“Mia!” herhaalde hij, zijn fascinatie doorklinkend in zijn diepe stem. “Aangenaam kennis te maken.”
Hij stak zijn hand naar haar uit en toen zij die aannam, bracht hij haar hand naar zijn lippen en plaatste er een tedere kus op.
Mia’s huid trok samen bij het contact van zijn lippen op haar huid. Ze dacht dat hij alleen haar hand zou schudden en had de kus die volgde niet verwacht. Ze wist op dat moment zeker dat Xavier rood was van woede, als het niet erger was, maar hij moest zich beheersen. Ze bevonden zich op een openbare bijeenkomst en hij kon zich niet laten gaan. Dit zou haar flink in de problemen brengen, maar het kon haar niets schelen. Ze zocht juist de problemen op.
“Het genoegen is aan mijn kant,” zei ze, terwijl ze een glimlach forceerde.
De jonge bediende kwam terug met haar druivenwijn in een gouden kelk en gaf die aan haar. Zijn ogen gleden van haar naar Blake naast haar, en reisden toen naar de achterkant van de zaal waar de alfa-koning stond. In zijn ogen verscheen paniek, alsof hij degene was die in de problemen zat.
Mia glimlachte naar hem, nam de beker aan, knikte naar Blake voordat ze vertrok. Blake’s gefascineerde blik volgde haar tot ze verdween in de aanwezige menigte.
Ze liep richting de zaal waar Xavier stond, met een gezicht zo rood als ze had verwacht. Hij zag haar en kwam haar tegemoet.
“Mia?” siste hij, waarbij hij eindelijk de stilte verbrak die er tussen hen hing sinds de tempel. De muziekgroep speelde en zoete melodieën vulden de ruimte; nu kon je hen alleen horen als je er echt op lette.
“Nu praat je ineens tegen me?”
“Doe niet zo slim, Mia! Je heet al meer dan zeven maanden koningin Mia Ainsworth, en nu laat je je titel vallen omdat je een eikel tegenkomt die Blake heet.”
“Dat weet je helemaal niet.”
Hij bleef stilstaan, zijn wenkbrauwen fronsten. “Wat weet ik niet?”
“Dat hij een eikel is.”
Hij lachte schamper, waardoor een paar hoofden hun kant opdraaiden. “Oh, Mia. Ik weet het, want ik ben er zelf een.”
Ze wilde tegenwerpen, vertellen dat hij geen eikel was, maar toen realiseerde ze zich dat hij de hele dag al een eikel was geweest door haar te negeren.
“En je liet hem je hand kussen. Waarom? Om mij jaloers te maken?”
Ja! Als ze dat zou zeggen, zou het dak eraf gaan en de dag van Jared en Lydia verpesten. Ze moest slimmer zijn dan dat.
Ze keek hem boos aan. “Je overdrijft.”
Zijn ogen werden groot, hij kon zijn oren niet geloven. “Wat?!?”
“Ik dacht niet dat hij mijn hand zou kussen.” Ze goot het glas wijn in één keer naar binnen, zette de beker op het dienblad van een voorbijkomende bediende en liep naar de minder drukke hoek van de zaal. Ze was ervan overtuigd dat ze daar meer privacy zouden hebben. Deze discussie verliep niet zoals ze had gedacht. Ja, het had hem zover gekregen dat hij weer met haar sprak, maar nu trokken ze de aandacht.
Hij liep achter haar aan, precies zoals ze verwachtte. “Natuurlijk niet. Je was te druk met flirten met hem en proberen je man boos te maken. Je zag niet eens dat die loser je probeerde te versieren.”
Toen ze bij de hoek van de zaal kwam, stopte ze en draaide zich naar hem om. Hij torende boven haar uit, met een angstaanjagend boze blik die haar hart even deed overslaan.
Ze had met een sterker argument willen komen als ze zijn laatste opmerking had begrepen. “Wat betekent ‘versieren’?”
Hij staarde haar onderzoekend aan. Hij deed zijn mond open om te spreken, maar ze werden onderbroken.
"Valt deze man je lastig, Mia?" vroeg de beschuldigende stem van Blake van achteren.
Shit!
Waarom was hij hier? Hij dacht dat ze hulp nodig had. Dit gebaar zou op een ander moment nobel zijn geweest, maar nu niet.
Xaviers woede verdubbelde bij het horen van Blake’s stem en er flitste rood in zijn ogen. Hij gromde binnensmonds en draaide zich naar hem toe met een moordlustige blik op zijn gezicht. "Zoals je ziet voeren wij een gesprek en val ik haar niet lastig."
Blake en Xavier waren even lang, maar Xavier was forser en aangezien hij de alfa-koning was, had hij tien keer Blakes kracht en kon hij hem met gemak verscheuren.
"Ik heb jou niets gevraagd," kapte Blake hem af, terwijl hij dichterbij kwam en zijn bezorgdheid op haar richtte en niet op Xavier.
Xavier snoof verontwaardigd en zijn hand schoot uit, greep Blake bij de keel en ramde hem tegen de muur. Blake probeerde Xaviers greep te verbreken, maar die werd alleen maar steviger terwijl hij hem tegen de muur geklemd hield.
Mia slaakte een kreet bij wat zich zojuist in drie seconden voor haar ogen had afgespeeld. De hoek was niet privé genoeg en iedereen die keek zou de aanval zien. Mia greep zijn hand vast en forceerde die los van Blake’s nek.
Xavier keek zijn vrouw met een frons aan, maar zij kon zijn blik niet ontmoeten en hield haar ogen op Blake gericht, die nog steeds naar adem snakte, zelfs nadat hij was losgelaten.
"Hij valt me niet lastig. Hij is de alfa-koning en ook mijn echtgenoot," sprak ze zachtjes, om de lucht te klaren. Dit zou de oorlog die op het punt stond uit te breken, beëindigen. Blake kon duidelijk niet op tegen Xavier en Xavier had lak aan het respecteren van het evenement. Hij leek klaar voor een gevecht.
Angst verscheen in Blake’s ogen bij haar woorden en hij keek tussen hen in, zich bewust wordend van hun bijpassende outfits en trouwarmbanden. Zijn ogen werden grauw toen hij zijn vergissing inzag en zijn hartslag verdubbelde.
"En voor jou is ze geen Mia, maar koningin en Luna!" snauwde Xavier hem toe, terwijl zijn ogen rood opgloeiden.
Blake haalde zijn hand van zijn nek en boog zijn hoofd om respect te tonen. "Koning Xavier, het spijt me. Ik maakte me alleen zorgen om haar veiligheid."
Xavier keek hem nog bozer aan, maar nog voordat hij kon spreken, deed Mia dat: "Dank je wel. Je mag nu gaan."
Blake maakte zich snel uit de voeten en Mia voelde bijna medelijden met hem, maar Xaviers hoofd schoot naar haar toe. Hij had haar gedachten gehoord en vond het niet leuk.
"Dit is allemaal jouw schuld!" gromde hij tegen haar.
Ze maakte geen ruzie met hem, hij had gelijk, zij had dit veroorzaakt, ze had het niet zover moeten laten komen.
"Het spijt me, maar wat betekent ‘versieren’ in deze context?" vroeg ze, nog steeds niet zeker van de betekenis.
Hij stopte en kneep zijn ogen samen. “Om je het bed in te praten.”
Ze slaakte een gil. Alles daaraan voelde verkeerd voor haar. “Denk je dat ik bij hem in bed wil liggen?”
Hij aarzelde: “Nee, dat denk ik niet.”
“Wat is dan het probleem? Jij was degene met je klauwen om zijn nek!”
Hij wreef over zijn slaap, iets wat hij deed wanneer hij het nut van verder discussiëren niet meer inzag. “Het probleem is de manier waarop hij je toen en nu aankeek. Alsof je iets was dat hij kon bemachtigen. Je had hem moeten afwijzen, hem op zijn plaats moeten zetten door hem te vertellen dat jij de koningin was, en dan had ik mijn klauwen niet om zijn nek gehad.”
Ja, daar was ze het mee eens, ze deed dit om hen te laten praten. Blake was het lokaas dat ze gebruikte en ze had niet gedacht dat ze zo iemand was. Xavier had een invloed op haar. “Je hebt gelijk. Ik wilde je jaloers maken,” gaf ze toe, terwijl ze haar armen over haar borst kruiste.
De woede die in hem opborrelde verdween bij haar woorden. “Omdat ik niet met je wilde praten.”
Ze beet op haar lippen en knikte, haar wangen werden warm van haar bekentenis. “Ja, en ik vond dat niet leuk.”
Hij zette een stap naar haar toe, en zij deed een stap achteruit tot haar rug de muur raakte. “Dus je dacht dat flirten met neef's klootzak mijn aandacht zou trekken?”
Het was een slordige poging, maar ze moest iets doen.
Haar hoofd knikte. “Heeft het gewerkt?”
“Ben ik aan het praten?” De hoek van zijn lippen krulde omhoog in een grijns. Hij pakte haar bij haar middel en trok haar tegen zijn lichaam aan.
Haar adem stokte toen ze hem onder zijn scharlakenrode gewaad voelde, hard. Ze keek omhoog en zag het verlangen naar haar in zijn blik. De storm van begeerte die hij vasthield, deed haar tot op het bot beven. Ze kon er helemaal in verdwijnen en nooit meer gevonden worden.
Zijn hoofd boog om haar lippen te nemen, toen ze voor de tweede keer die avond werden onderbroken.
“Koning, koningin, jullie worden geroepen door de pasgetrouwden.” Een vrouwelijke stem riep hen, en Xavier trok zich met een kreun van ongenoegen terug.
Mia legde haar handen op zijn schouder om hem te kalmeren. Zijn ogen fladderden en hij haalde scherp adem. Hij deed zijn best zich te beheersen, en dat waardeerde ze.
“Je hebt me wat tegoed.” Zei hij tegen haar en leidde hen terug naar het uiterste deel van de feestzaal.
Terwijl Lydia zat te glimlachen, stond Jared met een wijnglas in zijn hand voorin de zaal. De gasten stonden om hen heen met wijnglazen in hun hand. Iedereen bracht een toost uit op het bruidspaar, zoals de traditie dat eiste. Meer dan een dozijn mensen stonden al rond het zittende paar, waaronder Veronica en Damien, de ouders van Jared.
Jared zag Mia en Xavier naderen en wenkte hen dichterbij te komen.
Xavier legde zijn hand op Mia's rug en leidde haar naar voren, waar de koppels waren. Ze mengden zich niet te veel, maar stonden dichtbij genoeg om de toost te volgen.
De obers benaderden Mia en Xavier en boden hen elk een beker wijn aan. Ze namen hem aan en bedankten hen.
“Dank dat u ons vergezelt, uwe majesteiten.” Jared hief zijn beker naar hen en zij knikten als antwoord.
Mia's blik gleed rond om de aanwezigen op te merken, en haar ogen ontmoetten die van Blake. Hij keek meteen weg en ze zag de angst erin. Xavier, haar man, koning en alfa, had genoeg angst in hem gezaaid om dat nooit te vergeten.
Jared ging zitten en Damien begon te spreken. "We danken jullie allemaal dat jullie hier zijn voor dit evenement. Jared wilde het heel eenvoudig, Veronica niet, maar het is Jareds bruiloft dus moest zij zijn wens respecteren."
De omstanders lachten, hij vervolgde.
"Hij heeft een paar uitnodigingen verzonden en zoals je ziet, zijn er geen oude mensen aanwezig behalve ik en Veronica, zijn ouders."
Mia schoot in de lach om Damiens woorden. De oude man was zijn gevoel voor humor over al die jaren niet kwijtgeraakt, en het was een waar genoegen. Haar lach verstomde toen Xaviers hand op haar onderrug omhoog gleed naar haar nek, waar haar gevoelige zenuwen zaten.
Ze keek naar hem en zag hem glimlachen, maar niet naar haar kijken. Zijn aandacht was op Damien gericht terwijl zijn hand het kleine trucje deed.
Ze stonden achterin dicht bij de muur, wat hen afschermde van de rest, en Xavier maakte daar gebruik van. Nu was de enige manier waarop iemand zou weten wat hij deed, als zij geluid zou maken.
Ze kreeg het warm en kneep haar hand steviger om haar wijnglas en bracht het naar haar mond.
Toen hij zei dat ze hem wat schuldig was, had ze niet gedacht dat hij het zo snel zou willen innen.
"Ik weet dat een paar vrienden de banden met het huis Yao zullen verbreken omdat we hen niet hebben uitgenodigd voor de bruiloft van onze zoon. Ze weten niet dat we er zelf maar net in geslaagd zijn erbij te zijn."
De omstanders lachten onbedaarlijk, maar Mia kon niet. Haar man had haar gevangen met zijn vingers die een lichte lijn over de huid van haar nek trokken. Ze was verbaasd over zijn brutaliteit om zo’n verleidelijke daad hier uit te halen. En nog meer verbaasd dat ze het fijn vond.
Godverdomme!
Bij haar grove taalgebruik keek Xavier naar beneden en zag dat ze haar zelfbeheersing nauwelijks bewaarde. Dat beviel hem wel. Zijn hand stopte met bewegen en hij draaide zich van haar af richting Damien, die nog steeds sprak en daar zijn aandacht op hield.
Ze miste zijn aanraking meteen.
Hij kon haar overal en altijd beïnvloeden en hij wilde dat ze dat wist. Hij wilde dat ze onthield dat ze van hem was, voor het geval ze het vergat.
Vreemd genoeg klonk het idee om van hem te zijn haar niet meer zo verkeerd in de oren.
Damien beëindigde zijn toespraak en nam plaats terwijl anderen applaudisseerden. Veronica stond op om haar dankwoord uit te spreken aan de aanwezigen en toen zij klaar was, volgden nog enkelen.
Tot slot kuste Jared Lydia’s hand en stond op, zijn beker in de hand en een stralende glimlach op zijn gezicht.
“Vader zei dat je het zult weten als je je soulmate ontmoet. Je kunt het ontkennen omdat het niet degene is die je wenste of dacht te krijgen, maar de maangodin weet beter. Zij maakte ze perfect voor jou. En ze zullen je op alle manieren compleet maken. Een leven zonder hen zal onmogelijk zijn, en een leven met hen zoveel makkelijker. Ik heb mijn soulmate gevonden en alles werd beter. Ik wist diep van binnen dat zij de mijne was en ik de hare, en ik dank de maangodin elke dag voor alles wat haar mijn kant op bracht.” Hij draaide zich naar zijn bruid, die een stralende glimlach op haar gezicht had: “Lydia, jij bent mijn soulmate en degene aan wie ik voor de rest van mijn leven wil vasthouden. Dankjewel dat je me vond toen je dat deed en dankjewel dat je bent wie je bent.”
De hele zaal applaudisseerde toen hij zijn toespraak beëindigde. Jared ging naast Lydia zitten en nam haar lippen tussen de zijne.
Mia hief haar hoofd om bij Xavier te kijken en hun blikken kruisten elkaar. Hij glimlachte naar haar en zij legde haar hoofd op zijn borst met een glimlach.
Dit voelde goed.
Veeg omhoog om door te gaan
Het was niet de eerste keer dat Mia de afgelopen maanden in zijn kamer had geslapen, maar het was wel de eerste keer dat hij wakker werd en haar niet in zijn armen vond.
Hij wilde altijd wakker worden met haar in zijn armen, vredig slapend, mompelend zoete woordjes. Dan zou hij het eerste uur van de ochtend besteden aan spelen met haar krullerige, stugge rode haar. Wanneer ze eindelijk wakker werd en hem aankeek met haar schattige amberkleurige ogen, gekust door de zon zelf, glimlachte hij en begroette haar. Die routines bereidden hem voor op de dag.
Wakker worden zonder haar voelde niet goed. Het was vreselijk, en hij hield er niet van.
Hij wist dat hij haar vroeg of laat zou moeten laten gaan, en alleen al die gedachte deed hem pijn.
Hij had haar het eenjarige akkoord voorgesteld zonder na te denken over wat het betekende. Mia was een wezen van schoonheid, zowel van binnen als van buiten, en dat had hij toen niet door. Als hij dat wel had beseft, had hij hun overeenkomst langer dan een jaar gemaakt. Dat zou egoïstisch geweest zijn, maar dan had hij meer tijd gehad om haar vast te houden.
Dit alles zou gemakkelijk zijn geweest als zijn gevoelens geen rol waren gaan spelen. Hij was zacht voor haar geworden. Hij wist niet wanneer of hoe, maar het begon toen ze voor hem opkwam tegenover zijn vader, en het was sindsdien alleen maar gegroeid. Elke dag werd het moeilijker om haar niet te kunnen vertellen hoeveel ze hem raakte.
Hij kon het niet. Dat zou de dingen vreemd maken. Toen ze het akkoord sloten, wilden ze allebei één ding: vrijheid. Alleen omdat hij van gedachten veranderde, betekende niet dat zij dat ook deed.
En zo liet hij de angst voor de toekomst zijn huidige geluk stelen. Zijn zicht werd helder, en hij wreef over zijn gezicht toen hij Mia naast de plank zag staan aan de rechterkant van de kamer, naast het raam.
Ze droeg haar zijden nachthemd, dat rond haar bovenbeen stopte en de rest van haar dij tot haar been ontblootte. Het nachthemd omhulde haar en accentueerde haar volledige vorm, en dat maakte het zijn favoriete nachthemd voor haar.
Mia had niet door dat Xavier wakker was terwijl haar ogen de plank afspeurden, op zoek naar niets in het bijzonder. Haar hand gleed over de bovenkant toen ze een tekening op de bovenste plank zag liggen. Ze reikte ernaar en trok hem dichterbij; het was een tekening van een jonge maagd die gelukkig leek. Ze leek opvallend veel op Xavier, vooral haar glimlach. Ze moest de voormalige koningin Layla Ainsworth zijn, zijn moeder.
"Dat was het enige wat ik van mijn moeder heb meegenomen," zei Xavier, en ze draaide zich snel om om hem al wakker naast zijn bed te zien staan. "Ze was een koningin en een heks, maar ze was ook een kunstenares. Ik heb haar gave van hekserij niet gekregen, maar ik heb wel kunst."
"Dit is haar, toch?" vroeg ze, terwijl ze naar de afbeelding wees.
Xavier knikte en liep naar haar toe. "Dit was een paar weken voor haar dood." Hij pakte de tekening en liet er snel zijn hand overheen gaan.
"Ze was prachtig."
"Dat was ze," zei hij terwijl hij de ingelijste tekening weer op de plank zette. "Ik wilde tekenen wat ik me van haar herinnerde, haar schoonheid, en niet de ziekte die haar had weggevreten. Dus zat ik aan haar bed en tekende dit." Pijn klonk door zijn stem, alsof het gisteren was.
Ze reikte uit en streelde zachtjes zijn gezicht, en zijn ogen sloegen even neer, een diepe zucht ontsnapte hem. "Mis je haar?"
"Het is meer dan twaalf jaar geleden sinds haar overlijden," zei hij, met een gekwetste blik op zijn gezicht toen hij dit onthulde, "Toch mis ik haar en wou ik dat ze niet was weggegaan. Niets is meer goed geweest sinds ze vertrok."
Flashback...
Gevangen zijn in een staat van hulpeloosheid was iets wat Xavier haatte. Zo voelde hij zich terwijl hij naar Layla op haar sterfbed keek, zich vastklampend aan het laatste beetje hoop.
Zijn moeder was mooi, met de blankste huid en glanzend, zijdezacht blond haar dat haar schoonheid over de rest van de kamer verspreidde. Misschien kwam het door zijn genegenheid voor zijn moeder, of misschien was ze gewoon zo mooi. Zo herinnerde hij zich haar. Maar nu vervaagde alles aan haar.
De ziekte stond bekend als de schaduwhoest, tenminste, zo noemden de priesters het. Misschien gaven de priesters het die naam omdat ze geen naam of genezing voor de ziekte konden vinden. Wanneer iemand de schaduwhoest kreeg, begon de familie al met rouwen omdat er geen terugkeer van was. Het lichaam van iemand met de schaduwhoest vrat zichzelf op tot er niets meer overbleef. Het was een zelfdestructieve ziekte die eerst alles van je afnam en uiteindelijk je leven. Zijn moeder had de ziekte, en die had haar vanaf de eerste dag tot nu, zes maanden later, leven uit haar gezogen.
Ze bereikte haar laatste uur, en het was zichtbaar. Haar gezicht was bleker, haar lippen droog en gebarsten en haar huid vlekkerig en versleten. Niets aan haar leek nog op de vrouw die ze ooit was.
Xavier zette de kom met warm water op de vloer en doopte de handdoek erin. Hij wrong hem uit en bracht hem naar Layla’s gezicht. Dit was zijn manier om haar te wassen, en hij wist dat de bedienden het zouden doen, maar dit wilde hij zelf doen.
Hij deed het al twee weken, maar vandaag voelde het zwaarder. Zwaarder omdat hij wist dat ze er morgen niet meer zou zijn. Hij wist het en haatte het, en zij wist het ook.
Robb kwam zijn vrouw niet opzoeken. Er was niets belangrijker dan de kritieke toestand van de Koningin, maar hij verzon excuses. De paar keer dat hij op bezoek kwam, hield hij een redelijke afstand. Toen Xavier hem confronteerde met de reden voor zijn afstand, zei hij dat niemand de schaduwziekte kende, dus er was geen zekerheid dat die niet overdraagbaar was. Kortom, hij en Xavier kregen ruzie door die insinuatie, en het werd een grote en lelijke strijd. Robb stopte drie weken geleden met komen en stuurde zijn wachters om uit te leggen waarom.
Xavier haatte hem. Hij had zijn moeder zo lang zo verschrikkelijk behandeld, en zelfs in haar laatste uur veranderde hij niet. Dit zou hij hem niet vergeven.
Xavier droeg Edward op afstand van hen te houden. Als Robbs opmerking over de ziekte klopte, dan kon Xavier ook besmet zijn en zou hij spoedig sterven. Dan zou Edward de volgende zijn zodra hij wegviel. Daar viel niet over te discussiëren, en toen hij het Edward vertelde, gehoorzaamde zijn broer, die telkens als hij langskwam een redelijke afstand hield.
Vandaag kon Xavier zijn moeders blik niet vasthouden. Layla had de diepste blauwe ogen die iedereen wisten te betoveren. Maar haar ogen waren nu valer dan de zonnige hemel en haar aanstaren sneed door zijn hart. Dus deed hij het niet.
“Ga je me aankijken?” haar zwakke stem riep, en Xavier hoorde het bijna niet. Haar vraag brak zijn hart, maar hij had niet het lef haar aan te kijken. “Xavier Blue Ainsworth! Dit wordt mijn laatste uur. Het minste wat je kunt doen is me aankijken, alsjeblieft.”
“Zeg dat niet moeder, als we dat zeggen, geloven we het en wordt het echt.”
“Kijk me dan aan.”
Zijn groene ogen gingen omhoog en ontmoetten die van haar. Er zat geen leven meer in en hij jammerde toen hij ze zag. Zijn handen om de handdoek klemden zich samen.
“Dit is niet hoe ik wil dat je me herinnert, Xavier, maar ik wil dat je weet dat het leven vluchtig is en niets voor altijd.”
“Bespaar je krachten, moeder. Verdomme, zeg niks.” Een pijnlijke traan rolde over zijn gezicht en brandde op zijn huid.
“Ik ben er morgen niet meer, Xavier, en dat is de waarheid die we beiden kennen.”
Hij stond abrupt op en deed een stap achteruit. Hij legde zijn handen op zijn heupen en slaakte een verslagen zucht. Hij perste zijn trillende lippen op elkaar en keek naar de vloer. Tranen vielen oncontroleerbaar op de grond.
“Dit kan niet echt zijn,” huilde hij, terwijl pijn en woede tegelijk door hem heen golfden.
Layla reikte haar hand naar hem uit, en het kostte haar veel moeite. Zonder een seconde te verspillen ging hij terug naar haar en pakte haar handen vast. “Ik denk dat jij het grootste hart hebt, en ik ben trots dat ik jou als zoon heb. Je zult ooit een geweldige koning zijn. Ik weet het. Ik zie het, maar je zult je woede moeten beheersen. De ring zal je een tijdlang helpen, maar jij moet het zelf doen. Je zult je woede moeten beheersen, anders beheerst zij jou.” Haar ogen fladderden. “Je bent mijn lieve zoon en ik kan nooit om een ander vragen. Ik hou zielsveel van jou en je broer. Zorg alsjeblieft voor Edward. Hij kijkt meer tegen jou op dan tegen je vader. En wat je vader betreft: vind ergens in je hart een plek om hem te vergeven.”
Enkele van zijn tranen vielen op haar handen terwijl hij luisterde naar alles wat ze zei. Ze glimlachte naar hem en haalde haar laatste adem.
Xaviers hart brak, en hij wist niet of het ooit nog te helen viel.
Naast haar blijven en toekijken hoe ze het opgaf, deed pijn. Waarom nam de maangodin haar? Ze was goed; ze was het beste wat Wahala ooit was overkomen, en toch nam de maangodin haar weg als een gewone zondares.
Waarom moest zij sterven en mocht een man als Robb leven? Het was onbegrijpelijk.
Hij liet haar hand naast haar vallen, reikte uit en sloot haar ogen. Hij stond op van zijn stoel, boog zich voorover en plaatste een tedere kus op haar voorhoofd, terwijl hij zacht afscheid nam.
Hij veegde zijn betraande ogen af, en hoewel ze rood waren van woede en van het harde huilen, waren er geen tranen meer, geen zwakte meer, geen proberen meer.
De Koningin was dood, en de hel was geboren.
Veeg omhoog om door te gaan
“Hoe kan het dat ik dit niet weet?” vroeg Mia, terwijl ze samen met Edward de trap van het balkon afdaalde. Ze tilde haar lange blauwe jurk met haar handen op om haar gracieuze tred te behouden terwijl ze haastig naar beneden rende.
“Je zou inmiddels moeten weten dat je man minstens zo geheimzinnig is als de luisteraars die hij opsluit, of erger nog, de grotsjamanen,” antwoordt Edward.
Edward was een paar minuten geleden haar studeerkamer binnengestormd terwijl ze de notulen van de raadsvergadering van de maagden doornam. Hij vroeg haar of ze wist welke dag het vandaag was, en ze zei hem dat het de derde dag van de week was en de vijftiende maart. Toen vroeg hij of ze wist dat het vandaag Xaviers verjaardag was, waarop ze nee antwoordde. Vervolgens vertelde hij haar dat dat inderdaad het geval was. Mia geloofde het eerst niet. Ze was vanochtend nog wakker geworden in het bed van de alfakoning, maar hij had haar niets verteld over zijn speciale dag. Als hij dat had gedaan, zou ze het zich herinnerd hebben in plaats van als een idioot naar Edward te staren toen hij haar het nieuws bracht.
Edward bracht het grootste deel van zijn dagen door met zijn vader, de alfa der alfa’s, en vergezelde hem bij de meeste bezoeken en hersteltochten door het koninkrijk. Robbs plichten lagen bij het koninkrijk, zoals verwacht mag worden van elke alfa der alfa’s, maar Xavier geloofde dat hij zich met verkeerde dingen bezighield. Ze kon het hem niet kwalijk nemen. Hij had geen gezonde relatie met zijn vader. Ze hoopte dat dat ooit zou veranderen, maar die dag leek nog ver weg. Ze miste Edwards aanwezigheid in het koninkrijk, maar de gekroonde prins had zijn eigen leven te leiden en wanneer hij kon, maakte hij plannen en bracht hij een bezoek.
Zijn bezoek vandaag was onverwachts, maar toch welkom en gewaardeerd, totdat hij haar het nieuws bracht. Edward maakte wel vaker grappen, maar dit was zo’n moment niet.
Hij had gelijk: Xavier was zo geheimzinnig als maar kon, en hij was de man die liever in stilte leed en stierf dan om hulp te vragen. Hij leerde nu delen, wat goed was, maar net als elke weg naar herstel ging het langzaam.
“De laatste verjaardag die hij vierde was zijn negentiende. Moeder organiseerde altijd zijn feestjes. Ze stierf een paar maanden daarna en hij is gestopt met vieren.”
“Hij mist haar,” zei Mia verdrietig, terwijl ze samen naar de tuin liepen.
Hij knikte. “Zij begreep hem beter dan wie ook, zijn pijn, zijn woede. De koningin geloofde dat hij vooral iemand nodig had die in hem geloofde. Ik denk dat hij daarom na hun ontmoeting aan Zara bleef hangen. Zij begreep hem zoals zijn moeder dat deed en verwachtte niets van hem terug.”
Mia bleef stil. Ze wist niet zeker of ze de alfakoning ooit zou begrijpen zoals zijn moeder en zijn geliefde dat eens deden. Zelfs al zou ze het kunnen, was het nog niet zeker of ze het zou willen. De man had haar al geraakt. Nu ze wist dat hij niet zo slecht was als hij zich voordeed, was haar hart voor hem verzacht. Hij was een verdrietige man die zich vastklampte aan alles wat hem een beetje vreugde bracht, zelfs als het een leugen was.
Ze kon niet liegen. Hoe geraakt ze ook was, ze wist niet zeker of zij het beste voor hem zou zijn.
Was ze geraakt door hem? Ja. Was ze tot hem aangetrokken? Ook ja. Gaf ze om hem? Ja, dat deed ze. Dacht ze dat hij echt veranderd was? Ook ja, maar dat was niet langer genoeg voor haar. De vrijheid waarnaar ze altijd had verlangd, wachtte op haar bij haar vertrek, en die wilde ze niet laten gaan. Ze had zo lang gewacht om zich nu te laten afleiden. Dat zou niet eerlijk zijn.
Ze schudde haar gedachten van zich af. “Wat is dan het plan?”
“Iets eenvoudigs. Xavier is al gewend aan een buitensporig leven, dus iets simpels zou volstaan voor zijn verjaardag.”
“Ik heb gehoord dat Xavier van paardrijden houdt. Hij heeft lessen gevolgd toen hij tien was, maar is de laatste jaren niet meer op een paard geweest. Klopt dat?”
Hij knikte, zichtbaar onder de indruk dat ze dat van hem wist. “Ja.”
Zij had haar bronnen, net zoals de alfakoning de zijne had, en af en toe luisterde ze ook naar het geroddel van de koks en bedienden. Ze zou het niet moeten doen, maar ze hadden haar geholpen bij het vergaren van informatie over het paleis, de (voormalige) koning en koningin en haar man, de alfakoning.
“Denk je dat ik hem vandaag voor één keer mee naar buiten kan nemen om te rijden?”
Hij knikte heftig, maar zijn lippen verstarden sceptisch. “Hij zou nee zeggen, maar diep van binnen zou hij het geweldig vinden.”
Ze giechelde. “Dan ga ik voorbereidingen treffen. Het wordt een verrassing.”
“Mijn werk zit erop,” zei hij opgelucht, terwijl hij zijn handpalmen ondeugend tegen elkaar wreef.
“Waarom?”
“Waarom?” herhaalde hij, terwijl zijn blauwe ogen zich een beetje vernauwden bij haar vraag.
“Je hebt altijd al voor je broer en mij ‘gejuicht’. Waarom?”
“Omdat ik denk dat jullie allebei geluk verdienen, en zoals je al weet, heeft Xavier veel meegemaakt. Ik had altijd het gevoel dat ik te weinig deed toen we jonger waren, en nu wil ik alles doen om dat goed te maken.” Hij pakte haar handen vast. “Ik denk dat jij mijn broer positief hebt beïnvloed, net zoals hij jou ook geraakt heeft. Koninklijk zijn betekent kiezen wat het beste is voor het koninkrijk boven je eigen geluk. Dat heeft hem wankel gemaakt, en tot op de dag van vandaag worstelt hij ermee. Weten dat Xavier kan doen wat het beste is voor het koninkrijk en toch gelukkig kan zijn, is een zegen. Het is alleen maar natuurlijk dat ik jullie beiden steun.”
Eén jaar was één ding, maar voor altijd was iets anders. Ze wist niet of ze klaar was voor de last van het koninklijk zijn voor de rest van haar leven, of wel?
Haar ogen werden vochtig, maar ze knipperde de tranen weg. “Je bent een geweldige broer voor de koning en evenzeer een geweldige zwager voor mij.”
Hij grijnsde en boog zijn hoofd. “Dank je, maar vertel het niet aan Xavier, hij zal het nooit accepteren.”
Veeg omhoog om door te gaan