passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Before You Called Me Beautiful - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Before You Called Me Beautiful

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Ava siedziała samotnie na skraju stołówki, dłonie zaciskając mocno wokół plastikowej łyżki, a białe kłykcie jej uchwytu były jedynym, co trzymało ją w bezruchu. Wokół niej hałas był ogłuszający—kliki się formowały, tace brzęczały, śmiech przeszywał powietrze jak drobne noże.

„To wciąż najgorsze miejsce w całym tym cholerstwie”, mruknęła Ava pod nosem, kiedy wsunęła się w róg stołówki, z pochyloną głową, tacą w dłoni.

Nikt nie spojrzał. Nikt nie musiał. Ta sala już ją znała.

Ułożyła się na krześle, mocno ściskając nogi, kurcząc się w sobie. Hałas był głośny—skrzypienie plastikowych krzeseł, trzaskanie tac, śmiech w każdym kącie—ale ona słyszała pod tym tylko krzyki przeszłości.

Skośne spojrzenia. Szepty. Chwile, które dla innych znaczyły nic, a dla niej wyżłobiły się jak noże.

Jej taca leżała przed nią, prawie nietknięta. Wpatrywała się w kubeczek budyniu w rogu, którego foliowa przykrywka łapała światło przy każdym drgnięciu stołu.

„Zawsze bierzesz budyń?” — odezwał się nagle głos. To była znowu Diana, siadająca naprzeciw niej tak, jakby to nic nie znaczyło.

Ava mrugnęła. „Co?”

Diana skinęła głową w stronę kubeczka. „Nigdy go nie jesz. Ale zawsze tam jest.”

Ava spojrzała w dół, dłubiąc łyżką w folii. „Nawet nie lubię budyniu.”

Diana przekrzywiła głowę. „To po co go bierzesz?”

Ava zawahała się. Przełknęła ślinę. „Chyba z przyzwyczajenia. Były dni, kiedy… kiedy jedzenie było jedyną rzeczą, która nie bolała.”

Słowa wyszły ciszej, niż chciała. Diana się nie zaśmiała. Nie powiedziała też „przepraszam”.

Tylko odchyliła się na krześle i powiedziała: „No to… bierz dalej. Nawet jeśli nie zjesz. Pieprzyć wszystkich innych.”

I po raz pierwszy tego dnia Ava się uśmiechnęła. Tylko trochę.

Dźwięk skrzypiących na linoleum trampek sprawił, że jej żołądek się ścisnął. Włosy na ramionach stanęły dęba.

Ava nie musiała patrzeć w górę. Znała ten głos aż za dobrze. Jej dręczyciel, jej koszmar, jej Jace.

„Nadal zjadasz swoje uczucia, co?” — powiedział, strzelając w jej kubeczek budyniu tak mocno, że przewrócił się i z mokrym plaśnięciem wylądował na środku jej tacy, rozbryzgując puree ziemniaczane i tajemnicze mięso.

Śmiech wybuchł natychmiast. Za głośny. Za szybki. Jak scena odtwarzana w kółko.

Stół po prawej pochylił się bliżej, by lepiej widzieć. Ktoś szturchnął kolegę i szepnął: „Jest taki bezlitosny.”

Ava się nie ruszyła. Jej serce waliło o żebra jak wojenny bęben. Głosy wokół niej zamieniły się w szum. Ale jej ręce się nie trzęsły.

Nie tym razem. Powoli podniosła wzrok. Ich spojrzenia się spotkały.

Uśmieszek Jace’a nie schodził mu z twarzy, ale nie był już cały. Nie tak, jak kiedyś. Zadrżał—tylko odrobinę. Wystarczająco, by to dostrzegła.

Coś w jego oczach nie pasowało do uśmiechu.

Mrugnął, wytrącony z równowagi na sekundę, jakby to ona patrzyła przez niego.

Nie powiedziała nic. Po prostu patrzyła. Miała zaciśniętą szczękę. Płonącą klatkę piersiową. Jej przeszłość i teraźniejszość zderzały się w najgorszy możliwy sposób.

