Amy podkuliła nogi na łóżku i płakała, była smutna i zawstydzona po tym, co wydarzyło się dzisiaj. Najpierw straciła pracę, a następnie została wyrzucona z gabinetu tego mężczyzny. Amy nie lubiła go, uważała, że jest dumnym człowiekiem. Co jej w ogóle przyszło do głowy, żeby rzucić wyzwanie najpotężniejszemu człowiekowi w NorthHill? Czy była pijana? Gdzie teraz znajdzie pracę? Wszystkie firmy, do których wysłała oferty, wciąż się nie odezwały.
Drzwi nagle się otworzyły i pojawiła się Angel. "Mamo!" Podbiegła do Amy, zanim ta zdążyła otrzeć łzy. Nie lubi, gdy dzieci widzą jak płacze. Wierzyła, że to mogłoby je zaniepokoić, więc szybko otarła wszystkie łzy i uśmiechnęła się. Angel zapytała z zatroskaną miną: "Mamo, co się stało?" "Nic takiego, po prostu cieszę się, że mam was wszystkich przy sobie," skłamała Amy. "Ale my zawsze jesteśmy przy tobie," powiedziała Angel.
Zanim Amy zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, Queen i Debby weszły do pokoju i wspięły się na łóżko. Widok ich twarzy sprawił Amy prawdziwą radość. "Mamo, wcześnie dziś wróciłaś z pracy," powiedziała Queen. "Tak, musiałam wyjść wcześniej, bo bardzo za wami tęskniłam," odpowiedziała Amy, a dziewczynki się uśmiechnęły.
"Mamo, zaczynamy szkołę w przyszłym miesiącu, prawda?" zapytała Angel, podczas gdy Debby po prostu oparła się o ramię Amy. "Tak, nic tego nie zmieni," powiedziała Amy z nadzieją. W rzeczywistości planowała wykorzystać swoją pensję asystentki dentysty na opłacenie czesnego dla dzieci pod koniec miesiąca, ale została zwolniona. Mimo to musiała podtrzymywać nadzieję dzieci i jeszcze intensywniej szukać pracy.
"Gdzie są wasi bracia?" zapytała Amy. "Sprzątają," odpowiedziała Queen, a Amy skinęła głową. Potargała włosy Debby i zapytała: "Debby, jak ci się podoba nowe otoczenie? Podoba ci się?" "Ja... po prostu chcę spotkać mojego tatę," powiedziała Debby cichym głosem, a radosna atmosfera zmieniła się w napiętą. "Spotkasz go wkrótce, obiecuję," powiedziała Amy, po czym zwróciła się do Angel: "Może pójdziecie pobawić się z braćmi? Chcę trochę odpocząć. Przyjdę się z wami pobawić, jak się obudzę." "Dobrze, mamo," dzieci wierzyły, że ich mama zasługuje na odpoczynek po pracy.
Gdy tylko dziewczynki zniknęły z pokoju, Amy westchnęła. Nie miała nikogo, do kogo mogłaby zwrócić się o pomoc, musiała być silna. Jej telefon zadzwonił i mimo że numer był nieznany, odebrała: "Czy to Amy Owen?" "Zgadza się," odpowiedziała Amy, mając nadzieję na dobre wieści. "Wysłaliśmy do pani maila trzy dni temu i nie otrzymaliśmy odpowiedzi. Proszę sprawdzić folder spam i dać nam znać, co pani myśli," powiedział mężczyzna i się rozłączył.
Amy sprawdzała swoją pocztę codziennie, właściwie co godzinę, żeby zobaczyć, czy któraś z firm się nie odezwała. Jak mogła to przeoczyć? Szybko sprawdziła folder spam i rzeczywiście znalazła maila od korporacji Alessandro. Korporacja Alessandro? Oferowali najwyższe wynagrodzenie i każdy byłby szczęściwy, mogąc dla nich pracować. Radość natychmiast wypełniła jej serce i nie mogła się doczekać rozpoczęcia pracy następnego dnia.
Wieczorem poszła bawić się ze swoją szóstką dzieci, świetnie się bawili, zanim wszyscy poszli spać. Ale wiedziała, że bez względu na to, jak szczęśliwe są dzieci, ich szczęście nie będzie pełne, dopóki nie spotkają swojego ojca. Nawet ona sama nie potrafiła powiedzieć, kto jest ich ojcem - w NorthHill było ponad milion mężczyzn, jak mogłaby kiedykolwiek zidentyfikować żigolaka, z którym spała?
Następnego dnia poszła do pracy, a po przedstawieniu się recepcjonistce, została przeprowadzona rozmowa kwalifikacyjna i tego samego dnia została zatrudniona. Recepcjonistka zaprowadziła ją na górę, pokazała jej biurko i przedstawiła kierownikowi działu. "Witamy w korporacji Alessandro, panno Amy," powiedział kierownik działu, Abe. "To dla mnie przyjemność, proszę pana," odpowiedziała Amy, siedząc pewnie przed mężczyzną. "Oto nasza książka orientacyjna, zawiera zasady i regulamin firmy," Abe wręczył jej dokument. Przyjęła go i powiedziała: "Dobrze, proszę pana." . "Przejrzę to." "A tu jest obecna praca, którą osoba przed tobą wykonywała, tutaj musisz ukończyć projekt przed końcem miesiąca," powiedział. "To nie problem, proszę pana," powiedziała i poczekała kilka sekund, gdy zobaczyła, że Abe jest zajęty zapisywaniem czegoś, zapytała: "Czy mogę opuścić, proszę pana?" "Muszę cię zaprowadzić do biura CEO, to nasza tradycja, że każdy pracownik spotyka się z nim zanim zacznie pracować," powiedział. "W porządku, proszę pana," Amy wstała, ale Abe skończył to, co pisał, zanim wstał. "Proszę, podążaj za mną," powiedział, a ona zaczęła za nim podążać, wyszli z pokoju i skierowali się prosto w prawo, wkrótce stanęli przed drzwiami, do których Abe musiał zapukać. "Wejdź," zabrzmiał głos z wnętrza i oboje, Abe i Amy, weszli. Amy zobaczyła szczupłą kobietę stojącą tam z filiżanką kawy, ale nikt nie siedział w biurze, wyglądało na to, że CEO wyszedł coś załatwić. "Panno Bonnie," przywitał się Abe. "Cześć Abe," powiedziała Bonnie i delikatnie postawiła kawę, "Myślę, że szef coś załatwia, powinien wrócić niedługo, ponieważ kazano mi zrobić kawę dla niego." "W porządku," powiedział Abe i obserwował, jak Bonnie wychodzi. "To sekretarka CEO, słyszałaś, jak ją już nazwałem, prawda?" zapytał Abe Amy. "Tak, słyszałam," odpowiedziała Amy. Oboje czekali w ciszy przez kolejne osiem minut, ale nie było żadnych oznak obecności CEO. "Amy, możesz poczekać tu jeszcze kilka minut na niego, kiedy przyjdzie, po prostu przedstaw się mu. Dopóki nie jesteś na jego czarnej liście, nie będziesz miała żadnych problemów," powiedział i odszedł. Dopóki nie jest na jego czarnej liście? Co miał na myśli? Nie spotkała się jeszcze z CEO, jak mogła być na jego czarnej liście? Czekała jeszcze dwadzieścia minut, wielokrotnie zmieniając pozycję, a gdy minęła niemal godzina, odkąd stała, zdecydowała, że czas wyjść. Jaki CEO każe swojej sekretarce przygotować kawę, a potem się nie pojawia nawet po godzinie? A może coś go zatrzymało. Kiedy Amy miała już wychodzić, przypadkowo spojrzała w duże biuro jeszcze raz i nagle jej oczy dostrzegły bransoletkę. Bransoletka wyglądała bardzo znajomo, podeszła do niej i dotknęła, potwierdzając, że to bransoletka, którą dała jej matka. Po opuszczeniu NorthHill sześć lat temu, zauważyła, że nie widziała już swojej bransoletki i zawsze się zastanawiała, jak ją zgubiła, bo zawsze nosiła ją na rękach. Jak to możliwe, że CEO zdobył jej bransoletkę? Jak? Potwierdziła, dotykając i badając bransoletkę ponownie, i rzeczywiście, była jej. Nie byłoby właściwe po prostu ją zabrać. To z pewnością wpędziłoby ją w kłopoty. Najlepiej byłoby przynajmniej dowiedzieć się, kim jest ten CEO. Z ciekawości, aby dowiedzieć się, kim jest CEO, który ma jej bransoletkę, czekała jeszcze czterdzieści pięć minut, ale wciąż nikogo nie zobaczyła, a jej nogi zaczęły boleć od stania przez długi czas, więc opuściła biuro. Po pracy otrzymała wewnętrzny telefon od kierownika działu, który kazał jej zgłosić się do jego biura i zrobiła to. Gdy usiadła przed Abe, zapytał: "Spotkałaś się z CEO?" "Nie, proszę pana. Czekałam godzinami, ale go nie widziałam, może pójdę do jego biura jutro," powiedziała. "W porządku, jak minął twój pierwszy dzień w pracy?" zapytał Abe. "Bardzo dobrze, proszę pana. Bardzo dobrze, dziękuję! Moi koledzy byli też miłymi ludźmi," powiedziała Amy, nawet się uśmiechając. "Czy mogę zadać pytanie?" zapytał Abe. "Pewnie, proszę pana," odpowiedziała grzecznie Amy. "Skoro nie widzę pierścionka na twoim palcu, to znaczy, że nie jesteś zamężna. Ale czy masz chłopaka?" zapytał Abe. To był jej pierwszy dzień w pracy, a ten mężczyzna już zadawał jej takie osobiste pytania. "Nie chcę rozmawiać o sprawach osobistych, proszę pana," powiedziała Amy. "Och!" zawołał Abe, "Dobrze." "Mogę wyjść?" zapytała Amy. "Mam dużo pieniędzy, moglibyśmy być w związku, a twoje dni tutaj będą łatwe, zapewniam cię," powiedział Abe, pożądliwie patrząc na nią. Amy mogła to rozpoznać po wyrazie jego twarzy, "Nie jestem taka tania, przepraszam, proszę pana." Amy odwróciła się, próbując wyjść, ale Abe przemówił. "Albo mogę także uczynić twoje życie tutaj marnym, jeśli grasz zbyt trudną do zdobycia," Abe uśmiechnął się złośliwie. Amy po prostu wyszła, nie reagując ani nie mówiąc żadnego słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gdy Amy wracała do domu, uświadomiła sobie, że od dawna nie sprawiła swoim dzieciom niespodzianki. Dzieci rozumiały jej sytuację finansową i nigdy nie nalegały na prezenty. Dziś postanowiła je zaskoczyć.
Jeśli chodzi o Abe'a, nie chciała o nim myśleć - dopóki nie był dyrektorem generalnym, niewiele mógł jej zrobić. Wcale się go nie bała, wręcz gardziła nim za to, jakim człowiekiem się okazał. Jak można spotkać kogoś po raz pierwszy i od razu okazywać tak wyraźne oznaki pożądania? To pokazuje, jak nieodpowiedzialny jest.
Amy zatrzymała się w centrum handlowym i gdy tylko weszła, zobaczyła, jak ktoś wymierza policzek starszemu mężczyźnie. "Co!" - wykrzyknęła. Podeszła do tłumu zgromadzonego wokół i przecisnęła się, aż dotarła do starszego mężczyzny.
Krępy mężczyzna, który uderzył starca, był ubrany w garnitur, ale było tam więcej mężczyzn w garniturach. Amy rzuciła mu wyzwanie: "Jak śmiesz uderzyć tego starszego człowieka? Czy nie masz w ogóle szacunku dla starszych?"
Wszyscy obecni byli zszokowani, patrzyli po sobie ze strachem - nie o siebie, ale o Amy, która miała odwagę przeciwstawić się mężczyźnie w garniturze. "Kim jesteś?" - zapytał mężczyzna w garniturze, patrząc na nią z góry. "Czy ty w ogóle wiesz, kim jesteśmy?"
"Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Nie wolno uderzać starszych osób, musisz go przeprosić i wynagrodzić mu krzywdę" - nalegała Amy. "Bo co?" - zapytał gniewnie mężczyzna. "Bo spoliczkuję cię w zamian" - odpowiedziała Amy, nie przejmując się konsekwencjami, gotowa walczyć o tego starszego człowieka.
"Spróbuj tylko, gwarantuję, że wyjdziesz stąd w kawałkach" - powiedział mężczyzna, a Amy wymierzyła mu głośny policzek. Wszyscy westchnęli z szoku, wielu robiło zdjęcia, a inni już nagrywali filmy.
Czy odważy się ją pobić publicznie? Kim on był? - zastanawiała się Amy, czekając na reakcję mężczyzny, którego właśnie spoliczkowała. "Ośmieliłaś się mnie uderzyć" - mężczyzna uniósł gniewnie pałkę, gotów uderzyć Amy, ale majestatyczny głos z tyłu powiedział: "Stop."
Odwrócił się i natychmiast się zatrzymał, spuścił głowę i chciał wyjaśnić sytuację, ale mężczyzna, który kazał mu się zatrzymać, machnął ręką, nakazując milczenie. Gdy stanął przed Amy, rozpoznała w nim "wyjątkowego człowieka", który wczoraj przyszedł na badanie zębów do szpitala.
Szepnął coś do swojego asystenta, który natychmiast odprawił wszystkich, zostawiając Amy sam na sam z najpotężniejszym człowiekiem w NorthHill i jego świtą. Starszy mężczyzna, który został spoliczkowany, również tam pozostał.
"Czy próbujesz zwrócić moją uwagę za wszelką cenę, kobieto?" - zapytał. "Nie... nie, nie, wcale nie. Nawet nie wiedziałam, że tu jesteś. Zobaczyłam, jak ten mężczyzna uderza starszego pana i oburzyło mnie, że wszyscy tylko patrzą, więc przyszłam go bronić" - odpowiedziała Amy.
"Ten starszy mężczyzna mnie okradł" - powiedział, a Amy zmarszczyła brwi. Odwróciła się do starszego mężczyzny, który miał niewinny wyraz twarzy i zapytała: "Naprawdę pan ukradł?" "Tak" - przyznał starszy mężczyzna ze wstydem.
Najpotężniejszy człowiek w NorthHill powiedział surowo: "Jesteś wyraźnie jedną z tych kobiet, które nie mogą się doczekać, by się do mnie dobierać. Znam twoje sztuczki. Pojawiłaś się przede mną już dwa razy i pokazałaś, jaka jesteś zdesperowana."
Wyciągnął rękę do swojego asystenta i porozumiał się z nim mimiką, a asystent podał mu banknot studolarowy. Następnie wyciągnął go w stronę Amy: "Weź to i nigdy więcej nie pokazuj się przede mną. Bo jeśli zobaczę cię następnym razem, zniszczę cię."
Amy była zszokowana jego słowami. Czy dawał jej pieniądze, bo myślał, że jest prostytutką albo jedną z tych dziewczyn, które uganiają się za celebrytami? "Proszę się nie martwić, może pan zachować swoje pieniądze. Ja po prostu robię to, co słuszne. Już sobie idę" - powiedziała i odwróciła się, by odejść. Jego asystent chciał ją zatrzymać, ale on gestem nakazał mu pozwolić jej odejść. To będzie jego ostatnie ostrzeżenie dla tej kobiety. Gdy następnym razem ją zobaczy, nauczy ją lekcji, której nie zapomni do końca życia. Całkowicie ją zmiażdży. Na razie pozwoli jej odejść.
"Czy mam zebrać o niej informacje?" zapytał jego asystent, który już podejrzewał, że Amy może coś knuć względem jego szefa, bo dlaczego inaczej pojawiałaby się dwa razy w ciągu dwóch kolejnych dni.
"Nie trzeba. Nie jest warta bycia moim wrogiem. Zapomnij o niej," oświadczył i odszedł.
"A co ze starcem, który ukradł?" zapytał jego asystent.
"Wypuść go i zwolnij tego, który podniósł rękę na tę kobietę," rozkazał.
"Zrozumiałem." Zanotował asystent.
Kiedy Amy zniknęła z pola widzenia najpotężniejszego człowieka w NorthHill, położyła dłoń na piersi i odetchnęła z ulgą. To była o włos ucieczka. Dlaczego musiała spotkać go dwa razy w ciągu dwóch kolejnych dni? Nie chciała problemów, ale wydawało się, że sama je na siebie ściąga. Dlaczego ocenił ją w ten sposób? Czy naprawdę myślał, że próbuje spotkać go celowo? Dlaczego miałaby to robić?
Amy pomodliła się, żeby już nigdy więcej go nie spotkać. Postanowiła zająć się swoimi sprawami. Będzie teraz unikać dużych zgromadzeń, bo wydawało się, że gdziekolwiek on jest, tam musi być tłoczno.
Amy poczekała chwilę, aż jej nienormalnie bijące serce się uspokoi, po czym weszła do centrum handlowego i kupiła czapki dla swoich dzieci. Były dość drogie, ale jeśli miało to uszczęśliwić dzieci, nie przejmowała się tym.
Kiedy wróciła do domu, jej sześcioro małych dzieci zgromadziło się wokół niej i radośnie ją przywitało.
"Czy ktoś zgadnie, co wam wszystkim kupiłam?" zapytała Amy, siedząc w salonie ze swoimi sześciorgiem dzieci.
Wszystkie zaczęły zgadywać różne rzeczy, podczas gdy Amy ciągle mówiła "nie". Były tak sfrustrowane, że w końcu poprosiły Amy, żeby po prostu im powiedziała.
"Więc nikt nie zgadł, tak?" zapytała Amy, a maluchy po prostu przyznały się do porażki.
"Czapkę," powiedziała nagle Debby, która była cicho i obserwowała wszystkich podczas zgadywania.
"Mądra dziewczynka!" pochwaliła ją Amy i powiedziała: "To czapka."
Dzieci były zachwycone i zaczęły przymierzać czapki. Amy musiała rozdzielić je na damskie i męskie, gdy zobaczyła, że wybierają je przypadkowo. W końcu każde dziecko miało na głowie piękną czapkę. Były szczęśliwe i dziękowały Amy. Nawet zawsze cicha Debby podziękowała.
Następnego dnia Amy ubrała się i poszła do pracy. Po drodze do swojego biurka spotkała Abe'a i mimo tego, co wydarzyło się wczoraj, uprzejmie go pozdrowiła.
Abe zignorował jej powitanie i powiedział: "Dyrektor generalny jest w biurze, zgłoś się tam natychmiast."
"Rozumiem," powiedziała Amy i gdy tylko położyła torbę na swoim biurku, udała się do gabinetu.
Zapukała delikatnie, ale nie było odpowiedzi. Zanim zdążyła zapukać drugi raz, drzwi otworzyły się same. Pomyślała, że to muszą być te nowoczesne drzwi.
Amy miała na sobie biurową spódnicę do kolan i białą koszulę z długim rękawem. Jej ciemne, długie włosy sięgały powyżej karku. Miała na sobie wysokie obcasy i ogólnie wyglądała uroczo i schludnie.
Kiedy zobaczyła mężczyznę siedzącego w gabinecie dyrektora, odetchnęła z ulgą. Przynajmniej nie będzie musiała dziś długo stać.
Mężczyzna był pochylony nad swoim laptopem Apple, jakby był zajęty. Amy nie wiedziała, czy powinna się odezwać, czy nie, bo wydawał się zajęty, ale nie mogła też po prostu stać bez słowa.
"Dzień dobry, proszę pana. Jestem Amy Owen, nowa pracownica w..."
"Proszę usiąść," przerwał jej, nie odrywając wzroku od laptopa. Kilka sekund później odsunął laptop na bok i ich spojrzenia się spotkały.
Przesuń w górę, aby kontynuować
