Jasmine
Wściekłość we mnie wzrastała, gdy obserwowałam, jak Hardin robił to samo, co mu się podobało, znęcając się nad innymi.
A co gorsza, osobą, którą on znęcał się była moja przyjaciółka Nadia. Nienawidziłam, że musiał być taki, a widok zażenowania na twarzy Nadia straszliwie mnie bolał.
Jedyne przewinienie, jakie Nadia popełniła tym razem, było przypadkowe wylać sok na buty Hardina. W pełni zdawałam sobie sprawę, że każda odpowiedzialna osoba, która nie jest Hardinem, zrozumiałaby, że to było po prostu nieporozumienie i przemilczała. Ale on nie był taki.
Był okrutny jak bestia.
"Nie tylko wlałeś mi sok, ale próbowałeś to wytrzeć swoją serwetką, która jest tak samo brudna, jak ty sam. Czy ty nie jesteś głupi?" Usłyszałam, jak Hardin krzyczał, a każde jego słowo wbiło mi się w skórę.
Nie rozmawiał z moją osobą, ale czułam, przez co Nadia przechodziła w tam momencie.
Mój wzrok szybko przemknął po sali, zauważyłam, że wszystkie oczy w kawiarni były skierowane na Nadia. Ich spojrzenia promieniowały kpiny.
"Przepraszam. To było... naprawdę nie wiedziałam. Po prostu wyślizgnęło mi się..." Jadący kropelki potu już zebrały się na jej czole, oczy miała mocno wilgotne. Jej usta drżały, a widziałam tylko, jak ktoś popada w obniżenie psychiczne z powodu jednej osoby. Hardina.
"Po prostu zamknij się!" Hardin przerwał jej gwałtownie, "nie masz prawa przerywać, kiedy jeszcze mówię."
Obracając się do swoich przyjaciół z zdezorientowanym wyrazem twarzy, "ciekawe, skąd ta szkoła wybiera tych zbiorowisk biedaków", słyszałam, jak mówił z obrzydzeniem w głosie.
Krew we mnie wrzała, słuchając każdego jego brednie. Jedyna rzecz, jaką wtedy chciałam zrobić, to postawić go na swoim miejscu.
Myśląc, że kiedyś miałam na niego zadurzenie w podstawówce, skrzywiłam się wewnętrznie.
On naprawdę nie był taki. I kiedy przechodził, tam w podstawówce, była z nim ta pozytywna energia.
Jego czarne włosy nadal były tak lśniące, jak zawsze, i piękne, błękitne oczy.
Niewątpliwie był przystojny jak diabli.
Gdyby nie był oprawcą, mogłabym przysiąc, że zrobiłabym wszystko, co w mojej mocy, żeby go mieć.
"Wzbudzasz we mnie wstręt, tego rodzaju incydent nie powinien się już więcej powtarzać. W przeciwnym razie sprawię, że będziesz musiał wytrzeć podłogę swoimi śmierdzącymi gaciami", odezwał się jego głos i przerwał mi zadumę.
To było właśnie to punkt, kiedy już więcej nie chciałam tego znosić.
Oczekiwałam, że to Nadia postawi go na swoim miejscu. Ale zamiast tego, płakała i mamrotała słowa, "Przepraszam".
"Nawet powietrze wokół mnie zaczyna się psuć dzięki twojemu językowi. Jesteś taki..."
"Po prostu zamknij się!" Tym razem to ja byłem, wreszcie podnosząc głos do Hardina. Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, co robię, ale w głębi duszy wiedziałam, że powinnam kontynuować.
Czułam na sobie przenikliwe spojrzenia ludzi, z ich otwartymi ustami. To nie było dalekie od tego, czego się spodziewałam, bo nikt nigdy nie odezwał się do Hardina.
Wszyscy widzieli go jako boga szkoły, tak jak ja. Przynajmniej zanim jego zły stosunek do innych nie stał się tak nie do wytrzymania.
Oprócz spojrzeń ludzi, które były na mnie skierowane, były takie, które były intensywne. To były spojrzenia Hardina.
Jego błękitne, przenikliwe oczy z pewnością dobrze go przedstawiały.
Z tego, jak stałam, czułam roszczeniową aurę, która z niego promieniowała. Tak naprawdę nie musiał znęcać się nad innymi, żeby zdobyć szacunek, jeśli tego pragnął. Było to oczywiste, że go zasłużył, mając krew Alfy. Ale z pewnych powodów znalazł się na tej drodze.
"Czy sobie żartowałeś, czy źle usłyszałem?" Z niedobitkiem śmiechu wylotem z jego ust, zapytał.
"Jeżeli nie słyszałeś, mogę zaoszczędzić ci trudu myślenia. Powiedziałem, żebyś się zamknął!"
Wiedziałam, że moje słowa dosięgły mocno, patrząc na to, jak jego skóra stała się czerwona.
Był wściekły. Prawdopodobnie nigdy nikt nie mówił do niego w ten sposób, i mimo że czułam się z siebie dumna, bałam się.
Starałam się, żeby tego nie pokazywać, ale we mnie toczyła się ta wojna.
Odgłosy rozmów napełniły kawiarnię momentalnie, i słyszałam większość tego, co mówiono.
"Hardin na pewno przyprowadzi ją do końca," usłyszałam, jak ktoś mamrocze, i poczułam niesmak.
Wszyscy zdawali sobie sprawę, jak bardzo Hardin lubi znęcać się nad innymi, a najmniejsze, co mogliby zrobić, to wesprzeć mnie, gdy stanęłam w jego obronie.
Wbrew temu, co myślałam, fantazjowali na temat mojego końca. Może dlatego, że był synem Alfy, bo wciąż nie widziałam powodu, dlaczego ludzie szli na skraj, tylko aby zdobyć jego przychylność.
"Skąd czerpiesz odwagę, by nawet odważyć się do mnie mówić? Nie boisz się?"
"O daj mi spokój z tymi słowami," odparłam.
"Nie możesz nic, jesteś nikim. Jesteś bezwartościowa. Jesteś niepewna, a jedyną wartość widzisz w znęcaniu się nad innymi. Psychopatą, takim jesteś."
Moje słowa go zdenerwowały do tego stopnia, że jego żyły były widoczne na skórze. Miażdżącegnęł się swoimi pięściami, zęby stiskane z gniewem.
Gdyby mógł, pewnie by mnie pożarł. Ale jeśli bym się nie odezwała, Nadia czułaby się gorzej, niż już był.
Cała szkoła wyśmiewałaby się z niej przez długi czas, dotycząc brudnych słów, które Hardin jej wyrzucił. Ale teraz na pewno będziemy mieli inną historię do opowiedzenia.
I nawet jeśli by go zmobilizował, czego wątpię, ponieważ moje słowa sprawiły, że stał się słaby. Plotki nadal będą krążyć wokół jego samego zażenowania.
Wtedy zauważyłam, że Nadia wybiegła z kawiarni ze łzami w oczach.
"Nie mam już czasu, aby spędzać z tobą. Po prostu nie jesteś tego wart. Więc sobie odchodzę," skinęłam głową, a potem odwróciłam się, zanim mnie zatrzymał.
"A co próbujesz zrobić? Odejść? Nie, jeszcze nie skończyłem z tobą." Odezwał się, a ja przełknęłam ślinę.
"Boli mnie, że muszę rozmawiać z kimś takim jak ty. Jesteś nikim, który ewidentnie nie zasługuje na to samo powietrze, które jestem ja."
"Jestem pewien, że twoi głupi rodzice zgodzą się w swoim wnętrzu, że jesteś pomyłką, bo wolałbym mieć dziecko znalezione w śmietnikach niż ciebie."
Słowa, które wyrzucił mi wtedy, dotarły do mnie i spowodowały pęknięcie w moim sercu. Zranienie było tak wielkie, że słyszałam, jak pękam na pół.
Starałam się jak najlepiej ukryć swoje emocje, ale łzy i tak zdołały mi wypłynąć i spłynąć po moich policzkach.
"Jeszcze nie skończyłem z tobą, a już płaczesz? Czemu nie pomyślałaś, zanim otworzyłaś swoje brudne usta?"
"Nie jestem tego wart bro, nie męcz się dla niej", wyjadł Alex, przyjaciel Hardina, a jego brat blizniak, Sandro, poparł go.
"Myślę, że jej rodzice muszą się zaginać i zakładać długi tylko po to, żeby móc się nią zająć," dodał Sandro.
"Jestem pewien, że jest na stypendium. Sprzedanie wszystkiego, co ma, nie wystarczyłoby na pokrycie jej opłat. Nie widzisz, jakie ona ma tanie ubrania?" Zakrzyknął Hardin, podczas gdy ja stałam tam, nie wypowiadając słowa.
"Pokojówki w moim domu wyglądają zdrowiej niż ona..."
"Nie obchodzi mnie to, co mówisz", odzywam się, próbując uchronić się przed większym bólem. "Nawet jako biedna, znam swoją wartość i nie muszę walczyć z kompleksami tak jak ty."
"Wartości?" Zaśmiał się szyderczo.
"Mogę specjalnie odciąć cię od korzystania ze stypendium, i sprawić, że poliżesz moje buty językiem," uśmiechnął się do mnie.
Już nie zwracałam uwagi na jego szyderstwo, i próbowałam odejść. Ledwo zdążyłam przejść kilka kroków, kiedy złapał mnie i zaczął ciągnąć w stronę drzwi kawiarni.
Próbowałam się uwolnić z jego chwytu, ale było to niemożliwe.
Wypychając mnie przeciw ścianie pustego klasy, podszedł do mnie z czerwonymi oczami.
"Pozwól, że dam ci to ostatnie ostrzeżenie, nigdy nie wolno ci wtrącać się w moje sprawy", warczał na mnie.
"Obiecuję ci, że sprawię, że twoje życie będzie nieszczęśliwe, a twój pobyt w tej szkole będzie piekłem. Przyjście dziś do kawiarni to najgorszy błąd, jaki popełniłaś w swoim życiu, i mogę ci obiecać, że będziesz żałować tego w każdym powietrzu, które zechcesz wdychać."
"Głupia", przeklinał potem, mocno popchnął mnie w stronę ściany i odszedł.
Łzy wylały się całkowicie, gdy patrzyłam, jak zatrzasnął drzwi za sobą.
Nie miałam pojęcia, w co się pakowałam, ale mogłam tylko życzyć sobie, że wszystko, co się działo, nie było prawdą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział 2
Hardin
Nadal byłam w szoku po tym, co się wydarzyło w kafeterii szkolnej.
Przez wszystkie moje lata jako Króla Wszystkich Męczenników, nie pamiętam, żeby ktokolwiek odważył się mówić do mnie z taką zuchwałością, jak ta dziewczyna dzisiaj w kafeterii.
Jakim prawem ona miała odważać się mnie wyśmiać?
Czy nie wiedziała, kim jestem?
Oczywiście że wiedziała. Wszyscy w All Martyrs High wiedzieli, kim jestem. Byłem pewien, że moje imię sprawiało, że się trzęśli.
Ale to w połączeniu z tym, że jestem synem Alfy.
Praktycznie niemożliwe było, żeby ktokolwiek nie wiedział, kim jestem, chyba że żyli pod kamieniem.
Jak śmiała?
Nie mogła mieć więcej niż pięć stóp cztery cale i choć miała kształty, które przyciągały, z dużymi zielonymi oczami przypominającymi trawę w słoneczny dzień i niewinną twarzą, która sprawiała wrażenie, że nie potrafi mówić, ta kurwa miała naprawdę głośne usta.
"Wciąż o niej myślisz ze szkoły?" - zapytał Alex, kiedy zmierzaliśmy do domu, i na początku potrząsnąłem głową, zły na to, że nadal miała moc, aby zajmować moje myśli tak długo po naszym zmaganiu w kafeterii.
Well, she had insulted me and stood up to me in front of the entire school. So yes! It was something to think of.
Nikt nigdy tego nie robił. Przynajmniej nie do mnie. Nikt nawet nie mógł oddychać, kiedy mu nie pozwalałem.
Gdyby tylko wiedziała, że jej popis w imię wyróżniania się tylko wprowadził ją na moje pole widzenia. I przysiągłem, że sprawię, że jej życie zamieni się w piekło.
"Jak nigdy wcześniej jej nie zauważyłem? Chyba dlatego, że jest nikim" - pomyślałem ironicznym tonem
Mysląc głębiej, zdałem sobie sprawę, że widziałem ją wcześniej. Nie przyciągnęła mojej uwagi tylko dlatego, że była biedna.
Czy była członkiem stada Morales? Jeśli tak, to łatwo będzie ją znaleźć i uporać się z nią, zarówno w szkole, jak i poza nią.
Nie miała pojęcia, na co się właśnie zdecydowała. Ale niedługo się przekona. Jedną rzecz, którą się nauczy, będzie to, że nigdy nie złamię swoich obietnic ani groźb. I mam zamiar zrujnować jej życie.
"Kim ona jest?" - zapytałem Alexa i ten uśmiechnął się złośliwie.
„Wiedziałem, że będziesz chciał o niej wiedzieć. Jasmine Scott. Jest w naszej klasie. Jest świetna, choć.”
Przywaliłem oczami na te słowa.
"Naprawdę mnie to nie obchodzi, Alex, i myślę, że to nie jest moja sprawa."
Mialem tylko jedno związane z dziewczynami w szkole. Czy będą w stanie mi zrobić loda i rozłożyć nogi szeroko, żebym mógł zatopić swojego kutasa w ich wnętrzu i znaleźć ulgę.
Dziewczyny, których nie przeleciałem, były pewnie bezsensowne albo po prostu nie wiedziałem, że istnieją.
Dziewczyny takie jak Jasmine Scott wpadały w tę drugą kategorię.
Teraz postanowiła zwrócić na siebie uwagę i strasznie mnie złościć. Byłoby tak źle, gdybym pozwolił jej wyjść z tego bezkarnie z jej ostrym językiem.
Zapłaci za to, i zamierzam to zrobić ze smakiem.
Jasmine Scott bezmyślnie zrobiła mi zaoferowała się na zabawkę na resztę roku szkolnego. Uśmiechnąłem się na myśl o tym.
Jednak wciąż wzdrygałem się w sobie, uświadamiając sobie, że mojego kutasa czekał jej pochwowy bezwartościowy.
"Wydaje się, że będzie smakować dobrze tak czy siak" - mruknąłem, po czym uśmiechnąłem się złośliwie.
Wyglądała jakby jej cipka była smaczna i spokojna. Już teraz mogłem pomyśleć o kilku sposobach, żeby jej pokazać, że dostała się na drogę złej osoby. Bez wątpienia nie zapomni mojego imienia, Hardin Morales.
"Co jeszcze chciałbym wiedzieć, to kim są jej przyjaciele? Gdzie mieszka? Jakie ma zainteresowania? Czy jest członkiem stada? Czego nie znosi? Czy ma chłopaka? To są rzeczy, które chciałbym wiedzieć, Alex" - odezwałem się do niego, czekając na jego odpowiedź.
Skrzywił lekko brwi, po czym odpowiedział: "Załatwię sprawę i dam ci znać, Hardin".
Skinął głową, Alex się pożegnał, odwróciłem się i ruszyłem na obóz treningowy, żeby zobaczyć mojego ojca, Russo Moralesa, Alfa stada Morales.
Relacja między moim ojcem a mną była jak olej a woda. Stało się to gorsze w ostatnim roku i nic, co zrobiłem, nigdy nie wydawało się dla niego wystarczająco dobre.
Jeśli pobiegłem dziesięć mil, zapytał, dlaczego nie pobiegłem sto. Jeśli zająłem drugie miejsce w jakiejkolwiek aktywności, przypominał mi, że bycie Alfą nie toleruje żadnych oznak słabości.
Zdecydowałem się zrezygnować z prób spełnienia jego oczekiwań niedługo po śmierci mojej matki. A nasza relacja poszła na dół od tamtej pory.
Nie wiedziałem, co zrobić, żeby go uszczęśliwić i szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie to już.
Będę robił swoje, dopóki nie będę gotów zostać Alfa. Do tego czasu, niech inni sobie w dupę wsadzą.
"Ah! Hardin, jesteś tutaj. Witaj. Usiądź" - powiedział mój ojciec, ubrany w koszulkę i czapkę, która sprawiała, że wyglądał nie do poznania, gdy podszedłem do niego na ławce.
Głównodowodząc mu ukłon, poprawiłem plecak na plecach i usiadłem obok niego.
"Jak się masz, synu? Jak było w szkole dzisiaj?" - zapytał i powstrzymałem się przed przewracaniem oczami na te wszystkie uprzejmości.
Poważny wyraz twarzy mówił mi, że ma coś do powiedzenia.
"Szkola była okej. Jestem w porządku, a ty? Dlaczego poprosiłeś mnie o spotkanie tutaj?" - odpowiedziałem, zastanawiając się, jakie złe rzeczy tym razem zrobiłem, że dotarły do jego uszu.
Jedną z poważnych wad bycia synem Alfy było to, że wszyscy chcieli wiedzieć, co u mnie słychać.
Teraz, kiedy mam dziewiętnaście lat, wydawało się, że ich monitorowanie się zmniejszyło, ale nie zdziwiłbym się, gdyby ktokolwiek przyszedł i poinformował o mnie mojego ojca w nadziei, że zdobędzie jego faworytę.
Nie nazywano mnie czarnym wilkiem stada bez powodu
"Wzajemnie się nie rozumieliśmy od śmierci twojej matki. Nie myślisz tak?"
Moje oczy szeroko otwarły się w podejrzaniu, a moja czujność natychmiast wzrosła, ponieważ prawie wcale nie rozmawialiśmy o mojej matce od jej śmierci. Było to tematem, o którym ani ja, ani on nie mieliśmy odwagi rozmawiać. I nie sądziłem, że nagle mówi o tym teraz bez powodu.
"Co się dzieje?"
"Mam pewne wieści" - zrobił pauzę, a ja wpatrywałem się w niego z niecierpliwością. Moje oddychanie było tak ciężkie, że nawet je słyszałem.
"Dobra, mów" - odezwałem się, nie dając mu dokończyć długiej przerwy, jaką sobie wziął.
"Powiadomiłem cię, że mam inną kobietę".
Uniosłem brwi, zastanawiając się, do czego to zmierza. Byłbym głupi, gdybym spodziewał się, że nie będzie miał kogoś po śmierci mamy, ale aż tak mnie to drażniło.
Minęło zaledwie rok, a on już się ruszył. Wszystko to tylko dodatkowo utwierdziło mnie w przekonaniu, że go nienawidzę.
"Widzę inną kobietę i...?"
"Oświadczyłem jej się, synu. Ona przyjęła. Zamierzam się z nią ożenić. Ma córkę w twoim wieku i jestem pewien, że się dogadacie..."
Pozostałość jego słów zaginęła dla mnie, ponieważ mimo że patrzyłem na jego usta, słyszałem tylko trzy słowa.
"Zamierzam się ożenić".
Jak mógł? Mama nie odeszła jeszcze rok, a on już nie tylko inną widział, ale chciał się z nią ożenić?
Nigdy tego nie przyjmę. Nigdy!
"Hardin, powiedz coś" - powiedział, dotykając mego ramienia. Musiałem zebrać wszystkie siły, żeby nie krzyknąć, przesuwając się na bok, aby pokazać mu, jak bardzo go odrzucam. Ale wciąż położył tam swoją rękę.
Odepchnąwszy jego dłoń, wstałem, zaciskając ręce w pięści, próbując powstrzymać gniew.
"Odwołaj ten ślub, Tato. Bo zaakceptuję nową macochę i siostrę dopiero wtedy, gdy przestanę oddychać".
"Hardin!" - wrzasnął i uderzył się w mostek nosa, żeby się uspokoić. Ja, z drugiej strony, byłem wszystkim innym niż spokojny, moje ręce trzęsły się ze wściekłości.
Jak mógł zdradzić mamę?
"Jeśli nie chcesz problemów, to odwołaj ten ślub. Ponieważ nigdy nie zaakceptuję innej żony" - powiedziałem do niego, nie mając szacunku dla faktu, że był Alfa.
Zanim mógł coś więcej powiedzieć, uciekłem z obozu treningowego i pobiegłem w kierunku lasu.
Mama była siłą, która trzymała naszą rodzinę razem. A po jej odejściu, nic nie było takie samo. Nic już nigdy nie będzie takie samo.
Rzucając swój plecak pod drzewem wraz z ubraniami, przemieniłem się w swój ogromny wilczy kształt i kontynuowałem bieg, jak gdyby to mogło zmienić zdanie mojego ojca.
Jaka kobieta wyszła za mąż za mężczyznę, który dopiero co stracił żonę. Musiała być polującą na bogactwo przybłędą. Ona i jej córka. To było jedyne wytłumaczenie, jak mojego ojca zwiedziono do pomysłu kolejnego małżeństwa.
Miał już plany zastąpienia swojej żony inną kobietą rok po jej śmierci, kiedy dopiero co było wczoraj, gdy ona umarła. Moje serce się skręciło w bolesnym skurczu, gdy przypomniałem sobie o tej okropnej nocy.
Jak mógł ruszyć dalej, kiedy jest mi jeszcze tak przykro o niej myśleć?
Nigdy mu tego nie wybaczę. I nigdy nie zaakceptuję macochy ani siostry, niezależnie od tego, czy zawrze on małżeństwo czy nie.
Russo Morales może pożegnać się z pokojem, który mu podarowałem, wtedy kiedy przyprowadzi zastąpienie i jej dziecko do naszego domu.
Zamierzam sprawić, że ich życie stanie się bardzo trudne, i zamierzam to zrobić.
Przesuń w górę, aby kontynuować