To on odwrócił wzrok pierwszy. I chwila minęła. Ale coś w niej się zmieniło. Nie płakała. Nie uciekła.

Siedziała w ciszy, która nastała, otoczona echem swojej nastoletniej wersji. A kiedy zadzwonił dzwonek, podniosła się, wyrzuciła tacę i wyszła ze stołówki, jakby miała pełne prawo oddychać.

Później tego popołudnia, gdy rozpakowywała stary plecak w swoim pokoju—swoim licealnym pokoju—znalazła coś głęboko wsuniętego do jednej z przednich kieszeni.

Złożony kawałek papieru z zeszytu.

Zużyty. Rozmazany na rogach.

Powoli go rozłożyła, a jej oddech zamarł, gdy zobaczyła, co to jest. Szkic Jace’a.

Narysowany ołówkiem, ostrymi pociągnięciami i cieniami. Jego oczy skupione, szczęka zaciśnięta, ta wersja niego, którą podpatrywała, gdy nie patrzył.

Pamiętała dokładnie ten dzień, kiedy go rysowała—sama w bibliotece, schowana w najdalszym rogu, bo nie chciała, żeby ktoś zobaczył. Studiowała go z pamięci, próbując uchwycić sposób, w jaki opierał się o szafkę, jakby świat był mu coś winien.

I miała go wyrzucić. Myślała, że to zrobiła. Ava wpatrywała się w rysunek, mocniej zaciskając palce na brzegach. Chciała go podrzeć na pół. Powinna była.

Ale coś ją powstrzymało.

Zamiast tego ostrożnie go złożyła i wsunęła z powrotem do kieszeni. Nie rozumiała dlaczego.

Tego wieczoru na zewnątrz rozszalał się wiatr. Liście szumiały. Stare zasłony tańczyły na przeciągu. Leżała w łóżku, wpatrzona w sufit, a jej serce wciąż nosiło w sobie kawałki stołówki.

Nie wiedziała, co się dzieje—dlaczego tu jest, co ma naprawić, ani jakim cudem ta historia należy do niej.

Stuk.

Usiadła. Kolejny stuk. Cichy. Ledwo słyszalny. Odwróciła się w stronę okna. Zasłony falowały, jakby ktoś właśnie przeszedł obok nich.

Ostrożnie podeszła, serce biło coraz mocniej z każdym krokiem. Jej palce zacisnęły się na tkaninie zasłony i odsunęła ją na bok.

Noc patrzyła na nią—cicho, nieruchomo. Nikogo tam nie było. Ani cienia. Ani sylwetki. Ani dźwięku. Tylko szept wiatru i nikłe światło latarni.

Ale jej oddech zamarł, gdy opuściła wzrok na szybę.

Tam—na wysokości oczu—wyryte w oknie najdelikatniejszym zarysowaniem, ledwie widoczne, jeśli światło padło pod odpowiednim kątem…

Jedno słowo. „Przepraszam”.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Ava nie spała. Nie naprawdę. Nie z tym słowem wypalonym w jej umyśle—„Przepraszam”, ledwo wyrytym na szybie jej sypialnianego okna jak szept ducha. Wpatrywała się w nie przez godziny, palcami wciąż na nowo muskając zimne szkło, próbując przekonać siebie, że to był tylko figiel światła.

Ale nie był. I to przerażało ją najbardziej.

Teraz, pod oślepiającymi światłami sali gimnastycznej, wszystko wydawało się głośniejsze—pisk butów na wypolerowanej podłodze, gwizdki przeszywające powietrze, uderzenia piłek do zbijaka i echo nastoletnich głosów. Ale nic z tego nie zagłuszało szumu w jej głowie.

Ava stała przy linii końcowej, z założonymi rękami, próbując zniknąć za rzędem wyższych dziewczyn.

„Rozsypcie się!”—wrzasnął trener. „I tym razem bez oszustw!”

Nie zauważyła, jak podszedł.

