou hun schifting niet tussen vreemden zijn. Hoewel hij bij haar zou zijn, konden zijn ogen niet opwegen tegen de duizenden in de Citadel.
"Je had dit de hele dag al gepland, nietwaar? Dat was wat je bedoelde toen je zei dat je wist wat je deed, hè? Je was nooit van plan geweest onze schifting hier door te brengen." Mia verbrak de stilte die een minuut lang had geheerst.
Hij werd niet defensief en ontkende haar bewering niet. "Dat is wat ik krijg met zo’n slimme dame als mijn koningin." Hij leidde haar door de gang richting de uitgang van het gebouw. "Afgezien van het feit dat ik de meeste mensen hier niet kan uitstaan, kun jij hier ook niet shiften."
Ze fronste, verrast door zijn woorden. "Waarom niet?"
"We hebben onze verbintenis nog niet geconsumeerd. Dat maakt het onvolledig en wanneer de maansverduistering plaatsvindt, zal je ware gedaante zichtbaar worden. Je ogen zullen geel oplichten in plaats van het verwachte rood en dan weten ze dat je geen Luna Koningin bent," legde hij uit.
"Dat zal hen vertellen dat ik je nog niet als mijn vrouw genomen heb." Zijn ondeugende ogen gleden over de ronding van haar borst, verborgen onder haar kleding.
Rillingen trokken door haar lichaam en haar tepels werden hard.
Het verst dat ze intiem waren geweest, was de huwelijksnacht, sindsdien niets meer. De gedachte aan zijn aanraking had haar toen bang gemaakt, maar nu leek het niet zo erg meer.
Ze stapten de Citadel uit en Mia werd overvallen door de kou van de nacht. Een gevoel van vrede verspreidde zich in haar terwijl ze buiten stond, en ze wilde erin wegzinken om nooit meer gevonden te worden. Misschien waren het de drie glazen wijn van eerder, of gewoon de opwinding van het moment.
Xavier kwam naast haar lopen terwijl ze de sleep van haar jurk optilde en de trappen af rende. Dit was de eerste keer dat ze zich echt liet gaan en gelukkig leek in zijn bijzijn, en het voelde goed. Hij wilde het moment grijpen.
Ze stopte beneden met rennen en hij deed hetzelfde. Ze nam een moment om adem te halen voordat ze sprak. "Ik dacht altijd dat jij de ergste van de royals was."
"Dat bén ik ook," corrigeerde hij.
"Toen ontmoette ik Elliott," ging ze verder, zonder zich door zijn onderbreking van de wijs te laten brengen. "en toen realiseerde ik me dat hij nog veel erger is. Het is triest genoeg dat jouw vader en velen anderen dat niet zien."
"Omdat hun hoofd zo ver in hun eigen reet zit."
Ze proestte om Xaviers grove woorden; dat was een eigenschap die ze eerst haatte maar nu waardeerde. Hij deed zich niet anders voor dan hij was. Hij was recht voor z’n raap en dat was een goede zaak.
"Je had je neef niet hoeven terug te pakken. Misschien was deze make-up wel overdreven." Ze wees.
"Waarom? Ik dacht dat je dat wilde."
Haar wenkbrauwen trokken samen. "Waarom dacht je dat?"
"Omdat ik je dat een paar dagen geleden hoorde zeggen!"
Haar wangen werden warm. Als hij haar tegen zichzelf had horen praten, had hij ook gehoord dat ze zichzelf niet mooi genoeg vond. Maar waarom zou hij moeite doen om dat te verbeteren?
‘Omdat je zijn vrouw bent, en hoe mooier jij bent, hoe beter hij zich over zichzelf voelt,’ fluisterde een stem in haar hoofd.
‘Of misschien omdat hij om je geeft?’ antwoordde een andere stem.
Ze had gedacht dat hij de visagiste geregeld had omdat hij zich voor haar gezicht schaamde, maar dat was het nooit geweest. Hij deed gewoon wat hij dacht dat zij wilde.
Xavier was van alles, maar ze had nooit gedacht dat hij zich zou inspannen om een ander gelukkig te maken.
"Ik wou dat ik mooier was, maar dat is het dan ook. Ik zou nog steeds niets aan mijn gezicht veranderen, zelfs niet als ik de kans kreeg."
"Goed, want je bent al mooi."
Zijn woorden troffen haar hard, bijna alsof ze omver werd geblazen. Ze waren de enigen hier in de open lucht, op weg naar het bos. De enigen die ze zo ver kon zien. Er was geen reden voor hem om iets te zeggen of doen wat hij niet wilde. Toch stond hij hier, dingen te zeggen die voor haar niet waar waren, zonder dat iemand hem ertoe dwong.
Ze probeerde haar hart te vertellen dat de Alfa-koning het niet meende toen hij haar mooi noemde. Waarschijnlijk zei hij het alleen om haar beter te laten voelen, maar haar hart had zijn woorden al omarmd en ging ermee aan de haal.
Ze wilde dapper zijn en haar nieuwsgierigheid bevredigen.
Ze draaide zich naar hem toe, zodat ze recht voor hem stond. "Waarom ben je zo ongelooflijk aardig voor me? Waarom laat je me hier gelukkig zijn? Wat wil je ervoor terug?"
De maan stond bijna op haar hoogtepunt en haar gloed weerkaatste op haar huid. De flikkeringen van het licht, samen met alles wat tot nu toe was gebeurd, veroorzaakten een schakeling in zijn zintuigen.
Zijn ogen gleden van de hare naar haar volle onderlip, rood, verleidelijk, om op te eten.
Ja, hij wilde iets, maar zij kon hem niet geven wat hij wilde.
Hij stopte zijn handen in zijn broekzakken en deed een gedurfde stap op haar af. Zijn lange benen overbrugden de afstand sneller dan ze had verwacht.
Hij hoefde geen moeite te doen om haar hart te horen overslaan. Het was buiten zo stil. Haar reactie kon maar twee dingen betekenen: of ze wilde hem, of ze was enorm door hem van haar stuk gebracht.
‘Of ze is doodsbang voor je,’ zei een stem in zijn hoofd.
‘Hou je bek!’ gromde hij van binnen.
Haar benen voelden verankerd aan de grond en ze kon zichzelf niet bewegen. Hij stond nu heel dichtbij, slechts een paar centimeter van haar vandaan. Hij hoorde haar hart sneller kloppen, haar adem stokte bij elke inademing, en hij voelde de hitte die van haar lichaam uitging.
Hij bedoelde niet te grijnzen, maar haar proberen ongeïnteresseerd te doen terwijl hij zo dicht bij haar stond, hielp niet.
"Wat ik wil, is je helpen je grenzen te verkennen." Zijn warme adem tegen haar hals deed haar rillen. "Ik ben bij je om je te leiden. Je mag wild zijn en de controle verliezen, want ik beloof elke stap bij je te blijven tot je verzadigd bent." Ze slaakte een ademloze kreet toen hij klaar was met praten en een stap bij haar vandaan deed.
Ze had niet gehoord wat hij zei. Hoe kon ze ook?
Ze was bezig met haar verlangen en haar reactie op de man voor haar. Zijn woorden, zijn nabijheid, zijn adem tegen haar huid, zijn groene ogen. Ze was er druk mee om haar handen mentaal in bedwang te houden zodat ze niet over zijn nek zouden glijden. Zo veel deed hij met haar, dus ze kon niet ook nog luisteren. Ze kon niet twee dingen tegelijk als hij in de buurt was.
"Nog meer vragen?" zijn wenkbrauw ging omhoog.
Ze wilde vragen of ze vannacht zou sterven, maar perste haar lippen op elkaar en hield zich in.
"Nee, je zult vannacht niet sterven. Je hebt mijn woord," zei hij met een geruststellende glimlach.
Dat was genoeg voor haar.
Veeg omhoog om door te gaan
Xavier pakte haar hand en leidde haar door de open ruimte en het bos in, terwijl de maansverduistering op het punt stond te verdwijnen. Hij wilde haar naar het hoogste punt brengen, daar waar ze samen boven alles zouden staan, met haar aan zijn zijde. Hij hoorde het aan de manier waarop haar hart bonkte, het bloed razendsnel door hun aderen stroomde en hoe scherp zijn zintuigen werden.
De grond onder Mia’s voeten voelde lichter dan ooit, haar hart sloeg op hol. Ze ving een glimp op van de alfakoning en zag hoe de wind van de kille nacht over zijn gezicht en door zijn haar blies. Ze wilde dit moment vastleggen, of op zijn minst pauzeren zodat ze haar vingers erdoorheen kon laten glijden.
De volle maan verdween, en ze voelde de verandering door haar lichaam trekken, terwijl ze probeerde zich aan te passen aan het moment en de werking ervan op haar.
Xavier merkte de verandering op, dat kon hij zien. Het kleine krakende geluid dat haar botten maakten vertelde hem dat ze elk moment zou verschuiven, misschien sneller dan hij had verwacht. Met vele jaren oefening en training had hij meer controle over zijn wolf — meer controle dan zij over de hare.
Na meer dan twintig minuten onafgebroken rennen, stopte Xavier.
Hij draaide zich om en keek haar aan. Haar ogen lichtten geel op, en hij wist dat haar transformatie begonnen was. “Je moet dat uitdoen,” zei hij, wijzend naar haar jurk.
“Wat?”
“De maan gaat bijna onder. Doe het!” Hij pakte zijn lange rode mantel, trok die uit en bleef achter in zijn longsleeve.
Ze maakte haar jurk los en kreeg hem al snel uit. Ze kon niet geloven dat ze nu, midden in het niets, zou veranderen en de man moest vertrouwen die ze drie maanden geleden nog haatte.
De jurk viel op de grond, en het enige wat ze nog aanhad was een kort wit nachthemdje dat niets aan de verbeelding overliet. Dit was wat hij wilde zien. Hij had haar die jurk gegeven.
Ze voelde geen schaamte dat hij naar haar keek. Ze wilde juist dat hij keek; meer dan wat dan ook, wilde ze dat hij haar zag.
Er was een krak in haar rug en ze viel op haar handen en knieën, een pijnlijke kreun verliet haar mond. Zodra de pijn wegtrok, plaatste ze haar been op de grond en probeerde overeind te komen, maar ze zakte opnieuw door haar benen. Dit keer, toen haar hand de met gras bedekte aarde raakte, was hij veranderd in een blauwe, harige poot.
Haar transformatie duurde niet lang. Niet zo lang of pijnlijk als die van hem, tot hij alfakoning werd. Al zijn transformaties waren pijnlijke martelingen geweest. Dat was zijn straf voor het nemen van een leven. Zij was een zuiver ras, en haar transformatie was gemakkelijker. Wat hem echter verraste was de ongewone kleur van haar wolvenvacht, die wit was met koningsblauwe uiteinden.
Nu begreep hij waarom ze had gezegd dat hij misschien van gedachten zou veranderen als hij haar zag transformeren. Ze was een witte wolf met een blauwe gloed, ongebruikelijk. Hij wist niet waarom ze die kleuren had, maar hij vreesde dat dit de reden kon zijn dat haar vader haar opsloot. De angst om beoordeeld, opgejaagd en zelfs gedood te worden, kon de reden zijn geweest. Hij moet de hel hebben gezien die ze als mens doormaakte vanwege haar anders-zijn, en besefte dat ze het als weerwolf niet zou overleven.
De gloeiende gele ogen van de wolf keken naar hem op. Hij had iets gezien; het moest de vacht zijn en hij had haar nu gezien, en nu zou hij vluchten. Ze was een blauwe wolf. De meeste maagden hadden witte vacht en anderen grijs of bruin, maar niemand had blauwe vacht, behalve zij. Haar vader had haar verteld dat ze niet de enige wolf als zij was in het koninkrijk, en dat ze ooit iemand als zij zou ontmoeten. Ze had het al moeilijk genoeg om geaccepteerd te worden omwille van haar uiterlijk, ze vreesde wat mensen zouden doen als ze beseften dat ze ook als wolf een buitenbeentje was.
Gelukkig was er maar eens in de negenentwintig dagen een volle maan, en hoefde ze zich niet elke dag zorgen te maken.
Ze wachtte tot hij zou vluchten en haar de volgende dag als de pest zou behandelen. Maar dat deed hij niet. Hij keek alleen maar naar haar, met een nieuwsgierige maar begrijpende blik.
Wat begreep hij in hemelsnaam? Er viel niets te begrijpen.
Hij zei niets, hij keek alleen naar haar en na een minuut onder zijn intense blik te hebben gestaan, begon ze zich ongemakkelijk te voelen.
Ze bewoog achteruit, onzeker over zijn volgende reactie, maar stopte toen hij op handen en knieën zakte.
Zijn wolf verscheen. Een enorme wolf met zwarte vacht, lange scherpe klauwen in een oogwenk, en zijn rode ogen gloeiden in de nacht. Er was zoveel dominantie in zijn blik dat ze een beetje schrok. Ze vreesde voor haar veiligheid; ze zei tegen zichzelf dat hij haar geen pijn zou doen. Hij had haar nodig; hij had haar nodig om zijn dominantie over het koninkrijk te laten gelden.
Toen hij bij haar was, legde hij zijn kop boven de hare, wat een kalmerend gevoel door haar razende wezen stuurde. Ze voelde dat ze hem op dat moment kon vertrouwen. Ze voelde dat ze hiermee kon leven. Het was nog nooit eerder gebeurd, maar ze voelde een band die sterker was dan ooit.
Hij kon het niet verklaren, maar iets van haar tegen hem verdoofde zijn zintuigen. Zijn gedachten dwaalden bijna af naar waar ze niet moesten zijn, toen hij zich terugtrok en haar hoofd met het zijne aanstootte zodat ze zich omdraaide en haar ogen de zijne vonden.
“Vertrouw je me nu?” hoorde ze zijn stem in haar hoofd en keek ze hem met grote ogen aan.
“Ja,” antwoordde ze, zonder twijfel.
“Goed, volg mij dan.” Hij draaide zich om en schoot door het bos, zo snel als de bliksem, en Mia kon hem alleen bijhouden door zijn geur op te vangen en te volgen. Samen huilden ze naar de maan en renden onafgebroken, over verschillende hoogten, huilend bij elke bocht. Xavier versnelde zijn tempo, maar wachtte telkens tot Mia hem weer had ingehaald.
Ze had zich nog nooit zo levend gevoeld.
.
Ze kwamen bij de deur van Mia’s kamer en ze stopte, haalde haar armen van rond Xavier en deed een stap achteruit, terwijl ze diep ademhaalde.
“Is dit waar je weggaat?” zei ze, maar haar stem verraadde bijna haar wens dat hij zou blijven.
Hij knikte, liet zijn hand van haar los, maar deed geen stap achteruit. “Bedankt voor vandaag.”
“Ik heb niets gedaan.” Ze ontkende het voordat ze erover na kon denken.
Hij rolde met zijn ogen. “Toch, met Elliott had je mijn rug. Het is lang geleden dat iemand dat voor me deed, en het voelde goed,” bekende hij met een kleine lach.
Mia wilde het moment stilzetten, de echtheid ervan bevestigen voordat ze erin meeging. Zijn woorden klonken oprecht, en ze wist niet hoe ze moest reageren. De herinnering aan eerder, toen hij haar probeerde te kussen, flitste door haar hoofd, maar zelfs toen waren ze in het openbaar en kon zijn affectie gemakkelijk als een show worden afgedaan. Nu was het iets totaal anders. Ze wilde niets doen of zeggen wat haar in een kwetsbare positie of gecompliceerde situatie zou brengen, dus besloot ze alleen te knikken.
Ze schudde haar hoofd. “Ik deed wat ik dacht dat juist was.”
Er kwam een glimlach op zijn gezicht, en zijn hand ging omhoog om een streng van haar rode haar achter haar oor te vegen. Zijn vingertoppen streken langs haar haar en de vonk die zijn aanraking veroorzaakte, waren golven van energie. Zijn hand bleef bij haar gezicht hangen nadat hij de streng had weggestopt, en de warme aanraking werd al snel heet. Ze meende een flikkering van rood in zijn ogen te zien en voor het eerst sinds hun verbintenis; zag ze begeerte in zijn ogen terwijl hij haar aankeek.
Zijn duim gleed over haar volle onderlip, waardoor rillingen over haar ruggengraat liepen en verlangen overal in haar werd gewekt. Haar tepels werden hard tegen de stof en haar ademhaling werd schor toen hij zijn duim over haar bovenlip en haar mond liet glijden. Ze hapte naar adem, het verlangen dat de laatste minuten was opgebouwd overviel haar en ze wilde de man die voor haar stond.
Hij had de kracht van verleiding en wist precies hoe hij die kracht in zijn voordeel en tot haar manipulatie moest gebruiken.
“Ik zou dit niet moeten doen,” zei hij, terwijl hij zijn hand terugtrok, en ze moest al haar kracht gebruiken om hem niet vast te grijpen. “Ga rusten, mijn koningin. Het is een lange nacht geweest.” Hij boog licht zijn hoofd, prutste aan haar deurknop en duwde de deur open.
Ze verdween in haar kamer in enkele seconden en sloeg de deur dicht, leunde met haar hoofd tegen de deur, haar ogen fladderend. Haar hart bonkte in haar borst en het zweet brak haar uit. Ze had controle nodig. Ze had een uitweg nodig, want het idee om in zijn armen te vallen voelde als een valstrik.
Veeg omhoog om door te gaan
***Flashback
"Waar is je broer?" vroeg Robb, terwijl hij op hem afstapte met een frons die duidelijk maakte hoeveel tegenzin het hem gaf deze vraag te stellen.
Zoals altijd zei Xavier tegen hun vader: fuck you, en Robb kon er niets aan doen. De relatie tussen Xavier en Robb was verslechterd na de dood van de koningin, en op dit punt viel er niets meer te herstellen. Xavier deed met plezier wat hij wilde, alleen al omdat de zon scheen, en Robb voelde zich alleen maar meer teleurgesteld.
Vandaag was het het overwinningsfeest, georganiseerd om de overwinning te vieren die leidde tot de heerschappij van de alfakoning, Robb Ainsworth. De paleishal was volgepakt. Elke edelman en heer was gekomen om met de royals te feesten, maar de afwezigheid van Xavier leek opzettelijk.
Elliott Ainsworth stond achter hem met een bezorgde blik op zijn gezicht, maar Edward prikte er zo doorheen. Hij maakte zich eigenlijk geen zorgen. Hij haatte Xavier net zo hard als Xavier hem haatte, en Edward wist dat Elliott waarschijnlijk bad dat Xavier nooit zou komen opdagen.
"Ik weet het niet, vader," antwoordde Edward, zijn stem laag.
"Als je hem vindt, zeg hem dan dat zijn kansen om ooit alfakoning te worden, net een stuk slimm—"
Op datzelfde moment vloog de deur open en daar kwam Xavier binnen in zijn zwarte koninklijke mantel met de gouden kraag. Hij zag er lichtelijk dronken uit en wankelde op zijn benen. In zijn armen had hij een beeldschone, lange vrouw met een lichte huid en blond haar. Ze glimlachten liefdevol naar elkaar, en Edward kon zien dat hij volledig door haar betoverd was. Dit moest de reden zijn waarom hij steeds zonder uitleg het paleis verliet. Zij was zijn geheim. Niet langer meer. Ze leken haast een prachtig stel, maar Edward merkte de blik in de ogen van de vrouw, de glimlach om haar lippen en de beweging van haar lichaam op. Zij was niet zo onder de indruk van Xavier als hij van haar. Misschien las hij haar verkeerd, maar hij betwijfelde het sterk.
Xaviers rebellie was één ding, maar dit bracht rebellie naar een heel ander niveau.
Edward wist dat hier alleen maar ellende uit kon voortkomen.
Alle ogen in de zaal waren op hem gericht, vol shock of afgrijzen.
Robbs gezicht liep rood aan van woede terwijl hij zijn zoon aanstaarde en in de volgende seconde op hem afstoof. "Wat in godsnaam ben je aan het doen?"
"Alfakoning," zei Xavier, terwijl hij een soort slordige buiging maakte naar Robb.
"Wat is dit in godsnaam?!" barstte Robb uit, en hoewel de vrouw aan Xaviers arm schrok van de felheid in zijn stem, deed hij dat niet.
"Koning, dit is hoe ik mijn dame, Zara Michel, meeneem naar huis om haar aan u voor te stellen," zei hij, een volledige zin vormend die Edward verbaasde.
Robb wierp hem een vernietigende blik toe, draaide zich om naar de dichtstbijzijnde wacht en wenkte hen. Zonder een woord te zeggen stapten ze naar voren en grepen Xaviers armen om ze achter zijn rug vast te klemmen. Xavier worstelde zich in een seconde los, te sterk om door hen getemd te worden.
Het samengedromde publiek slaakte een kreet van afschuw bij het schandelijke vertoon dat Xavier opvoerde. Maar dat weerhield hem niet. Het beest was losgelaten, en hij zou zijn woede op hen botvieren.
Hij duwde een van de wachters tegen de grond en sprong bovenop hem, klaar om zijn nek te breken, toen Robb ingreep.
"Je stopt nu meteen met deze waanzin!" beval Robb, en Xavier hield stil, gedwongen door het gezag in Robbs woorden, en zijn woede ebde weg.
Xavier kwam overeind van de wachters en haastte zich om zijn wapenrusting te herschikken.
"Neem hem mee!" beval Robb, en twee anderen stapten naar voren om hem uit de zaal te verwijderen.
Robb draaide zich woedend om naar Zara en wierp haar een dodelijke blik toe. "Waar wacht je nog op?"
Zonder aansporing kwam Elliott op Zara af, wier ogen van angst opflitsten, en sleepte haar de zaal uit.
Robb bood zijn excuses aan aan het nog steeds verbijsterde publiek, verliet de zaal en Edward volgde hem. Hij haastte zich richting de binnenkamers van het paleis waar Xaviers kamer was.
Eenmaal bij de deur duwde hij deze open en stapte naar binnen. De wachters waren niet meer in de kamer en Xavier leek iets nuchterder dan eerder, maar dat temperde Robbs woede niet.
"Wat was dat wat je in de zaal deed?!" donderde hij. "En wie was die hoer met jou?"
"Het spijt me dat ik dronken binnenkwam..." begon Xavier op redelijke toon.
Robb snoof ongelovig en schudde zijn hoofd. "Het spijt je."
"Ja, vader, maar Zara is geen hoer. Ze is mijn geliefde," verdedigde hij haar. "En ik hoop ooit met haar te trouwen."
"Met haar trouwen en haar wat maken? Koningin?" lachte hij, maar er was geen spoortje humor op zijn gezicht te vinden.
"Ja, als dat is wat ervoor nodig is, dan doe ik het. Eén van ons moet verantwoordelijkheid nemen voor de vrouwen om ons heen." Zijn laatste woorden raakten een gevoelige snaar. Edward zag dat Xaviers hart nog steeds bloedde van Robbs verlaten van hun moeder op haar sterfbed. Hij had hem nog steeds niet vergeven.
"Je zult nooit met die hoer trouwen. Nog over mijn lijk."
"Ik wacht tot je dood bent, en dan maak ik haar mijn koningin, als dat nodig is." Xaviers antwoord was snel en fel.
"Dan vervloek ik jullie verbintenis vanaf het opgaan van de zon tot haar ondergang! Ik vervloek de dag van jullie verbintenis en ik vervloek Zara Michel en ik zeg: op de dag van haar verbintenis met Xavier Ainsworth zal zij haar menselijke vorm verliezen en een zwervende wolf worden tot haar stervensdag!" besloot Robb, en de kamer werd zo stil als een kerkhof.
Xaviers ogen lichtten blauw op toen zijn woede de overhand nam, en hij staarde Robb aan met een onpeilbare haat. "Ik bid dat je een vreselijke dood sterft, Robb Ainsworth. Ik hoop dat je sterft in ellende om alle pijn en verdriet die je mij hebt bezorgd. En ik hoop dat jouw einde komt met grote eenzaamheid en spijt." brulde hij als een gewond dier, terwijl de tranen over zijn gezicht rolden.
Robb draaide zich om en liep weg uit de kamer. Edward stond bij de deur, niet wetend wat hij op dit moment moest zeggen of doen. Xavier had pijn. Edward steunde de bedoelingen van zijn vader om zijn zoon weg te houden bij zijn geliefde, maar hij wist dat er andere manieren waren geweest die Xaviers hart niet hadden hoeven breken. De daad was verricht en niets kon het veranderen behalve Robb zelf.
"Waar kijk je naar?" snauwde Xavier scherp. Hij gaf Edward niet de kans om te antwoorden voordat hij naar de deur schoot en deze hard dichtsloeg.
Flashback eindigt***
Edward stapte uit zijn koets zodra zijn escorte tot stilstand kwam. Ze waren gestopt bij het kamp waar de leden van alpha Koz' roedel waren. Het was al meer dan een maand reizen geweest, en eindelijk was hij op zijn bestemming aangekomen.
Alpha Koz en zijn roedel hadden een tent opgezet net buiten Klean, bij hun aankomst ruim een week geleden. Een dicht bos was de scheidslijn tussen de twee koninkrijken, in het midden ervan hun grenzen. Alpha Koz stopte niet bij de grens; hij nam twee van zijn vertrouwde beta's met zich mee het koninkrijk Klean binnen. De paar roedelleden die achterbleven, sloegen het kamp op en wachtten op zijn terugkeer.
Hun doel was om prins Simone te ontmoeten en een vredesverdrag voor te stellen. Alpha Koz overtuigde de prins ervan dat vrede was wat de nieuwe alfa-koning wilde, en de jonge prins wilde hetzelfde. Ze schudden elkaar de hand en beloofden de vrede aan hun grenzen te bewaren en gastvrije buren te blijven. Prins Simone stuurde een brief met zijn zegel aan koning Xavier, om hun overeenkomst te eren.
Alpha Koz keerde terug naar de grens, waar de rest van zijn roedel gelukkig wachtte om hem levend en ongedeerd te zien. Onder degenen die wachtten, waren prins Edward Ainsworth en de koninklijke escorte.
Hij keek verrast hen te zien, maar wist dat ze met vreedzame bedoelingen kwamen. Hij boog zijn hoofd eerbiedig voor de prins en Edward beantwoordde het respect.
"Aan welk genoegen heb ik deze aangename verrassing te danken, mijn prins?" vroeg hij, zijn wenkbrauw vragend opgetrokken terwijl hij Edward aankeek zodra ze de tent binnenstapten.
Edward trok een wenkbrauw op. "Mijn prins? Alsjeblieft, Edward is meer dan genoeg voor mij."
Alpha Koz liep naar het opklapbare bureau, waarop twee lagen perkamenten en papieren lagen. "Altijd de nobele broer," zei hij onder de indruk, "waarom ben je hier?"
Edward stak zijn hand uit naar Koz en in zijn hand was de koninklijke brief met de boodschap van de koning.
Koz bekeek hem nauwkeurig nadat hij hem had aangenomen. "Deze brief komt van de alfa-koning zelf en het heeft je meer dan een maand gekost om hem te brengen?"
"Wel, de koninklijke escorte is met me meegekomen."
Koz wierp hem een blik toe die zei dat dat belachelijk was, en hij moest het ermee eens zijn. Alpha Koz had zich al meerdere malen bewezen aan de kroon. Hij had advies gegeven dat de koning opvolgde en had ook gestemd bij de beslissing over de hoofdstad. Maar koninklijke escorte alleen om hem een boodschap te brengen leek overdreven. Toch was Xavier koning en zijn woorden waren wet en moesten worden gevolgd.
"De koning wil dat je terugkeert naar de hoofdstad, waar hij vindt dat je thuishoort en de zaken daar moet beheren."
"Ik ben niet de alfa van de hoofdstad. Alpha Chike is dat."
"Koning Xavier vertrouwt Chike niet. Hij gelooft dat zijn loyaliteit kan worden omgekocht, of beter nog, gekocht met het juiste bedrag aan goud."
"En jij denkt dat de mijne dat niet kan?"
Edward lachte zelfverzekerd, "Jij bent de alfa van de roedel van vrede, waarheid en kennis. Je reputatie gaat je voor. Je hebt de koning eerder geholpen om verstandige beslissingen te nemen en daarom wil hij je dichtbij hebben."
Koz verbrak het zegel op de brief en las deze door voordat hij opkeek naar Edward. "De brief beschrijft een komende oorlog. Bedoelt hij dat letterlijk of figuurlijk?"
"Je zult die woorden moeten ontleden. Sommigen van ons zijn pas een paar jaar geleden begonnen met lezen, Alpha," grapte Edward.
Lachend herformuleerde Koz, "De koning sprak in zijn brief over oorlog. Bedoelt hij een echte oorlog of eentje in zijn hoofd? Want als ik om me heen kijk, is er vrede als nooit tevoren."
"Misschien schreef hij uit instinct. Ik ken mijn broer al zo lang, en meestal klopt zijn instinct."
"Goed. Stel dat dit waar is. Waarom zou ik de alfa-koning helpen? Waarom zou ik hem kiezen en zijn verzoek niet weigeren? Hij heeft me op zijn trouwdag aangevallen en probeerde mijn hart eruit te rukken. Als jij niet had ingegrepen op dat moment, was ik dood geweest! Hij is vergeten hoe vaak ik de kroon heb gediend en geholpen. Hij vergat het gewoon omdat hij boos was. Naar mijn mening is hij geen betere heerser. Hij is net als alle anderen, geregeerd door woede, verteerd door zijn ego."
"Je hebt gelijk, de koning is een eikel. Ik ben zijn broer. Ik ben met hem opgegroeid en heb dingen gezien die me deden houden van en tegelijk haten. Je hebt ook gelijk. Hij lijkt op de vorige koningen met zijn woede en boosheid en gebrek aan controle, maar met jouw raad en leiding kan hij beter worden."
"Geloof je dat?"
"Ik geloof dat jij eerlijker bent dan Chike, en dat is wat de alfa-koning nodig heeft. Onze vader is ontwaakt en de maansverduistering heeft plaatsgevonden. Loyaliteit zal verschuiven en strijd zal geboren worden en de alfa-koning heeft nu meer dan ooit mensen nodig die hij kan vertrouwen."
"Je gelooft zo in hem."
Edward zuchtte, "Dat doe ik. Die idioot is mijn broer."
Veeg omhoog om door te gaan