POV Mira
"Dus," Amber’s stem kraakte door mijn telefoonspeaker, "hoe was je eerste werkdag?"
Ik liet me op mijn bed vallen, alsof de dag werkelijk al mijn energie uit me had gezogen. "Oh mijn God, hij heeft zo veel attitude. Echt… waar was dit gisteren?"
"Wat bedoel je?"
Ik rolde op mijn rug en staarde naar het plafond. "Gisteren bij jou thuis was hij speels. We maakten grapjes, hij lachte naar me—echt lachte. Vandaag? Koud. Streng. Bijna eng, zo’n baas-modus."
Amber lachte. "Misschien is hij gewoon zenuwachtig in jouw buurt."
Ik snoof. "Waarom zou hij zenuwachtig zijn? Hij leek gisteren niet bepaald zenuwachtig toen jij met hem flirtte alsof je leven ervan afhing."
"Dat is anders," zei ze luchtig. "Gisteren was hij niet aan het werk."
"Amber, ik zweer het je, deze man verandert van persoonlijkheid als het weer in Seattle. Vanochtend bij mijn sollicitatie was hij helemaal zakelijk—korte antwoorden, scherpe toon, geen glimlach, een beetje flirterig of misschien verbeeldde ik me dat gewoon. Op jouw tuinfeest was hij zacht, plagerig. Vandaag? Alsof iemand in zijn koffie heeft gepist."
"Hoe was hij dan precies vandaag?"
Ik ging rechtop zitten en gebaarde wild, ook al kon ze me niet zien.
"Niet gemeen of schreeuwerig, maar alles was zó veeleisend. Zo’n toon waardoor je vanzelf rechter gaat zitten voordat je het zelf door hebt."
"Mmh," murmelde Amber, alsof ze nadacht over haar volgende plagerijtje.
"En het is verwarrend," ging ik verder. "Want ik herinner me dat hij… mysterieus was. Een beetje speels. En— niet met je ogen rollen —verleidelijk. Dus ik dacht, misschien is er iets gebeurd waardoor hij zo’n bui heeft. Of misschien is hij gewoon zakelijker op het werk."
"Dat zou logisch zijn."
"Behalve…" zei ik, mijn stem verlagend, "was hij niet bepaald zo professioneel."
"Oh?"
"Er waren momenten vandaag," gaf ik toe. "Zoals, de manier waarop hij naar me keek. Ik zweer dat zijn blik vurig was. En één keer streek hij met zijn hand over de mijne terwijl hij niet eens zo dicht bij hoefde te zijn. Het voelde… opzettelijk. Of misschien beeld ik het me allemaal in. Misschien zijn het gewoon de bijwerkingen van teveel spicy boeken lezen."
Amber snoof. "Of misschien doet hij het expres om je gek te maken."
Voordat ik kon antwoorden, vloog mijn slaapkamerdeur open.
"Pap!" Ik schoot overeind. "Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Privacy!"
Vanuit de telefoon klonk Amber's stem meteen. "Hoi, papa van Mira! Hoe gaat het met u?"
Mijn vader keek me vlak aan.
"Hallo, Amber. Voor de duizendste keer, het is meneer Kensington. Het gaat goed met me." Hij maakte een gebaar met zijn hand, het universele teken om af te ronden.
Ik zuchtte in de telefoon. "Ik bel je later wel."
"Prima," zei Amber. "Oh, en—"
Ik hing op voordat ze haar zin kon afmaken en keek naar mijn vader. "Wat nu weer?"
"We gaan vanavond met Leo eten."
Ik knipperde. "Waarom? Ik heb hem vandaag letterlijk nog gezien. Moet ik hem nu alweer zien?"
Mijn vader streek zijn overhemdsmouw recht. "Leo is net terug, en ik vind het belangrijk dat we samen aan tafel zitten."
Mijn wenkbrauwen fronsten. "Net terug? Waarvandaan? Ik heb hem vandaag gezien."
Hij haalde zijn schouders op. "Ik weet het niet, ik dacht dat hij naar New Jersey was voor een vergadering, of dat was vorige week of zo. Mijn geheugen gaat achteruit. Hoe dan ook—vijfenveertig minuten. Trek iets gepasts aan."
En daarmee vertrok hij, de deur zwiepte achter hem dicht.
Ik bleef even zitten, nog steeds niet begrijpend hoe mijn vader dacht dat ik Leo niet had gezien terwijl ik de hele ochtend door hem was rondgecommandeerd.
Of hij was in de war, of er klopte iets niet.
Veertig minuten later stond ik voor de vierde keer voor de spiegel, mijn lipstick controlerend. Zwarte jurk—simpel, aansluitend, veilig. Haar los. Neutrale make-up.
Ik hield mezelf voor dat het niet voor Leo was, maar mijn spiegelbeeld geloofde er niets van.
Beneden was de eetkamer al gedekt. Mijn vader sprak met iemand van het personeel toen ik binnenkwam, maar mijn ogen gingen meteen naar de man aan tafel.
Leo zat er al, jasje uit, mouwen opgestroopt tot zijn onderarmen, horloge glinsterend onder het licht van de kroonluchter.
Op het moment dat mijn hakken over de vloer tikten, vond zijn blik de mijne.
"Goedenavond, Mira," zei hij, zijn stem laag, warm.
"Goedenavond," antwoordde ik, terwijl ik tegenover hem ging zitten.
Ik voelde zijn ogen me volgen, lingerend, aftastend—als een trage hand.
Dit was niet de Leo van eerder vandaag. Deze was niet afwezig of afstandelijk. Hij keek niet op zijn horloge en sprak niet met korte zinnen. Hij was aanwezig. Helemaal.
En hij keek niet weg. Geen moment.
Niet toen het personeel water inschonk. Niet toen mijn vader ging zitten. Niet toen het gesprek over zaken begon.
Ik probeerde me op de tafel te concentreren, op hoe het bestek precies recht lag, op alles behalve het gewicht van zijn blik. Maar het was als proberen de zon op je huid te negeren—je kunt niet doen alsof het er niet is.
Eerder vandaag, op kantoor, was hij in mijn persoonlijke ruimte geweest, maar niet zó gefixeerd op mij als nu. Dit was… allesverterend.
Ik pakte mijn glas om een slok te nemen en mijn hand trilde bijna.
"Dus," zei mijn vader, terwijl hij tussen ons in keek, "Mira’s eerste dag. Hoe deed ze het?"
Leo’s mond trok lichtjes omhoog. "Ze leert snel."
Ik wierp hem een blik toe, mijn hart sloeg over. "Ik doe mijn best," zei ik luchtig.
"Ze doet meer dan haar best," zei hij, zijn ogen nog steeds op de mijne. "Ze luistert."
Mijn vader glimlachte, nietsvermoedend. "Ze is altijd al een goede luisteraar geweest."
Ik prikte met mijn vork in de groenten op mijn bord, terwijl ik probeerde niet te bewegen onder de gelaagde ondertoon in Leo’s stem.
Het gesprek kabbelde voort tussen mijn vader en hem—marktontwikkelingen, gezamenlijke kennissen, aankomende evenementen—maar zelfs als hij met iemand anders sprak, bleef zijn aandacht bij mij.
Het was ontwapenend. En… gevaarlijk.
Op een bepaald moment durfde ik zijn blik recht te beantwoorden. Het voelde alsof we een gesprek voerden dat niemand anders in de kamer kon horen.
Ik liet mijn ogen op mijn bord zakken, terwijl de warmte naar mijn hals kroop.
Dit was niet de zorgvuldige, koele professional van eerder vandaag. Dit kwam dichter bij de man van Amber’s tuinfeest—maar intenser, doelgerichter.
Alsof hij iets had besloten en het me in stilte liet weten.
Het eten voor me vervaagde. Het enige waar ik aan kon denken, was de manier waarop zijn ogen langzaam over me gleden, ruimte innemend zonder me aan te raken.
Mijn vader lachte om iets wat hij had gezegd, maar ik had de grap gemist.
Toen ik het waagde opnieuw te kijken, keek Leo nog steeds naar me, zijn blik onafgebroken, geen glimlach ditmaal—alleen een donkere, ondoorgrondelijke focus.
Ik hield mezelf voor dat het mijn verbeelding was, het gevolg van te veel boeken en te weinig ervaring. Dat alle spanning die ik voelde van één kant kwam.
Maar toen zei hij, zacht genoeg dat het niet voor mijn vader bedoeld was: "Ik verwacht meer van deze kant van jou te zien."
Mijn hart sloeg over. "Welke kant is dat?"
Zijn ogen gleden even naar beneden, en kwamen terug naar de mijne. "Degene die niet wegkijkt."
Veeg omhoog om door te gaan
POV Mira
"Meneer Stern wil u spreken."
Ik keek op van mijn bureau. Het meisje van de receptie leunde tegen de deuropening, klaar om het kantoor te verlaten na overuren, en grijnsde alsof ze me net verteld had dat de hemel naar beneden zou vallen.
Ik wist haar naam nog steeds niet—Bethany? Brianna? Bitch-iets.
Mijn maag trok samen. "Heeft hij gezegd waarom?"
"Nope." Ze maakte de 'p' overdreven duidelijk. "Maar als ik jou was, zou ik opschieten. Hij heeft zo’n bui."
Geweldig. Precies wat ik nodig had na gisteravond.
Mijn vingers deden nog steeds pijn van het typen, het corrigeren van de spreadsheetramp die ik gisteren had veroorzaakt—een simpele formulefout die zich als een domino door het hele kwartaalrapport had verspreid.
Leo had geen woord gezegd toen hij het ontdekte. Dat was erger dan schreeuwen.
Ik had gezien hoe de spier in zijn kaak aanspande, zijn vingers één keer, slechts één keer, op zijn bureau trommelden voordat hij zich afwendde.
"Repareer het," was alles wat hij zei, zijn stem zo koud als wintervorst.
Dus bleef ik tot middernacht om die stomme fout te herstellen. Hij zat in zijn "arctische periode," zoals Amber zou zeggen—koude stem, afgemeten toon, ogen als glas. Ik had de irritatie onder het oppervlak gezien, maar hij had er toen niet veel over gezegd.
Wat betekende dat hij het voor vandaag had bewaard.
Ik klopte op zijn kantoordeur. "Kom binnen."
Leo zat achter zijn bureau, jasje uit, mouwen opgestroopt, verdiept in een dossier. Hij keek niet meteen op.
"Juffrouw Kensington."
Ik stapte naar binnen en sloot de deur achter me. "Meneer Stern."
"Doe de deur dicht."
De klik klonk veel te hard.
Hij legde het dossier neer en leunde achterover in zijn stoel.
"Jouw fout gisteren heeft ons twaalf uur productiviteit gekost." Zijn stem bleef gelijkmatig, beheerst. "De bestuursvergadering is morgenochtend. Als ik jouw fout niet had ontdekt, hadden we valse gegevens aan onze investeerders gepresenteerd."
"Ik weet het. Het spijt me—"
"Sorry lost onbekwaamheid niet op." Hij liep om het bureau heen, elke beweging doelbewust. "Je begrijpt dat daar consequenties aan verbonden zijn?"
"Ik ben tot laat gebleven en heb alles opgelost."
"Dat is het absolute minimum." Hij stopte op een meter afstand. "Je moet gestraft worden."
Het woord trof me als ijskoud water. Ik verstijfde en keek hem aan. "Gestraft?"
"Ja."
Mijn mond ging open, toen weer dicht. Ik begreep mijn fout, de ernst van wat er had kunnen gebeuren, maar de manier waarop hij dat woord uitsprak, liet mijn huid tintelen van iets heets.
Ik lachte, maar het klonk nerveuzer dan sarcastisch.
De lucht tussen ons leek te krimpen. Mijn keel werd droog. "U maakt een grapje."
"Lijk ik alsof ik een grap maak?" Zijn stem was kalm, bijna gemoedelijk, maar er zat iets onder—een ondertoon waardoor mijn maag samentrok.
Leo kwam dichterbij, cirkelde achter me langs. Zijn aanwezigheid straalde warmte uit ondanks zijn ijzige houding. "Ga op mijn bureau zitten."
Ik draaide mijn hoofd, verward. "Wat?"
"Je hebt me gehoord. Ga op mijn bureau zitten."
"Dat is—" Ik wilde protesteren, maar hij onderbrak me.
"En doe je slipje uit."
De woorden kwamen aan als een klap die ik nog niet voelde. Een tel lang dacht ik dat ik hem verkeerd verstaan had. "Sorry?"
"Ik herhaal mezelf geen tweede keer."
Mijn ogen vernauwden zich. "Is dit een soort grap? Want als dat zo is—"
"Dat is het niet." Zijn toon wankelde geen moment.
Hij was nu dichtbij—zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam door de centimeters tussen ons heen voelde sijpelen.
"Je hebt een contract getekend, juffrouw Kensington. Dat betekent dat je mijn instructies opvolgt. Allemaal. Zonder vragen."
Mijn hart sloeg zo hard dat ik moest slikken en ik draaide me volledig naar hem toe.
"Geen enkele functie vereist dit soort—" Ik gebaarde vaag, de hitte kroop op in mijn hals. "Dit is volstrekt onprofessioneel."
"Is dat zo?" Zijn ogen werden gevaarlijk smal.
"Ja! Geen enkel arbeidscontract zou ooit—"
Zijn handen grepen plotseling mijn taille, tilde me op met een schrikbarende kracht. Voor ik doorhad wat er gebeurde, zat ik op zijn bureau, mijn rok strak over mijn dijen, zijn handen stevig om mijn middel.
De schok van het koele, gepolijste hout onder mijn handpalmen deed mijn adem stokken.
"Wat doe je—"
Hij pakte een map naast me, mijn arbeidscontract, en sloeg het tegen mijn dij met genoeg kracht dat ik opschrok.
"Lees." Hij sloeg het open naar een pagina die hij duidelijk al in gedachten had, zijn vinger prikte op een specifiek gedeelte. "Daar."
Ik keek naar beneden, en daar stond het, gedrukt in keurige, onmiskenbare letters: De assistente zal onmiddellijk alle taken uitvoeren die door meneer Stern worden opgedragen, van welke aard dan ook.
Ik staarde. "Van welke aard dan ook?"
"Je hebt het niet gelezen voor je tekende?" De hoek van zijn mond trok op, maar het was geen glimlach. "Hoe opmerkelijk dom."
Mijn stem werd zachter. "Ik… vertrouwde je."
"Fout nummer één."
Hitte kroop op in mijn nek en mijn gezicht. Hij bewoog tussen mijn knieën, zijn handen landden op mijn dijen, grepen zo stevig dat ik wist dat hij me niet zou laten wegglijden.
Niet dat mijn verraderlijke lichaam wilde bewegen.
"Je bent ongelooflijk," zei ik, de woorden scherper dan ik me voelde. "Je bent de vriend van mijn vader—"
"Je vader," onderbrak Leo, zijn grip werd net wat steviger, "vroeg me specifiek om je echte ervaring te geven. Hij wilde dat je begreep hoe het bedrijfsleven écht werkt. De consequenties. De machtsverhoudingen."
Zijn duimen drukten tegen de stof van mijn rok, en ik deed mijn best om rustig te blijven ademen.
Professioneel. Ik moest professioneel blijven, zelfs nu mijn slipje al vochtig was.
"Dit is geen zaken doen," bracht ik uit.
"Alles is zaken." Zijn stem werd lager, intiemer ondanks de harde woorden. "Elke interactie. Elk contract. Elke afspraak. Je wilde ontsnappen aan je beschermde leven, toch? Je smeekte om deze baan."
"Niet voor dit—"
"Voor precies dit." Hij boog dichterbij, zijn adem streek langs mijn lippen. "Je zult me later bedanken."
Zijn handen gleden hoger over mijn dijen, net genoeg om mijn adem te laten haperen.
"Les één: Altijd lezen voor je tekent. Want zodra je dat doet—je lichaam, je keuzes, zelfs je leven… kunnen in andermans handen belanden."
Het kantoor voelde luchtloos. Mijn huid brandde waar hij me aanraakte, zelfs door de stof heen.
Elke professionele reflex schreeuwde dat ik hem moest wegduwen, moest vertrekken, dit moest melden. Maar het contract—dat verdomde contract dat ik zo achteloos had getekend—bond me net zo effectief als kettingen.
"Ik ben een man van mijn woord." Zijn duimen bewogen, streelden langzaam de gevoelige huid aan de binnenkant van mijn dijen. "Ik zei je dat ik ervoor zou zorgen dat je een ervaring zou krijgen die je nooit zou vergeten."
"Dit is krankzinnig…" fluisterde ik, maar mijn lichaam verraadde me door net iets naar voren te leunen, mijn knieën sloten zich een fractie rond hem.
Mijn hartslag was een chaos—deels woede, deels… iets veel roekelozers.
"Dit is—"
"Dit is nu jouw werkelijkheid, juffrouw Kensington." Zijn stem was zijde over staal. "Elke taak. Elk bevel. Elke straf die ik nodig acht."
"Ik—"
"Je wilde de echte wereld? Dit is het. Macht. Controle. Gevolgen. De sterken maken de regels, en de achtelozen…"
Leo trok zich net genoeg terug om me aan te kijken, zijn duim trok een bedachtzame lijn langs mijn dijen.
"...leren zich eraan te houden."
Ik was gevangen—door mijn handtekening, door zijn nabijheid, door mijn eigen roekeloze vertrouwen.
En onder de boosheid, onder de schok, ontrolde zich iets anders strak in mijn borst. Iets dat reageerde op zijn dominantie met een verraderlijke hitte die ik nauwelijks kon onderdrukken.
"Nu," zei Leo, terwijl hij me aan mijn dijen nog dichter naar zich toe trok en mijn gezicht bestudeerde, "zullen we je straf eens goed bespreken?"
Veeg omhoog om door te gaan
POV Victor
Ze denkt dat ik Leo ben.
Ik neem het haar niet kwalijk. Iedereen dacht dat vroeger.
Zelfs onze eigen ouders, een tijdlang. Ja, we zijn een drieling. Ja, we lijken op elkaar. Heel erg zelfs. Identiek, misschien. Maar ze haalden Leo nooit door de war met mij. Of Milo met Leo.
Ik wist toen Leo haar "in dienst nam" als een gunst, dat het niet alleen was omdat haar vader het vroeg. Leo doet nooit iets "zomaar". Hij plant zaadjes. Hij wacht op uitkomsten.
Dat is het enige wat hij en ik delen—strategie. Dat, en het gezicht.
"Mevrouw Kensington," zei ik op dag één—mijn dag één met haar—terwijl ze het kantoor binnenkwam met die heldere, gretige blik. "Je blijft vanavond langer."
"Is er een probleem?" vroeg ze.
"Dat heb jij gemaakt," zei ik, terwijl ik op het rapport tikte. "Los het op. Breng het dan terug."
Ik zag haar schouders zich rechten. Ze haat het om mensen teleur te stellen. Wat ze nog erger vindt, is dat ze mij niet kan lezen. De meeste mensen kunnen dat niet.
Maar Mira is anders. Zelfs met mijn PhD kan ik haar niet helemaal doorgronden.
Ze oogt naïef. Maar dan kijkt ze me recht in de ogen, alsof ze probeert een deur te openen. Ze is dapper in vlagen, behoedzaam op andere momenten. Ik beweeg dichterbij—dichter dan beleefd is—gewoon om te zien of ze terugdeinst.
Dat doet ze niet.
"Nog iets?" vroeg ze die eerste avond, zacht maar vastberaden.
"Nauwkeurigheid," zei ik. "En snelheid."
Ze slikte. "Ik zal beter mijn best doen."
"Dat zal je," zei ik, en liet haar achter met het zachte gezoem van de verdieping en de gloed van het scherm.
Ik bleef langer dan nodig in de gang staan, keek hoe haar schaduw over het glas bewoog. Observerend. Testend. Wachtend op het gevoel dat ik zelden krijg.
Niets. Alleen een vage beroering, als wind door een afgesloten kamer.
Vervelend.
Mensen zijn als schaakstukken. Het is niet persoonlijk. Pionnen bepalen het tempo. Paarden springen over regels. Lopers zijn vooringenomen. Torens zijn brute kracht.
Dames—dames beëindigen het spel.
Ik hou van een schoon bord: geen ruis, geen genade. Je zet druk. Je voorspelt de reactie. Je forceert de zet.
Zij is een pion—voor nu—in ons kleine spelletje van het Triplet Pact. Leo gaf het jaren geleden die naam omdat hij zich verveelde en wilde spelen.
"Gewoon voor de lol," zei hij. Hij bedoelde controle.
Milo deed mee omdat hij Leo graag volgt, tot het pijn doet. Ik deed mee omdat ik van data hou. Patronen. Bewijs. Als je genoeg experimenten doet, vertellen mensen je wie ze zijn.
Wat mij fascineert is hoe niemand ons uit elkaar kan houden.
Het was grappig toen we jongens waren. Nu is het handig.
Maar als je ons echt kent, zijn de aanwijzingen duidelijk. Leo vult een kamer en laat je hem dankbaar zijn voor de lucht. Milo lost op aan de randen en laat je willen gaan liggen. Ik ben degene die nooit knippert.
Maar deze keer deed Leo iets... vreemds.
Hij koos niet onze gebruikelijke prooi—onze leeftijd, onze kringen. Hij koos een meisje dat tien jaar jonger is. Onervaren. Afgeschermd.
"Laten we ontdekken," zei hij, zijn ogen helder als een draaiende munt, "wie van ons de ‘perfecte fictieve man’ is waar ze over leest."
Een grap voor hem. Een laboratorium voor mij. Ik voegde een clausule toe aan haar contract en schoof het papier over de tafel. Leo grijnsde. Milo fronste. Ik tekende voor ons alle drie.
Nu zit ze op mijn bureau.
Niet het hare. Eigenlijk ook niet het mijne. Leo’s. Het is Leo’s bureau.
En Leo kijkt toe. Alleen van heel ver weg.
Ik voel de camerales op ons gericht. Hij zit waarschijnlijk ergens in een vergaderzaal te doen alsof hij luistert naar kwartaalcijfers, maar zijn echte aandacht is hier, gefixeerd op haar. Op mij.
Haar knieën zijn tegen elkaar gedrukt, tablet stevig in haar schoot geklemd alsof het haar reddingsboei is.
"Doe je mond open."
Ze knippert. "Wat—"
"Geen vragen, Mira. Gewoon doen."
Iets in mijn toon snijdt door haar aarzeling heen. Haar lippen openen zich langzaam, een voorzichtige gehoorzaamheid.
Ik schuif twee vingers tussen haar lippen, mijn blik gefixeerd op de hare terwijl haar adem mijn huid verwarmt. De lichtste aanraking van haar tong raakt mijn vingers voordat ze net genoeg terugtrekt om onzeker te kijken.
Ik houd mijn stem laag. "Braaf meisje."
Als ik mijn hand terugtrek, glanst hij. Haar borstkas rijst en daalt nu sneller.
"Leo..." zegt ze—en ik verbeter haar niet. Nog niet.
Mijn vingers glijden van haar kaak naar het kuiltje in haar hals. Ik houd daar vast, voel haar hart heftig kloppen onder mijn aanraking.
"Je bent gespannen," murmel ik.
"Omdat je—" Ze slikt. "Dit is niet professioneel."
Ik knijp iets strakker, niet om pijn te doen, alleen om haar eraan te herinneren wie het tempo bepaalt. "Professionaliteit is overschat."
Haar dijen verschuiven, een klein kiertje. Ze probeert er niet aan te denken, wat mij vertelt dat ze aan niets anders kan denken.
"Je kunt hiermee stoppen," zeg ik.
"Jij ook," kaatst ze terug.
Ik grijns. Ze heeft geen idee hoeveel me dat bevalt.
Mijn hand beweegt lager, glijdt over de voorkant van haar blouse tot die weer op zijn plaats valt, dan onder de zoom van haar rok. Haar adem stokt; ze grijpt de rand van het bureau alsof ze zich schrap zet.
"Kijk me aan."
Haar ogen zoeken de mijne, en ik zie het exacte moment dat haar rug zich strekt, het instinct om zich te wapenen voor wat komt. Maar haar adem verraadt haar—hij hapert, stokt, voordat ze hem dwingt tot rust.
Ik raak haar precies waar ik wil, en de schok die haar doorrijt is onmiddellijk. Haar knieën trillen, haar vingers klemmen zich om het bureau, haar lippen openen zich op een scherpe inademing.
"Adem," murmel ik, stem zo laag dat het lijkt te fluisteren in haar oor.
"Ik doe het," fluistert ze, maar het trillen in haar stem verraadt haar leugen.
Ik druk iets steviger, langzaam en doelbewust, en zie haar wimpers trillen voordat ze haar ogen dichtknijpt. Haar kaak spant zich, alsof ze iets probeert tegen te houden, maar dan begint het te breken—de spanning vloeit uit haar weg terwijl haar dijen zich verder openen, zonder dat ze het merkt.
"Goed," zeg ik, leunend tot mijn mond net bij haar oor zweeft. "Vecht er niet tegen."
"Ik vecht niet—" Haar protest sterft in een trillende adem. "Ik vecht niet."
Mijn lippen strelen haar slaap, mijn hand houdt het ritme vast. "Braaf meisje."
Ze buigt iets naar voren, kan zichzelf niet meer rechtop houden, haar vingers klauwen in het gepolijste hout. "Oh mijn God—"
"Dat is het," murmel ik, elk woord op het ritme van mijn vingers. "Blijf precies zo."
"Alsjeblieft..."
"Alsjeblieft wat?" daag ik haar uit, druk net genoeg om haar heupen tegen me te laten schokken.
Haar haar valt voor haar gezicht als ze haar hoofd schudt.
"Zeg het."
Haar stem is nauwelijks een zucht. "Niet stoppen."
Langzaam krult een glimlach om mijn mond. "Je klinkt zo mooi als je smeekt."
Een gesmoorde snik ontsnapt haar keel, haar lichaam duwt zich instinctief naar voren. Ik vang haar beweging, houd net zo stil dat ze gefrustreerd rilt.
"Harder."
Ze hijgt, haar heupen draaien zich in mijn hand. "Alsjeblieft."
"Daar is het." Ik versnel een beetje, let op haar dijen die zich spannen en trillen.
Haar nagels boren zich in het bureau, haar adem versnelt, haar lippen openen zich in een zachte, hulpeloze kreun die ze waarschijnlijk niet voor mij bedoeld had.
"Kijk naar me," zeg ik.
Het kost haar moeite, maar ze heft haar hoofd, ogen glazig, mond open. Op het moment dat onze blikken elkaar kruisen, valt ze uit elkaar.
Haar kreet begint scherp, dan breekt die in onregelmatige kleine ademstoten terwijl ze om mijn vingers samentrekt, haar hele lichaam schokkend door de golven heen. Ze grijpt het bureau alsof dat haar enige houvast is.
Ik kijk hoe ze uit elkaar valt, zie het exacte moment dat haar controle volledig wegvalt. Ik houd mijn hand tussen haar benen, cirkel met mijn duim over haar clit, tot de laatste rilling wegebt. Dan trek ik langzaam terug, laat haar elke centimeter van het vertrek voelen.
Haar ademhaling is schokkerig, haar wangen rood. Ik zeg niets. Nog niet. Ik zet een stap achteruit, laat de lucht tussen ons afkoelen, en draai mijn hoofd naar de exacte plek in het kozijn waar ik weet dat de camera zit.
Ik hef mijn hand—dezelfde die ze nooit zal vergeten—en wijs twee vingers naar de lens.
Ze glanzen in het licht.
En ik glimlach.
Veeg omhoog om door te gaan