“Mam, ben je bang?” Ik keek naar mijn moeder. Ze staarde vanuit ons raam de bossen in.
Ze was een minuut stil voordat ze sprak. “Ik maak me zorgen,” hoorde ik haar zuchten. “Ik maak me zorgen om wat er met jou zal gebeuren als ik er niet meer ben.”
“Mam…” Ik sloot mijn ogen. “Je gaat nergens heen.”
“We weten allebei dat dat niet waar is, Ivy.”
“Ik ga een manier vinden. Als Alpha Cassian kon blijven leven, dan jij ook.”
“Is dat waarom je besloten hebt je bij deze roedel aan te sluiten?” Mijn moeder draaide zich naar mij toe. Ik zei niets, waardoor ze gefrustreerd zuchtte.
“Ivy, je wordt binnenkort achttien. Je hebt een roedel nodig om je te beschermen, en ik denk dat de Dark Wood Pack dat kan doen. Alpha Cassian lijkt streng, maar ik denk dat er nergens veiliger is dan onder zijn vleugels. Hij zal je beschermen en als je geluk hebt, ontmoet je je mate. Ik wil dat je comfortabel leeft, een leven dat je vader en ik je nooit konden geven. Ik wil dat je gelukkig bent. Maak je geen zorgen om mij.”
“Hou op met praten alsof je me gaat verlaten,” snauwde ik, mijn ogen vol tranen die nog niet gevallen waren. “Ik was gelukkig met jou en papa. De rest interesseert me niet. Papa liet ons achter en nu ben jij mijn prioriteit. Ik doe alles om jou te laten leven,” zei ik vastberaden.
“Je moet het ook van mijn kant bekijken, Ivy…” Mijn moeder schudde haar hoofd. “Zonder je vader voel ik me zo leeg. Ik zal nooit rust vinden tot ik weer één met hem ben.” Ze glimlachte verdrietig. “Ik weet dat je bang bent voor een wereld zonder ons beiden, en dat doet mij ook pijn. Ik hoop dat ik je nog zie als je je mate vindt, voordat ik ga.”
“Mam, alsjeblieft stop,” smeekte ik, terwijl ik de tranen van mijn gezicht veegde.
Ziet ze dan niet hoe veel pijn ik heb?
Ziet ze niet hoe hard ik mijn best doe?
Waarom praat ze over me verlaten?
Ik ging op het bed zitten. “Je mag zulke dingen vanaf nu niet meer zeggen,” waarschuwde ik haar streng. “Ik heb alles op het spel gezet en ben naar deze roedel gekomen om jou te redden. En ik ga alles doen wat ik kan om een manier te vinden zodat je blijft leven.”
Mijn moeder glimlachte. “Je lijkt echt op je vader.” Ze kwam dichterbij om mijn wang te strelen. “Hij gaf nooit op. Wat hij ook tegenkwam. Het is fascinerend hoe erg je op hem lijkt.”
Een kleine glimlach trok aan mijn lippen. “Ik ben zijn dochter, mam. Wat verwacht je anders?”
Ze lachte zachtjes voordat ze zich weer naar het raam draaide. “Het is een prachtige roedel, vind je niet?” vroeg ze terwijl ze naar buiten keek.
“De plek? Ja. De mensen? Nee. Ik mag niemand in deze roedel, behalve Alpha Cassians moeder. De rest lijkt zo arrogant en verwaand.”
“Ik weet zeker dat dat verandert als je ze beter leert kennen. Je moet niet oordelen na een paar minuten.”
Ik rolde met mijn ogen bij haar woorden. “Prima,” mompelde ik voordat ik weer op het bed plofte. Ik had dringend een dutje nodig.
*
*
*
’s Avonds gingen we naar beneden voor het avondeten. Het was dezelfde tafel met dezelfde mensen. Ik at stilletjes terwijl ik iedereen observeerde.
