Artemisia
Voordat mijn paniek drastisch kan oplopen, kalmeer ik mezelf, want zijn geur moet genoeg zijn geweest om hem als mijn tweede kans mate te herkennen. En zelfs als zijn geur watertandend is, schreeuwt het niet 'mate'.
"Is dat een eigenaardigheid van je?"
Ik kijk hem verward aan en zie dat hij glimlacht.
Wat de hel?!
"Eh... wat?"
"Je doet dat vrij vaak. Ook tijdens de ceremonie." Zijn ogen glijden naar mijn lippen, en ik haal snel mijn hand weg.
"Oh, ja. Sorry, het is... ik doe het zonder erbij na te denken."
"Maak je geen zorgen." zegt hij, terwijl hij zijn blik weer op het meer richt en achterover leunt op het bankje. "Het is eigenlijk schattig."
Mijn hart klopt zo snel dat ik bang ben doof te worden van de luide bonzen in mijn oren. "Oh... Dank je."
Ik ben blij dat hij naar het meer kijkt, want ik moet eruitzien als de meest gênante tomaat op aarde.
Wanneer ik het waag om te kijken, zie ik hem geconcentreerd naar het oppervlak van het meer staren. En ik moet toegeven dat hij behoorlijk een blikvanger is. Het is niet alleen dat hij lang en breed gebouwd is, maar ook zijn vierkante kaak, de donkere expressieve ogen, en de hoge jukbeenderen die elke wolvin wel onder een betovering moeten brengen. De manier waarop de maanlicht op zijn gezicht valt, maakt hem nog knapper.
En nu zit je te kwijlen.
Hij spant kort zijn kaak aan voordat hij zich naar mij toedraait en zijn wenkbrauw optrekt. Die handeling haalt me uit mijn dagdroom, maar ik vrees dat het te laat is om nog wat van mijn waardigheid terug te winnen.
Godin, hij moet mijn hartslag wel gek kunnen horen gaan.
Zo gênant.
"Jij bent de dochter van Alpha Franco, toch?"
"Ja." flap ik eruit, misschien iets te hard.
Alsof ik enthousiast antwoord op de vraag van mijn favoriete docent.
"Ik ben eigenlijk zijn favoriet."
Godin, kun je me niet laten stoppen?!
Zijn nieuwe gelach zorgt ervoor dat ik me minder stom voel, ook al verdwijnt mijn wens om nu meteen door een zwart gat opgeslokt te worden er niet door.
"Daar zou ik op wedden." grapt hij, waardoor mijn hart een sprongetje maakt.
"Maar eerlijk, ik heb zo'n geluk. Mijn broers zijn de beste, ook al zijn ze meestal veel te beschermend."
"Nou, als ik zo'n zus als jij had, zou ik haar waarschijnlijk ergens opsluiten om haar bij al die griezels weg te houden." Ik schiet in de lach, en hij schudt z'n hoofd. "Serieus. Ik zou bijna oorlog hebben gevoerd met Ricky-jongen alleen maar omdat hij in jouw richting ademde."
Ik hap naar adem terwijl ik dubbel lig van het lachen, terwijl hij me alleen maar grijnzend aankijkt. "Oh, Godin!"
Ik blaas diep uit en veeg een traan uit mijn ooghoek. "Ik denk niet dat iemand het risico wil nemen om oorlog met jou te voeren, Alpha Blackwood."
"Cayden." gromt hij, waardoor ik hem met grote ogen aankijk.
Hij heeft me niet echt gevraagd om hem bij zijn voornaam te noemen, toch?
'En wij zullen dankbaar zijn voor deze kans en het niet weigeren, zodat we geen schande brengen over onszelf en ons roedel.' zegt mijn wolf afkeurend, en ik schrik omdat ik haar niet meer heb gehoord sinds de dag dat we werden afgewezen.
"Natuurlijk, eh... Alpha Cayden." Ik voel mijn gezicht warm worden terwijl hij voorover buigt en gromt: "Laat dat Alpha vallen."
Oh, help.
Terwijl ik een haarlok achter mijn oor strijk, probeer ik Cassy in mijn hoofd tot zwijgen te brengen.
"Het zou me een eer zijn, Cayden," zeg ik, terwijl het voelt alsof mijn tong verlamd is.
"Geheel mijn genoegen, Missy."
Met een prettige rilling dwing ik mezelf overeind om aan deze situatie te ontsnappen voordat ik iets doe dat mijn ouders nog meer in de problemen brengt.
"Heb jij ook zo'n plek op jouw roedel-terrein?"
Terwijl hij op zijn gemak naast me komt lopen, begint mijn hart sneller te kloppen in mijn borst.
Het maanlicht raakt het oppervlak van het meer en creëert een romantisch tafereel. Zijn gezicht wordt gekust door de lichtstralen die zijn linkerzijde verlichten, waardoor ik mijn adem inhoud.
Het duurt een paar seconden voor ik doorheb dat hij ook naar mij kijkt. We blijven zwijgend staan, het lijkt een eeuwigheid te duren, en op een gegeven moment denk ik dat ik wel moet dromen. Zijn ogen worden zwart, met alleen nog enkele gouden spikkels die in zijn irissen dwarrelen.
Ik snak naar adem en als ik een stap achteruit wil zetten, is hij sneller en grijpt zachtjes mijn onderarm. Ik raak volledig verstrikt in zijn intense blik en verlies mezelf helemaal.
Als hij nog een stap dichterbij zet, slik ik. Ik ben een beetje verbaasd dat ik geen vonkjes voel op mijn huid, terwijl zijn aanraking hemels voelt.
"Cayden?" fluister ik, terwijl ik zie dat hij dichterbij komt.
Maar hij blijft stil, zijn lippen komen langzaam dichterbij de mijne. Mijn hart slaat over in mijn keel en ik sluit mijn ogen, wachtend tot zijn lippen de mijne raken. Ik voel zijn warme adem op me, waardoor ik het nog warmer krijg.
Zijn lippen hebben mijn lippen nog maar nauwelijks geraakt, of een luid gegrom rukt me uit mijn trance.
Cayden lijkt onaangedaan door het dreigende gebrul terwijl ik hem aankijk, maar oogt vooral dodelijk geïrriteerd. Wanneer ik mijn hoofd draai naar de oorsprong van het geluid, zie ik een van mijn broers met gebalde vuist staan, zijn borst op en neer gaand.
“Wat doe je, Blackwood!” schreeuwt hij, terwijl zijn wolf vecht om de overhand.
Cayden richt zijn rug op, onaangedaan, terwijl ik in paniek raak.
En wat een dom moment, idioot!
‘Ga weg, idioot! Wat doe je?’ zend ik hem via de mind-link, waardoor zijn boze blik zich op mij richt.
“Waag het niet zo tegen me te praten nadat ik je in zo’n slechte positie heb aangetroffen!” brult hij, waardoor ik een zielig piepje laat horen.
Zo gênant.
Maar Cayden lacht, blijkbaar niet beseffend dat mijn broer op het punt staat hem aan te vallen. “Rustig, Guerrieri! Je stoort! Heb je niet ergens taart om te eten?”
Oh, dat meen je niet.
Als ik zie dat mijn broer op ontploffen staat, ga ik voor hem staan en probeer hem te kalmeren. “Zeno, alsjeblieft. Je moet kalmeren. Niet…”
“Zeg niet tegen mij wat ik moet doen!” gromt hij, terwijl hij langs me heen stormt.
“Nee!” gil ik in paniek, terwijl ik me omdraai, niet in staat om mijn broer te stoppen die midden in de sprong begint te veranderen.
Wanneer ik me omdraai, zie ik nog net hoe Cayden mijn broer blokkeert en hem in het meer smijt alsof hij van stro is gemaakt.
Zelfs zonder deels te transformeren, draait hij zich om en kijkt naar mijn nu spartelende broer die in menselijke vorm terugzwemt naar de oever.
Ik ren naar hem toe, met grote ogen, terwijl mijn broer langzaam de overkant van het meer bereikt.
“Mijn God! Het spijt me zo! Hij is zo’n idioot!”
Cayden schenkt me een prachtige glimlach, zijn hoektanden glinsteren in het maanlicht. “Maak je geen zorgen. Je zei toch dat jij hun favoriet was!”
Dat doet me glimlachen, en ik schud mijn hoofd terwijl ik mijn blik neersla om te voorkomen dat hij ziet dat ik bloos. Wanneer mijn ogen op zijn arm vallen, stokt mijn adem.
“Oh, nee! Je bent gewond!”
Hij klakt met zijn tong en heft zijn arm op. “Ah, nee. Het is maar een krasje. Maak je geen zorgen.”
Ik trek mijn stola uit en wikkel die om zijn arm.
“Echt, Missy. Geen zorgen. Je hoeft je jurk niet te verpesten!”
Terwijl ik de stof tegen zijn wond druk, die waarschijnlijk al weer dicht is, voel ik me vreemd onrustig.
“Echt!” herhaalt hij, terwijl hij zijn hand op de mijne legt. “Missy.”
Ik haal diep adem, zijn aanraking kalmeert me, en toch vind ik het langzaam maar zeker steeds ongemakkelijker.
Hij glimlacht als ik hem aankijk, terwijl ik me vreselijk voel.
“Je ruikt lekker.” Zijn hese fluistering raakt me recht in het hart, waardoor mijn borst zich samenknijpt.
Een kuchje laat me weer opschrikken, en ik ontmoet de ogen van mijn broer. “Gaat het? Wat is er gebeurd?” vraagt Giorgio bezorgd.
Zijn ogen vernauwen zich als hij Zeno om het meer ziet lopen, gebogen en druipend nat.
“Het is mijn schuld, Alpha Guerrieri,” zegt Cayden, en ik kijk hem verbaasd aan. “Ik maakte een stomme grap. En hij wilde alleen de trots van zijn zus beschermen. Het spijt me voor de opschudding die ik veroorzaakte!”
Giorgio lijkt niet echt overtuigd door wat Cayden zegt, maar hij weet beter dan een alfaleider van een vijandige roedel van liegen te beschuldigen.
“Geen zorgen, Alpha Blackwood. Het spijt me als mijn broer niet als een volwassene kon reageren op een grap.”
Na veel diplomatiek heen-en-weer tussen de twee, bereikt Zeno ons eindelijk.
“Chiedi scusa!” sis ik tegen hem, waardoor hij zijn gezicht vertrekt. [Bied je excuses aan!]
Zeno wiegt van voren naar achteren, gedraagt zich kinderachtig, maar als er steeds meer mensen bij het meer komen, geeft hij uiteindelijk toe. “Sorry, Alpha Blackwood!”
“Nee, alsjeblieft. Ik bied ook mijn excuses aan.”
Cayden tikt zachtjes op mijn hand voordat hij wegstapt om zijn roedelleden te begroeten die een paar stappen verderop staan.
Ik blijf hem nakijken, aan de grond genageld, terwijl Giorgio Zeno berispt. Als de groep mannen de zijkant van het huis bereikt en op het punt staat te verdwijnen, kom ik los van de grond en ren ik naar zijn brede rug.
“Alpha Blackwood.” Ik krimp inwendig in elkaar terwijl ik hem zo noem en hem snel inhaal. Hij draait zich om en kijkt me ongeamuseerd aan, en ik begrijp meteen wat hem boos maakt.
“Cayden, sorry.” Terwijl hij lichtjes glimlacht, draait mijn maag om door de hatelijke blikken die ik van zijn gevolg krijg. “Dank je. Voor wat je tegen Giorgio zei. Ik hoop dat je mijn broer kunt vergeven en niet slecht over ons denkt.”
“Natuurlijk, Missy.”
Hij staat op het punt mijn stola-zwachtel los te maken als ik hem tegenhoud. “Nee, alsjeblieft. Je mag hem houden. Ik zal deze jurk toch niet meer dragen.”
Ik forceer een glimlach terwijl hij tevreden zucht, “Wat zonde. Hij staat je prachtig.”
“Oh, dank je,” zeg ik, terwijl ik voel dat mijn wangen rood worden.
Met nog een glimlach en een lichte buiging draait hij zich om, zijn bariton resoneert in mijn huid.
“Goedenacht, Missy. Bedankt voor de rondleiding.”
Ik knipper een paar keer voordat ik mezelf zover krijg om te spreken. “Het was me een genoegen, Cayden.”
“Goedenacht,” voeg ik stamelend toe, terwijl ik met mijn vuist herhaaldelijk tegen mijn been sla.
Zo gênant.
Veeg omhoog om door te gaan
Artemisia
"Ze waren aan het zoenen!" roept Zeno, waardoor ik schrik.
"Leugenaar!"
Giorgio kreunt en wrijft met een hand over zijn gezicht. "Dit is genoeg! Zeno, ik ga nadenken over een passende straf voor jou, en je zult op de juiste manier je excuses aanbieden aan Alpha Blackwood."
Na wat er bij het meer was gebeurd, en nadat de leden van de Blood Fang Pack zich direct hadden teruggetrokken na de bescherming van mijn trots, zoals mijn broer het zo mooi verwoordde, raakte Giorgio in paniek.
Hij stuurde iedereen meteen naar huis en verklaarde het feest als beëindigd.
Natuurlijk gebruikte hij mij als excuus, en vertelde iedereen dat ik me niet lekker voelde.
Alsof iemand dat iets kon schelen.
Uit angst voor een dreigende oorlog door het roekeloze gedrag van mijn broer, voerde hij meteen zijn eerste agendapunt als Alpha uit en beval iedereen naar onze woonkamer te komen.
Wat precies het juiste was om te doen. Want zo kon ik direct praten met iedereen in mijn familie en de hogere stafleden van onze roedel, dat ik betrapt was door mijn kleine broertje terwijl ik probeerde wat suiker te krijgen van de Alpha van de vijandige roedel.
Geweldig. Geweldig. Geweldig.
"Maar ik heb het al gedaan!" jammert Zeno, terwijl mijn broers om ons heen grinniken.
"Dat was een waardeloos excuus voor een verontschuldiging." Snauw ik, terwijl ik hem aankijk met mijn armen over mijn borst gekruist.
Hij steekt zijn tong naar me uit. "Nou, bedankt hoor, zus! Ik probeerde alleen je waardigheid te redden!"
Mijn kaak valt letterlijk op de grond, en ik geef hem een tik tegen zijn borst. "Waag het niet!"
"Oké! Ik heb er genoeg van! Iedereen eruit!" roept Giorgio, en we staan allemaal op om de kamer te verlaten terwijl hij met zijn vinger naar mij wijst. "Jij niet!"
Ik hoor mijn broers grinniken terwijl ze de kamer verlaten, mijn moeder en hun partners kijken me aan met een meelijdende blik.
Wanneer ik alleen achterblijf in de kamer met mijn nieuwe Alpha en Luna, zak ik met een zucht weer neer op mijn stoel, terwijl mijn broer ook plaatsneemt tegenover me.
"Meisje, wat is er gebeurd?"
Ik haal mijn schouders op en trek een pruillip. "Niets! Ik heb hem rondgeleid, want we konden jullie niet vinden. En toen kwamen we bij het meer terecht. Maar we waren alleen aan het praten."
"Oké," zegt Giorgio kalm, terwijl hij zijn handen samenbrengt. "En was hij gemeen of agressief tegen je?"
Ik schud heftig mijn hoofd. "Nee, hij was erg aardig."
Diana bromt achterdochtig, waardoor ik kreun en mijn hoofd achterover gooi. "Luister, er was echt niets. Hij heeft me net ervoor gered van Rick, dus misschien werd zijn beschermende kant weer wakker. Ik weet het niet."
Ik gooi mijn handen in de lucht, terwijl Giorgio en Diana me met dezelfde verwarde blik aankijken. "Hij heeft je gered?"
"Ja. Nou ja, hij zag dat ik me ongemakkelijk voelde bij hem en kwam me te hulp."
Ik zucht terwijl hun gezichten veranderen in een geschokte uitdrukking. "Zoals ik al zei, hij was aardig."
"En wat heeft Zeno dan gezien?"
Met een zucht draai ik met mijn ogen en lach ongemakkelijk. "Ik weet niet wat hij gezien heeft, maar ik had het wel gemerkt als we aan het zoenen waren."
Mijn hartslag versnelt terwijl ze me aankijken, en ik schraap mijn keel alsof ik daarmee hun scherpe zintuigen voor de gek kan houden.
"Denk je dat hij... je weet wel..." begint mijn broer te stotteren.
Diana snakt naar adem en slaat hem op zijn arm. "Dat kun je haar toch niet zo vragen!"
"Hij is niet mijn mate," zeg ik met een zucht, en ze kijken me verbijsterd aan. "Ik voelde, rook of merkte niets bijzonders."
"Oh, sorry lieverd," zegt Diana sussend, waardoor mijn broer haar toeblaast. "Waar ben je nu weer sorry voor? Daarnet was je nog bang om haar."
Ze beginnen te bekvechten, en ik zak achterover tegen de rugleuning van mijn stoel.
Als ze bang was, is het maar goed dat ik heb verzwegen dat ik Cassy voelde bewegen.
"Kijk, ik was gewoon vriendelijk," zeg ik, terwijl ik met de stof van mijn jurk rond mijn vinger draai.
Giorgio haalt diep adem en kijkt me serieus aan.
"Nou, als er meer aan de hand was, komen we daar binnenkort vanzelf achter." zegt hij, waardoor mijn hart een slag overslaat.
***
Nadat ik uitgeput mijn kamer heb bereikt, laat ik mezelf op mijn bed vallen.
"Dit meen je toch niet," kreun ik, mijn gezicht in mijn kussen begraven.
Het beeld van Cayden die direct naast me staat terwijl hij naar het meer kijkt, en het maanlicht hem alle voordelige verlichting geeft, verschijnt voor mijn geestesoog.
Oh, ik ben de pineut.
Van alle leuke of knappe partners die ik in de roedel en onze bondgenoten zou kunnen vinden, moet mijn wolf juist warm worden van de enige Alpha die verboden terrein is.
Mooi, Cassy. Bedankt daarvoor.
‘Het is niet mijn schuld dat zijn geur mij wakker maakte uit mijn dutje.’
Ik schiet overeind als ik haar duidelijk tegen me hoor praten.
‘Cass!’
‘Laat me met rust.’ zegt ze nukkig, ‘Probeer het deze keer gewoon niet te verpesten.’
Ik draai me op mijn rug, mijn hand gaat automatisch naar mijn lip, en ik slik. "Ik moet hebben geïnterpreteerd wat hij van plan was te doen. Dat is zeker."
Ik lach om mezelf, maar mijn hoofd begint te tollen voordat ik mijn paniekerige gedachten kan stoppen.
Wat bedoelde Giorgio toen hij zei dat we erachter zouden komen?
Veeg omhoog om door te gaan
Giorgio
De zonnestralen doen me met een kreun mijn ogen openen en ik draai me om, leg mijn arm om het middel van mijn vrouw en trek haar dicht tegen me aan.
Ze giechelt, draait zich om om me te kussen, en ik glimlach. “Hoe voel je je?”
“Vreemd, maar goed vreemd.”
Ik grinnik en omhels haar steviger. “Ik ben blij.”
“Maak je je nog steeds zorgen om Missy?”
Met een schouderophaling druk ik een zachte kus op haar voorhoofd. “Ja. Ik kan het gevoel niet van me afschudden dat er iets ergs gaat gebeuren.”
“Het komt vast goed,” zegt ze, terwijl ze door mijn haar strijkt. “En als hij echt in haar geïnteresseerd is, is het misschien zo erg nog niet.”
Ik brom, sluit mijn ogen. “Ik weet het niet. Wat als hij alleen maar aardig doet om haar te bespelen? Ze heeft nog zoveel te verwerken door Rick, ik zou het niet aankunnen haar weer gekwetst te zien. Een afwijzing of verraad van een tweede kansmaat is behoorlijk verwoestend.”
“Ik weet het. Maar ze redt zich wel. Ze is sterk, ook al behandelen jullie haar allemaal alsof ze het prinsesje is dat gekneusd wordt door een erwt.”
Met een kreun schud ik mijn hoofd. “Ja, maar helaas hebben we het niet over erwten.”
Ze lacht en kaatst iets terug met een brede glimlach. Maar ik krijg het niet te horen, want mijn hoofd lijkt letterlijk uit elkaar te barsten door de inkomende mind link van een van onze hoofdstrijders.
“INBRAAK BIJ DE GRENS!” Schreeuwt hij keer op keer.
Met een pijnlijke kreun verbreek ik het contact en kom gehaast overeind, losrukkend uit de armen van mijn geliefde.
“Sorry, schat. Maar ik heb net een waarschuwing gekregen dat er iets bij de grens gaande is. Ik moet gaan kijken.” Ik buig me voorover om haar te kussen en ze kijkt me bezorgd aan.
“Oké. Wees voorzichtig!”
“Altijd.” Ik glimlach naar haar voordat ik wegstorm.
***
Wanneer ik bij de grens aankom, praat mijn Beta me bij terwijl ik naast hem ga staan.
“Ze hebben zich nog niet verplaatst. Ik denk dat ze op jou wachten, Alpha.”
“Hoeveel zijn het er nog?” vraag ik, terwijl ik naar de mannen kijk die slechts enkele meters bij ons vandaan tussen de bomen staan.
Het is duidelijk wie deze missie leidt, want het moet degene zijn die uitdagend grijnst, terwijl de anderen achter hem staan, deels verscholen tussen de bomen.
“Alleen die zes, zo te zien.”
Ik bekijk de mannen en knik. “Oké. Laten we zien wat ze willen, en waarom ze slechts een paar stappen het territorium zijn binnengedrongen.”
Mijn Beta gebaart groots, roept een van onze andere krijgers erbij, terwijl hij de rest op scherp laat wachten.
“Komt hij je bekend voor?” vraag ik, terwijl we behoedzaam dichterbij komen.
Mijn Beta antwoordt met een lage grom. “Lijkt een Blackwood.”
“Alpha Giorgio.” De forse man spreekt als we hen bijna hebben bereikt. “Mijn excuses voor mijn kleine invasie vlak na jouw bijzondere dag, en aanvaard alstublieft mijn nederige felicitaties met je kroning.”
Wat een eikel.
Terwijl hij theatraal buigt, moet ik mezelf dwingen niet te snuiven. Als hij iemand anders was geweest, had ik hem nu al zijn hoofd doen verliezen.
Maar ik zou het niet wagen een roedelgenoot van de Blood Fang te bedreigen.
Hij blijft zijn spottende grijns tonen, duidelijk onze geduld op de proef stellend. “Helaas was ik gisteravond niet uitgenodigd. Maar mijn broer vertelde me dat het een knalfeest was.”
“Dank je, ehm…”
“Finnegan Blackwood. Maar je mag Fynn zeggen.” antwoordt hij met een grijns, zichtbaar genietend.
“Dus, wat kunnen we voor je doen, Fynn?”
Hij kantelt zijn hoofd naar me, lijkt kort een mind link met zijn metgezellen te maken. “Ik weet dat mijn mate gisteren op jouw terrein was. Ik wil dat je me elke vrouw van jouw roedel laat zien zodat ik haar mee naar huis kan nemen.”
Mee naar huis nemen.
“Hoe weet je zeker dat je mate een van onze vrouwen is? Ik ga je niemand voorstellen zonder enig bewijs.”
Zijn gezicht betrekt, waardoor ik ongemakkelijk van het ene been op het andere schuif. “Ik rook haar aan hem.”
‘Als hij de zoon van de Alpha is… dan weet ik misschien wie zijn mate is.’ Mind linkt mijn Beta mij, waardoor ik bijna moet kokhalzen.
Een tweede kans mate? Deze idioot?
‘We moeten hem van haar spoor af krijgen, hem laten geloven dat ze tot een andere roedel behoort.’ zeg ik, paniek vullend mijn borst. ‘Zeg tegen Zeno dat hij haar moet halen.’
Godin, alsjeblieft niet.
Ik weet dat wat ik doe uiterst riskant is en tegen zoveel van onze wetten indruist, maar ik kan haar niet aan hem overleveren.
“Hoe weet je überhaupt zo zeker dat het om een van ons gaat? Het had net zo goed een teef van een andere roedel kunnen zijn.”
Ik vermoed dat mijn bezorgdheid van mijn gezicht af te lezen is, want ik herken duidelijk de overtuiging op het zijne dat hij niet overtuigd is.
Terwijl hij snel over iets nadenkt, draait hij zich om naar een van zijn mannen rechts van hem en steekt zijn hand uit.
Ik kan niet zien wat hij aangereikt krijgt, maar mijn instincten lijken de situatie feilloos te registreren voordat ik het besef.
Mijn hartslag versnelt pijnlijk als hij zijn arm optilt en een rood stuk stof uit zijn hand loslaat. De rode stola van de jurk van mijn zus zwaait in de wind, haar geur komt mijn kant op.
Een sluwe grijns verschijnt op zijn gezicht terwijl hij het item omhoog blijft houden.
“Je hebt een zus, toch, Alpha?”
Veeg omhoog om door te gaan