De deur naar Xaviers vertrekken kraakte open en een beetje licht viel naar binnen, waarmee het duister werd verlicht. Xaviers boze ogen vlogen open en hij sprong van het bed om te zien wie hem deze keer stoorde, en zijn blik viel op Mia. De woede die hij voelde stierf weg toen hij het engelachtige wezen zag dat hij zijn vrouw noemde, aan zijn deur. Zijn handen gleden over zijn gezicht om zichzelf op te frissen. Een poging om zich toonbaar te maken voor haar. Hij had haar dagenlang niet gezien en hij had afgeteld tot dit moment, en nu wilde hij niet dat ze teleurgesteld zou zijn in wat ze zag.
Hij had zichzelf slordig opgefrist. Zijn gewaad kleefde aan zijn lichaam, was vreselijk gekrompen, en dit was zijn slechtste verschijning ooit. Hij was nog steeds een puinhoop, maar zij was hier om hem te zien, en dat was het enige wat telde.
Het opgewonden gevoel dat hij had, was echter van korte duur toen hij Edward naast haar zag opduiken. Waarom waren die twee altijd samen? Was hij de reden dat ze zo koel reageerde op zijn beroep? Was hij de man van wie ze hield? Was dat het?
"Waarom zijn jullie hier?" vroeg hij, zijn toon werd hard.
"We kwamen je opzoeken, mijn koning," antwoordde Edward, en Xavier gromde.
Hij zou zich niet voor de tweede keer voor schut laten zetten.
Hij draaide zich naar Mia, die zo stil stond als een graf. "Zijn jullie samen? Is hij degene die je wilt, Mia? Is dat waarom je niet van mij kunt houden?" Zijn stem brak tegen het einde van zijn zin en hij haatte het.
Ze bleef zwijgen en keek hem alleen maar aan alsof hij een clown was. Het deed hem doorslaan.
"Zeg het me!" snauwde hij haar toe en ze sprong op uit haar houding. Ze draaide zich om naar de deur en stond op het punt weg te lopen toen Edward haar schouder vastpakte en haar stilhield.
Xaviers vuisten balden zich bij het zien daarvan. Hij wilde niet dat Edward zijn vrouw aanraakte, nu niet, nooit. Maar ze luisterde naar hem. Ze was rustiger en kalmer in de buurt van zijn broer dan bij hem.
"Ik kan dit niet!" zei Mia tegen Edward, haar ogen werden vochtig en haar stem trilde.
Hij liet haar niet los. Sterker nog, hij kneep harder en Xaviers tanden klemden op elkaar.
"Ik weet dat dit moeilijk is, maar we hebben je nu meer dan ooit nodig, en ik zal bij je zijn bij elke stap."
Ze knipperde de tranen weg en knikte voordat ze zich omdraaide. "Mijn koning."
"Ik ben niet je koning. Ik ben je man. Noem me Xavier. Koning Xavier als het moet, maar Xavier."
Ze haalde diep adem, "Xavier, de raad van alfa’s is hier om je te spreken. Ze komen al drie dagen, maar vandaag vertrekken ze niet voordat ze je gesproken hebben, hun koning."
"Met welk doel zijn ze gekomen?"
"Om uitleg te eisen voor de brute moord op die mannen door jouw handen, zonder reden."
"Moord zonder reden is een ernstig vergrijp, zelfs voor de koning zelf," voegde Edward toe vanachter Mia, en Xavier wierp hem een moorddadige blik toe.
Edward pikte het signaal van zijn ongewenste aanwezigheid op en deed een stap terug bij Mia vandaan. In de volgende seconden verdween hij de deur uit, waardoor ze met z'n tweeën alleen waren.
"Ik heb niemand vermoord," ontkende hij op vastberaden toon.
Mia snoof, verbaasd over zijn brutaliteit, "Ik was erbij, Xavier, ik zag wat je deed, hoe je op die mannen inbeukte als een wild dier en hen verscheurde en openhaalde tot ze aan stukken waren gereten."
"Was dat waarom je me nauwelijks hebt aangekeken op weg naar huis? Omdat ik een monster voor je was?" vroeg hij met een gekwetste blik.
Ze stapte dichterbij, moediger dan een paar minuten geleden. "Je hebt vier mannen koudbloedig vermoord. Dat is wat monsters doen!" beet ze hem toe, haar toon boos.
Xavier deinsde terug bij haar woorden, niet in staat te geloven wat hij net hoorde.
Hij was een monster.
Hij had alles gedaan om het beeld dat iedereen van hem had te veranderen. Om een beter mens te worden. De partner die zij verdiende en de man waarvan zijn moeder zag dat hij kon zijn. Als zij hem na alles nog steeds als een monster zag, wat zou de rest van de wereld dan wel niet denken?
Zijn lippen trilden terwijl hij zijn tranen inhield. Hij keek van haar weg. "Ga het dan vertellen aan de oudsten. Noem me een monster en laat ze me vervloeken. Zeg dat tegen Robb, hij zou dat prachtig vinden. Hij wacht al zo lang om me te onttronen. Op deze manier hoeft hij zelf niets te doen."
"Omdat je ze daar de reden toe hebt gegeven. Je hebt iedereen de reden gegeven om jou als een monster te zien, een gevoelloos beest."
Hij draaide zich naar haar toe, "Jij ook."
"Mijn mening doet er niet toe."
“Het is altijd belangrijk voor me geweest.” Een pijnlijke traan liep over zijn gezicht en hij siste.
Haar ogen fladderden kort. “Je hebt me een zorgzame en begripvolle kant van jezelf laten zien, maar je hebt me ook een angstige en wrede kant laten zien. Ik kan niet beslissen.”
“Als je Edward zou zien, losgeslagen en vier mensen zou vermoorden. Wat zou je eerste reactie zijn?”
“Edward zou dat niet doen,” verdedigde ze.
Hij glimlachte pijnlijk. “Ik dacht dat je slim was. Ik vraag je om het je voor te stellen.”
“Dan zou ik geloven dat er een reden was waarom hij dat deed. Edward is niet bloeddorstig.”
“En ik ben dat wel.”
Ze aarzelde voordat ze sprak. “Je hebt me daar vaak genoeg reden toe gegeven.”
“Ik had mijn zin met je kunnen doen op de nacht van ons huwelijk. Ik had mezelf tot opwinding kunnen brengen en mijn zin met je kunnen doen. Het maakte niet uit dat ik je toen niet wilde. Tradities waren tradities, en jij was mijn vrouw. Maar ik deed het niet, en weet je waarom? Omdat ik je hoorde snikken en wist dat jij dat ook niet wilde.”
“En de volgende dag wurgde je me bijna.”
“En ik heb er spijt van gehad. Moeder zou zich voor me geschaamd hebben als ze wist dat ik dat met je had gedaan, en daarom heb ik gezworen het nooit meer te doen.”
“Toen heb je met je minnares gepland om me te laten vermoorden.”
“Ik was nooit van plan je te doden. Ongeacht wat iedereen zegt, ik ben geen koelbloedige moordenaar.” Hij liep naar het bijzettafeltje en leunde ertegen, “Het dragen van de beheersingsring al die maanden deed me meer pijn dan wat dan ook, maar ik deed het omdat ik geen monster bij jou wilde zijn. Ik heb ermee ingestemd om met de luisteraar te praten, ook al haatte ik dat idee eerst. Met zijn hulp heb ik geprobeerd mijn woede te temmen omdat ik een beter mens voor je wilde zijn, iemand die je verdiende. Omdat ik perfect wilde zijn.”
Ze sloeg haar armen over elkaar, “En de mannen die je hebt vermoord omdat ze Zara bewonderden, de reden waarom je door de oudsten bent gestraft en tot een huwelijk bent gedwongen?”
“In tegenstelling tot de beroemde verhalen, heb ik ze niet voor de lol gedood. Ze vertelde me dat ze haar hadden onteerd, en ik geloofde haar.”
“En wat is er deze keer gebeurd? Ik was erbij. Ik zag het en de aanval was niet uitgelokt.”
“Ik zag ze, Mia. Ze zouden jou kwaad doen, en ik was er net op tijd om je te redden.”
Ze snoof spottend, “Ja, natuurlijk.”
Hij stormde op haar af en greep haar bij de pols voordat ze weg kon struikelen. “Ben je hier om aan mijn kant te staan of ben je hier om me belachelijk te maken?” eiste hij.
“Je maakt jezelf belachelijk door te liegen.” snauwde ze naar hem.
“Ik ben geen leugenaar.”
Ze worstelde om zich los te maken maar hij liet niet los, “En ik ben niet blind. Ik was erbij, weet je nog?”
Ze trok een pijnlijke grimas toen ze haar hand uit zijn greep probeerde te trekken. “Misschien was jij wel blind!” snauwde hij naar haar.
“Rot op!”
“Kijk zelf maar,” hij liet haar pols los en greep haar bij haar hoofd, drukte beide duimen tegen haar slapen en hun geesten raakten met elkaar verstrengeld.
Samen reisden ze terug naar het tafereel van drie dagen geleden en ondanks dat ze erbij was geweest, wilde Mia niet kijken. Ze had de herinneringen al en het kwelde haar nu al; eraan toevoegen was niet wat ze wilde. Toch kon ze niet ontsnappen. Hij hield haar vast en dwong haar te kijken.
Ze zag Xavier uit het rijtuig rennen en van de weg af gaan. Zijn ogen stonden vol pijn, en een gekwetste blik bleef op zijn gezicht. Hij legde zijn handen op zijn heupen en keek naar de hemel, terwijl hij op zijn trillende onderlip beet. Zijn ogen waren glazig. Haar afwijzing had hem meer geraakt dan ze dacht.
“Xavier, kunnen we dit doen als we bij het paleis zijn?”
“Vier minuten. Ik heb vier verdomde minuten nodig.” zei hij, zonder zich om te draaien, en zijn hand ging snel omhoog om zijn betraande ogen af te vegen.
Hij dwaalde van de weg af.
Na een tijdje veegde hij zijn gezicht af en haalde een paar keer diep adem. Hij keerde terug naar de weg, om Mia omringd door vier mannen aan te treffen. Hij bleef staan kijken wat ze met zijn koningin deden, maar de nachtwind blies en hij zag een zilveren dolk aan hun riem hangen. Eén man greep naar de zilveren dolk om hem tevoorschijn te halen, en Xavier zag het rode merkteken op de rug van zijn hand. Hij wist dat het geen gewone mannen waren; het waren moordenaars.
Hij brulde luid en stormde op hen af, zijn ogen vuurden van angst en woede. Hij klauwde en scheurde ze één voor één open, te beginnen met de man die de dolk uit zijn riem trok, en daarna de rest.
Veeg omhoog om door te gaan
Xavier trok zijn hand weg van Mia’s slaap en zij hapte naar adem en deinsde achteruit van hem. Ze staarde naar Xavier, haar hart bonkte luid in haar borst.
Onmiddellijk voelde ze spijt toen ze de waarheid inzag die ze eerder niet had gezien. Ze had de afgelopen dagen het ergste van hem gedacht, terwijl hij haar juist tegen gevaar had beschermd.
Hij had die mannen niet koelbloedig vermoord, zoals ze aanvankelijk had gedacht. Hij had hen gedood omdat ze op een missie waren. Een missie om haar te doden, en zij had gedacht dat het gewone reizigers waren die verdwaald waren, maar ze had het mis. Ze had Xavier ook een monster en een kil beest genoemd, en daar had ze eveneens ongelijk in. Ze was dankbaar dat Xavier haar leven had gered en voelde spijt dat ze juist het ergste van hem had gedacht in ruil daarvoor. Hij was gekwetst. Ze had hem niet het voordeel van de twijfel gegeven, zelfs niet na alles, en dat had hem pijn gedaan.
Haar ogen waren schuldbewust terwijl ze hem aankeek. "Waarom heb je me dat die dag niet gewoon verteld?"
"Ik zag de manier waarop je naar me keek en ik realiseerde me dat je me misschien nooit als iets anders dan een monster zou zien. Het is wat ik verdien voor wat ik je heb aangedaan. Het maakt niet uit of je niet hetzelfde voor mij voelt als ik voor jou, maar ik zal je toch blijven beschermen en je gevechten vechten als je man en koning, zolang je bij me bent. En als ik kan, zal ik dat nog steeds doen, zelfs als je niet meer bij me bent."
Ze stapte naar hem toe en hij deed een stap achteruit. "Het spijt me, Xavier, dat ik je niet het voordeel van de twijfel heb gegeven zoals je verdiende. Ik was snel met oordelen over jou en je bedoelingen, en ik hoop dat het niet te laat is om sorry te zeggen."
Zijn ogen werden weer vochtig, maar hij glimlachte. "Ik denk dat dit de eerste keer is dat je me oprecht je excuses aanbiedt."
"Ja, en dat komt omdat ik in al die andere gevallen niet ongelijk had." Ze reikte uit en veegde de tranen van zijn gezicht.
Ze leunde naar voren en haar lippen rustten teder op de zijne voor een zachte kus die liet zien wat ze voor hem voelde, ook al was het moeilijker om dat in woorden uit te drukken.
Hij sloeg zijn armen om haar middel en hij verdiepte de kus.
Ze lieten elkaar los en Mia legde een hand op zijn borst. "Je ziet er smerig uit. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik je heb gekust."
Hij lachte, "Ik kan dat ook nog steeds niet geloven." Toen stak hij zijn hand uit en streelde haar gezicht. "Dank je dat je naar me toe bent gekomen. Ik werd gek van het wachten, en ik wist dat het niet aan mij was om de eerste stap te zetten."
"Het is allemaal Edwards werk. Hij sprak met me. We hebben ruzie gemaakt en gevochten, maar hij heeft me overtuigd dat je me nodig had. Ik denk dat je in het hele koninkrijk een trouwe broer en vriend aan jezelf hebt."
"En jij dan?" vroeg hij met een hoopvolle blik in zijn groene ogen.
Ze glimlachte naar hem. "Ik zal altijd aan jouw zijde staan."
Ze wilde haar slechte oordeel goedmaken, er nu zijn en doen wat ze drie dagen geleden niet had gedaan. In hem geloven.
"Ik geloof dat alles goed zal komen. Je hoeft ze alleen maar te laten zien wat je mij hebt laten zien."
Hij schudde zijn hoofd en liep naar het bed, waar hij op neerplofte. "Zo werkt het niet. Wij delen een band en ik heb de herinneringen die ik je liet zien via die band overgedragen. Zo'n band deel ik niet met de oudsten of met mijn vader, dus zij zullen het nooit zien."
Ze volgde hem naar het bed, hurkte tussen zijn benen toen ze dicht bij hem kwam. "Er moet toch een manier zijn, toch?" optimisme bleef in haar lieve ogen terwijl ze de zijne vasthield.
Hij glimlachte en streelde zacht haar slaap, langs haar kaaklijn naar haar kin. "Zelfs als ik mijn kant van het verhaal vertel, kun jij mij niet steunen omdat je mijn vrouw en Luna bent. De raad zal denken dat je alleen maar je man probeert te beschermen. Niemand zal naar jouw verhaal luisteren."
"We moeten het toch proberen. We hebben een paar mensen aan onze kant, oudsten, alfa’s en heren die al zo lang met jou zijn en voor je op zouden komen."
"Ik denk niet dat ik zulke mensen heb," mompelde hij.
"Jawel, je weet het alleen nog niet," antwoordde ze. "Aangezien je vader en de oudsten wachten, denk ik dat we samen moeten verschijnen. Ik denk dat je maar eens moet gaan douchen," stelde Mia voor terwijl ze opstond en naar het raam liep, waar ze de gordijnen openschuifde.
Het vele licht dat de kamer binnenstroomde, deed pijn aan Xaviers gezicht en hij deinsde achteruit. Zijn hand schoot omhoog om het te blokkeren.
"Nou, blijf hier niet staan. Je moet je klaarmaken. Dus ga je maar wassen."
“Kom met me mee,” wenkte hij haar met een smekende stem.
Ze had bijna ja gezegd vanwege de dwingende kracht in zijn woorden, maar ze schudde haar hoofd en sloeg haar armen om haar plotseling koude, met kippenvel bedekte lichaam. Ze zouden er niet uitkomen als ze het deed, en ze hadden dringendere zaken aan hun hoofd.
“Nee, ga jij maar, ik blijf hier.”
Hij trok een schattige pruillip en zijn wenkbrauw ging een beetje omhoog. “Beloof je dat je blijft?”
Ze knikte, “Ja. Ik beloof dat ik op je wacht.”
Hij zei verder niets voordat hij in de badkamer verdween om zich te wassen. Zij liep naar de kledingkast, pakte een koningspaarse outfit en legde die op het bed. Ze dwaalde wat door zijn kamer, zonder echt iets belangrijks te doen behalve aan dingen zitten en ernaar staren.
Ze liep naar de plank en bekeek de boeken die daarin gesorteerd stonden. De rangschikking fascineerde haar elke keer als ze ernaar keek. Het voelde geruststellend dat hij nu meer van lezen hield en er plezier in had dan vroeger. Hij las niet zoveel als zij, maar toch was het bemoedigend dat hij af en toe een boek oppakte.
De laatste keer dat ze door zijn spullen ging, had ze zijn moeders tekening gezien en, hoewel ze nu zijn privacy niet wilde schenden, liet haar nieuwsgierigheid haar niet met rust.
Ze trok een paar van zijn boeken uit de kast en realiseerde zich dat het dezelfde waren als de hare. Ze kon de stomme grijns op haar gezicht niet onderdrukken bij die ontdekking.
De badkamerdeur ging open, en ze schoof het boek snel terug in de kast en draaide zich om naar hem toe, om hem nat en verleidelijk aan te treffen. Hij was ook naakt, op de handdoek om zijn middel na, en het kostte haar al haar wilskracht om weg te kijken.
Ze schraapte haar keel. “Je bent klaar met douchen.”
“Ja,” antwoordde hij, en zijn ogen vielen op de kleren op het bed. Mia had de kleding die ze uit de kast had gepakt voor hem op het bed gelegd, maar wist niet of hij haar keuze zou waarderen.
“Ik heb ze uitgezocht.” zei ze, “Hopelijk vind je het niet erg.”
Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht en zijn ogen fonkelden van emotie. “Mijn moeder was de laatste die mijn kleren uitzocht, sindsdien doe ik het zelf.” Hij liep naar het bed waar ze lagen en pakte ze op, “Dank je wel.”
Haar gezicht lichtte op bij zijn woorden en haar hart maakte een sprongetje van vreugde, maar ze hield zichzelf in toom. Ze zou er nooit genoeg van krijgen om hem zo blij te zien glimlachen en zou alles geven om die glimlach te laten blijven.
Hij tilde het gewaad op en Mia zag de spieren van zijn bovenarm en schouder aanspannen, waardoor rillingen over haar rug liepen. Ze kon de ondeugende gedachten die door haar hoofd gingen niet tegenhouden. Eén daarvan was dat hij haar met die sterke armen vasthield en haar helemaal gek maakte in bed.
Xavier hapte naar adem en zijn hoofd draaide snel haar kant op, zijn ogen vol verbazing en verlangen. Haar wangen werden rood omdat ze wist dat hij haar gedachten had opgevangen. Ze beet op haar lip en draaide zich van hem af, richting de muur.
Haar hart bonsde hevig, wetende dat het gevoel wederzijds was. Haar onderbuik trok samen en klopte van verlangen om hem in zich te voelen.
Ze schraapte haar keel en perste haar lippen op elkaar.
“We hebben nog even. Ik kan snel zijn.” Xaviers stem klonk in haar hoofd en trok haar terug naar de realiteit.
Ze begreep wat hij bedoelde en een deel van haar wilde instemmen, maar nu moest het nog wachten.
