Artemisia
"Al dat geschreeuw past eigenlijk niet bij een mooie dame." Mijn broer grinnikt terwijl hij mijn slaapkamer binnenloopt.
Ik snuif, rol met mijn ogen en mok verder terwijl ik naar buiten kijk. "Het is gewoon niet eerlijk."
"Veel dingen zijn dat niet!" zegt hij simpelweg, waardoor ik me omdraai om hem aan te kijken.
"Ga je als nieuwe Alpha dan niets veranderen? Laat je ze gewoon doorgaan met doen wat ze willen?" vraag ik hem, terwijl ik het glanzende oppervlak van het dressoir waarop ik zit, stevig vastpak.
"Meissie," zucht hij, terwijl hij zijn handen in zijn zakken steekt. "Er is eigenlijk niets wat we kunnen doen."
Giorgio zet een stap naar voren, kantelt zijn hoofd naar me. "Is er iets dat je dwarszit? Dat je zo geagiteerd maakt?"
Ik schud mijn hoofd en kijk omhoog naar het plafond. "Heb je gehoord dat ze een weerwolvenloze wolvin een paar dagen geleden hebben geëxecuteerd?"
"Ja," antwoordt hij, waarbij de hoeken van zijn mond naar beneden zakken. "Maar het is alleen maar een gerucht dat rondgaat. De raad heeft er niets over kunnen vinden."
"Maar ze zijn toch nog steeds aan het onderzoeken, of niet?" Mijn stem wordt hoog en bijna breekt hij.
Giorgio verplaatst zijn gewicht van het ene been op het andere. "Ja, maar—"
"Niks maar!" gil ik, spring van het meubel af. "Het zijn beesten. We zouden moeten stoppen met doen wat zij willen. Dat ze ons behandelen als marionetten voor hun eigen show."
In een oogwenk staat Giorgio voor me en grijpt ruw mijn arm vast. "Jij zult kalmeren en nooit meer zoiets hardop zeggen! Begrijp je me?"
Ik piep zacht en trek mijn arm omhoog, probeer mezelf te beschermen tegen zijn intimiderende woede. Als ik verlegen knik, gromt hij, waardoor ik ineenkrimp. "Begrijp. Je. Me?"
"Ja, Alpha," zeg ik zacht, waardoor hij me eindelijk loslaat.
Ik wrijf over de plek op mijn arm die pijnlijk pulseert, mijn lipjes getuit. "Het gaat niet alleen om ons, Meissie."
Als ik opkijk, zie ik dat zijn woedende uitdrukking nu is veranderd in die vertrouwde, zorgzame blik die ik normaal van mijn grote broer krijg. "Het is belangrijk dat je weet dat we allemaal in gevaar zijn. Zelfs als we ze allemaal samen zouden aanvallen, dan nog is de kans groot dat ze ons met een vermoeide glimlach verpletteren. Je kunt niet bevatten wat wij hebben gezien, dus alsjeblieft. Riskeer het niet. Zeker niet in jouw toestand."
"Mijn toestand," mompel ik, geknakt, terwijl ik nog steeds met mijn duim over mijn arm wrijf.
Hij laat zijn hoektanden zien wanneer hij naar me grijnst. "Dus, zin om van onderwerp te wisselen en te doen alsof je het verlegen, zwakke en laffe zusje bent dat iedereen denkt dat je bent?"
Ik grinnik, schraap mijn keel alsof ik een actrice op het toneel ben.
"Op een schaal van één tot tien, hoe nerveus ben je?" Giorgio doet alsof hij nadenkt en zucht diep. "Misschien een acht?" antwoordt hij onzeker, waardoor ik weer moet lachen.
"Vraag je het aan mij?" Ik ga weer op het dressoir zitten, terwijl hij naast me komt staan en we samen uit het raam kijken naar de krijgers die beneden trainen.
"Diana heeft echt een prachtige jurk uitgekozen, moet ik zeggen," fluister ik, terwijl ik in het niets staar.
Als ik hem zie glimlachen in de weerspiegeling van het glas, voelt mijn hart zo gelukkig dat het kan barsten.
"Dan toch maar een negen."
"Mama noemt haar nu al Luna."
"Dat is eigenlijk best schattig."
"Ja."
Giorgio draait zich langzaam om, zijn verlegen glimlach nog steeds aanwezig. "Je komt toch wel, hè?"
Ik trek mijn neus op en haal mijn schouders op. "Natuurlijk. Ik zou het voor geen goud willen missen."
"Dank je. Ik zet Zeno en Zack aan je zijde. Zo zal hij niet meer durven om in je buurt te komen."
"Dat zou geweldig zijn, dank je. Maar ik kan mezelf verdedigen, hij is gewoon een watje, laat de Z’s lekker genieten van hun avond met hun vriendinnen."
Hij zucht weer en houdt me vast bij mijn schouders. "We zijn een familie, en zij zullen het begrijpen. Hij moet leren dat hij je heeft verloren en je met rust moet laten."
Ik schud mijn hoofd en grijns naar hem. "Je bent nu al zo’n koppige heerser. Maak je geen zorgen. Ik ben nog niet gepaard, en er hangt vast nog wat van onze band in de lucht daardoor."
"Nog steeds geen reden om een klootzak te zijn." gromt hij, terwijl hij me met een tikje loslaat.
Mijn hart bloedt als ik eraan denk hoe dom ik ben geweest en nu zelfs mijn familie lastigval. Ze weten alles omdat ik het ze heb verteld.
Nou ja, bijna alles.
Alleen mijn broers en schoonzussen weten dat hij nog steeds geobsedeerd is door mij en elke keer als hij me ziet, probeert hij weer toenadering te zoeken.
Mijn ouders weten alleen dat het me nog steeds pijn doet hem te zien, en dat is niet eens gelogen.
Maar alleen mijn beste vriendin weet dat ik me, een paar jaar geleden, door hem heb laten inpalmen en zelfs de nacht met hem heb doorgebracht. Het feit dat hij zijn familie met mij bedroog, maakte me dagenlang misselijk. En tot op de dag van vandaag voel ik me een waardeloos stuk vanwege mijn gedrag.
Het was in elk geval een les voor me en sindsdien was ik genezen van elke aantrekkingskracht voor hem.
De afkeer was gewoon te sterk.
Godzijdank.
“Ik red me wel. Maak je geen zorgen!” zeg ik, met een grijns.
Hij knikt, en staat al bij de deur als hij zich omdraait, “Je bent niet wolvenloos, meisje! Straf jezelf niet voor iets waar je geen controle over hebt.”
Ik blijf naar het trainingsveld kijken, terwijl ik zucht, de eerste tranen vallen snel.
***
Vrolijk gelach vult de lucht terwijl er geritsel klinkt vanaf de verdiepingen onder ons. De voorbereidingen voor de ceremonie verlopen soepel, en toch slaagt mijn moeder erin om constant te hyperventileren over de gasten die elk moment kunnen arriveren.
“Voel je je op je gemak?” vraag ik aan Diana terwijl ze diep ademhaalt, haar handen op haar buik.
“Ja. Maar ook nee. God, ik denk dat ik ga flauwvallen.”
“Relaaaaax.” roept Caterina vanaf haar kaptafel, terwijl ze zich concentreert op het recht trekken van haar eyeliner. “Iedereen heeft je al geaccepteerd als hun nieuwe Koningin. Alles komt goed.”
“Ik ben nerveuzer dan op mijn trouwdag.” ademt ze uit, “Is die shit normaal?”
Ik grinnik terwijl ik aan de sleep van haar trouwjurk trek. “Ik denk het wel.”
Met een snelle beweging draait ze zich om en pakt mijn wangen zachtjes met haar handen vast. “Wat ben jij toch een prachtig wezen?!”
Ze drukt een kus op mijn wang, waardoor ik schrik. “Je rode lippen verpesten mijn make-up!” Ik vlieg overeind uit mijn zitpositie en ga achter Caterina staan om in de spiegel te kijken. “Jij wrede vrouw. Ik heb er uren aan gezeten.”
Diana en Caterina lachen, en Caterina staat op om de lippenstift van mijn wang te verwijderen. Ik trek een pruillip terwijl ze met haar duim over mijn gezicht wrijft, en ze dept de plek voorzichtig bij met een beautyblender om mijn make-up weer perfect te maken.
“Alles klaar!” roept ze vrolijk, precies op het moment dat de stem van mijn moeder in onze hoofden klinkt.
“Dames en heren. Laat het beginnen.”
Ik word losgelaten uit de gedachtenlink en draai me lachend naar Diana toe. Ik knijp in haar hand, wens haar succes en verzeker haar nogmaals dat alles goed komt voordat ik samen met Caterina de kamer verlaat.
“Ze mag niet alleen gelaten worden.” fluistert ze terwijl we gehaast de trap afgaan.
“Ik weet het, maar het komt goed. Volgens traditie moet zij zich pas bij ons voegen op het moment van de kroning.”
Als we de benedenverdieping bereiken, stop ik net achter mijn moeder en voel ik hoe Zeno zijn arm om mijn schouders legt.
Ik voel hoe iedereen gespannen is, maar ook ontzettend opgewonden. Mijn broers en ik staan daar en begroeten de eerste gasten met een glimlach, terwijl mijn ouders hen officieel welkom heten op ons roedelterrein. Ik kijk vol ontzag toe hoe de elegante vertegenwoordigers van andere roedels stijlvol gekleed binnenkomen.
Iedereen lijkt vanavond aan het werk te zijn. De organisatie van de bewakers, de escorte vanaf de grenzen en de logistiek voor het feest zijn een bewijs van mijn moeders kunde als Luna.
We besluiten met de menigte mee te gaan en lopen naar de achterkant van het huis. Het grote terras dat naar het uitgestrekte weiland leidt, is nu liefdevol versierd met slingers en bloemen. Aan het einde van het veld, omheind met rozenstruiken, staat een enorm podium opgesteld waar de kroning zal plaatsvinden.
Ik gil enthousiast als ik Zeno volg naar een paar hoge bartafels die nog vrij zijn en begin te snacken van de hapjes die worden geserveerd.
Zaccaria komt met snelle passen bij ons en ik kreun.
“Echt, ik heb geen medelijden nodig. Laat me gewoon met rust en ga genieten van de avond met je partners.”
Zeno grijnst terwijl hij op zoutstengels knabbelt. “Geen sprake van, zus.”
“Ik heb champagne voor je meegebracht.” straalt Zaccaria terwijl hij zijn armen uitstrekt om mij mijn glas aan te geven.
“Dank je, Zack.”
Nog voordat Zeno zijn glas uit de hand van onze broer kan pakken, betrekt zijn gezicht.
“De klootzakken zijn er.”
Zaccaria en ik draaien ons hoofd naar het terras, precies op tijd om vijf leden van de Blood Fang Pack de menigte te zien scannen met een frons.
Nou ja, nee, laat ik dat anders zeggen.
Eén van hen fronst. Van de anderen kon ik het niet zeggen.
En wat voor een frons.
Zijn krachtige postuur doet de rest verbleken. Zelfs omringd door de sterkste wolven van het zuidelijk halfrond lijkt hij boven iedereen uit te torenen. Hij heeft zijn vierkante kaak gespannen terwijl hij ons, het gepeupel, met zijn ijzige ogen aankijkt en ik vermoed dat ik mezelf zou kunnen snijden aan zijn jukbeenderen, zo scherp zijn ze.
En waarom de fuck zou ik zijn gezicht willen aanraken?!
Voor het eerst in wat een eeuwigheid lijkt, voel ik mijn wolf bewegen en ik hap naar adem, mezelf uit mijn trance rukkend.
Mijn broers kijken bezorgd naar me terwijl ik het materiaal van mijn jurk vastgrijp.
“Wat is er?”
“Cassy… Ze… Ik denk dat ze net bewoog.”
“Echt?” Hun sprankelende ogen doen mijn hart bloeden omdat ik denk dat het misschien om de verkeerde reden is.
“Ja,” zeg ik met een lachje, terwijl ik met een diepe ademhaling mijn rug weer recht.
Terwijl mijn broers weer plagerig kibbelend verdergaan, waag ik nog een blik op de Adonis die zelfs mijn wolf wist te raken, en ik moet wel vreselijk blozen als onze blikken elkaar kruisen.
Oh, mijn Godin.
Veeg omhoog om door te gaan
Artemisia
Hij kan niet mijn metgezel zijn. Zijn geur zou die van iedereen gemakkelijk hebben overheerst en mij hebben laten weten dat hij dichtbij was.
Ik bijt op mijn duimnagel terwijl mijn gedachten blijven razen over het feit dat dit allemaal gewoon geen enkele zin heeft.
Ook, hoe lastig zou het zijn om een Blackwood als mijn metgezel te hebben.
Dus, waarom ben ik teleurgesteld?
Ik sluit me aan bij het applaus dat me uit mijn gedachtestroom haalt en straal als mijn broer en zijn partner het podium op stappen. Ze zien er zo opgewonden en nerveus tegelijk uit over wat er gaat gebeuren, dat ik er vlinders van krijg. Het mooiste van alles is dat het lijkt alsof ze vooral gelukkig zijn elkaar eindelijk weer te kunnen zien. Zelfs als in zulke momenten de herinnering aan mijn afwijzing het meest pijn doet, ben ik blij dat het geluk dat ik voor mijn familie voel de overhand krijgt.
Automatisch dwalen mijn ogen over de menigte om te ontdekken dat Alpha Blackwood me al aankijkt. Mijn blik schiet terug naar het podium en ik slik.
Zo gênant.
Omdat hij nogal dichtbij staat, vermoed ik dat het mysterie van de verrukkelijke geur die ik ruik is opgelost.
Godin, waarom ik?
De kroning sleept zich voort omdat ik me niet op de ceremonie kan concentreren. Ik wiebel op mijn hielen terwijl mijn binnenste blijft tintelen, omdat ik stiekem naar Blackwood blijf kijken en hem telkens alweer zie staren.
Oh God, misschien voelt hij dat mijn wolf sluimert.
Als de oudere het ritueel afrondt en mijn broer de hand van zijn Luna pakt, stijgt er een collectieve zucht op. Ik klem me vast aan Zaccaria, en hij legt zijn arm om mijn pols om me op de been te houden, ook al moet hij het ongemakkelijke gevoel van onze band met onze ouders als leiders voelen die van ons wordt losgemaakt, voordat onze link met onze nieuwe Alpha en Luna tot stand komt.
Als een nieuw applaus de lucht vult, probeer ik me een weg te banen door de menigte achter mijn broers aan om Giorgio en Diana zelf te feliciteren. Maar de mensen proberen zo agressief als eersten bij hen te komen dat ik gescheiden raak van mijn broers en, omdat ik niet verder kom, besluit ik opzij te stappen en te wachten tot iedereen gekalmeerd is nadat zij hun kans hebben gehad om het prachtige paar te zien.
Ik haal diep adem en glimlach naar een ober die me een glas champagne brengt, voordat mijn neus wordt aangevallen door een geur die ik hoopte nooit meer te ruiken.
En precies nu ik zonder mijn broers ben.
Hoe praktisch.
“Hé, schoonheid.”
Terwijl ik een slok neem van mijn champagneflûte, doe ik alsof ik geïrriteerd ben in de hoop dat hij het doorheeft.
Ook al doet hij dat nooit.
“Alpha Riccardo, goedenavond.”
“Toe nou, Missy.” Hij grinnikt en probeert dichterbij te komen. “Je hoeft niet zo formeel te doen. Na alles wat we hebben meegemaakt.”
Ik kijk over de menigte terwijl ik mijn tong tegen mijn tanden druk, op zoek naar mijn broers, maar alles wat ik vind is iemand die me aanstaart.
“Als we het hebben over wat we hebben meegemaakt, is het voor jou Dr. Guerrieri.”
Ik ruk mijn blik los van Alpha Blackwood om Riccardo aan te kijken, die me als een idioot aan het grijnzen is. En daar heb ik meteen spijt van.
“Kom weer mee naar binnen. Laten we praten.”
Ik pers een lachje uit mijn keel en probeer mijn stem laag te houden. “Je probeert me toch niet te versieren terwijl je vrouw thuis is, zwanger van je derde kind, Rick!”
“Je denkt altijd te veel na. Missy, kom op.” Terwijl hij mijn pols vastpakt, trek ik die misschien iets te fel uit zijn greep.
“Waag het niet mij aan te raken!”
“Waarom doe je zo ha-” Riccardo staat op het punt iets verkeerds te zeggen als hij wordt onderbroken door een diepe bariton.
“Missy, is alles in orde?”
Ik moet mezelf tegenhouden om niet fysiek te rillen als ik me omdraai om de stoorzender met grote ogen aan te kijken.
Hoe noemde hij me net?
Ik knipper een paar keer terwijl ik nog bijkom van zijn stem die als honing door me heen trok, zet een glimlach op en schud mijn hoofd.
“Ja. Alles is helemaal in orde.”
Alpha Blackwood klemt zijn kaak op elkaar en richt zijn blik op Riccardo. “Waar is je vrouw, Alpha?”
Ik verslik me bijna als Riccardo's gezicht verbleekt en hij als een idioot begint te stotteren. De manier waarop hij zijn titel spottend uitsprak, bezorgt me een kwaadaardig genoegen.
“Ze voelde zich niet goed, dus ze is thuisgebleven.”
Alpha Blackwood klakt met zijn tong, totaal niet geïnteresseerd in wat Riccardo net zei, en buigt zich een beetje naar me toe om met me te praten.
“Wilde je je broer niet feliciteren? Ik denk dat we nu wel bij hem kunnen komen.”
Een rilling loopt over mijn rug wanneer zijn ogen de mijne volledig gevangen nemen, waardoor ik even het gevoel voor tijd en plaats verlies. Pas als ik hem een wenkbrauw zie optrekken, krijgt mijn brein het weer voor elkaar om te functioneren.
Ik recht mezelf een beetje om over de menigte heen te kijken en zie niet hoe we het gaan redden, want mijn broer wordt nog steeds omsingeld door zijn bewonderaars, maar ik kies er toch voor om op zijn reddingsaanbod in te gaan.
"Oh, geweldig, laten we gaan. Doei, Rick."
Met zijn kenmerkende frons knikt hij naar Riccardo voordat hij zegt: "Tot ziens, Richard."
Ik onderdruk een lach terwijl ik over het grasveld naar een open plek loop waar we erdoorheen zouden kunnen, maar het lukt niet.
Alpha Blackwood volgt me rustig en lijkt me vooral te bekijken zonder de intentie te hebben me te helpen.
"Zijn naam is geen Richard."
"Echt? Ik let niet zo op namen."
"Maar je noemde mij Missy."
Hij haalt nonchalant zijn schouders op. "Hij schreeuwde het praktisch over het hele veld. Vond het niet leuk hoe ongemakkelijk hij je liet kijken."
Ik laat mijn schouders zakken en draai me om naar hem met een glimlach. "Dank je wel!"
Het zien van de lichte trilling in de hoek van zijn mond bezorgt me vlinders in mijn buik, ook al krijg ik de glimlach niet echt.
Ik ben zo’n idioot.
"Het lijkt er niet op dat we in de buurt van mijn broer gaan komen." Ik zucht verdrietig en tuit mijn lippen.
"Ja." zegt hij fronsend, terwijl hij naar de menigte kijkt, en ik ben eigenlijk verbaasd dat hij er nog steeds is.
"Nou, het is niet anders," zeg ik, terwijl ik me omdraai naar hem. "Heb je al een rondleiding over het terrein gehad?"
Mijn hart bonkt in mijn keel terwijl ik wacht tot hij mijn uitnodiging de grond in boort, zoals passend zou zijn voor het uitschot dat hij waarschijnlijk denkt dat ik ben.
"Dat zou heel fijn zijn, dank je."
"Oh," zeg ik verrast. "Mooi, loop dan maar mee."
Ik probeer een niet-onhandige glimlach op te zetten en begin door een opening in de rozenstruiken naar buiten te lopen.
"Voorzichtig. Ze hebben gemene doornen." Ik realiseer me hoe stom dat klinkt om tegen de sterkste Alpha in de wijde omtrek te zeggen, nog voordat ik hem hoor grinniken.
Nou ja, in ieder geval vat hij het niet op als een belediging.
We lopen in meer of mindere stilte terug naar het roedelhuis. De stilte wordt alleen onderbroken door mijn opmerkingen over de tuin of het huis. Als we het voorterrein van mijn huis bereiken, gebaar ik naar de paden die voor ons splitsen.
"Hier kom je bij de achterkant van het huis." Ik kijk omhoog naar hem, verwachtend dat zijn blik op het huis gericht is, maar ik zie dat hij naar mij kijkt.
En als de enorme flirt die ik ben, bloos ik vreselijk terwijl ik stamel: "Eh… Er is daar een tuin met hoge struiken, ontworpen als een… nou ja… als een… rond een stel fonteinen…"
Ik herinner me dat mijn broer vertelde dat hij Alpha Blackwood ooit een krijger had zien straffen omdat die voor hem gestotterd had toen hij het territorium van de Blood Fang Pack bezocht. Dus ik bevries een beetje als ik een lichte glimlach op zijn lippen zie.
"En daar is het meer."
Ik schraap mijn keel en probeer het gevoel van zijn brandende blik op mijn huid van me af te schudden. "Er zijn een paar bankjes en bloemen en een speeltuin voor de kinderen."
Oh, Godin. Hou op!
"Het is daar mooi."
Ik pers mijn lippen op elkaar en wend mijn blik af om naar het pad naar het meer te kijken.
Dit is zo gênant.
"Laat het me dan maar zien."
"Hè?" Mijn ogen schieten omhoog naar de zijne en hij maakt een klein gebaar met zijn hoofd.
"Laat het me zien." zegt hij, zijn diepe bariton doet mijn hart een slag overslaan.
Godin, ik ben verloofd. Wanneer ben ik weer gaan doen alsof ik een verliefde tiener ben?
"Natuurlijk. Deze kant op, alsjeblieft, Alpha Blackwood."
Terwijl ik voor hem uit over het zandpad loop, concentreer ik me erop niet te struikelen over mijn jurk met mijn hoge hakken, terwijl ik zijn overweldigende aanwezigheid vlak achter me voel. Bij het meer aangekomen laat ik mijn rok los om me naar hem om te draaien. "Tadaaan," zeg ik iets te enthousiast.
"Je vindt het hier echt leuk, of niet?"
Ik knik, waardoor hij moet grinniken.
Weer voel ik me tot hem aangetrokken terwijl ik denk aan hoe ik uren naar zijn gegrinnik zou kunnen luisteren.
Oh, nee! Ben ik nu verliefd aan het worden op de Alpha van onze kwelgeesten?
We lopen naar een bankje een paar stappen verder en kijken zwijgend naar het meer. Ik onderdruk de neiging iets te zeggen om de stilte te verbreken, want het zou ongetwijfeld gênant zijn. Terwijl ik denk aan hoe het helemaal niet ongemakkelijk is en hoe op mijn gemak ik me bij hem voel, begin ik me zorgen te maken. Ik bijt op mijn duimnagel en denk aan de laatste keer dat ik me zo voelde in het gezelschap van een man. Maar gezien alle verschrikkelijke dates die ik had na het uitgaan met Riccardo, is het eigenlijk geen verrassing.
Oh, Godin! Is hij mijn mate?
Veeg omhoog om door te gaan
Artemisia
Voordat mijn paniek drastisch kan oplopen, kalmeer ik mezelf, want zijn geur moet genoeg zijn geweest om hem als mijn tweede kans mate te herkennen. En zelfs als zijn geur watertandend is, schreeuwt het niet 'mate'.
"Is dat een eigenaardigheid van je?"
Ik kijk hem verward aan en zie dat hij glimlacht.
Wat de hel?!
"Eh... wat?"
"Je doet dat vrij vaak. Ook tijdens de ceremonie." Zijn ogen glijden naar mijn lippen, en ik haal snel mijn hand weg.
"Oh, ja. Sorry, het is... ik doe het zonder erbij na te denken."
"Maak je geen zorgen." zegt hij, terwijl hij zijn blik weer op het meer richt en achterover leunt op het bankje. "Het is eigenlijk schattig."
Mijn hart klopt zo snel dat ik bang ben doof te worden van de luide bonzen in mijn oren. "Oh... Dank je."
Ik ben blij dat hij naar het meer kijkt, want ik moet eruitzien als de meest gênante tomaat op aarde.
Wanneer ik het waag om te kijken, zie ik hem geconcentreerd naar het oppervlak van het meer staren. En ik moet toegeven dat hij behoorlijk een blikvanger is. Het is niet alleen dat hij lang en breed gebouwd is, maar ook zijn vierkante kaak, de donkere expressieve ogen, en de hoge jukbeenderen die elke wolvin wel onder een betovering moeten brengen. De manier waarop de maanlicht op zijn gezicht valt, maakt hem nog knapper.
En nu zit je te kwijlen.
Hij spant kort zijn kaak aan voordat hij zich naar mij toedraait en zijn wenkbrauw optrekt. Die handeling haalt me uit mijn dagdroom, maar ik vrees dat het te laat is om nog wat van mijn waardigheid terug te winnen.
Godin, hij moet mijn hartslag wel gek kunnen horen gaan.
Zo gênant.
"Jij bent de dochter van Alpha Franco, toch?"
"Ja." flap ik eruit, misschien iets te hard.
Alsof ik enthousiast antwoord op de vraag van mijn favoriete docent.
"Ik ben eigenlijk zijn favoriet."
Godin, kun je me niet laten stoppen?!
Zijn nieuwe gelach zorgt ervoor dat ik me minder stom voel, ook al verdwijnt mijn wens om nu meteen door een zwart gat opgeslokt te worden er niet door.
"Daar zou ik op wedden." grapt hij, waardoor mijn hart een sprongetje maakt.
"Maar eerlijk, ik heb zo'n geluk. Mijn broers zijn de beste, ook al zijn ze meestal veel te beschermend."
"Nou, als ik zo'n zus als jij had, zou ik haar waarschijnlijk ergens opsluiten om haar bij al die griezels weg te houden." Ik schiet in de lach, en hij schudt z'n hoofd. "Serieus. Ik zou bijna oorlog hebben gevoerd met Ricky-jongen alleen maar omdat hij in jouw richting ademde."
Ik hap naar adem terwijl ik dubbel lig van het lachen, terwijl hij me alleen maar grijnzend aankijkt. "Oh, Godin!"
Ik blaas diep uit en veeg een traan uit mijn ooghoek. "Ik denk niet dat iemand het risico wil nemen om oorlog met jou te voeren, Alpha Blackwood."
"Cayden." gromt hij, waardoor ik hem met grote ogen aankijk.
Hij heeft me niet echt gevraagd om hem bij zijn voornaam te noemen, toch?
'En wij zullen dankbaar zijn voor deze kans en het niet weigeren, zodat we geen schande brengen over onszelf en ons roedel.' zegt mijn wolf afkeurend, en ik schrik omdat ik haar niet meer heb gehoord sinds de dag dat we werden afgewezen.
"Natuurlijk, eh... Alpha Cayden." Ik voel mijn gezicht warm worden terwijl hij voorover buigt en gromt: "Laat dat Alpha vallen."
Oh, help.
Terwijl ik een haarlok achter mijn oor strijk, probeer ik Cassy in mijn hoofd tot zwijgen te brengen.
"Het zou me een eer zijn, Cayden," zeg ik, terwijl het voelt alsof mijn tong verlamd is.
"Geheel mijn genoegen, Missy."
Met een prettige rilling dwing ik mezelf overeind om aan deze situatie te ontsnappen voordat ik iets doe dat mijn ouders nog meer in de problemen brengt.
"Heb jij ook zo'n plek op jouw roedel-terrein?"
Terwijl hij op zijn gemak naast me komt lopen, begint mijn hart sneller te kloppen in mijn borst.
Het maanlicht raakt het oppervlak van het meer en creëert een romantisch tafereel. Zijn gezicht wordt gekust door de lichtstralen die zijn linkerzijde verlichten, waardoor ik mijn adem inhoud.
Het duurt een paar seconden voor ik doorheb dat hij ook naar mij kijkt. We blijven zwijgend staan, het lijkt een eeuwigheid te duren, en op een gegeven moment denk ik dat ik wel moet dromen. Zijn ogen worden zwart, met alleen nog enkele gouden spikkels die in zijn irissen dwarrelen.
Ik snak naar adem en als ik een stap achteruit wil zetten, is hij sneller en grijpt zachtjes mijn onderarm. Ik raak volledig verstrikt in zijn intense blik en verlies mezelf helemaal.
Als hij nog een stap dichterbij zet, slik ik. Ik ben een beetje verbaasd dat ik geen vonkjes voel op mijn huid, terwijl zijn aanraking hemels voelt.
"Cayden?" fluister ik, terwijl ik zie dat hij dichterbij komt.
Maar hij blijft stil, zijn lippen komen langzaam dichterbij de mijne. Mijn hart slaat over in mijn keel en ik sluit mijn ogen, wachtend tot zijn lippen de mijne raken. Ik voel zijn warme adem op me, waardoor ik het nog warmer krijg.
Zijn lippen hebben mijn lippen nog maar nauwelijks geraakt, of een luid gegrom rukt me uit mijn trance.
Cayden lijkt onaangedaan door het dreigende gebrul terwijl ik hem aankijk, maar oogt vooral dodelijk geïrriteerd. Wanneer ik mijn hoofd draai naar de oorsprong van het geluid, zie ik een van mijn broers met gebalde vuist staan, zijn borst op en neer gaand.
“Wat doe je, Blackwood!” schreeuwt hij, terwijl zijn wolf vecht om de overhand.
Cayden richt zijn rug op, onaangedaan, terwijl ik in paniek raak.
En wat een dom moment, idioot!
‘Ga weg, idioot! Wat doe je?’ zend ik hem via de mind-link, waardoor zijn boze blik zich op mij richt.
“Waag het niet zo tegen me te praten nadat ik je in zo’n slechte positie heb aangetroffen!” brult hij, waardoor ik een zielig piepje laat horen.
Zo gênant.
Maar Cayden lacht, blijkbaar niet beseffend dat mijn broer op het punt staat hem aan te vallen. “Rustig, Guerrieri! Je stoort! Heb je niet ergens taart om te eten?”
Oh, dat meen je niet.
Als ik zie dat mijn broer op ontploffen staat, ga ik voor hem staan en probeer hem te kalmeren. “Zeno, alsjeblieft. Je moet kalmeren. Niet…”
“Zeg niet tegen mij wat ik moet doen!” gromt hij, terwijl hij langs me heen stormt.
“Nee!” gil ik in paniek, terwijl ik me omdraai, niet in staat om mijn broer te stoppen die midden in de sprong begint te veranderen.
Wanneer ik me omdraai, zie ik nog net hoe Cayden mijn broer blokkeert en hem in het meer smijt alsof hij van stro is gemaakt.
Zelfs zonder deels te transformeren, draait hij zich om en kijkt naar mijn nu spartelende broer die in menselijke vorm terugzwemt naar de oever.
Ik ren naar hem toe, met grote ogen, terwijl mijn broer langzaam de overkant van het meer bereikt.
“Mijn God! Het spijt me zo! Hij is zo’n idioot!”
Cayden schenkt me een prachtige glimlach, zijn hoektanden glinsteren in het maanlicht. “Maak je geen zorgen. Je zei toch dat jij hun favoriet was!”
Dat doet me glimlachen, en ik schud mijn hoofd terwijl ik mijn blik neersla om te voorkomen dat hij ziet dat ik bloos. Wanneer mijn ogen op zijn arm vallen, stokt mijn adem.
“Oh, nee! Je bent gewond!”
Hij klakt met zijn tong en heft zijn arm op. “Ah, nee. Het is maar een krasje. Maak je geen zorgen.”
Ik trek mijn stola uit en wikkel die om zijn arm.
“Echt, Missy. Geen zorgen. Je hoeft je jurk niet te verpesten!”
Terwijl ik de stof tegen zijn wond druk, die waarschijnlijk al weer dicht is, voel ik me vreemd onrustig.
“Echt!” herhaalt hij, terwijl hij zijn hand op de mijne legt. “Missy.”
Ik haal diep adem, zijn aanraking kalmeert me, en toch vind ik het langzaam maar zeker steeds ongemakkelijker.
Hij glimlacht als ik hem aankijk, terwijl ik me vreselijk voel.
“Je ruikt lekker.” Zijn hese fluistering raakt me recht in het hart, waardoor mijn borst zich samenknijpt.
Een kuchje laat me weer opschrikken, en ik ontmoet de ogen van mijn broer. “Gaat het? Wat is er gebeurd?” vraagt Giorgio bezorgd.
Zijn ogen vernauwen zich als hij Zeno om het meer ziet lopen, gebogen en druipend nat.
“Het is mijn schuld, Alpha Guerrieri,” zegt Cayden, en ik kijk hem verbaasd aan. “Ik maakte een stomme grap. En hij wilde alleen de trots van zijn zus beschermen. Het spijt me voor de opschudding die ik veroorzaakte!”
Giorgio lijkt niet echt overtuigd door wat Cayden zegt, maar hij weet beter dan een alfaleider van een vijandige roedel van liegen te beschuldigen.
“Geen zorgen, Alpha Blackwood. Het spijt me als mijn broer niet als een volwassene kon reageren op een grap.”
Na veel diplomatiek heen-en-weer tussen de twee, bereikt Zeno ons eindelijk.
“Chiedi scusa!” sis ik tegen hem, waardoor hij zijn gezicht vertrekt. [Bied je excuses aan!]
Zeno wiegt van voren naar achteren, gedraagt zich kinderachtig, maar als er steeds meer mensen bij het meer komen, geeft hij uiteindelijk toe. “Sorry, Alpha Blackwood!”
“Nee, alsjeblieft. Ik bied ook mijn excuses aan.”
Cayden tikt zachtjes op mijn hand voordat hij wegstapt om zijn roedelleden te begroeten die een paar stappen verderop staan.
Ik blijf hem nakijken, aan de grond genageld, terwijl Giorgio Zeno berispt. Als de groep mannen de zijkant van het huis bereikt en op het punt staat te verdwijnen, kom ik los van de grond en ren ik naar zijn brede rug.
“Alpha Blackwood.” Ik krimp inwendig in elkaar terwijl ik hem zo noem en hem snel inhaal. Hij draait zich om en kijkt me ongeamuseerd aan, en ik begrijp meteen wat hem boos maakt.
“Cayden, sorry.” Terwijl hij lichtjes glimlacht, draait mijn maag om door de hatelijke blikken die ik van zijn gevolg krijg. “Dank je. Voor wat je tegen Giorgio zei. Ik hoop dat je mijn broer kunt vergeven en niet slecht over ons denkt.”
“Natuurlijk, Missy.”
Hij staat op het punt mijn stola-zwachtel los te maken als ik hem tegenhoud. “Nee, alsjeblieft. Je mag hem houden. Ik zal deze jurk toch niet meer dragen.”
Ik forceer een glimlach terwijl hij tevreden zucht, “Wat zonde. Hij staat je prachtig.”
“Oh, dank je,” zeg ik, terwijl ik voel dat mijn wangen rood worden.
Met nog een glimlach en een lichte buiging draait hij zich om, zijn bariton resoneert in mijn huid.
“Goedenacht, Missy. Bedankt voor de rondleiding.”
Ik knipper een paar keer voordat ik mezelf zover krijg om te spreken. “Het was me een genoegen, Cayden.”
“Goedenacht,” voeg ik stamelend toe, terwijl ik met mijn vuist herhaaldelijk tegen mijn been sla.
Zo gênant.
Veeg omhoog om door te gaan