Mijn blik was het grootste deel van de tijd op Alpha Cassian gericht. Ik bestudeerde zijn lijf en zijn hele uitstraling. Hij zag er gezond en perfect in vorm uit. Niemand zou geloven dat hij iemand was die zijn mate had verloren. Het is onmogelijk dat iemand zonder mate er zo uit zou zien.
Wat heeft hij gedaan om te herstellen?
Blijkbaar was mijn staren te opvallend, want ik zag hem een paar keer naar me kijken. Snel richtte ik mijn blik weer op mijn bord en werkte de rest van mijn eten naar binnen.
Na het eten ging iedereen zitten om wat wijn te drinken. Mam trok zich terug op onze kamer omdat ze moe was. Ik bleef nog even om naar Luna Evelyn en Alpha Cassians moeder te luisteren, die grappige ervaringen deelden. Het was verfrissend om die twee dames te horen praten.
Ik heb gehoord dat Luna Evelyn enorm krachtig is. Aan haar zie je dat niet meteen, want ze spreekt zacht en ziet eruit als een engel. Maar als je met haar praat, weet je dat ze niet gewoon is. Haar houding, haar woorden, haar daden—alles straalt kracht uit.
Ik bleef ongeveer een uur luisteren voordat ik besloot terug te gaan naar mijn kamer. Ik werd moe en bovendien was Alpha Cassian nergens te bekennen. Het had geen zin om te blijven als ik niets meer over hem te weten kon komen.
Ik stond op en verontschuldigde me. Luna Evelyn wenste me welterusten voordat ik naar mijn kamer liep.
Ik was doodsbang voor de volgende dag. Als het verhoor niet goed gaat, worden we niet in deze roedel toegelaten, en bovendien weet ik niet eens wat de roofdier dan met ons zou doen.
Ik was blijkbaar te verdiept in mijn gedachten toen ik de trap opliep, want voor ik het wist, botste mijn hoofd tegen iets hards. Ik slaakte een gil en keek verbaasd omhoog. Laat me je vertellen: mijn ziel verliet bijna mijn lichaam toen ik oog in oog stond met de roofdier.
Ik hapte naar adem en deed instinctief een stap achteruit, maar toen realiseerde ik me dat ik op de trap stond en mijn stappen had misrekend. “Shit,” riep ik toen ik achterover viel, maar voordat ik de trap af kon storten, wikkelde een gespierde arm zich om mijn middel en trok me stevig tegen Alpha Cassians borst.
Ik keek weer op naar zijn ogen. De roofdier keek op me neer met een onverschillige blik. Ook al toonde zijn gezicht geen emotie, hij zag er angstaanjagend uit. Ik kon nauwelijks ademen zo dichtbij hem.
Hij rook naar wilde kruiden. Het deed me denken aan mijn dagen in het bos. Op een vreemde manier voelde het goed.
“Kun je niet uitkijken waar je loopt, kind?” Alpha Cassian hief een wenkbrauw. Zijn diepe stem joeg een rilling over mijn rug. Toen besefte ik pas hoe dichtbij we waren. Vlug duwde ik hem van me af en stapte opzij.
“Ik ben geen kind,” zei ik, en ik had meteen spijt van mijn woorden.
Echt, Ivy? Moest je hem echt tegenspreken? Die kerel kan je opeten als hij wil.
“E-En het spijt me dat ik tegen je aanliep, Alpha Cassian,” voegde ik eraan toe.
Ik keek op en zag dat hij me met een geamuseerde blik aankeek. Hij draaide zich naar me toe en deed een stap dichterbij, waardoor ik geschrokken achteruit week.
Ik slaakte een kreet toen hij me plotseling tegen de muur en zichzelf insloot. Ik kon niet eens bewegen, want zijn handen waren aan weerszijden van me, zodat ik nergens heen kon.
Alpha Cassian boog naar voren tot zijn gezicht op gelijke hoogte met het mijne was. Hij keek me ernstig in de ogen. Ik moest slikken van de zenuwen.
“Waarom keek je naar me tijdens het eten?” vroeg hij, zijn stem laag en diep als de oceaan.
Ik deed alles om zijn blik te vermijden. “W-Wat?” Ik draaide mijn gezicht weg terwijl ik sprak.
Maar toen voelde ik zijn hand op mijn gezicht. Hij pakte mijn kin vast en dwong me hem aan te kijken. Ik haalde trillend adem terwijl ik oog in oog met hem stond.
Zijn roofdierogen verankerden me, zodat ik niet kon bewegen. Ik voelde zijn warme adem tegen me terwijl hij sprak. “Waarom keek je naar me?”
Ik slikte van angst. Het lijkt erop dat ik me heb vergist.
Het roofdier is altijd oplettender dan de prooi.
Veeg omhoog om door te gaan
"I-Ik was gewoon nieuwsgierig..." stotterde ik. Zijn hand lag nog steeds op mijn kin.
"Waarover?" Hij trok een wenkbrauw op.
"G-gewoon... gewoon—"
"Gewoon wat?" snauwde hij.
"J-jij!" ademde ik, bang dat hij misschien zou uitvallen. "Ik w-was gewoon nieuwsgierig naar jou..."
Zijn ogen gleden over mijn gezicht terwijl hij op de binnenkant van zijn wang beet. "Wat wil je weten?"
"Huh?" mompelde ik, met grote ogen.
"Wat wil je van me weten?" Hij kantelde zijn hoofd met een geamuseerde blik.
"Oh... uhm... niets—niks bijzonders—"
"Ik heb geen tijd voor leugens, dus spuug het maar snel uit voordat ik het op mijn manier uit je trek. En geloof me, dat ga je niet leuk vinden," zei hij met een zuinig glimlachje.
Ik slikte en staarde naar wat er ook maar achter zijn hoofd was, zodat ik zijn ogen niet hoefde te ontmoeten. Ik moet snel met een leugen komen! En het ergste is dat mijn hersenen niet helder kunnen nadenken!
"Ugh... I-ik heb veel e-eenge verhalen over je gehoord... m-maar je lijkt helemaal niet eng... Ik vroeg me af—"
"Vind je mij niet eng?" onderbrak Alpha Cassian me. Hij fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij mij sceptisch aankeek.
Oh mijn god, Ivy! Ben je dom of wat?! Is dat echt de beste leugen die je kon bedenken?
Ik vervloekte mezelf in gedachten, onmiddellijk spijt hebbend van de woorden die ik net had uitgesproken. Ik noemde de beruchte roofdier "niet eng". Ik had gewoon naar buiten moeten gaan, een graf graven en mezelf moeten begraven, want dat lijkt nu een betere optie.
"Als ik niet eng voor je ben, waarom tril je dan zo erg?"
"Huh? Ik tril niet—ik tril niet!" God, ik haat mijn gestotter.
Oh, en ik sprak hem weer tegen. Verdomme!
"Je stottert en friemelt terwijl je moeite hebt om oogcontact met mij te maken. Of je bent geïntimideerd door mij, of je verbergt iets en doet dat heel slecht," snoof hij, waardoor ik meteen stopte met friemelen aan mijn vingers. "Ik hoop dat het niet het laatste is, want als dat zo is, zul je zien hoe eng ik echt ben," Alpha Cassian gaf me een duivelse grijns.
"Ik ben g-gewoon nerveus..."
"Hmm..." bromde hij, terwijl hij me aankeek met zijn scherpe ogen. "Morgenochtend beginnen we met het verhoor, je kunt maar beter klaar zijn om al onze vragen te beantwoorden. Verpruts het niet als je wilt blijven leven."
"O-oke," knikte ik. We stonden nog steeds zo dicht bij elkaar en zijn feromonen begonnen me duizelig te maken.
Alpha Cassian bleef even stil voordat hij weer sprak. "Ben jij een omega?" vroeg hij plotseling, waardoor mijn hart sneller ging kloppen.
"Ja," verzamelde ik mijn moed en zei trots. Ik schaam me niet voor mijn tweede geslacht en verdomme hem als hij denkt dat ik daardoor zwak ben. Ik zou met iedereen vechten die me erom beledigt.
Alpha Cassian trok een wenkbrauw op. "Hoe oud ben je?" vroeg hij terwijl hij een stap achteruit deed, waardoor ik niet langer ingeklemd stond tussen de muur en hem.
"Zeventien," antwoordde ik, waarop zijn gezicht vertrok in een frons. Hij keek me aan met een onbeschrijfelijke emotie voordat hij zich omdraaide.
"Loop hier niet rond en ga terug naar je kamer, kind," beval hij, waarna hij met zijn handen in zijn zakken wegliep.
"Ik ben geen kind!" mompelde ik binnensmonds. Ik wilde zeggen dat ik bijna achttien ben, maar ik wilde hem niet tegenspreken en hem boos maken. God weet wat er zou gebeuren als ik hem irriteer.
Ik zuchtte en liep naar mijn kamer terwijl ik die arrogante alpha in gedachten vervloekte. Mijn hart begon eindelijk weer tot rust te komen.
Eén ding dat me opviel toen ik bij hem was, is dat ik een vreemd gevoel van binnen had. Mijn wolf was te... opgewonden? Ik snapte niet waarom ik me zo voelde. Hoorde ik niet bang te zijn voor een sterkere alpha zoals Cassian? Maar het was geen angst, het was iets anders. Ik voelde het, maar kon er de vinger niet op leggen.
Omdat ik nog geen achttien ben, kan ik eigenlijk niet precies begrijpen wat mijn wolf voelt, maar het is spannend om hier en daar een glimp van hun gevoelens op te vangen.
Ik liep de kamer in, in de veronderstelling dat mijn moeder zou slapen, maar ze was klaarwakker. Ze stond bij het raam en keek uit over het bos. Ze draaide zich om toen ze me de deur hoorde sluiten.
"Mam, je hebt niet geslapen? Ik dacht dat je moe was," vroeg ik terwijl ik naar haar toeliep.
Ze schonk me een zachte glimlach. "Ik kon niet slapen dus dacht ik dat ik op je zou wachten." Haar glimlach verdween een beetje toen ze die zin afmaakte. Ze keek me even aan en kantelde toen haar hoofd. "Ivy, waarom ruik je naar een alpha?" Ze trok haar wenkbrauwen samen.
Ik krabde ongemakkelijk aan de achterkant van mijn nek. "Uhh... het is niets. Ik kwam gewoon iemand tegen op weg hiernaartoe—"
"Wie was het? Hebben ze iets met je gedaan? Hebben ze je aangeraakt? Waarom kan ik ze op je ruiken?"
"Rustig, mam," schudde ik mijn hoofd terwijl ik haar aankeek. "Het was... Alpha Cassian."
Ik zag haar ogen groter worden. Haar uitdrukking veranderde in bezorgdheid en ze slikte terwijl ze mijn schouder vastpakte. "Ivy, heeft hij je iets aangedaan? Heeft hij je pijn gedaan?"
"Nee, mam. Ik botste tegen hem op toen ik de trap op liep. Ik schrok van hem en was bijna gevallen, maar hij ving me op. Ik denk dat dat de reden is waarom zijn geur op me zit." Ik haalde mijn schouders op, alsof het niets was.
Mijn moeder ontspande zichtbaar bij mijn antwoord. "Heeft hij nog iets tegen je gezegd? Waarom keek je niet omhoog tijdens het lopen, Ivy? Je had hem boos kunnen maken," berispte ze me.
"Hij zei niet veel. Hij zei alleen dat het verhoor morgenochtend begint," loog ik. Ik wilde haar geen zorgen bezorgen.
"Oh," zei ze terwijl ze een stap achteruit deed. "Ga dan maar slapen," zuchtte ze.
Ik knikte. "Maak je geen zorgen, mam..." Ik schonk haar een zachte glimlach. "Het komt wel goed. We hebben niets verkeerds gedaan, dus we vertellen gewoon de waarheid. Ik weet zeker dat ze ons zullen opnemen."
Ze probeerde terug te glimlachen, maar het raakte haar ogen niet. Ze bleef bezorgd en er was niets wat ik kon zeggen om haar gerust te stellen. Ze zei dat ik moest slapen en dat deed ik ook.
Ik sloot mijn ogen, wachtend tot de slaap me zou meenemen, weg uit deze verschrikkelijke werkelijkheid waarin ik leef.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik voelde de intense blikken van iedereen in de kamer op ons gericht toen mijn moeder en ik gingen zitten op de stoelen. Alpha Cassian zat tegenover ons en keek ons aan met een stoïcijnse uitdrukking. Er waren meer mensen in de kamer dan ik had verwacht. Het maakte me alleen maar nerveuzer.
Iedereen van de schaduwroedel en enkele mensen van de darkwoodroedel waren in de kamer en zij stonden zwijgend achter de roofdier.
De aanwezigheid van Luna Evelyn hielp mijn bonzende hart een beetje te kalmeren. Ik was dankbaar dat ze er was.
Mijn aandacht viel weer op de roofdier toen hij besloot naar voren te leunen en zijn ellebogen op de tafel tussen ons te zetten.
"Vertel me jullie volledige namen," eiste hij.
Ik slikte en knikte. "Ivy Elsher," stelde ik mezelf voor. "En dit is mijn moeder Isabella Elsher." Ik keek naar mijn moeder.
Ik zag Alpha Cassian even fronsen voordat zijn gezicht weer terugkeerde naar de gebruikelijke stoïcijnse uitdrukking. "Hmm..." bromde hij en hij krabbelde iets op het papier voor zich voordat hij me recht in de ogen keek. "Hoe oud zijn jij en je moeder?"
"Ik ben zeventien, bijna achttien, en mijn moeder is drieënveertig," antwoordde ik. Ik liet mijn moeder niet spreken. Ik wilde niet dat ze zich gestrest voelde. Alpha Cassian is intimiderend en ik ben bang dat ze te gestrest raakt als ze met hem praat.
Alpha Cassian keek me aan met een bezorgde uitdrukking voordat hij zuchtte en weer iets opschreef. Hij keek naar mijn moeder. "Wanneer is haar partner overleden?" vroeg hij.
Ik deinsde licht terug bij de vraag. Praten over de dood van mijn vader was nog steeds niet makkelijk voor me. "Ze hebben hem vermoord toen ze ons gevangen namen... het was ongeveer twee maanden geleden... denk ik." Ik weet het niet meer precies. Ik herinner me de exacte dagen niet. De dagen die we met de jagers doorbrachten zijn nog steeds wazig in mijn hoofd.
"Wie heeft hem vermoord?"
"De jagers..." Ik balde mijn vuist en keek naar beneden.
"Wat was de naam van je vader?"
Ik keek op naar Alpha Cassian. Een kleine glimlach verscheen op mijn lippen. "Scott Elsher," antwoordde ik trots. Hij was een geweldige krijger. Zijn vaardigheden waren bekend onder de mensen. Ik weet niet of Alpha Cassian ooit van zijn naam heeft gehoord, maar ik voelde toch de behoefte om de naam van mijn vader trots te noemen.
Mijn glimlach verdween al snel toen ik de blik op Alpha Cassians gezicht zag. Hij fronste.
"Scott Elsher?" vroeg hij en ik knikte, zijn uitdrukking spiegelend. "Ik geloof dat ik zijn naam eerder heb gehoord," zei hij, waardoor mijn ogen zich verwijdde.
Echt? Zoals ik dacht, mensen kennen echt de vaardigheden van mijn vader. Ik glimlachte weer breed.
Alpha Cassian opende zijn laptop die op de tafel stond. Hij typte iets in en wachtte even voordat hij achterover leunde.
"Scott Elsher," sprak hij, terwijl hij naar het scherm keek. "Voormalig krijger van de Red glow-roedel..."
Mijn glimlach verdween toen ik hem de naam van mijn vaders vorige roedel hoorde zeggen. Ik keek naar mijn moeder. Ze friemelde zenuwachtig met haar handen. Ik reikte uit om haar handen stevig vast te pakken. Ze voelden koud aan als ijs.
Alpha Cassian keek me aan, zijn hazelnootkleurige ogen boorden zich in mijn ziel. "Hij is twintig jaar geleden verbannen uit de roedel..." Hij leunde naar voren en trok een wenkbrauw op. "...omdat hij een verrader was."
Ik sprong meteen overeind, de stoel waarop ik zat schoof met een luid piepend geluid naar achteren. "Hij is geen verrader!" riep ik, terwijl ik luid mijn handen op de tafel sloeg.
Ik was boos. Hoe durfde hij mijn vader een verrader te noemen?! Hij weet helemaal niets van hem!
"Hij is erin geluisd!" schreeuwde ik opnieuw.
"Omega, ga zitten!" Een bulderende stem kwam van achter Alpha Cassian, maar die man werd onmiddellijk het zwijgen opgelegd door Luna Evelyn.
"Ze heeft een naam!" hoorde ik haar zeggen. De man verontschuldigde zich meteen en deed een stap terug. Ik hoorde hun stemmen, maar mijn ogen verlieten Alpha Cassian niet. Geen seconde.
Hij keek me aan met een geamuseerde uitdrukking. "Dat is wat alle verraders zeggen." Hij haalde zijn schouders op, waardoor ik nog bozer werd.
"Hoe durf je mijn vader zo te beoordelen?! Je kent hem niet eens! Hij is onschuldig en heeft al meer dan genoeg geleden voor dingen die hij niet eens heeft gedaan. Nu is hij niet meer in deze wereld en ik laat niemand zijn naam nog langer belasteren!"
Alpha Cassian stond op. "Sorry kind, we kunnen de familie van een verrader niet toelaten in onze roedel. Je vader is uit een roedel verbannen voor een ernstig misdrijf en ik wil geen enkel risico lopen en mijn roedel in gevaar brengen." zei hij terwijl hij opstond.
"Ik zei toch—" Ik verstijfde toen mijn moeder mijn hand stevig vastpakte. Ze keek me aan met waarschuwende ogen die me vertelden te zwijgen. Ik was gefrustreerd. Ik voelde de tranen prikken in mijn ogen. Mijn vader was onschuldig. Zelfs na zijn dood blijven ze zijn naam belasteren.
"Cassian," sprak Alpha Keiran, waardoor ik weer naar hen keek. "Moet je echt zo hard zijn? Geef ze gewoon een kans. Ik denk niet dat ze een bedreiging vormen—"
"Sorry, Keiran, maar dat kan ik niet doen. Je weet hoeveel ik een hekel heb aan verraders," snoof hij.
Ik kon niet anders dan mijn vuist ballen van woede. Elk woord dat hij zei, was een indirecte steek naar de naam van mijn vader.
"Alsjeblieft, neem geen overhaaste beslissing, Alpha Cassian." Ditmaal was het Luna Evelyn die sprak. "Ze lijken mij ongevaarlijk. Ik vind dat je het verder moet onderzoeken voordat je ze afwijst. Wat als ze inderdaad onterecht zijn behandeld, zoals ze zeggen? Zou dat niet oneerlijk zijn?"
"Ik wil echt geen enkel risico nemen—"
"Ik garandeer het je. Als Scott Elsher echt een verrader was, dan neem ik ze terug naar onze roedel. Maar je moet wel een grondig antecedentenonderzoek doen om zeker te weten dat hij echt een misdrijf heeft begaan."
Alpha Cassian stak zijn handen in zijn zakken terwijl hij even nadacht. Hij stond daar een paar seconden stil voordat hij naar mij keek.
Hoewel mijn ogen glazig waren van de tranen en ik op het punt stond in te storten, deed ik mijn best om hem woedend aan te kijken.
Ik zag hem zuchten en zijn hoofd schudden voordat hij naar Luna Evelyn keek.
"Goed... Ik geef ze een kans,"
Veeg omhoog om door te gaan