“Ik wil het langzaam en stevig,” flapte ze eruit, voordat ze zich omdraaide en zijn vurige blik ontmoette. Hij had zijn broek al aan, maar zijn blote bovenlijf was genoeg om haar hoofd op hol te brengen en ze had er bijna spijt van dat ze zich had omgedraaid.
“En dat gaan we ook doen. Ik beloof het.” Hij pakte het paarse overhemd en trok het over zijn hoofd. Vervolgens pakte hij zijn lange paarse gewaad en trok het aan.
Hij liep naar haar toe, pakte haar bij de taille en trok haar dicht tegen zich aan. De aanraking van hun lichamen bezorgde haar tintelingen en haar tenen kromden zich. Hij boog zich voorover en zijn lippen raakten de hare bijna, toen de deur openvloog.
“Is hij klaar?” vroeg Edward, terwijl zijn ogen snel door de kamer schoten zodra hij binnenkwam. “Ik kan vader en de oudsten niet langer bespioneren.”
“Hij hoopte dat je tenminste zou aankloppen voordat je zomaar binnenstormde. We hadden naakt kunnen zijn.” zei Xavier met een afkeurende blik.
“Bah,” trok Edward een vies gezicht, “Waarom zou je naakt zijn als je troon op het spel staat?”
Xavier kreunde, en Mia was dankbaar voor zijn onderbreking. “We moeten gaan.”
Veeg omhoog om door te gaan
Xavier en Mia, samen met Edward, begaven zich naar de rechtszaal waar Edward hen had verteld dat Robb en de raad van ouderlingen waren.
Als Xavier zou zeggen dat hij niet bang was, zou hij liegen. Als hij de kans had om drie dagen terug te gaan, zou hij waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben: zijn vrouw en koningin beschermen en die huurmoordenaars doden. Hij wilde niet denken aan degenen die op hem wachtten, en hij wilde niet denken aan wat hem te wachten stond.
De deur ging open en Xavier en Mia stapten de rechtszaal binnen waar Robb op de hoge zetel zat en de acht ouderlingen naast hem. Naast Robb stond Elliott, en de aanblik van hem maakte Xavier woedend.
"Hoort hij hier te zijn?" vroeg hij met een bezorgde blik.
"Ik heb hem gevraagd te blijven," antwoordde Robb, en een grijns verscheen op Elliotts gezicht. "Het is goed je eindelijk te zien na drie dagen van bezoek!"
"Het spijt me, uwe gratie, de afgelopen drie dagen waren niet de beste."
"Schuld of iets anders?" vroeg Robb.
"Ik heb geen reden om me schuldig te voelen, uwe gratie!" antwoordde hij.
"Je hebt vier mensen koelbloedig gedood."
"Ik heb niemand koelbloedig gedood. Ik beschermde mijn koningin tegen degenen die haar kwaad wilden doen, zoals elke goede koning zou moeten," verdedigde hij zich.
"Waarom koos je er dan voor om je drie dagen te verstoppen als wat je zegt waar is?" vroeg alfa Chike met een nieuwsgierige toon.
"Omdat ik de koningin angst aanjoeg en haar bang voor me maakte. Ik was zo van slag door hoe ze naar me keek dat ik het niet kon verdragen naar mezelf te kijken."
"Als je echt niets verkeerd hebt gedaan, waarom raakte je dan zo van slag door hoe de koningin je zag?" vroeg alfa Chadow, de man van middelbare leeftijd met grijs haar en baard.
Xavier opende zijn mond om te spreken, maar de woorden kwamen niet, en het werd een worsteling. Hij stelde zich open tegenover mannen waarvan hij wist dat ze niet het beste met hem voorhadden. Sommigen van hen haatten hem, anderen konden hem niet uitstaan. Het was een strijd en spreken vergde moed.
"Omdat hij dacht dat ik hem het voordeel van de twijfel zou geven. Toen hij de mannen aanviel, dacht ik het ergste omdat ik niet zag wat hij zag." Mia nam het voor hem op, en hij keek haar dankbaar aan.
"Wat zag hij dan?" vroeg Elliott, terwijl zijn ogen zich tot spleetjes vernauwden.
"De mannen die ik aanviel waren geen onschuldige en gewone burgers. Het waren moordenaars die kwamen om de koningin te doden."
Chike wierp Xavier een spottende blik toe. "Zegt wie?"
"Zegt de gegraveerde tekens op hun pols en schouders," kaatste Xavier fel terug met een harde blik. "Ongeveer drie maanden geleden ontving ik een anonieme brief die mij en het leven van de koningin bedreigde."
"Heb je de zaak met je raad besproken?" vroeg Robb.
Xavier schudde zijn hoofd. "Nee, dat heb ik niet. Ik wist niet wie ik kon vertrouwen onder degenen om me heen, dus deelde ik het alleen met een paar vertrouwden." Hij liet de brief onderzoeken door de geleerden, maar er werd geen overeenkomst gevonden met het handschrift in het koninkrijk. Ze hielden de kopie om het handschrift te blijven vergelijken.
"Ik heb de beveiliging verdubbeld, pas een week geleden heb ik die versoepeld. Dat was mijn fout."
"We zijn vandaag gekomen met het besluit je af te zetten als alfa-koning van Wahala," begon Robb, waarmee hij Xaviers aandacht weer op zich vestigde. "We hebben je redenen gehoord. De priesters zullen de lichamen onderzoeken om je beweringen te ondersteunen. Maar je plichten als koning verlaten vanwege persoonlijke crises toont niet het sterke leiderschap dat Wahala nodig heeft en je excuus is niet voldoende-"
"Maar uwe gratie!" protesteerde Xavier.
"Ik ben nog niet klaar," snauwde Robb. "Er zijn grote tekortkomingen van jouw kant geweest en je hebt enkele van je koninklijke taken verwaarloosd, net zoals je de afgelopen dagen hebt gedaan. Ik heb je prestaties als alfa-koning de afgelopen maanden gewogen en ik heb mijn besluit genomen. Er zal een rechtszaak zijn om je geschiktheid als alfa-koning te bepalen en je mag twee van de drie opties kiezen die ik je geef. Eén, het proces van de maan. Twee, het proces van de ouderlingen en drie, de processen van getuigenverklaringen."
Dit was niet hoe hij zich de ontmoeting met de ouderlingen had voorgesteld. Hij dacht niet dat Robb al een besluit had genomen over de troon en zijn geschiktheid had bepaald. Waarschijnlijk maakte dit hem blij. De oude man hoefde deze keer niets te doen, en toch kreeg hij wat hij wilde.
Hij wilde geen proces. Hij had er alles aan gedaan om het te vermijden, maar hier was het, recht voor hem. Maar meer dan wat dan ook; hij wilde geen proces door de ouderlingen.
Tijdens het oordeel van de ouderlingen, zouden de acht ouderlingen zijn daden en heerschappij van de afgelopen drie jaar in kaart brengen en beoordelen. Op basis daarvan zouden zij beslissen of hij geschikt was of niet. Hij vertrouwde de helft van hen er niet op dat zij hem zouden steunen. Als het aan hen lag, zouden ze hem als alfakoning afzetten, en hij wist dat hij dat niet kon laten gebeuren.
Het oordeel van de maan was het oordeel waarbij hij de tempel binnenging tijdens volle maan en onder het zilveren schijnsel transformeerde. De pijnlijkste en meest martelende transformatie die iemand kon ondergaan. Als de maangodin hem waardig vond om te regeren, zou hij de transformatie overleven, en als dat niet zo was, zou hij sterven. Hoe angstaanjagend deze proef ook was, Xavier wist dat het beter was dan de eerste.
De beproeving van de getuigen staat ook bekend als het oordeel door de Alfa der Alfa's. Tijdens deze proef zou hij zijn lot in de handen leggen van door hem gekozen getuigen die zouden verklaren over het weinige goede dat hij sinds zijn koningschap had gedaan. Als de getuigenverklaringen de alfa der alfa's konden overtuigen, zou die een gunstig oordeel vellen. Xavier vertrouwde Robb ook niet, maar het was zijn vader en hij moest erop vertrouwen dat hij het juiste kon doen zonder zich te laten beïnvloeden.
"Ik kies voor het oordeel van de getuigen en het oordeel van de maan," zei hij, klinkend als iemand die zeker was van zijn beslissing.
Een gemompel ging door de zaal na zijn antwoord, maar Robb keek onder de indruk van zijn keuze. "De zittende ouderlingen gaan stemmen of je proef een oordeel door getuigen of een oordeel door de maan zal zijn. Gelieve de rechtszaal te verlaten."
Xavier liep onrustig heen en weer door de troonzaal, gespannen en zonder controle. Hij wist niet wat de ouderlingen zouden kiezen, maar hij kon het wel raden.
Het oordeel van de maan kende twee uitkomsten, dood of leven. Als hij waardig was om te regeren, zou hij leven, en als dat niet zo was, zou hij sterven en deze ellendige wereld ontvluchten. Het was een wrede bestemming om alles achter te laten, ook zijn koningin, maar tenminste zou hij haar de vrijheid geven waar ze altijd naar verlangde. Hij had de ouderlingen de kans ontnomen om over hem te oordelen, en hij wist dat zij hetzelfde zouden doen met zijn kans om door de maan geoordeeld te worden.
Mia stond in de hoek, friemelend met haar vingers en hem stiekem aankijkend.
Hij las haar gedachten en wist dat ze met hem wilde spreken, maar niet wist hoe. En na een korte pauze draaide hij zich naar haar toe. Hij stapte op haar af, maar ze liet hem niet helemaal komen omdat ze hem halverwege tegemoet liep.
"Dankjewel dat je daarbinnen voor me opkwam." Een warme glimlach nam de plaats in van de gespannen blik die hij eerder had gehad.
"Ik ben je vrouw en jij bent mijn man. Mijn eerste plicht is aan jou. Je hebt me nooit verteld over de brief."
Hij liet de top van zijn vinger langs haar gezicht glijden en voelde hoe ze tegen hem aan rilde. "Ik wilde je niet belasten, ik dacht dat ik je veilig kon houden."
"Als je het me had verteld, was ik misschien minder opstandig geweest."
Zijn warme glimlach bleef hangen. "Ik weet dat ik van je rebellie houd."
"Ik weet dat je in een dilemma zit en gekweld wordt door gedachten, en ik zal het misschien nooit begrijpen, maar ik ben hier om je zo goed mogelijk te troosten."
Haar woorden voelden te mooi om waar te zijn.
"Ik weet dat ik niet de beste persoon of zelfs echtgenoot voor je ben geweest. Ik heb je zo vaak laten huilen in het verleden. Ik ben niet vergeten hoe gemeen ik was en het spijt me voor alles wat ik je heb aangedaan. Ik verdien je loyaliteit niet en ik wilde dat je wist dat het me spijt. En zolang ik kan, zal ik blijven goedmaken wat ik heb gedaan."
Ze legde haar handen op zijn borst, en voelde het onregelmatige kloppen ervan. "Ik heb je vergeven. Ik neem het je niet kwalijk."
Hij trok haar dicht tegen zich aan en sloeg zijn armen om haar heen. Haar ogen fladderden dicht terwijl zijn geur haar omhulde en ook zij hield hem stevig vast, alsof hij weg zou rennen als ze hem niet vasthield.
"Mijn koning," riep de bewaker.
Ze lieten elkaar los en draaiden zich naar hem om, in afwachting van wat hij zou zeggen. "Uw aanwezigheid is vereist in de rechtszaal."
Xavier knikte en keek naar Mia, die haar hoofd knikte om hem gerust te stellen dat ze niet weg zou gaan.
De deur ging open en Xavier kwam binnen met zijn armen om Mia’s middel geslagen. Ze liepen tot voor de grote tafel, hun hoofd fier geheven.
Robb’s ogen gingen naar Xavier en Mia, die voor hem stonden en op zijn woorden wachtten. Elliott overhandigde Robb de rol waarop de ouderlingen hun stemmen hadden uitgebracht, en hij las voor: "De ouderlingen hebben beslist, en op basis van de meerderheid van stemmen, zult u een oordeel door de getuige ondergaan."
Veeg omhoog om door te gaan