passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Darling, You Lose - Rozdział #4 - autor itsvlada

Darling, You Lose

/

Rozdział 4

Rozgrywka Mocy

Wielka sala balowa Ritza tętniła przepychem. Kryształowe żyrandole migotały jak gwiazdy, rzucając złotą poświatę na salę, gdzie gromadziła się śmietanka towarzyska Chicago. Dźwięk stukających się kieliszków szampana i delikatny szmer muzyki klasycznej wypełniały powietrze, podkreślając szeptane rozmowy o bogactwie, władzy i skandalach.

W centrum tego wszystkiego stał Alexander Hartley, będący uosobieniem sukcesu. Jego skrojony na miarę smoking w kolorze północnej nocy podkreślał szerokie ramiona, a charakterystyczny uśmieszek emanował pewnością siebie. Obok niego stała Vivienne, jej ramię było zaborczą obręczą wokół jego. Jej złota suknia błyszczała w świetle, a diamentowy naszyjnik był równie olśniewający.

"Uśmiechnij się, kochanie", zagruchała Vivienne, przytulając się do niego. "Jesteśmy parą, którą wszyscy chcą naśladować".

Alexander spojrzał na nią rozbawiony. "Wszyscy już wiedzą, że jesteśmy nietykalni".

I wierzył w to. Hartley Enterprises prosperowało, dominując zarówno na rynku technologicznym, jak i luksusowym. Jego nazwisko było synonimem ambicji, wpływów i bogactwa. Zdrada jego byłej żony, Eleny, była odległym wspomnieniem. Jej odejście było jedynie wybojami na drodze, niczym więcej.

Gdy popijał whisky, głos w pobliżu szepnął: "Nie mogę uwierzyć, że są teraz zaręczeni. Myślisz, że ma jakiś kontakt z... nią?"

Uśmieszek Alexandra zachwiał się, ale tylko na moment. Nie musiał się odwracać, by wiedzieć, do kogo odnosi się "ona". Elena Hartley - kobieta, która opuściła jego życie pięć lat temu bez słowa pożegnania. Nie miał od niej wieści i wolał, żeby tak zostało.

Ale jakby przywołana samym wspomnieniem jej imienia, na sali zapadła cisza. Cichy szmer głosów zamilkł, zastąpiony podskórnym napięciem.

"Czy to... Elena Hartley?" ktoś szepnął.

"Nie, to niemożliwe. Zniknęła lata temu".

Alexander zmarszczył brwi, odwracając się w stronę zamieszania. Zaparło mu dech w piersiach.

Stała w wejściu do sali balowej, opanowana i oszałamiająca w szmaragdowej sukni, która idealnie opinała jej sylwetkę. Materiał połyskiwał przy każdym kroku, a wysokie rozcięcie odsłaniało długie, zgrabne nogi. Jej ciemne włosy, kiedyś tak proste i skromne, były teraz elegancko upięte, a miękkie loki okalały wyraziste rysy.

Nie było już śladu po nieśmiałej, oddanej żonie, którą kiedyś znał. Na jej miejscu stała kobieta, która przykuwała uwagę każdym ruchem, jej pewność siebie promieniowała niczym pole siłowe.

Elena Beaumont.

To nazwisko pojawiało się ostatnio w szeptach, powiązane z tajemniczymi przedsięwzięciami biznesowymi i nagłymi rozgrywkami na europejskich rynkach. Ale zobaczenie jej tutaj, we własnej osobie, było rzeczywistością, na którą Alexander nie był przygotowany.

"Wygląda... inaczej", ktoś mruknął.

"Inaczej? Wygląda jak królowa", odpowiedział ktoś inny.

Vivienne zesztywniała obok Alexandra, zaciskając uścisk na jego ramieniu. "Dlaczego wszyscy się gapią?" zapytała z irytacją w głosie. Odwróciła się, by podążyć za ich spojrzeniami i zamarła. "Nie", syknęła. "To niemożliwe".

"Elena", wymamrotał Alexander, ledwie słyszalnie.