Stopa Jace’a zahaczyła o jej kostkę właśnie wtedy, gdy ruszyła do przodu. Straciła równowagę i upadła ciężko na podłogę, kolana uderzyły z ostrym hukiem w drewno. Śmiech rozbłysnął jak fajerwerki.

„Och, przepraszam,” rzucił za jej plecami, udając zaskoczenie. „To podłoga cię potknęła, czy znowu twoja waga?”

Dłonie ją piekły. Twarz płonęła.

Te słowa już nie spływały po niej jak dawniej. Nie, tym razem wbiły się głęboko.

Po lekcji próbowała jak najszybciej dostać się do swojej szafki, ale on już tam był, oparty o metal jakby korytarz należał do niego.

Czekał, aż się zbliży, wtedy pchnął ją ramieniem, a jej książki rozleciały się po podłodze.

„Ups,” powiedział, oczy mu błyszczały. „Śliskie ręce, co nie, grubasku?”

Korytarz śmiał się razem z nim. A może nie. Ava już nie potrafiła odróżnić.

Schyliła się po książki, serce waliło jej tak mocno, że aż bolało. Ale kiedy się wyprostowała, dostrzegła to—ledwie mignięcie, ale wystarczyło.

Uśmiech Jace’a zgasł w sekundę, gdy jego koledzy nie patrzyli. Zaciął szczękę. Oczy uciekły w podłogę.

I wyglądał... pusto. Po raz pierwszy Ava poczuła nie tylko złość. Była ciekawa.

Co, u diabła, działo się za tą maską?

Tego wieczoru, gdy wszyscy już wyszli ze szkoły, Ava została, udając, że wiąże but, sprawdzając torbę. Poszła za nim—cicha jak myśl.

Nie zauważył.

Na tylnym parkingu za salą gimnastyczną zatrzymał się. Sam.

Stał tam kilka minut, ręce zaciśnięte w pięści po bokach, oddychał ciężko jak po przebiegnięciu kilometra. Nie patrzył na nic. Po prostu... stał. Jakby czekał na coś, co nigdy nie nadejdzie.

I przez chwilę Ava zobaczyła to: chłopca pod całą tą okrutnością. Presję. Wściekłość.

Ale wtedy zabolała ją pierś, a siniaki w pamięci przypomniały—ten chłopak wciąż ją ranił. Wciąż łamał jej kawałki tylko dlatego, że mógł.

Coś w niej pękło. Dawniej milczała. Ale nie była już tą samą dziewczyną.

Nawet jeśli utknęła w ciele, którego nienawidziła—okrągłym i małym, niewidzialnym, a zarazem zbyt widocznym, ciele, przed którym odwracała wzrok w przymierzalniach nawet mając trzydzieści lat i będąc „sukcesem”—nie była już tą samą osobą.

Miała dość kurczenia się.

Następnego ranka korytarz wrzał zwyczajnym hałasem—trzaskiem szafek, pękaniem gumy, brzęczeniem telefonów pod ławkami. Ava stała prosto, z uniesioną brodą, serce łomotało, gdy dostrzegła go przy swojej szafce.

Tym razem nie czekała, aż do niej podejdzie. Ruszyła prosto, szczęka zaciśnięta, spojrzenie twarde.

„Jace.” Odwrócił się, zaskoczony, że użyła jego imienia.

„O, co teraz?” burknął. „Zamierzasz się popłakać na moje buty?”

„Nie,” odparła ostro. „Ale myślę, że czas przestać udawać, że mnie nie widzisz.”

Prychnął, rozglądając się, jakby wszystko to było poniżej jego godności. „Po co w ogóle istniejesz?”

Te słowa ugodziły ją, szybko i mocno. Ale nie powaliły jej. Przeciwnie, zapłonęła ogniem. Nie była już tą małą dziewczynką—tą, która płakała w łazienkach i pragnęła zniknąć.

Od tamtej pory przeżyła całe życie. Zbudowała się z ruin, które po sobie zostawił. A teraz, stojąc przed nim, Ava nie widziała potwora. Widziała chłopca, którego złamano, zanim nauczył się być dobrym.

Zobaczyła prawdę—przemoc nie brała się z siły. Płynęła z bólu.

Ale to jej nie usprawiedliwiało.

Jego plecy uderzyły o szafkę z głośnym, metalicznym hukiem, który poniósł się po korytarzu. Uczniowie zamarli. Szepty ucichły. Ale Ava nie drgnęła.

Zrobiła krok bliżej, pierś unosiła się szybko, lecz pewnie.

„Żeby ci przypomnieć,” powiedziała, głos drżał, ale był nieugięty, „że nie możesz mnie wymazać tylko dlatego, że coś przy mnie czujesz.”

Jace nie zaśmiał się. Nie uśmiechnął. Po prostu wpatrywał się w nią—szeroko otwartymi oczami, lekko rozchylonymi ustami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Zaczęło się od szeptów.

Ava czuła je, zanim jeszcze dotarła do swojej szafki—ciche, ostrożne dźwięki, które podążały za każdym jej krokiem, przytłumione głosy trzepoczące za jej plecami niczym skrzydła ptaka gotowego do lotu.

To był śmiech, który cichł, gdy tylko odwracała głowę, szepty opadające jak kurz osiadający na podłodze. Coś się działo, coś ostrego i brzydkiego.

Czuła to w powietrzu, elektryczne napięcie, które sprawiało, że skóra ją swędziała, jakby wchodziła w pułapkę, do której już sto razy wcześniej weszła.

Ava nie musiała się rozglądać, żeby wiedzieć, że ją obserwują. Nie liczyło się to, że nie widziała ich twarzy ani nie słyszała ich słów. Czuła to w kościach, tę cichą okrutność, która zdawała się podążać za nią wszędzie.

Zatrzymała się przed szafką, zmuszając ciało do opanowania, oddech przyspieszony, gdy kręciła tarczą zamka.

Znajoma blacha zaskrzypiała, zawiasy jęknęły. Ale gdy drzwi się rozwarły, jej wzrok padł na coś, co sprawiło, że zamarła.

Tam, przyklejona do wewnętrznej strony drzwiczek szafki, była różowa, serduszkowa karteczka samoprzylepna.

„ZATAŃCZYSZ ZE MNĄ? —JP”

Żołądek ścisnął jej się, ale nie z ekscytacji ani romantycznego dreszczu. Nie, to było coś gorszego. Mdły, dobrze znany rodzaj strachu. Już wiedziała, co to znaczy.

To pytanie nie było zaproszeniem—było wyzwaniem. Grą. Taką grą, w którą wszyscy z nią grali, którą wszyscy lubili oglądać, taką, która robiła z niej pośmiewisko.

Zacisnęła szczękę, mocno przygryzając zęby na nagłym przypływie złości, od której zęby wydawały się ostrzejsze. Śmiech, który rozbrzmiewał w korytarzu, tylko potęgował jej niepokój.

To był dźwięk, od którego nie mogła uciec. Ręce drżały jej wzdłuż ciała, ale zmusiła je, by pozostały nieruchome. Spokój, powtarzała sobie. Nie daj im niczego.

Ale było już za późno.

„Ava! Tam jest!” ktoś krzyknął, głosem wysokim i kpiącym, wystarczająco głośno, by usłyszał cały korytarz.

Serce opadło jej do żołądka, ale nie odwróciła się od razu. Wzrok utkwiła w karteczce, różowy papier wyśmiewał ją niewinną czcionką.

A potem się odwróciła.

Jace Preston szedł w jej stronę, tłum rozstępował się przed nim. Otaczała go zwykła świta—dziewczyny i chłopcy, którzy żyli dla takich dramatów, którzy ponad wszystko kochali robić z innych pośmiewisko.

Wyglądał, jakby miał cały czas świata, podchodził do niej z tą swoją zuchwałą, wyćwiczoną miną, która zawsze sprawiała, że miała ochotę skulić się i zniknąć.

Zatrzymał się tuż przed nią, tłum zamknął się za nim, ściana wyczekujących twarzy. Telefony już były uniesione, rejestrując tę chwilę. Wszystko aż nazbyt znajome.

„Więc,” powiedział Jace głośno, głos ociekał udawaną słodyczą, „chcesz zatańczyć z chłopakiem swoich marzeń?”

Korytarz wybuchł westchnieniami i chichotami. To samo za każdym razem. Czuła już, jak gardło jej się zaciska, jak powstaje gula, ale nie odwróciła wzroku.

Patrzyła prosto na niego, przez całą tę pewność siebie, przez żałosną maskaradę, którą odgrywał. Nie mogła pozwolić mu zobaczyć, jak się cofa. Nie da mu satysfakcji widoku, jak się kurczy pod jego spojrzeniem.

I mimo wszystko—mimo każdej wyciągniętej lekcji, mimo każdej porcji pancerza, którą wokół siebie zbudowała—jej serce zadrżało. Choćby na sekundę. Ale tyle wystarczyło. Pęknięcie, krótka chwila słabości. Wystarczająco, by ją rozzłościć.

Wykonała krok naprzód, podnosząc brodę, głos miała pewny, gdy odpowiedziała.

„Jasne,” powiedziała głośniej, niż zamierzała, ale wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. „Założę nawet koronę.”

Słowa zawisły w powietrzu, ostre i cięte. W żołądku wszystko jej się przewracało, ale zmusiła się, by utrzymać jego spojrzenie, by zobaczył, jak stoi wyprostowana.

„Bo wtedy,” ciągnęła, tonem zimniejszym, ostrzejszym, „kiedy mnie upokorzysz na oczach wszystkich, będziesz dokładnie wiedział, co zniszczyłeś.”

Korytarz ucichł. Śmiech ucichł, westchnienia zamarły. Zapanowała pauza, niezręczna cisza, która trwała dłużej, niż powinna. Nawet telefony lekko opadły, jakby nie były pewne, czy nagrywać tę zmianę w scenariuszu.

Uśmiech Jace’a zadrżał, choćby na moment. Pewny błysk w jego oczach przygasł, zastąpiony czymś innym. Zdziwieniem. Najdrobniejszą rysą na jego fasadzie.

Mrugnął, jakby próbował przetrawić jej słowa, jakby nigdy nie spodziewał się takiej odpowiedzi.

Przez ułamek sekundy milczał, zastygł. Świat jakby się zatrzymał, czekając, aż zdecyduje, co zrobić dalej.

Ale gdy odezwał się ponownie, głos miał cichszy, łagodniejszy.

„Myślisz, że chcę cię upokorzyć?” Słowa skierowane były do niej, nie do tłumu. Przez chwilę, jakby przestał odgrywać rolę.

Ava zamrugała, zaskoczona. Nie spodziewała się, że zabrzmi w ten sposób. To nie była zwykła, jadowita kpina. Było w jego głosie coś… ludzkiego. Coś… niemal wrażliwego.

Ale zanim zdążyła zebrać myśli, by odpowiedzieć, zaśmiał się.

To nie był cichy śmiech. Nie był to żart dzielony między dwojgiem ludzi. Nie, był głośny. Ostry. Okrutny.

Śmiech odbijał się od ścian, sprawiając, że włosy z tyłu szyi stanęły jej dęba. Słyszała ten śmiech setki razy, ale teraz brzmiał inaczej.

Jakby nie był już wymierzony tylko w nią. Jakby śmiał się też z siebie, w sposób, którego nie potrafiła pojąć.

I w tej chwili Ava zrozumiała coś, co wiedziała od zawsze: to nigdy nie chodziło tylko o nią. Nigdy nie chodziło tylko o nią. Jace był też żartem. A może, tylko może, nie musiała już grać w jego grę.

Ale gdy tłum znów wybuchł śmiechem, gdy uśmiech Jace’a powrócił i telefony znów zaczęły robić zdjęcia, nie mogła pozbyć się wrażenia, że tak naprawdę nic się nie zmieniło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Before You Called Me Beautiful

Before You Called Me Beautiful

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa