Thalia’s POV
* Acht jaar geleden *
Ik krab zo hard aan mijn slaapkamerdeur dat mijn nagels splijten en ik bloedstrepen achterlaat op de witte verf. Wat eerlijk gezegd nog het normaalste is wat me deze hele avond is overkomen.
Mam heeft de deur vanaf de buitenkant al op slot gedraaid, haar kille stem glijdt als een lage sis door het hout. "De Alpha en zijn zonen zijn vanavond hier. We willen niet dat ze jouw walgelijke hitte ruiken terwijl we de toekomst van onze familie bespreken."
Juist. Want niets zegt "liefdevol gezin" zoals je negentienjarige dochter opsluiten tijdens haar eerste hitte terwijl jij je in de watten laat leggen door de roedelroyalty.
De familie Turner: zet sinds 1987 de "functioneel" in disfunctioneel.
Ik zak tegen de deur in elkaar, mijn benen geven het op als er weer een golf over me heen spoelt. Het is alsof iemand vloeibaar vuur rechtstreeks in mijn aderen heeft gespoten en even is vergeten te melden dat het gepaard gaat met een wanhopige, krabbende behoefte.
Het formele diner sijpelt via de vloerplanken naar boven.
Beleefd gelach, klinkend kristal, het bulderende stemgeluid van mijn vader als de hoffelijke gastheer. Het geoefende gegiechel van mijn zus Lia terwijl ze zich vast weer over Kieran drapeert als de trofeevriendin die ze zichzelf heeft aangeleerd te zijn.
Ondertussen verzuip ik hier boven in mijn eigen huid.
Mijn dijen spannen zich onwillekeurig, op zoek naar druk die niet komt. Elke zenuw eindigt schreeuwend wakker, overgevoelig tot het punt waarop zelfs de lakens tegelijk als schuurpapier en zijde aanvoelen. De pijn tussen mijn benen klopt mee met mijn hartslag—opdringerig, eisend en ronduit vernederend.
Mijn eerste hitte raast door me heen met een geweld waar niemand me ooit voor gewaarschuwd heeft. Want waarom zouden ze? Dochters zonder wolf krijgen het gesprek niet. Wij horen niet te voelen hoe ons lichaam elk rationeel denken kapen en vervangen door pure, dierlijke begeerte.
Dankjewel voor het doorbreken van dat patroon, Universum. Echt ontzettend bedankt voor de verrassing.
Ik sleep mezelf terug naar het bed, elke beweging is marteling.
Mijn hemdje plakt aan mijn huid, doorweekt van zweet dat verkeerd ruikt. Zoet en wanhopig. De stof die langs mijn tepels schuurt, stuurt bliksemschichten recht naar mijn kern en ik bijt een kreet weg die zeker tot in de eetkamer te horen zou zijn.
Dit is hitte. Niet die romantische onzin uit roedelverhalen waar een Alpha komt opdraven met zijn magische lul en alles beter maakt.
Dit is biologische oorlogsvoering waarbij mijn lichaam een volledige staatsgreep pleegt en me overspoelt met hormonen die schreeuwen ‘partner, nodig, nu’ terwijl mijn hersens wanhopig proberen wat waardigheid te behouden.
Dan dringt zijn geur via het verwarmingsrooster binnen. Donkere ceder, rook en onmiskenbaar Kieran.
Mijn verraderlijke lijf licht op alsof hij me zojuist heeft uitgekleed en zijn mond en handen overal heeft waar ze niet horen. Elke zenuw spits zich toe, schreeuwend om iets wat ik niet kan hebben, niet zal hebben, niet wil willen.
Mijn hoofd roept hem op zonder toestemming.
Die handen op mijn huid, eeltig van wat voor rijkeluis-Alpha-hobby’s dan ook. Me tegen zich aantrekkend terwijl hij verontschuldigingen in mijn huid fluistert voor elk gemeen woord dat hij naar me geslingerd heeft sinds Lia hem tot mijn persoonlijke nachtmerrie maakte in mijn tweede jaar.
Ik graaf mijn nagels zo hard in mijn handpalmen dat ik bloed trek.
Stop. Gewoon stoppen.
Maar de fantasie geeft geen moer om mijn waardigheid. In mijn hoofd is hij eerbiedig, wanhopig, kijkt hij naar me alsof ik iets ben waarvoor hij zou doden, in plaats van het favoriete mikpunt van de roedel.
Het is zielig. Ik ben zielig.
Ik haat mezelf om hoe erg ik iemand wil die geholpen heeft me kapot te maken.
De herinnering slaat in—Lia op die cafetariatafel, mijn dagboek in haar perfect verzorgde handen, terwijl ze mijn verschrikkelijke poëzie over Kieran voorleest aan tientallen getuigen. "Denk je echt dat een Alpha-erfgenaam een defecte, wolvenloze freak wil?"
De roedel behandelde me al als stront daarvoor. Maar daarna? Daarna werd ik onzichtbaar als ik geluk had. Een schietschijf als ik pech had.
Lia is altijd geobsedeerd geweest door Kieran, van plan hem "te veroveren" sinds de brugklas. Dus toen ze mijn domme verliefdheid vond, vernederde ze me niet alleen—ze maakte hem tot haar wapen.
Ze zorgde dat hij precies wist hoe walgelijk ik was, en claimde hem daarna als haar trofee terwijl ze mijn sociale doodvonnis met chirurgische precisie uitvoerde. Het ergste? Het werkte.
Kieran ging van onverschillig naar ronduit gemeen in één nacht. En ik had een ereplaats om toe te kijken hoe de jongen op wie ik dom genoeg was verliefd te worden, degene werd die me elke schoolgang, elk roedelgebeuren, elk verplichte familiediner met hen samen deed vrezen.
Een andere geur vult de lucht, wilde dennen en regen. Lysander.
Mijn lijf spant zich samen, leeg en verlangend. Fantasieën over tussen hen beiden in liggen, gevuld en gebruikt en—
Godver.
De hitte maakt geen onderscheid tussen wie je brak en wie je misschien kan redden. Het wil gewoon, heftig en wanhopig en compleet losgeslagen.
Mijn dijen zijn glibberig van een behoefte die ik niet kan beheersen, mijn lichaam bereidt zich voor op iets dat nooit zal gebeuren.
Ik herinner me die weken nadat Kieran gemeen werd, toen Lysander me begon op te merken met voorzichtige glimlachen en lange blikken. Totdat ik hem met zijn vrienden zag lachen, terwijl hij weer toekeek hoe ik vernederd werd—premium entertainment.
Zijn vriendelijkheid? Waarschijnlijk een weddenschap of het wolvenloze meisje wanhopig genoeg was om te geloven dat een Alpha-erfgenaam haar echt zou willen.
De geur van hen beiden maakt dat mijn huid lijkt weg te smelten van mijn botten. Ik heb wrijving nodig, druk, iets om de gewelddadige leegte te verzachten die uit me probeert te klauwen.
Weer een golf slaat toe en ik bijt in mijn kussen om het gesnik te dempen. Ik rol op mijn zij, duw mijn hand tussen mijn dijen alleen voor de druk, het kan me niet schelen hoe zielig het is.
Papa’s gelach dreunt door de vloer—politiek en machtsvertoon terwijl ik hier opgesloten zit als het familiegeheim dat niemand mag zien.
Mijn lichaamstemperatuur stijgt zo hoog dat ik denk dat ik spontaan kan ontploffen. Niemand overleeft zijn eerste hitte alleen, maar om hulp vragen betekent dat ze me zo moeten ruiken—wanhopig, druipend en compleet kapot.
Mijn vingers zoeken het raamslot dat ik sinds mijn twaalfde oefen. Drie pogingen en hij springt open. Koele lucht slaat op mijn oververhitte huid als ik blootsvoets naar buiten strompel, het gras op, mijn benen werken amper.
Tien blinde stappen. Dat is alles wat ik krijg voordat ik tegen solide spieren aan bots.
Kieran. Natuurlijk is het verdomme Kieran, waarschijnlijk op de vlucht voor Lia’s perfecte schijnvertoon.
Op het moment dat mijn geur hem bereikt, worden zijn ogen pikzwart. Zijn neusvleugels trillen. Ik zie zijn zelfbeheersing in real time breken. Twee jaar zorgvuldig opgebouwde wreedheid barst open, vervangen door iets primairs, angstaanjagends en precies waar mijn lichaam al die tijd om schreeuwt.
Ik ren.
Blootsvoets, dom en totaal verloren ren ik naar het oude gastenverblijf waar niemand meer komt. Mijn voeten scheuren open op het grind maar ik stop niet, kan niet stoppen. Want die blik in zijn ogen beloofde dingen die mijn lijf wil en mijn hoofd weet dat ze me zouden breken.
Ik was er bijna. Mijn vingers raken zelfs de deurklink.
Maar dan klemt zijn hand zich om mijn pols en draait me om. Mijn rug slaat tegen het hout als hij me insluit, zijn lijf een muur van hitte, spieren en die geur waardoor ik door mijn short heen begin te lekken.
Zijn armen omklemmen mijn hoofd, borst hijgend, en als hij vooroverbuigt voel ik hoe hard hij is tegen mijn heup. Elk instinct vecht tussen wegrennen en tegen hem aan schuren als een beest.
Zijn neus volgt mijn hals, zijn hele lijf rillend van een beheersing die zichtbaar faalt. Als hij praat, is zijn stem helemaal kapot—kaalgeslagen, rauw en wanhopig.
"Godver, Thalia..." Zijn handen ballen zich tot vuisten tegen de deur. "Je ruikt naar..."
Hij kapt zichzelf af, kaak gespannen, vechtend tegen iets wat ik vanbinnen zie verscheuren.
"Naar de mijne," gromt hij.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik gebruik de laatste werkende hersencel die ik nog over heb om tegen Kierans borst te duwen. Zelfs terwijl mijn verraderlijke heupen naar voren rollen alsof ze auditie doen voor een positie waar ik absoluut geen toestemming voor heb gegeven.
Mijn handen zeggen ‘stop’ terwijl mijn lichaam schreeuwt ‘rijd hem als een verdomde prijs hengst’, en de tegenstrijdige signalen blazen mijn circuits sneller door dan goedkope elektronica in het water.
"Waarom?" hijg ik, terwijl ik probeer mijn geest het over te laten nemen van de eisen van mijn lichaam. "Je hebt Lia. Je haat me. Jullie hebben dat allebei verdomd duidelijk gemaakt."
De woorden smaken bitter. Twee jaar van systematische wreedheid verdwijnen niet zomaar omdat mijn hormonen besloten hebben dat dit de Alphas zijn die ze als bomen willen beklimmen. Mijn lichaam mag hier niet stemmen—ik wel.
Behalve dat ik aan het verliezen ben. Heftig.
Kierans zelfbeheersing breekt niet alleen—het ontploft gewoon terwijl hij de deur van het gastenverblijf openrukt en me naar binnen sleurt.
De deur slaat zo hard dicht dat de ramen trillen, en plotseling sta ik tegen de muur met zijn lichaam dat het mijne insluit. Zijn adem brandt in mijn keel terwijl zijn handen mijn gezicht omsluiten met een tederheid die nergens op slaat na hoe we hier gekomen zijn.
"Lia was nooit mijn keuze." Zijn stem breekt alsof hij een moord bekent. "Niet één keer. Nooit, verdomme."
Ik probeer dit te verwerken, probeer jaren van hem met mijn zus zien te verzoenen met wat hij nu zegt. Maar dan zijn zijn lippen op een paar centimeter van de mijne en denken wordt onmogelijk.
Dan vliegt de deur open alsof de Maangodin zelf woedend is.
Lysander staat daar, zijn ogen wild en puur dierlijk terwijl hij naar zijn broer gromt: "Blijf van haar af."
Kieran beweegt niet. Zijn lichaam verschuift, schermt mij af, en het beschermende gebaar stuurt een nieuwe golf van natheid tussen mijn benen waarvan ik weet dat ze het allebei kunnen ruiken.
Lysanders kaak spant zich zo hard dat het lijkt alsof zijn tanden breken terwijl hij het tafereel in zich opneemt. Ik, gevangen tegen de muur, Kierans handen op mijn gezicht, de lucht zo dik van hitteferomonen.
"Ik zag je kleine ontmoeting bij de deur," zegt hij, zijn stem dodelijk zacht. "Kwam kijken of het goed met haar ging. Maar echt, broer, denk je nu dat jij haar mag opeisen? Na alles?"
"Alsof jij enig recht hebt om—" begint Kieran.
"Meer recht dan jij." Lysander zet een stap naar binnen. "Ik heb haar geen twee jaar lang het leven zuur gemaakt omdat mijn vriendin zei dat ik moest springen."
Kierans handen spannen zich om mijn gezicht, bezitterig. "Waar was jij dan? Als je zo veel om haar gaf, waarom heb je haar dan niet verdedigd?"
"Jij maakte haar onaantastbaar!" Lysanders kalmte breekt volledig en plots staat hij neus aan neus met Kieran. "Elke keer dat ik naar haar keek, maakte jij het erger voor haar. Denk je dat ik dat niet doorhad? Denk je dat ik het niet verdomme geprobeerd heb?"
Ze vechten om mij.
Het besef snijdt dwars door de hitte—ze vechten echt om mij, alsof ik iets waard ben.
Weer een golf trekt door me heen en ik kreun—echt verdomd kreunen. Wat gênant zou moeten zijn, maar de hitte heeft mijn waardigheid verbrand en werkt nu aan mijn zelfbehoud.
Beide broers draaien zich naar me om met dezelfde hongerige blik die me zou moeten afschrikken, maar me alleen maar natter maakt. Het argument verandert in een onderhandeling door opeengeklemde kaken en nauwelijks bedwongen agressie.
"Ze heeft nodig—" begint Kieran.
"Ik weet precies wat ze nodig heeft." Lysanders stem wordt ruw, primitief.
"Ik deel niet." Kierans handen zijn nog steeds op mijn gezicht. "Zeker haar niet."
"Dan ga je maar." Maar Lysander komt al dichterbij, tot ik verdrink in hun geuren. "Want ik loop niet weg. Niet nog eens."
"Ik ook niet."
Ze kijken nu allebei naar mij, wachtend op iets dat ik niet kan geven. Een keuze. Toestemming. Een teken dat ik deze complete ramp van een situatie wil.
"Alsjeblieft…" pers ik eruit, wat geen antwoord op iets is maar op de een of andere manier alles betekent.
Kierans duim glijdt over mijn onderlip. "Allebei?"
Ik zou nee moeten zeggen. Hen allebei weg moeten sturen. Dat twee jaar psychologische oorlogsvoering niet verdwijnt omdat mijn hitte hun genen als fokmateriaal ziet. Ik zou nog een greintje zelfrespect moeten hebben.
"Ja." Het woord komt er gebroken uit. "Ik kan niet… God, alsjeblieft, ik heb—"
Lysanders hand schuift in mijn haar, grijpt net stevig genoeg om me te laten hijgen.
"We hebben je," gromt hij in mijn oor, en de duistere belofte in zijn stem doet mijn knieën knikken. "We laten je niet gaan."
Kierans mond overbrugt eindelijk de laatste centimeter naar de mijne en ik stop helemaal met denken.
Hij kust me alsof hij in mijn huid wil kruipen en ik smelt erin weg, terwijl een klein rationeel stemmetje schreeuwt dat dit verkeerd is, gevaarlijk, me op manieren zal breken waar ik nooit meer van zal herstellen.
Zijn handen glijden naar mijn taille, vouwen mijn hemd op. Lysanders tanden vinden dat plekje waar mijn nek mijn schouder raakt en ik ben weg, compleet verdomd weg, geluiden makend waarvan ik niet wist dat ik ze kon maken.
"Bed," zegt Lysander tegen mijn hartslag.
Kieran tilt me op alsof ik gewichtloos ben. Mijn benen slaan zich instinctief om zijn middel en ik voel hem door zijn pantalon heen, dik en drukkend precies waar ik het nodig heb.
Lysanders hand glijdt over mijn blote dij terwijl ze me dieper het gastenverblijf in dragen, en als mijn rug het matras raakt, zijn ze allebei boven me, kijkend alsof ze me helemaal willen verslinden.
Als Lysanders mond de mijne opeist, zijn tong dingen doet die me van het bed laten opveren terwijl Kierans handen huid verkennen die blijkbaar van stroomdraden is gemaakt.
Zijn mond volgt zijn handen—keel, sleutelbeen, het dal tussen mijn borsten—en ik maak van die wanhopige, gebroken geluiden die niet eens menselijk klinken.
"Je bent van ons." Kierans tanden glijden over mijn tepel en ik kom bijna alleen daarvan. "Zeg het."
"Zeg dat je van ons bent," echoot Lysander, zijn hand schuift tussen mijn dijen, vindt me doorweekt door mijn shorts, "en we laten je alles vergeten behalve hoe goed we je kunnen laten voelen."
Zijn vingers drukken met vernietigende precisie en ik ben weg. De hitte piekt, sleurt me mee, en mijn laatste samenhangende gedachte is dat ik mezelf morgen hiervoor ga haten.
Morgen moet ik onder ogen zien wat ik heb gedaan, wat ik hen heb laten doen.
Maar niet nu.
"Van jullie," hijg ik als Lysanders vingers onder de stof glijden. "God, ik—"
Kierans mond gaat lager, zijn handen trekken mijn shorts naar beneden terwijl Lysander mijn kreunen inslikt. Ze werken perfect samen, alsof ze dit eerder hebben gedaan. Maar de bezitterige grommen die ze uitwisselen suggereren dat dit voor iedereen nieuw terrein is.
"Perfect," ademt Kieran tegen mijn binnenste dij. "Je bent zo verdomd perfect, Thalia."
Ik val uit elkaar en alles stroomt eruit in wanhopige geluiden die waarschijnlijk de hele staat laten weten wat er gebeurt. Maar het kan me niet schelen. Kan me niet schelen.
Niet als Kierans mond eindelijk…
"Alsjeblieft," smeek ik, mijn waardigheid volledig opgegeven. "Alsjeblieft, ik heb—"
Ze geven me alles. Kierans tong, Lysanders mond. Hun gecombineerde geur maakt me zo gek dat ik aan de lakens krab, aan hen, aan alles wat ik kan bereiken.
Dit moest altijd al gebeuren. We zouden hier altijd eindigen. Verstrengeld, elkaar vernietigend op de mooiste, verwoestende manier mogelijk.
Als Kieran zijn mond vervangt door zijn vingers en me kust, proef ik mezelf op zijn tong en val bijna flauw van hoe obsceen en perfect het is.
Lysanders mond vindt mijn borst en tussen hen beiden kom ik zo hard dat ik sterren zie, me vasthoudend aan hun vingers terwijl ze lof en beloften in mijn huid fluisteren.
"We zijn nog maar net begonnen," belooft Lysander duister. "Gaan zo goed voor je zorgen."
"Gaan je laten vergeten dat je ons ooit gehaat hebt."
Veeg omhoog om door te gaan