passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

BibliotheekKies een boek
searchsearch
nlnl

NL

The Alpha King's Ugly Bride - Hoofdstuk #56 - door Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Hoofdstuk 56

55: Gekweld gemoed

Mia’s kamerdeur vloog open en Xavier kwam binnen alsof hij de eigenaar was. Zijn samengeknepen ogen scanden de kamer op zoek naar Mia en flikkerden toen hij haar naast de kledingkast zag staan.

"Je zou moeten kloppen. Ik had naakt kunnen zijn," zei ze, maar ze draaide zich niet om van haar kast, waarin ze een paar outfits hing.

Verlangen laaide op in zijn ogen bij haar woorden. Hij wilde haar nog één keer naakt zien, maar hij wist dat ze hem dat niet zou geven. Ze speelde het lange spel.

Sluwe vrouw.

"Je bent niet naakt, en dat is het belangrijkste."

Ze bleven even stil en Mia gebruikte de tijd om de kledingkast te sluiten. Haar hart sloeg een beetje over toen ze zich omdraaide en hem zag in een knalblauwe jas en zwarte broek. Zijn haar zat in een nette knot en dat accentueerde zijn brede, betoverende gezicht, dat deels bedekt werd door zijn keurig getrimde baard.

Hij begon te spreken, waardoor ze uit haar gedachten werd gehaald. "Ik hoorde dat je vandaag geweldig was op het hof van de Maagd."

Ze trok een wenkbrauw op, liep naar de stoel naast het bureau en ging zitten. "Geloof je je spionnen niet meer?"

Hij deed de deur dicht. "Het zijn geen spionnen. Het zijn gewoon bedienden die informatie verzamelen en naar mij brengen over wat er in het koninkrijk gebeurt."

"Volgens mij is dat precies wat spionnen doen."

Hij keek verward, maar bleef er niet bij stilstaan. "Prima, dus je was geweldig op het hof."

"Dat was ik, maar ik neem de eer niet graag op me. De ouderen aan het hof hebben hun best gedaan om deze dag geweldig te maken."

Xavier rolde met zijn ogen. "Ik ben blij dat ze van je houden."

Ze zuchtte, en schuld verdonkerde haar ogen. "Ik ook, maar ik voel me vreselijk. Ik zie hoop in hun ogen telkens als ze naar me kijken en hun vreugde lijkt oprecht. Ik zal er niet voor altijd zijn en ze verdienen een koningin die blijft."

Haar woorden herinnerden hem aan de waarheid die hij probeerde te vermijden. Ze zou hier niet altijd zijn en hij moest zich voorbereiden op dat feit.

Ooit wilde hij ook dat ze weg zou gaan, maar nu wist hij niet meer wat hij wilde.

"Dan zorg je ervoor dat je ze niets anders dan het allerbeste geeft. Laat een stempel achter waar de volgende voor moet vechten om aan te tippen."

Er flitsten emoties door haar ogen. Misschien was dit niet het antwoord dat ze van hem wilde horen, maar het was wat ze kreeg.

"Ik zal mijn best doen."

"Het is vanavond volle maan en over een paar uur begint de transformatie. In tegenstelling tot onze vorige transformatie, is het nu belangrijk om territoria te behouden."

"Ja, Margaret op het hof noemde het al." Ze hield op met praten, niet helemaal begrijpend wat ze toen bedoelde. Mia wist veel, maar er waren nog steeds dingen waar ze geen idee van had.

Hij stapte verder de kamer in. "Begrijp je waarom het nodig is om territoria te behouden?"

"Nee, maar het heeft te maken met op jezelf zijn. De roedel is kracht." Ze maakte haar haar los, dat over haar rug viel. "Vader zorgde ervoor dat we altijd rondom het huis van de Asika’s transformeerden. Hij vond dat altijd het beste. Omdat wij het grootste stuk grond hadden aan de noordkant van de hoofdstad, was het landschap groot genoeg voor de bedienden en onszelf. We hadden ruimte en klaagden nooit."

"Heeft hij je zus beperkt vanwege haar vacht of haar ziekte?"

"Hij deed het om ons te beschermen. De aanval waarbij mijn moeder stierf, gebeurde tijdens volle maan. Mijn vader werd bang dat hetzelfde ons zou overkomen."

Xaviers gezicht betrok. "Het spijt me. Dat wist ik niet."

"Je hoeft geen spijt te hebben, je hebt me veilig gehouden tijdens de maanschift en als het nog steeds mag, zou ik graag vandaag naast je transformeren."

Haar verzoek klonk nobel. "De volle maan kan mijn krachten aanzienlijk vergroten, maar ik ben de alfakoning. Ik transformeer wanneer ik wil." Zij zou dat vermogen ook hebben als ze luna was geweest.

"Geluksvogel."

"Ik zal met je transformeren," zei hij op een verheugde toon.

"Je zei net dat je niet bij volle maan transformeert."

"Dat doe ik wel. Ik kies er gewoon voor het niet te doen. Het zou me niet uitmaken om het wel te doen als het jou uit je comfortzone kan halen."

Haar wangen kleurden rood. Ze had niet gedacht dat hij zo’n onbaatzuchtig gebaar zou maken zonder daar iets voor terug te willen.

"En in ruil daarvoor?" vroeg ze, terwijl ze opstond.

"Uh?"

"Wat zou je dan in ruil vragen? Voor je nobele daad?"

"Denk je dat ik iets wil?" zijn groene ogen werden donkerder en Mia vond dat niet prettig.

"Je bent Xavier Ainsworth, de alfakoning." Er moest wel iets zijn wat hij ervoor wilde hebben, maar er was zoveel wat ze kon bieden. "Wil je dan niks terug?"

Zijn blik gleed van de hare naar haar volle onderlippen, rood, verleidelijk en onweerstaanbaar.

Ja, hij wilde iets, maar ze kon hem niet geven wat hij wilde.

Hij stak zijn handen in zijn zakken en zette een gedurfde stap naar haar toe. Hij hoorde haar hart een slag overslaan. Haar reactie betekende twee dingen: of ze wilde hem ook, of ze werd enorm door hem beïnvloed.

‘Of ze is doodsbang voor je,’ zei de stem in zijn hoofd.

‘Hou verdomme je mond!’ gromde hij inwendig.

“Nee, er is niets wat je me kunt bieden dat ik wil,” antwoordde hij, en hij meende bijna een flikkering van emotie in haar ogen te zien voordat die verdween. Hij sprak verder. “Het is het beste om je te helpen je territoria te behouden en bovendien kan ik zo ontsnappen aan Edward.”

“Wat heeft hij deze keer gedaan?” vroeg ze geïnteresseerd.

“Edward stelde voor dat we samen zouden shiften.”

“Wij?”

“Ik, jij en hij.”

“We kunnen niet samen shiften. Dan zou hij erachter komen dat ik geen Luna ben, en dan zou hij elke dag met onze leugen moeten leven.”

“Precies. Ik ben blij dat je het begrijpt. Dat willen we niet, dus, net als de vorige keren, zullen we alleen moeten shiften. Ontmoet me over een uur in de tuin.” Hij deed een stap achteruit en verdween binnen enkele seconden uit de kamer.

Een uur later stond ze in de lege tuin, maar van de alfa-koning was geen spoor te bekennen. Met elke voorbijgaande minuut werd ze onrustiger, maar toen ze zich omdraaide om weg te gaan, botste ze tegen Xavier aan.

“Iemand is ongeduldig,” merkte hij op, terwijl hij met zijn tong een tsk-geluid maakte.

“Ik dacht dat je misschien van gedachten was veranderd of zo.”

“Waarom zou ik dat doen?”

Ze kon geen antwoord geven, dus beet ze op haar lippen en bleef stil. “We zitten hier samen in. Vergeet dat nooit.”

“Waarom duurde het zo lang voordat je naar buiten kwam?”

“Iedereen in het paleis staat onder de koning. Ieder krijgt territoria toegewezen en weet hoe hij of zij zich binnen die gebieden moet bewegen. Omdat Edward niet met ons mee zal gaan, vond ik het het beste dat hij hen leidt. Ik vertelde hem dat ik meer tijd met mijn koningin wilde doorbrengen en hij stond het toe.”

Ze mompelde iets langs onder haar adem, maar hij hoorde het niet en zijn ogen vernauwden zich naar haar.

Ze antwoordde, zonder dat hij hoefde te vragen: “Ik bad dat de maangodin mijn geheim veilig houdt. En ook dat ze mij beschermt.”

Hij wilde haar vertellen dat ze de bescherming van de maangodin niet nodig had omdat hij hier was, maar hij besloot het niet te doen.

Mia was de eerste die shifte, en haar aanblik was schitterend. Ze sprintte moeiteloos door het bos, de nachtwind die door haar vacht streek maakte haar betoverend. Ze oogde energiek, levend.

Xavier, die sneller was, hield haar tempo bij en liet haar nooit uit het oog. Net als de vorige keer dat hij haar zag shiften, liet ze zich onder de volle maan helemaal gaan, omarmde al haar kracht en schoonheid, maar in tegenstelling tot de vorige keer nam zij nu de leiding, baande haar eigen pad, en volgen voelde helemaal niet zo slecht.

Na meer dan een uur rennen door het dichte bos stopte Mia en draaide zich naar Xavier om.

“Waar wacht je op?” vroeg ze.

Hij grijnsde en zakte door zijn knie, voelde de aarde onder zijn handpalm en liet de kou door zich heen trekken. Hij shifte direct en sprintte haar achterna. Mia versnelde en rende sneller, uit zijn bereik blijvend.

Ze waren nu helemaal van het pad afgedwaald, maar Xavier gaf er niets om; dit was de beste shift die hij tot nu toe had gehad.

Mia kwam bij de reusachtige sequoia, een van de hoogste bomen in het koninklijke gebied, die het einde van het koninklijke territorium aanduidde. Xavier wilde haar vertellen dat ze hier moesten omkeren, maar ze klauwde zich vast in de stam en klom omhoog. Hij stond verbaasd, omdat hij dacht dat ze er gewoon langs zou rennen. Maar ze had andere plannen, zo bleek.

Hij volgde haar niet, keek alleen hoe ze omhoog klom vanaf de grond. Toen ze doorhad dat hij nog steeds beneden stond, keek ze naar hem naar beneden, haar evenwicht bewarend met haar klauwen diep in de schors.

“Koning Xavier Ainsworth, vertel me niet dat je hoogtevrees hebt.” plaagde ze.

Hij gromde, zette zijn klauw in de bast van de boom en klom haar achterna. Net als op de grond klom ze hoger en hoger totdat ze de top van de boom bereikte.

Ze schudde aan de tak om te controleren of die stevig genoeg was voordat ze zich erop nestelde en uitkeek over het uitgestrekte land. De ruimte voor haar was echter maar een klein deel van het Wahala-koninkrijk.

Toen Xavier het hoogste punt bereikte, merkte hij dat Mia in de verte staarde, en zijn blik volgde de hare.

“Dit is Wahala!” zei ze, haar blik van de horizon afwendend om hem aan te kijken.

“Ja, in al haar glorie!”

“Het is zo vredig.”

Hij stemde toe, maar wist dat deze vrede niet zou blijven. Hij wist niet waarom, maar in zijn wezen verzette zich iets tegen het idee van vrede. Misschien omdat hij wist dat het zo ver buiten zijn bereik lag.

“Dat is het,” beaamde hij, terwijl hij naar haar keek en zoveel vreugde en hoop zag voor wat ze in de verte zag. Wat het ook was, hij zag het niet, maar hij wilde het wel.

Hij wilde de mogelijkheid die zij bood.

Hij legde zijn poot op de hare voordat hij zichzelf kon tegenhouden en voelde de kalmte door zich heen stromen. Hij merkte dat zij uit haar gedachten opschrok en naar hem keek, maar hij wilde niet stoppen met haar aanraken, dus deed hij het niet.

Op de een of andere manier was zij zijn vrede en zijn chaos tegelijk.

Veeg omhoog om door te gaan

56: De verandering van binnen

Mia rende naar het uiterste deel van het bos en veranderde terug in haar menselijke vorm. Ze waren de hele nacht vele mijlen afgedwaald nadat ze waren getransformeerd. Toen hun transformatie eindigde en de ochtend naderde, probeerden ze zich aan te kleden en keerden ze terug naar waar hun kleren lagen.

Mia's ogen zochten naar Xavier, maar ze vond hem niet. Hij gaf haar privacy, net zoals hij dat de afgelopen transformaties had gedaan.

Ze schoof haar voeten door de tweede laars en bracht zichzelf in evenwicht. Ze keek op en Xavier schoot naar voren om voor haar te gaan staan. Een windstoot blies over haar gezicht door de impact van zijn bliksemsnelle snelheid.

"Je liet me schrikken," merkte ze op, terwijl ze haar hand op haar borst legde ter benadrukking.

Zijn ogen trokken samen en een grijns krulde om de hoek van zijn mond. "Niet expres," antwoordde hij, maar daar had zij moeite mee om te geloven.

In tegenstelling tot de vorige volle maan waarbij hij haar de leiding liet nemen, had hij deze maand de leiding genomen. Hij hield erg van jagen en liet haar zijn snelheid en kracht zien. Ze kon het niet laten om een paar keer met haar ogen te rollen. Maar hoewel ze deed alsof het haar niets deed, was dat wel zo. Hij was van nature charmant, en hij was arrogant en wist welk effect hij had, zelfs in zijn wolvengedaante. Hij was ook trots, en het idee om hem een paar keer op zijn hoofd te slaan kwam in haar op.

Hij stak zijn hand uit en streek haar haar achter haar oor, waardoor haar hartslag oversloeg. Haar handen werden zweterig en ze wendde haar blik onmiddellijk van hem af.

"We moeten teruggaan! De zon komt bijna op," kondigde ze aan, terwijl ze zich omdraaide om snel van hem weg te komen, precies zoals ze de vorige maand ook had gedaan.

Hij pakte haar bij de arm zodat ze niet kon bewegen. "Ik dacht dat we konden kijken. De zonsopkomst, als je het niet erg vindt." Hij keek verlangend, wachtend op haar reactie.

Zijn verzoek voelde verleidelijk, en ze wilde ja zeggen, maar ze kon het niet. Romantische betrokkenheid, hoe goed het ook voelde, was verkeerd. Dat wist ze.

Hij was de alfakoning. Hij kon gemakkelijk elk meisje als partner kiezen zodra zij vertrok. Als ze toe zou geven aan haar gevoelens, zou ze voor altijd gevangen blijven, verlangend naar iemand die ze nooit kon hebben. Ze moest trouw blijven aan haar doel, hoe moeilijk het ook werd.

"Sorry, ik kan niet. Ik heb een routine waar ik me de afgelopen week aan heb gehouden." Ze wist niet waar ze heen wilde met dit excuus. Misschien had ze een ander excuus moeten geven, maar terugdraaien kon nu niet meer.

Er flitste een emotie over zijn gezicht. Die verdween echter voordat ze kon onderscheiden wat het betekende.

Hij glimlachte, maar het reikte niet tot aan zijn ogen. Misschien had hij haar gedachten gelezen en wist hij waar ze aan dacht.

Shit.

"Natuurlijk, het is het beste om je eraan te houden... aan je routine. We moeten teruggaan."

Ze knikte.

Tijdens het klaarmaken voor de dag die voor haar lag, bleef Mia nadenken over het verzoek van de alfakoning.

Waarom had hij haar gevraagd om samen de zonsopgang te bekijken? Ze wist hoe ze zich bij hem voelde, maar kon niet achterhalen hoe hij zich voelde.

De laatste keer dat hij haar had gekust, had hij haar zonder een woord achtergelaten en was hij naar Zara gegaan, en dat had haar gebroken. Ze wilde niet opnieuw kwetsbaar zijn; ze wilde voorzichtig zijn. Ja, ze had de verandering in hem gezien en ze negeerde niet hoezeer zij door hem, zijn aanwezigheid en zijn aanraking werd beïnvloed, toch moest ze voorzichtig blijven.

Ze merkte ook op dat hij veel was veranderd, maar ze hield zichzelf vaker tegen omdat, net als hun afspraak, dit net zo goed een toneelstuk van zijn kant kon zijn. Ze mocht zich niet laten misleiden, ze mocht niet vertrouwen en gebroken eindigen.

Valerio klopte op haar deur en liet haar weten dat de koning haar had ontboden in de troonzaal.

De koning hoefde haar niet altijd te ontbieden. Ze kende haar rol en vervulde die zonder zijn toezicht.

Dus waarom had hij haar vandaag laten roepen?

Wat veranderde er vandaag?

Was hij boos op haar omdat ze hem had afgewezen?

Was hij zo kinderachtig?

Ze knikte en volgde Valerio door de gang en de troonzaal in, zonder haar bezwaar te uiten.

Xavier zat op de troon in zijn katoenen mantel, geverfd in een rijke karmozijnrode kleur die zijn ogen accentueerde en zijn haar complimenteerde. Zijn elleboog rustte op de armleuning van de troon en zijn duim wreef over zijn volle baard terwijl hij zijn peinzende blik op iemand anders in de kamer richtte.

Mia's ogen volgden hem en al snel bleef haar blik hangen op Elliott, die in de uiterste hoek van de kamer stond. Twee priesters stonden naast hem, een met grijs haar en de ander met zwart haar, die er veel jonger uitzag.

Mia wist niet of ze zover weg stonden omdat ze bang waren aangevallen te worden door Xavier, of om een andere reden.

Xavier's blik gleed van Elliott naar haar en hij leek blij haar te zien.

"Koningin Mia, wat fijn dat u zich bij ons voegt!" Elliott sprak zo vriendelijk dat het haar niet aanstond. Ze waren nooit vrienden geweest, en ze vroeg zich af wat hij van plan was.

"Heer Elliott, ik ben ook blij u te zien." Ze schonk hem een vreemde glimlach.

"Goedemorgen, mijn koningin," zeiden de priesters hun groet.

"Uwe eminentie." Ze toonde respect aan de mannen in de troonzaal, haar achterdocht opzijschuivend.

Ze wendde zich tot haar man, die haar nog steeds aanstaarde. "U had mij laten roepen," zei ze, terwijl ze naar hem toe liep.

Xavier stond op en liep de trappen af, haar tegemoet, en toen hij bij haar was, reikte hij haar zijn hand aan.

"Inderdaad. Elliott is samen met de priesters gekomen met een boodschap van onze vader en hij verzocht om jouw aanwezigheid voordat hij deze overhandigde."

Dit was dus de reden waarom hij Valerio had gestuurd om haar uit haar kamers te halen. Hij was helemaal niet kinderachtig.

Samen draaiden ze zich naar Elliott, die uit de hoek van de kamer naar hen toe kwam.

"Voor iemand anders iets zegt, wil ik jullie feliciteren met zes maanden van jullie verbintenis als man en vrouw," begon hij, en Mia kon al merken dat hij iets ondeugends in gedachten had.

"Dank u," zei Mia. Xavier bleef hem alleen maar aankijken.

"Ik weet dat je geboren bent om te slijmen, maar kunnen we ter zake komen? Wat voor boodschap heeft onze vader voor ons? Zeg het en spaar ons het ongenoegen van je aanwezigheid."

Elliott glimlachte, "Zoals ik al zei, het is zes maanden geleden sinds jullie huwelijk en de alfa der alfa's heeft dit voor jullie gestuurd." Hij haalde een verzegelde rol uit de zak van zijn grijze mantel en overhandigde die aan Xavier.

Hij nam hem aan en brak het zegel. Hij scande de inhoud met vernauwde ogen en zodra hij klaar was, gloeiden zijn ogen rood op.

Wat hij zag maakte hem boos en Mia zag het ook.

De afgelopen maand hadden ze de alfa der alfa's minder gezien. Hij was op bedevaart vertrokken naar het zuiden. Volgens Xavier was de afwezigheid van zijn vader de beste maand van zijn leven geweest. Helaas was zijn vader een week geleden teruggekeerd en Xavier wist dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij hem boos zou maken. Hij had gelijk.

Mia pakte de brief uit zijn hand en las hem.

Groeten.

Ik schrijf om u te feliciteren met zes maanden gelukkig huwelijk.

Hoe blij het mij ook maakt dat jullie elkaar hebben gevonden, jullie rollen als koning en koningin eindigen niet bij elkaar alleen. Jullie taken liggen ook bij het koninkrijk en één van die taken is het verwekken van een erfgenaam voor de troon van Wahala.

Samen met Elliott is de hogepriester, Marco. Hij zal jullie geschiktheidstest uitvoeren.

Dank voor jullie medewerking, ik hoop snel het resultaat te ontvangen.

Robb Ainsworth,

ADA.

Mia was klaar met lezen en keek op naar de priester die niet erg dichtbij stond.

"Wat is een geschiktheidstest?" vroeg ze met een holle stem ter verduidelijking.

"Het is een test die in de tempel wordt uitgevoerd om te weten of een vrouw zwanger is. Het toont ook aan of de vrouw vruchtbaar is en in staat om kinderen te baren."

Mia kreeg een suizend gevoel in haar oren toen hij klaar was met spreken. Ze wist niet dat dit bestond en als het bestond, was ze er niet klaar voor.

Xavier snoof, "Wegwezen!" zei hij tussen opeengeklemde tanden en Mia keek op om te zien hoe zijn ogen vlamden.

Het was een maand geleden sinds ze hem zo had gezien, maar zijn vader had uiteindelijk een manier gevonden om hem op de kast te jagen.

Dit zag er niet goed uit.

Veeg omhoog om door te gaan

57: De moeilijke dingen doen

Elliot deed een stap naar voren, en Xaviers ogen vertelden hem dat hij een fout maakte. "Wij voeren hier niet onze eigen wil uit, koning Xavier. Dit is de wens van onze vader, zoals vermeld in de perkamentrol die u zojuist hebt ontvangen," verdedigde hij zich.

"De wens van onze vader? Is dat een grap?" vroeg Xavier op absurde toon.

Mia keek toe hoe het drama zich ontvouwde. Ze had niet gedacht dat de alfa der alfa’s zulke gekke eisen zou stellen. Misschien kende ze hem toch niet.

"Dit is geen grap. Ik geloof dat onze vader doet wat hij denkt dat juist is."

Xavier vond dat niet leuk, antwoordde Elliott hem. "Ik heb je al gezegd dat je weg moet gaan!" sneerde hij. "Laat me je er niet uit moeten zetten."

Elliot deed een stap achteruit. "Je zult de wens van onze vader ontheiligen."

"Ik zou zelfs de wens van de maangodin ontheiligen als zij zulke krankzinnige eisen zou stellen," beet Xavier hem toe.

"Genoeg, jullie beiden!" beet Mia hen toe, en hun blikken richtten zich op haar. "Is dit een noodzakelijke procedure?" vroeg ze aan de priester, haar stem beheerst houdend, ondanks de woede die vanbinnen kolkte.

"In een gezond huwelijk zou je nu al zwanger zijn en daarom is deze test vereist," sprak Elliott namens de priester.

Ze wist dat Xavier vocht met zichzelf om niet op Elliott af te stormen vanwege diens brutaliteit.

"In een gezond huwelijk? Maakt dat ons ongezond als zij niet zwanger is?" Xavier verborg zijn woede niet.

Mia had hem inmiddels wat beter leren kennen sinds ze hun meningsverschillen hadden bijgelegd, en ze kende zijn boze buien. Hij had drie fasen van woede: eerst als hij verdrietig was, dan als hij bang was, en als derde wanneer hij echt boos was. Hoewel het moeilijk was te zeggen wat precies de oorzaak was van zijn woede, kon goed kijken naar wat er gebeurde vaak helpen. Net als nu: ze wist dat de angst voor het onbekende zijn woede had aangewakkerd.

"Het is een noodzakelijke procedure, en het is ook veilig," moedigde de priester aan terwijl hij naar hen toe liep.

Niemand had haar verteld dat ze getest zou worden op haar vruchtbaarheid toen ze trouwde. Niemand had haar verteld dat het ook nog een publiek debat zou worden.

De priester reikte naar haar hand, maar Xavier bulderde:

"Als je het waagt mijn vrouw aan te raken, zal je hoofd rollen!" Xavier snelde naar voren, pakte Mia’s hand en trok haar bezitloos naar zich toe.

"Hij zal uw vrouw geen kwaad doen. Hij is hier om te kijken of de koninklijke familie binnenkort een kind mag verwachten."

"Ik waarschuw je, Elliot, wees voorzichtig."

"Ik ben niet zwanger," antwoordde Mia de priester.

"Je bent al maanden getrouwd met de alfa koning. Het is heel gewoon dat je niet eens doorhebt dat je zwanger bent," zei de tweede priester met kalme stem.

"Je hebt mijn vrouw gehoord. Ze is niet zwanger."

"Hoe weet jij dat?" vroeg Elliott, zijn blik schoot heen en weer tussen hen beiden.

"Omdat ik, anders dan jij, haar man ben. En ik heb de kronieken van het koninkrijk gelezen en nergens staat vermeld dat de vruchtbaarheid van de koningin getest zou moeten worden. Dus dit heeft geen grond."

"Majesteit, met uw toestemming wil ik nog iets zeggen," begon de oudere priester, "Ik geloof dat onze vader doet wat het beste is voor dit koninkrijk."

"Hoe dan? Door mijn vrouw te laten schenden uit nieuwsgierigheid?" eiste hij, maar Marc bleef stil.

Uit haar ooghoek zag Mia een grijns op Elliotts gezicht en ze wist dat er iets niet klopte. Ze wilde geen beschuldigingen uiten, maar ze was er zeker van dat hij iets oneerlijks had gedaan. Iets wat zelfs Xavier niet zag. Hoe langer ze vochten, hoe minder eenheid er zou zijn, wat het voor de drie aanwezige mannen makkelijker zou maken hun acties te doorzien en verslag uit te brengen aan Robb.

"Ik doe het," zei Mia, waardoor Xavier zich met een bezorgde blik naar haar omdraaide. Ze had hem tot nu toe nog nooit ergens bang voor gezien.

Hij nam haar hand en leidde haar naar zijn vertrekken, waar ze privé konden praten.

Zodra de deur dicht was, vroeg hij: "Waarom heb je daarmee ingestemd?"

Dit zou het perfecte moment zijn geweest om zijn vertrekken te bewonderen en zijn smaak in interieur te waarderen, maar ze hadden dringende zaken te bespreken.

"Xavier," begon ze, maar de blik op zijn gezicht weerhield haar van verder praten. Hij zag er kapot uit, en ze kon zijn blik niet vasthouden.

Hij pakte haar bij de schouders zodat ze hem weer aankeek. "Je hoeft niets te doen wat je niet wilt. Dit is niets meer dan een list van Robb om mij als koning en heerser van dit koninkrijk belachelijk te maken. Ik ben je man en ik verbied deze onzin."

Ze glimlachte. "Misschien ben ik niet zwanger, maar ik denk niet dat er iets mis is met mij. Dus als de priester wil onderzoeken, mogen ze dat doen."

Zijn handen gleden van haar schouders en hij deed een stap achteruit. Hij haalde een hand door zijn haar en keek omhoog naar het plafond. Hij leek moe. "Je weet niet wat die priesters met je zullen doen in hun tempel."

"Je hebt gelijk, ik weet het niet."

Hij keek haar verward aan, maar was geen moment boos op haar. "Waarom heb je dan toch ingestemd?"

"Omdat je vader je opnieuw op de proef stelt. Ik weet niet hoe of waarom, maar dat is wat ik zie en Elliott speelt hierin een rol."

"Des te meer reden om hun absurde verzoek af te wijzen."

Ze stapte naar hem toe en nam zijn gezicht in haar handen, voordat ze zich kon bedenken. Maar hij klaagde niet over haar aanraking of trok zich terug. "We zijn dit aangegaan om je vader ervan te overtuigen dat je geschikt bent om te regeren. Dat is tot nu toe gelukt. Waarom nu stoppen? Waarom hem een reden geven om aan je te twijfelen als we al halverwege zijn?"

Zijn ogen fladderden. "Ik wil me niet voor hem gewonnen geven. Ik wil het niet."

"Ik weet het, en daarom doe ik het. De alfa der alfa’s heeft het gevraagd en we moeten het doen."

Hij nam haar handen en kneep er teder in. "Ze voeren die testen grondig uit. Niet alleen zullen ze ontdekken dat je niet zwanger bent, maar ze zullen misschien ook ontdekken dat je geen Luna bent, en dan zal blijken dat we al die tijd hebben gefaald," onthulde hij zijn diepste angst en zijn ogen boorden zich in de hare.

Ze glimlachte naar hem. "Laten we dan bidden tot de maangodin dat ze dat niet doen."

Veeg omhoog om door te gaan

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

95

Inhoud

Aa