Przedzierała się teraz przez tłum, każdy krok był przemyślany, jej obcasy stukały o marmurową posadzkę. Rozmowy urywały się i zamierały, gdy przechodziła, pozostawiając za sobą osłupiałą ciszę.

Umysł Alexandra pracował na wysokich obrotach. Gdzie była przez te wszystkie lata? Jak się tak przemieniła? I, co najważniejsze, dlaczego tu jest?

"Elena", powtórzył, głośniej tym razem, jakby wypowiedzenie jej imienia miało przełamać czar.

W końcu zatrzymała się kilka kroków od niego. Jej szare oczy - teraz ostrzejsze, bardziej przenikliwe - spotkały się z jego, a na jej ustach pojawił się ledwie dostrzegalny uśmieszek.

"Alexander", przywitała go, jej głos był gładki i bogaty, jak aksamit nasączony stalą. "Minęło trochę czasu".

Vivienne odzyskała panowanie nad sobą, występując do przodu. "Co ty tu robisz, Eleno?" warknęła, jej głos ociekał pogardą. "To prywatne wydarzenie".

Spojrzenie Eleny przeniosło się na Vivienne, jej uśmieszek się poszerzył. "Och, Vivienne. Nie poznałam cię bez twojego zwyczajowego miejsca przy cudzym stole".

Przytyk był subtelny, ale trafił w cel. Twarz Vivienne zapłonęła gniewem i otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale Alexander położył dłoń na jej ramieniu, uciszając ją.

"Elena", powiedział ponownie, jego ton był teraz bardziej stanowczy. "Czego chcesz?"

"Czego chcę?" powtórzyła Elena, przechylając głowę, jakby rozważała pytanie. "Przypuszczam, że chciałam zobaczyć, jak ci się ułożyło. W końcu minęło tyle czasu".

Jej spojrzenie przesunęło się po nim i Vivienne, zatrzymując się wystarczająco długo, by Vivienne poruszyła się niespokojnie. Potem pochyliła się, wystarczająco blisko, by tylko Alexander mógł usłyszeć.

"Tęskniłeś za mną, kochanie?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Powrót Ducha

Następnego ranka miejskie rubryki towarzyskie huczały od tego samego nagłówka: Powrót Eleny Beaumont.

Zdjęcia jej oszałamiającego wejścia na galę w Ritzu zdobiły błyszczące strony magazynów i królowały w Internecie. Każdy artykuł spekulował na temat jej nagłego pojawienia się po pięciu latach milczenia oraz źródła jej nowo zdobytej potęgi i bogactwa.

"Elena Beaumont", głosił jeden z artykułów, "niegdyś znana jako cicha, oddana żona Alexandra Hartleya, powróciła do chicagowskiej elity niczym burza. Ale pytanie pozostaje - co robiła przez te wszystkie lata i jak osiągnęła tak wysoką pozycję?"

Szepty nie ograniczały się tylko do prasy. Elita miasta nie mogła przestać o niej mówić.

"Słyszałam, że wyszła za księcia w Europie", twierdziła jedna z bywalczyń podczas lunchu w najbardziej ekskluzywnym klubie miasta.

"Nie, nie", przerwała inna. "Zbudowała imperium sama. Podobno to finansowy geniusz."

Prawda była taka, że nikt nie wiedział. A ta tajemnica czyniła ją jeszcze bardziej fascynującą.

Tymczasem pewność siebie Vivienne, niegdyś niewzruszona, zaczęła się kruszyć. Siedziała w zalanej słońcem jadalni rezydencji Hartleyów, przewijając niekończące się zdjęcia Eleny na swoim telefonie.

"Jest wszędzie", mruknęła Vivienne, rzucając telefon na marmurowy blat z głośnym stukotem.

Naprzeciwko niej Alexander popijał kawę, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. "Niech się nacieszy swoimi piętnastoma minutami sławy", powiedział lekceważąco.

Ale jego spokojny wygląd był kłamstwem. W środku wrzał. Powrót Eleny nie był tylko towarzyskim spektaklem - był zagrożeniem. Nie wróciła, by się udzielać towarzysko czy kąpać w uwadze. Wróciła po coś.

Vivienne zmrużyła oczy. "Myślisz, że to zaplanowała? Pojawienie się na gali w ten sposób, wiedząc, że wszystkich to poruszy?"

Alexander odstawił filiżankę ze zbyt dużą siłą. "Elena nie robi niczego bez powodu." Jego głos był cichy, jakby mówił do siebie.

Vivienne pochyliła się do przodu, jej niepewności wychodziły na powierzchnię. "Chcesz powiedzieć, że poluje na ciebie? Na nas?"

Alexander nie odpowiedział, ale cisza powiedziała wystarczająco dużo. Szczęka Vivienne się zacisnęła. "Ona nie wygra, Alexandrze. Cokolwiek próbuje zrobić, powstrzymamy ją."

Tego wieczoru Elena podjęła kolejny krok. Przybyła na prywatną kolację organizowaną przez kluczowego członka zarządu Hartley Enterprises, Charlesa Whitmore'a, człowieka, na którego wsparcie Alexander długo polegał. Zaproszenie było dziełem Eleny - wiedziała, że Charles nie oprze się ciekawości.

"Pani Beaumont", Charles przywitał ją ciepło, wstając z miejsca, gdy weszła do prywatnej jadalni. "A może powinienem powiedzieć... panna Beaumont?"

Elena uśmiechnęła się, jej obecność była magnetyczna. "Elena wystarczy", odpowiedziała, wyciągając rękę.

Charles gestem wskazał jej miejsce. "Czemu zawdzięczam ten zaszczyt? Nie każdego dnia ktoś tak nieuchwytny jak pani prosi o spotkanie."

Oczy Eleny błyszczały urokiem, ale w jej słowach kryła się stal. "Jestem tu, ponieważ wierzę, że łączy nas wspólny cel: zapewnienie, by Hartley Enterprises osiągnęło swój pełny potencjał."

Charles uniósł brew. "I jak proponuje pani to osiągnąć?"

Elena lekko pochyliła się do przodu. "Przekazując kontrolę nad firmą w ręce kogoś, kto naprawdę rozumie jej wartość."

Charles zaśmiał się. "A tą osobą byłaby pani?"

"Kto lepszy?" odpowiedziała gładko. "Pomogłam zbudować fundamenty Hartley Enterprises. Znam jego mocne strony - i słabości - lepiej niż ktokolwiek inny."

Charles przyglądał się jej z namysłem. "Alexander nie przyjmie tego dobrze. Wie pani o tym, prawda?"

Uśmiech Eleny nie zachwiał się. "Alexander wziął to, czego chciał, nie zważając na konsekwencje. Ja po prostu robię to samo."

Jej pewność siebie była zaraźliwa i pod koniec wieczoru Charles przytakiwał jej wizji. Jeden członek zarządu załatwiony, zostało jeszcze kilku.

Wieści o planie Eleny szybko rozeszły się wśród wewnętrznego kręgu Hartley Enterprises.

Na spotkaniu w następnym tygodniu Alexander trzasnął raportem o stół konferencyjny, ledwo powstrzymując gniew.

"Kto, do cholery, to wyciekł?" zażądał, wpatrując się w siedzących wokół niego dyrektorów.

Raport szczegółowo opisywał zamiar Eleny przejęcia kontrolnego pakietu akcji w firmie poprzez wykupienie udziałów od kluczowych inwestorów - inwestorów, których Alexander zawsze uważał za lojalnych.

"To niemożliwe", mruknął jeden z dyrektorów. "Nigdy nie mieliśmy nikogo, kto przeprowadziłby taki manewr."

"Ona nie jest byle kim", warknął Alexander.

Po raz pierwszy od lat poczuł pęknięcia w swoim imperium. Elena nie grała według zasad. Ona je przepisywała.

Tego wieczoru prawnik Alexandra, James Porter, przybył do rezydencji z kopertą oznaczoną jako Poufne.

"Powinieneś to zobaczyć", powiedział ponuro James, wręczając mu ją.

Alexander otworzył kopertę i przejrzał dokumenty w środku. Jego szczęka zacisnęła się, gdy czytał szczegóły.

"Kim jest ten inwestor?" zapytał ostrym głosem.

James zawahał się. "Rafael Castellanos."

To nazwisko uderzyło Alexandra jak cios w brzuch. Rafael Castellanos był tajemniczą postacią ze sławą niszczyciela imperiów i osobistą wendettą przeciwko Alexandrowi. Lata temu transakcja biznesowa między nimi poszła nie tak i Castellanos poprzysiągł zemstę.

Alexander spojrzał w górę, jego oczy były zimne. "Mówisz mi, że Elena z nim współpracuje?"

James skinął głową. "Wygląda na to, że tak. Castellanos finansował jej przejęcia, możliwe, że nawet jej powrót do towarzystwa. Jeśli to prawda, ona nie przychodzi tylko po Hartley Enterprises - ona przychodzi po wszystko."

Uścisk Alexandra na teczce się wzmocnił, jego umysł pracował na wysokich obrotach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Licytacja Zemsty

Wspomnienie tamtego zimnego londyńskiego wieczoru sprzed pięciu lat wyryło się w pamięci Eleny jak stara fotografia, wyraźne i ostre. Przybyła na prywatną aukcję mając tylko sukienkę, na którą ledwo było ją stać i plik wizytówek z nazwiskiem panieńskim. Jej oszczędności topniały, przyszłość była niepewna. Była kobietą desperacko próbującą udowodnić, że nie jest tą złamaną, porzuconą żoną, którą zostawił Alexander.

Sala aukcyjna tętniła władzą i bogactwem. Powietrze było gęste od zapachu starego burbona, drogich perfum i ambicji. Elena miała na oku raczkujący startup technologiczny specjalizujący się w sztucznej inteligencji. Spędziła tygodnie na badaniach, liczeniu i przygotowywaniu oferty. To była jej szansa na zbudowanie czegoś całkowicie własnego.

"Pięćdziesiąt tysięcy", powiedziała, podnosząc tabliczkę, jej głos był pewny mimo nerwowego trzepotania w piersi.

"Siedemdziesiąt pięć tysięcy", zawołał głęboki, pewny siebie głos z tyłu sali.

Elena odwróciła się, by zobaczyć, kto przebił jej ofertę. Rafael Castellanos. Nawet gdyby nie rozpoznała nazwiska, jego obecność była niepodważalna. Wysoki, ciemnowłosy i niemożliwie pewny siebie, emanował magnetyzmem, który sprawił, że cała sala zamarła. Znany z rozbijania imperiów i pochłaniania ich w całości, Rafael był człowiekiem, którego nikt nie śmiał się sprzeciwić.

"Osiemdziesiąt tysięcy", Elena przebija, jej wzrok utkwiony przed siebie, odmawiając spojrzenia na niego.

"Dziewięćdziesiąt pięć", powiedział Rafael gładko, nawet nie podnosząc wzroku znad drinka w dłoni.

Sala ucichła. Wszyscy teraz patrzyli, ich oczy przemieszczały się między nieznaną kobietą w czarnej sukience a słynnym magnatem, który zbudował swoją fortunę przechytrzając ludzi dwa razy starszych od siebie.

"Sto tysięcy", powiedziała Elena, jej głos był tym razem bardziej stanowczy.

W końcu Rafael spojrzał na nią. Jego ciemne oczy błyszczały rozbawieniem, jakby jej wyzwanie go bawiło. "Sto pięćdziesiąt", powiedział z ledwo zauważalnym uśmieszkiem.

Serce Eleny zamarło. Nie miała funduszy, żeby przebić wyżej. Aukcjoner zawołał: "Sprzedane!"

Gdy sala biła grzecznościowe brawa, Elena poczuła ukłucie porażki. Odwróciła się, by wyjść, ale Rafael podszedł do niej, jego wyraz twarzy zaintrygowany.

"Dobrze walczysz", powiedział, jego głos był bogaty i gładki. "Ale potrzebujesz ostrzejszej broni."

Elena uniosła podbródek. "Nie potrzebuję pomocy."

Uśmiechnął się na to, ostrym, kalkulującym uśmiechem. "Może nie. Ale potrzebujesz sojuszników. Zjedz ze mną kolację."

Zawahała się, ale coś w jego tonie sprawiło, że się zatrzymała. To nie była litość - widział w niej coś, czego ona sama jeszcze w pełni nie dostrzegała.

Przez następne kilka lat Rafael nauczył Elenę wszystkiego, czego Alexander nie nauczył.

"Nie możesz po prostu przetrwać w tym świecie", powiedział jej Rafael pewnej nocy w swoim paryskim apartamencie. "Musisz nad nim dominować. Spraw, by bali się ciebie, zanim pomyślą o niedocenianiu cię."

Pokazał jej, jak bezwzględnie negocjować, jak przewidywać ruchy rywali i jak przekształcić najmniejszą przewagę w miażdżące zwycięstwo. Przedstawił ją sieci wpływowych osób, z których wiele chętnie współpracowało z bystrą i ambitną kobietą, o której Rafael tak dobrze się wyrażał.

Ich partnerstwo nie było pozbawione napięć. Rafael potrafił być zaborczy i były momenty, gdy Elena zastanawiała się, czy jego zainteresowanie nią jest całkowicie zawodowe.

"Dlaczego tak bardzo zależy ci na pomocy mi?" zapytała go kiedyś.

Uśmiechnął się, pochylając się bliżej. "Bo lubię patrzeć, jak ludzie palą tych, którzy ich skrzywdzili. A ty, moja droga, spalisz go doszczętnie."

Teraz, przybycie Rafaela do Chicago wstrząsnęło miejską elitą. Jego reputacja go wyprzedzała - nie był człowiekiem, który po prostu odwiedza. Przybył z powodu, i wszyscy o tym wiedzieli.

W rezydencji Hartleyów, Vivienne przemierzała salon, napięcie w jej ruchach było oczywiste. "Dlaczego on tu jest?" zażądała, odwracając się do Alexandra. "Dlaczego Rafael Castellanos miałby teraz przybyć do Chicago? To ona, prawda? Elena go sprowadziła."

Alexander nie odpowiedział od razu. Jego szczęka zacisnęła się, gdy wpatrywał się przez okno, jego umysł pracował na wysokich obrotach. "Rafael nigdy nie robi niczego bez planu. Jeśli Elena z nim współpracuje, to znaczy, że planuje coś wielkiego."

Vivienne prychnęła, krzyżując ramiona. "Och, jestem pewna, że to coś wielkiego. Prawdopodobnie próbuje zniszczyć wszystko, co zbudowaliśmy."

Alexander odwrócił się do niej, jego oczy były zimne. "Co zbudowaliśmy?" powiedział ostro. "Wszystko tutaj jest dzięki mnie, Vivienne. Nie zapominaj o tym."

To ukłucie sprawiło, że się wzdrygnęła, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, przerwało im pilne pukanie do drzwi.

To była Elena.

Twarz Vivienne wykrzywiła się z gniewu. "Co ty tu robisz?" warknęła.

Elena, ubrana w dopasowany biały płaszcz i szpilki, które ostro stukały o podłogę, weszła do środka, jej obecność była władcza. Zignorowała Vivienne i spojrzała prosto na Alexandra.

"Przyszłam tylko przypomnieć ci, Alexandrze", powiedziała, jej głos był spokojny, ale przesiąknięty stalą, "że to już nie chodzi o ciebie. Chodzi o to, co należy do mnie."

Vivienne wysunęła się do przodu. "Myślisz, że możesz tu tak po prostu wpaść i go zabrać? Taki jest twój plan?"

Elena w końcu odwróciła się do niej, jej wyraz twarzy był lodowaty. "Zabrać go?" Wypuściła miękki, pozbawiony humoru śmiech. "Vivienne, nie próbuję odebrać ci go. Zabieram wszystko jemu - a ty jesteś tylko szkodą uboczną."

Kilka godzin później, zdjęcie trafiło do internetu: Alexander i Vivienne sprzed pięciu lat, noc romansu, który zakończył jego małżeństwo. Podpis brzmiał: "Imperium Hartleyów zbudowane na kłamstwach?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Darling, You Lose

Darling, You Lose

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa