passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

BibliotheekKies een boek
searchsearch
nlnl

NL

The Alpha King's Ugly Bride - Hoofdstuk #50 - door Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Hoofdstuk 50

49: Vechtend tegen het lot

In haar slaap hoorde Mia een gegrom, en dit trok haar naar het bewustzijn, waar ze een paar felrode ogen boven zich zag zweven in bed. Haar ogen werden nog groter toen ze besefte dat ze zich niet had vergist in wat ze zag. Er lag een grote zwarte wolf op haar bed, die haar aanstaarde. Ze haalde scherp adem, bang.

Ze duwde zichzelf op haar ellebogen omhoog, zodat haar gezicht slechts centimeters van dat van de wolf verwijderd was, maar verder bewoog ze niet.

Weerwolven waren sneller in hun wolvengedaante dan in hun menselijke vorm, en haar benen functioneerden nog niet helemaal, nu ze net wakker was. Dus hoewel ze wilde opstaan en van het bed af rennen, wist ze dat ze niet ver zou komen.

Ze dwong zichzelf te kalmeren, verdreef de overgebleven angst, en keek aandachtig naar hem.

De wolf had gloeiende rode ogen en bevond zich in haar kamer, wat betekende dat hij een alfa was en in het paleis woonde. Haar ogen vernauwden zich toen haar reukzin eindelijk actief werd en ze zijn geur opving. De kenmerkende geur van de wolf was die van de alfakoning. Hij was in haar kamer, bovenop haar bed, torende over haar heen en keek toe terwijl ze sliep.

De hoek van zijn bek krulde op en er rolde een angstaanjagend gegrom uit, waardoor zenuwachtige rillingen over haar rug liepen.

Haar hart bonsde luid, maar ze bleef stil liggen.

De angst die een minuut geleden was verdwenen keerde terug in haar ogen terwijl ze hem aankeek. Ze wilde niet in paniek raken, maar ze kon het niet helpen. Ze wist niet waarom hij in haar kamer was of op haar bed.

Waarom was hij gekomen?

Was hij gekomen om haar te doden?

Ze had daar nog niets voor gedaan.

Moest ze überhaupt iets doen?

Ze slikte, haar hart bonkte nog steeds terwijl ze afwachtte wat hij zou doen.

Hij viel haar niet aan. In plaats daarvan stopte hij met grommen en verloren zijn rode ogen hun woede. Hij boog zich naar haar toe en legde zijn kop tegen de hare, en even voelde ze hoeveel pijn hij had. Het was een verscheurende pijn, maar ze wist niet wat ze kon doen om te helpen.

Hij duwde met zijn snuit tegen haar gezicht op een manier die liefdevol leek, en ze begreep dat hij troost zocht in zijn pijn. Haar hand kwam langzaam omhoog om zijn harige rug te aaien, en ze voelde hoe hij onder haar aanraking huiverde. Hij leunde dichter tegen haar aan en rustte zijn kop op haar schouder. Zijn harige lichaam dat het hare raakte bezorgde haar een tinteling, ondanks dat dit gebaar onschuldig was. Toch bleef ze hem strelen, hem geruststellend dat ze er voor hem was.

Hij spinde en trok zich een beetje terug, en zijn tong likte over haar gezicht.

Mia’s ogen schoten open en ze hielp zichzelf weer omhoog op haar ellebogen. Voorzichtig keek ze om zich heen en zag dat er verder niemand in haar kamer was. Ze zuchtte en liet haar hoofd weer op het kussen vallen, terwijl ze over haar voorhoofd wreef. Ze had gedroomd, alles was in haar droom gebeurd. De alfakoning was niet in haar kamer. Het zat allemaal in haar hoofd.

Zuchtend liet ze zich weer in bed vallen. Xavier had pijn en zij had die pijn gevoeld toen ze hem in haar droom aanraakte. Ze had hem niet gezien of gesproken sinds twee dagen geleden, toen ze samen die kus in haar studeerkamer hadden gedeeld. Hij was vertrokken zonder een woord en dat had haar gekwetst, ook al zou het dat niet moeten doen. Ze zag hem in de koets stappen die hem wegvoerde en een deel van haar wist waar hij heen ging. Het deed pijn, te weten dat ze nooit zo belangrijk voor hem zou zijn als Zara. Het deed nog meer pijn omdat ze dat wist en zich toch met hem had ingelaten.

Er moest iets slechts zijn gebeurd twee dagen geleden, want hij had zijn vertrekken niet verlaten sinds hij terugkwam.

Ze wilde niet te veel nadenken over de droom die ze net had gehad, maar misschien had hij haar hulp nodig om hier doorheen te komen.

‘Hij heeft iedereen gevraagd uit zijn kamer te blijven. Iedereen, dus ook jij. Als hij je nodig heeft, zal hij je laten roepen. Hou jezelf uit de problemen,’ sprak haar innerlijke stem.

Mia wilde beloven dat ze zichzelf nooit meer in zo’n pijnlijke situatie zou brengen, maar ze kon dat niet beloven. Ze wist hoezeer de alfakoning haar beïnvloedde en wist dat ze zou komen rennen wanneer hij haar riep.

..

“Zeker dat je niet nog wat wilt eten?” vroeg Jobe, terwijl hij haar de kom met rood vlees aanreikte, maar ze schudde haar hoofd.

Dit was de eerste keer dat ze haar vaders huis bezocht sinds haar huwelijk. Ze had gebruik gemaakt van de situatie van de alfakoning om haar vader op te zoeken. Ze had het hier gemist. Het huis, de omgeving, de geur. Het bracht de herinneringen terug aan haar jeugd, waar ze zich verstopte op haar kamer en Ariel haar moest zoeken. Dan gaf Jobe hen klusjes zodat ze zijn vergadering met de andere Heren niet zouden verstoren. Elk hoekje en gaatje had een speciale herinnering en erin terugdenken voelde heerlijk.

Jobe was verrast en meer dan gelukkig toen hij de trap af kwam en haar zag. Hij trok haar in een stevige en troostende omhelzing die ze nodig had. Beiden huilden ze.

Daarna praatten ze bij over de afgelopen maanden, en Mia hoorde dat Jobe was begonnen met het verzamelen van boeken om te lezen, wat hem aan haar deed denken. Ze was verheugd dat hij een goede herinnering aan haar had gehouden.

Jobe vroeg haar te blijven eten, het eten was al in de maak, en ze haalde haar schouders op en gaf haar toestemming.

Ze pakte het witte tafelkleed en veegde haar mond af voordat ze sprak. "Dank u wel, vader, maar ik ben nu oké. Nog meer en ik haal het niet meer terug naar het paleis vandaag."

"Ik zou zeggen: prachtig, maar de koning zou boos kunnen worden en me straffen omdat ik je vasthoud als gevangene."

Ze schonk hem een flauwe glimlach. Ze kon hem niet vertellen dat haar man geen toestemming had gegeven voor dit bezoek vandaag. Net zoals ze haar vader nooit had verteld dat de koning haar tot deze overeenkomst had gedwongen door te dreigen hem op te laten sluiten. Ze kon het niet. Sommige dingen kun je beter niet zeggen.

Toch, om een onbekende reden, stond ze zichzelf toe voor hem te voelen.

"Gaat het wel goed met je?" vroeg Jobe terwijl hij haar nieuwsgierig aankeek.

Ze knikte en schraapte haar keel. "Het gaat goed. Dank u wel, vader. De maaltijd was heerlijk."

"Graag gedaan."

Terwijl Jobe zijn eten op at, dwaalde Mia de trap op en liep haar oude kamer binnen.

Ze duwde de deur open maar maakte geen haast om binnen te stappen terwijl ze rondkeek. Ze merkte dat haar kamer nog precies zo was als toen ze die maanden geleden had verlaten. Aan alles te zien, was Jobe niet van plan iets te veranderen.

Ze sloot de deur van haar kamer nadat ze een paar boeken had opgepakt en liep naar Ariëls kamer. Ze opende die en stapte binnen. In tegenstelling tot haar eigen kamer had Ariëls kamer sinds haar vertrek een kleine verandering ondergaan. De gordijnen waren anders en ook het beddengoed. Verder was er niets anders.

Vele maanden geleden maakten de dochters van Jobe Asika lawaai in het huis, alleen maar om hun aanwezigheid te laten merken. Nu was daar niets meer van over. Haar vader was alleen in dit huis, hoe groot het ook was. Ze keek uit naar de dag dat ze hem kon uitnodigen om bij haar in het Paleis te komen wonen. Misschien zou die dag nooit komen, maar ze kon er wel op hopen.

"Doet hij je pijn?" hoorde ze vanaf de deur, en ze draaide zich om en zag haar vader in de deurpost staan. Zijn bezorgde ogen waren op die van haar gericht.

Ze schudde haar hoofd. Maar dat overtuigde hem niet. "Hij heeft al maanden zijn handen niet meer naar me uitgestoken." De laatste keer dat hij haar fysiek pijn deed was de dag na hun huwelijk, toen hij de lucht uit haar keel wurgde. Al had hij haar laatst in de studeerkamer bij haar gezicht gepakt, hij deed haar geen pijn.

De enige pijn die hij veroorzaakte, was emotioneel.

"Hij mag je nooit meer aanraken!"

"Hij was vroeger niet zachtaardig of vriendelijk, maar hij is beter nu en—" Ze kneep haar lippen op elkaar voordat ze de woorden kon uitspreken.

"Wat is er, kind?"

Ze sleepte zichzelf naar het bed en ging erop zitten, het gewicht van de waarheid te zwaar. Haar hoofd zakte naar beneden en ze friemelde aan haar vingers. "Ik ben smoorverliefd op de Alpha-koning," biechtte ze op.

Het gezicht van de oude man vertoonde gemengde emoties, van verwarring tot angst, maar geen blijdschap. "Hij is je man. Gevoelens krijgen na maanden huwelijk is te verwachten."

Hij had gelijk. Xavier had gezegd dat gevoelens en aantrekkingskracht zouden groeien naarmate ze langer samen zouden zijn. Het was een natuurlijk fenomeen.

"Voelt hij hetzelfde voor jou?"

Haar ogen werden glazig toen ze de waarheid besefte die haar hart brak. "Ik weet het niet. Hij heeft een minnares. Een die hij al jaren heeft en hij is niet van plan haar te verlaten."

"Mia," kreunde hij verslagen en liep van de deur naar haar toe. Hij ging naast haar zitten maar zei niets. Mia kon zien dat hij haar zielig vond en medelijden met haar had.

Ze wist dat dit niet het leven was dat hij voor haar wilde, maar het lot had weer gewonnen.

Er rolde een traan over haar gezicht. "Ik weet het. Ik had beter moeten weten. Hij zal nooit de mijne zijn en het zal alles verpesten." Ze wenste dat ze hem vanaf het begin de hele waarheid had kunnen vertellen. Maar ze was bang dat dat meer kwaad dan goed zou doen, voor haarzelf en haar vader. Het was beter het geheim te houden, hoe veel pijn het ook deed.

Hij stak zijn hand uit en pakte die van haar. "Het spijt me. Ik wou dat ik iets kon zeggen of doen. Het lot is wreed geweest voor jou en je familie, maar je bent altijd een vechter geweest. Ik heb je nooit zien opgeven. Niet als kind, en niet toen je een jonge vrouw werd die moest leven in een wrede wereld. Je bent altijd een overlever geweest, en daarom weet ik dat je hier doorheen zult komen. Laat niemand zeggen dat je geen controle hebt, want die heb je wel. Je bent koningin Mia Ainsworth van het huis Asika, en jij bent meesteres van je eigen lot."

Dit was alles wat ze moest horen.

Ze sloeg haar armen om haar vader heen en opnieuw huilde ze.

Veeg omhoog om door te gaan

50: Hoop in angst

Enkele heren arriveerden bij het huis van de familie Asika, dus sloeg Mia haar vaders aanbod om haar naar haar koets te begeleiden af. Hij had een vergadering om naartoe te gaan en zij kon prima zelf naar buiten lopen. Ze deelden een korte kus en hij smeekte haar om goed op zichzelf te passen.

De avond viel toen Mia vertrok. Het paleis was iets meer dan een uur rijden hiervandaan, dus ze was er zeker van dat ze voor het donker thuis zou zijn. Het laatste wat ze wilde was problemen tegenkomen onderweg. Koning Xavier Ainsworth zou dan eindelijk een legitieme reden hebben om haar te laten doden.

Mia liep richting haar koets en stond op het punt in te stappen toen ze een paar gloeiende gele ogen opmerkte, in de hoek van het erf, hangend aan de muur bij het plafond.

Ze was niet bang. Dit was het huis van haar vader, dus ook het hare. Maar ze wist beter dan haar wolvenkant de overhand te laten nemen om uit te zoeken wie er rondhing. Haar wolf loslaten zou verraden aan wie er ook maar in de buurt was dat Mia Asika nog een beta was en nog geen Luna. Xavier zou het haar nooit vergeven als ze zich zo blootgaf. Dus ondanks haar drang temde ze haar wolf en wachtte om te zien wat de loerende wolf zou doen.

Na een halve minuut liet de wolf zijn grip op het plafond los en landde op zijn poten als een roofdier. Iets aan het ondeugende van de wolf kwam Mia bekend voor en ze wachtte terwijl hij naar haar toe slenterde, zonder haar ook maar één keer uit het oog te verliezen.

Ze kende maar één persoon met zo’n smachtende blik. "Jared?"

Jared was haar jeugdvriend. Hij was de enige zoon en erfgenaam van de familie Yao. Zijn moeder had altijd een afkeur gehad voor zijn vriendschap met haar. Mia had haar ooit horen zeggen dat ze een bevlekt schepsel was. Ze verbood hem om met haar om te gaan, maar hij luisterde niet. Hij sloop hun erf op om met haar te spelen, maar een paar jaar geleden veranderde dat. Mia vroeg nooit waarom, ze wist het wel. Jared was aardig en grappig en irritant wanneer hij dat wilde zijn. Hij zou intimiderend hebben geleken met zijn gedrag als de alfa-koning dat niveau niet allang had overstegen zonder enige moeite te doen.

Hij stopte, verrast dat ze wist wie hij was. "Jij bent het toch?" Ze wilde vragen wat hij in haar vaders huis deed, maar hield zich in.

"Je was toch niet echt van plan om de koningin bang te maken, hè?" vroeg een bekende vrouwelijke stem van achter haar. Mia draaide zich om en zag Lydia, haar voormalige dienstmeid, in een witte nauwsluitende jurk met een bruine leren band in het midden. Ze hield een bruine wollen omslagdoek in haar hand en haar glimlach straalde uit haar ogen.

"Lydia!" riep ze, geschrokken van haar aanwezigheid.

Lydia snelde op haar af en ze omhelsden elkaar stevig. Mia klemde zich aan haar vast, bijna niet in staat om haar los te laten. Ze had haar zo gemist de afgelopen maanden en telkens als ze dacht dat ze over haar heen was, miste ze haar alleen maar meer. Het was al maanden geleden sinds ze vertrok, maar Mia voelde haar gemis nog steeds.

"Toen ik hoorde over je lot, probeerde ik het bij de koning voor je op te nemen, maar hij luisterde nooit. Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien. Je weet niet hoe blij ik ben om je te zien."

"Ik ook, mijn koningin," antwoordde ze stralend. "Ik besloot in de buurt van de hoofdstad te blijven nadat ik het paleis had verlaten. De vergoeding die ik van de koning kreeg voor mijn diensten was royaal. Daarmee heb ik een salon geopend, en daar heb ik Jared Yao ontmoet."

Er werd gekuch en Mia en Lydia draaiden zich om, en zagen Jared nu in menselijke vorm, zonder kleren. Zijn handen hielden het deel van hem bedekt dat privé hoorde te zijn en hij keek ongemakkelijk naar de lucht.

"Ik heb nu wel die omslagdoek nodig, Lydia," zei hij, terwijl hij zijn hand naar haar uitstak. Ze gaf hem de omslagdoek, maar haar blik bleef op Mia gericht.

"Ik hoop dat het goed met u gaat, mijn koningin."

Ze knikte. "Ik kwam mijn vader bezoeken. Wat doen jullie hier?"

"We zagen je koets uren geleden binnenrijden en Jared vond het wel leuk om stiekem door de poort te glippen en jou een paar minuten geleden te laten schrikken," antwoordde Lydia, en Mia keek naar Jared die er schuldbewust uitzag.

"Dat had geheim moeten blijven." Jared, die de omslagdoek al om zijn middel had geslagen, sprak, en Mia keek naar hem. "Je bent echt slecht in geheimen bewaren," fronste hij naar Lydia.

Lydia haalde haar schouders op en hij rolde met zijn ogen. Mia merkte de toon van de dialoog en hun lichaamstaal op terwijl ze elkaar aanspraken. Het was overduidelijk dat ze niet alleen vrienden of kennissen waren. Er was meer, of in elk geval zou er meer moeten zijn.

"Zijn jullie samen?" floepte Mia eruit.

"Wat heeft het verraden?" vroeg Jared met grote ogen.

"Alles."

Jared trok Lydia dichter naar zich toe bij haar middel en hun lichamen drukten zich intiem tegen elkaar aan. "Je hebt gelijk, koningin Mia. Zij is mijn partner."

Lydia straalde van geluk door zijn verklaring tegenover de koningin. Mia zag de genegenheid, en het was onmiskenbaar. Ze draaide zich naar Lydia, met een brede grijns op haar gezicht.

"Ik ben blij voor jullie." Ze wierp een blik omhoog naar Jared. "En je moeder?"

Mia herinnerde zich haar afkeer jegens haar toen ze veel jonger waren, ook al waren ze slechts vrienden. Ze wist dat ze hetzelfde zou voelen als ze erachter kwam dat haar zoon een omega als partner had gekozen.

"Ze huilde en kwam eroverheen," antwoordde hij, ogenschijnlijk onverschillig. "Lydia ontmoeten is het beste wat me ooit is overkomen, en ik ben dankbaar voor alle omstandigheden die ons bij elkaar hebben gebracht. Ik ben u dankbaar, majesteit." Jared boog.

Mia rolde met haar ogen maar voelde zich verheugd hen te zien. Het geluk en de liefde tussen hen had haar nieuwe hoop gegeven en die hoop zou ze vasthouden.

Ze arriveerde veilig bij het paleis en haastte zich naar binnen, haar hoofd gebogen en haar passen vastberaden. Ze zag niet uit naar een confrontatie met wie dan ook en hoopte Xavier niet tegen te komen. De dag was tot nu toe goed geweest. Ze wilde niet dat die om wat voor reden dan ook verpest werd.

Ze liep de trap op en volgde de gang die naar de deur van haar kamer leidde. Haar handen klemden zich vast om de drie boeken die ze uit haar oude kamer had meegenomen en ze telde de laatste paar treden af voordat ze bij haar deur was. Ze was nog maar een paar stappen verwijderd toen ze een kreet hoorde, gevolgd door een harde klap op de vloer. Ze stopte abrupt en draaide zich om, wetende waar het geluid vandaan kwam.

De kamer van de alphakoning.

Haar hart trok samen in haar borst. Ze wilde het negeren en zich in haar kamer opsluiten, maar ze wist dat ze geen rust zou vinden voordat ze wist wat er gaande was.

Er klonk geen luid lawaai meer, alleen nog stille snikken en kreunen, begeleid door geluiden van worsteling.

Met een bonzend hart liep ze naar de deur van de alphakoning en toen ze daar aankwam, zag ze dat die openstond.

Ze gluurde naar binnen en zag Xavier een bewaker tegen de muur pinnen bij zijn nek. Zijn donkere blik keek toe terwijl het bloed uit de mond van de bewaker gutste, terwijl hij hem uitlachte. Hij kneep het leven uit de ene bewaker terwijl een andere bewusteloos op de vloer lag. De bewaker vocht niet terug, hij probeerde alleen zichzelf los te worstelen, maar zelfs die poging was nu zielig.

Geschokt door het tafereel verloor Mia een minuut lang al haar zintuigen. Xavier zou deze bewaker doden als hij zijn nek bleef wurgen. Hij leek dat zelf ook te weten, maar het kon hem niets schelen.

Ze had altijd al geweten dat hij angstaanjagend kon zijn, maar ze had niet gedacht dat het ooit zo ver zou komen.

Dit was niet de versie van hem die ze kende, deze kant joeg haar angst aan. Wat er ook gebeurd was, het veranderde hem in een monster.

"Stop!" riep ze in paniek vanaf de plek waar ze buiten stond.

Op haar bevel liet hij los, en de bewaker stortte op de grond, bijna levenloos als de ander.

Xavier hijgde zwaar. Zijn borst ging op en neer bij elke ademhaling. Hij trapte met zijn been tegen het gezicht van de bewusteloze bewaker en die schoot weer bij bewustzijn.

"Wegwezen!" brulde hij als een gewond dier tegen de arme bewakers, terwijl ze elkaar overeind hielpen en zich uit de aanwezigheid van de alphakoning sleepten.

Na hun vertrek wendde Xavier zich eindelijk tot Mia, die al meer dan een minuut buiten de deur had gestaan.

Ze slikte toen ze zijn ogen rood en woedend zag, precies zoals ze had gedroomd. Er verscheen een grijns op zijn gezicht en zijn tanden klemden zich op elkaar, waardoor ze innerlijk begon te beven.

Hij droeg een zwarte broek en was vanaf zijn middel naakt; zijn gespierde lichaam maakte indruk op haar. Ze wist niet wat enger was: zijn gezicht of zijn ontblote bovenlichaam.

Hij liep naar de deur toe en de stemmen in haar hoofd zeiden haar te rennen en zichzelf in veiligheid te brengen, maar ze bleef staan. Ze kon niet. Hij kwam bij de deur en greep de knop vast. Met één ruk sloeg hij de deur voor haar neus dicht, waardoor er een harde knal klonk.

Veeg omhoog om door te gaan

51: Brave kleine vrouw

Er klonk een klop op Xaviers deur, en hij kromp ineen en begroef zijn hoofd dieper in het kussen. Hij had de wachters weggestuurd en hen opgedragen hem niet te storen, zelfs niet als het paleis in brand zou staan. Wie er ook aan de deur stond, moest wel een doodswens hebben, of een doodswens hebben. Hij zou er niet voor terugdeinzen die te vervullen als ze niet vertrokken. Hij was bijna weer in slaap gevallen toen er opnieuw op de deur werd geklopt.

De laatste twee wachters die in zijn kamer waren geweest, hadden zijn woede gevoeld. Wat hij toen deed, zou echter niet te vergelijken zijn met wat hij zou doen met de indringer aan de deur.

Zijn hand balde zich in een vuist en zijn ogen fladderden open, al woedend, waardoor zijn hoofd begon te bonzen. Nog voor hij uit bed kon stappen, ging de deur open en kwam iemand binnen.

Normaal zou hij de indringer al aan hun geur herkennen, maar de vele wijn die hij de vorige avond had gedronken voordat hij zijn bed in was gevallen, beïnvloedde zijn reukzin nog steeds. Het kon hem niet schelen, hij zou de indringer hoe dan ook recht doen.

Hij kwam uit bed en draaide zich om, maar toen zag hij zijn koningin in zijn kamer staan met een nieuwsgierige blik op haar gezicht.

Hij verstijfde. Het rood in zijn ogen verdween en hij ontspande zijn vuisten.

De laatste keer dat hij haar zag, had ze een angstige blik op haar gezicht alsof ze een monster had gezien. Híj was het monster.

‘Je strafte de mannen van je koning alleen maar omdat je het verslag dat ze je brachten niet beviel. De straf was onterecht en dat weet je zelf ook.’

Hij negeerde de stem in zijn hoofd en richtte zijn aandacht op de vrouw voor hem, terwijl hij zijn moed hield.

Ze droeg een eenvoudige zwarte kanten jurk die amper aan haar lichaam bleef hangen, maar haar er toch verrukkelijk uit liet zien. Haar haar had ze in een paardenstaart gebonden, maar een paar plukjes waren ontsnapt en hij voelde de drang ze achter haar oor te strijken. Hij weerhield zich ervan. Haar amberkleurige ogen trokken hem aan. De gouden gloed was zo uniek, hij zou er de hele dag naar kunnen kijken en er nooit genoeg van krijgen. Ze leek te mooi om waar te zijn.

Ze was ook in zijn kamer. In tegenstelling tot de vorige keer zag ze er niet angstig uit. Betekende dat dat ze hem niet langer als een monster zag?

Waarom gaf hij er eigenlijk om hoe zij hem zag?!

"Mia," ademde hij, zijn ogen gevuld met gemengde emoties.

"Mijn koning," antwoordde ze, terwijl ze de afstand tussen hen bewaakte.

Hij gromde, niet tevreden met de toestand waarin haar aanwezigheid hem had gebracht. "Ik had gezegd dat ik niet gestoord wilde worden. Hebben de wachters je dat niet verteld?"

"Dat hebben ze. Maar het is al dagen geleden sinds je alle koninklijke vergaderingen en afspraken hebt opgeschort. Ik dacht dat je vanzelf wel terug zou komen, maar tot nu toe is dat niet gebeurd. Ik maak me zorgen."

Haar bezorgdheid leek oprecht, maar hij wilde het niet vertrouwen. Hij wilde niets meer vertrouwen. Dat iemand door hem geraakt werd, betekende niet dat ze om hem gaf. Iedereen kon hem verraden en zijn hart breken, en zij was daarop geen uitzondering.

Hij keek nors, draaide zich van haar weg en strompelde naar het bed. "Ik wilde alleen zijn."

"Je hebt me nooit verteld waarom je jezelf hier opsluit." Ze zette een stap dichterbij.

Hij hoorde het, en het haar op zijn huid kwam overeind. Hij wist niet zeker of dat op dit moment iets goeds of slechts betekende. Zijn ogen fladderden, en hij plaatste zijn duim tegen zijn slaap. Zijn hoofdpijn duurde langer dan normaal.

"Waarom? Ga je het oplossen en laten verdwijnen? Hoop je het monster dat je je echtgenoot noemt te repareren?" beet hij haar scherp toe, gevolgd door een waarschuwing. "En voor ons beider bestwil, blijf daar."

Ze hapte naar adem, haar stem klonk een beetje gekwetst toen ze zei: "Ik wil je niet repareren."

"Mooi, want dat is niet jouw taak. Jouw taak is een braaf vrouwtje te zijn en te doen wat je verdomme wordt opgedragen. Nu wegwezen," snauwde hij.

Hij liet zich weer op het bed vallen en sloot zijn ogen, terwijl hij de vrouw in zijn kamer negeerde. Na een tijdje, toen hij geen geluid meer hoorde, concludeerde hij dat ze eindelijk eens instructies had gevolgd en was vertrokken. Dit was de koningin die hij wilde, eentje die deed wat haar werd gezegd en simpele aanwijzingen opvolgde.

Hij was bijna weggegleden naar de droomwereld toen hij plotseling voelde hoe een emmer koud water over zijn hoofd werd leeggegoten. Hij verslikte zich in bed en sperde zijn ogen open, om Mia te zien met een ijzeren emmer, die normaal gesproken in zijn badkamer naast het bad stond.

"Wat de v—" kreeg hij niet afgemaakt, want ze sloeg hem met de emmer in zijn gezicht, waardoor zijn hoofd bijna een driedubbele salto maakte.

Ze smeet de emmer op de vloer. Hij was nog maar net bij zinnen toen ze hem bij zijn gezicht greep. "Ik probeer je niet te repareren. Ik probeer ons allebei te redden van de ondergang die jij ons op de hals haalt met deze stunt van je. Je vader is al twee keer langsgekomen in de afgelopen vier dagen en in die tijd heb jij je taken als koning niet uitgevoerd en moest ik voor je invallen. Als je zo doorgaat, komt hij achter de waarheid, zet hij je af en blijf jij met lege handen achter. Hoe krijg ik dan mijn compensatie als dit allemaal voorbij is? Zie je, dit is niet omdat ik je wil repareren, dit is omdat ik mezelf probeer te redden."

Hij wist dat ze niet om hem gaf. Het was allemaal een toneelstuk.

"Vervloekte vrouw!" snauwde hij, zijn woede aangewakkerd door haar daden en woorden. Hij schoot overeind van het bed en greep haar bij haar nek en schouder, en smeet haar binnen een paar seconden tegen de muur. Zijn greep werd net zo strak als zijn kaken. "Je weet dat er een grens is aan mijn goedheid en je bent er allang overheen gegaan." Zijn hoektanden groeiden en zijn handen werden behaard.

Ze had haar grens overschreden, maar het leek haar niets te kunnen schelen. Ze vreesde niet voor haar leven.

"Dan vermoord me... ik zou die straf liever dragen dan de vernietiging waar jij ons heen drijft!" bracht ze schor uit, zonder te proberen zijn hand van haar keel los te maken.

Zijn ogen vlamden rood op. "Misschien moet ik je wel doden!" siste hij in haar oor. "Alles was goed voordat jij kwam. Nu is het één grote puinhoop."

"Doe het dan!" beet ze hem toe met haar laatste kracht.

Veeg omhoog om door te gaan

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

95

Inhoud

Aa