Atmosfera w Hartley Enterprises była napięta, powietrze ciężkie od niepokoju. Zazwyczaj pewny siebie Alexander Hartley wpadł do sali konferencyjnej, jego twarz pochmurna z frustracji. Wokół stołu jego dyrektorzy wymieniali nerwowe spojrzenia.
"Kolejne wycofanie?" warknął Alexander, rzucając raport na stół.
Jego dyrektor finansowy skinął głową, ledwo patrząc mu w oczy. "Dwa, właściwie. Rothman Capital i Silver Leaf Investments wycofali się dziś rano. To... sprawka Eleny Beaumont. Podkupuje ich."
"Podkupuje?" powtórzył Alexander, jego głos ostry. Pochylił się do przodu, zaciskając kostki na stole. "Nie jesteśmy małą firmą, którą może sobie lekceważyć! Dlaczego odchodzą?"
Dyrektor finansowy zawahał się. "Oferuje lepsze warunki, większą elastyczność... i cóż, jest jeszcze kwestia wizerunku. Inwestorzy są zaniepokojeni po wycieku zdjęć."
Alexander zacisnął szczękę. Wyciekłe zdjęcie jego i Vivienne sprzed pięciu lat stało się viralem, wywołując oburzenie i plotki o nieuczciwości zarówno w jego życiu osobistym, jak i zawodowym. Wiedział, że to sprawka Eleny, a teraz, gdy jej sojusze stawały się coraz silniejsze, zbliżała się do zniszczenia wszystkiego, co zbudował.
"Naprawcie to," warknął Alexander, jego głos cichy, ale groźny. "Nie obchodzi mnie jak. Chcę ich lojalności z powrotem do końca tygodnia."
"Zrozumiano," wymamrotał dyrektor finansowy, ale wątpliwość w jego oczach nie umknęła Alexandrowi.
W rezydencji Hartleyów Vivienne przemierzała salon, trzymając kieliszek wina. Prawie nie tknęła jedzenia, a jej idealne blond włosy były bardziej potargane niż zwykle. Presja powrotu Eleny kruszyła jej zwyczajową fasadę pewności siebie.
Alexander wszedł, rozluźniając krawat. Nie zawracał sobie głowy przywitaniem, gdy sięgnął po whisky z baru i nalał sobie hojną porcję.
"Spóźniłeś się," powiedziała Vivienne napiętym głosem.
"Sprzątam twój bałagan," odpowiedział zimno Alexander, biorąc łyk drinka.
"Mój bałagan?" odparła, podnosząc głos. "To zdjęcie nie było moją winą. To ona. Ona próbuje nas zniszczyć!"
Śmiech Alexandra był gorzki. "Nas? Nie ma żadnego 'nas', Vivienne. Nigdy nie było."
Jej twarz opadła. "Jak możesz tak mówić? Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam—"
"Wszystkim, co dla mnie zrobiłaś?" przerwał, jego głos ostry ze złości. Postawił szklankę z hukiem, patrząc na nią gniewnie. "Jesteś niczym w porównaniu z nią. Zawsze byłaś."
Słowa uderzyły ją jak policzek. Patrzyła na niego, jej warga drżała, ale on nie ustępował. Jego zimne, przenikliwe spojrzenie jasno dawało do zrozumienia, że miał na myśli każde słowo.
"Jesteś żałosny," wyszeptała, jej głos się załamał. "I pożałujesz tego."
Alexander nie odpowiedział. Chwycił swojego drinka i wyszedł, zostawiając Vivienne samą w słabo oświetlonym pokoju, ze łzami spływającymi po twarzy.
W ciągu następnych kilku dni załamanie Vivienne stało się publiczne. Widziano ją pijącą zbyt dużo na prestiżowych wydarzeniach, bełkoczącą i warczącą na reporterów, którzy ośmielili się pytać o Elenę. Zdjęcia jej zaniedbanego wyglądu zalały media społecznościowe, a plotki o jej upadku rozeszły się jak wildfire.
Na jednym z takich wydarzeń Vivienne potknęła się w kierunku Eleny, która przewodziła grupie inwestorów. Ubrana w elegancką czarną suknię i emanująca spokojnym autorytetem, Elena ledwo zauważyła zbliżającą się Vivienne.
"Myślisz, że jesteś taka mądra," wysyczała Vivienne, jej głos wystarczająco głośny, by przyciągnąć uwagę. "Ale wszyscy wiedzą, co robisz. Jesteś po prostu zgorzkniała, próbujesz zniszczyć Alexandra i mnie, bo jesteś zazdrosna!"
Elena odwróciła się powoli, jej szare oczy zimne jak lód. "Zazdrosna?" powiedziała, jej ton spokojny i wyważony. Podeszła bliżej, ściszając głos tak, że tylko Vivienne mogła usłyszeć. "Myślisz, że robię to z twojego powodu? Nie pochlebiaj sobie. Nie jesteś nawet przypisem w tej historii."
Twarz Vivienne płonęła z upokorzenia. "Jesteś tylko zgorzkniałą byłą żoną—"
"A ty jesteś tylko szkodą uboczną," przerwała Elena, jej głos tnący jak ostrze.
Vivienne zachwiała się do tyłu, jej pewność siebie krusząc się pod lodowatym opanowaniem Eleny.
Elena obserwowała jej odwrót z obojętnością, jej wyraz twarzy nieczytelny. Wiedziała, że publiczne załamanie Vivienne tylko bardziej osłabi Alexandra.
Tej nocy Alexander wpadł do penthouse'u Eleny, gniew promieniował od niego jak ciepło. Nie zapukał - wszedł prosto do środka, trzaskając drzwiami za sobą.
"Alexander," powiedziała Elena gładko, stojąc przy sięgających od podłogi do sufitu oknach z widokiem na miasto. Nie odwróciła się, jej spokojne zachowanie tylko bardziej go rozwścieczało.
"Nie baw się ze mną, Elena," warknął, jego głos niski i niebezpieczny. "Co ty, do cholery, próbujesz zrobić? Zniszczyć mnie? Zabrać wszystko, co zbudowałem?"
W końcu się odwróciła, jej wyraz twarzy chłodny i kalkulujący. "Robię to, co powinnam była zrobić lata temu. Odbieram to, co moje."
"Nie wciskaj mi tych samosprawiedliwych bzdur," warknął, podchodząc bliżej. "Tu nie chodzi o sprawiedliwość. To jest osobiste."
"Oczywiście, że jest osobiste," powiedziała, jej głos teraz ostry. "Uczyniłeś to osobistym w dniu, w którym mnie zdradziłeś, Alexander."
Jego szczęka się zacisnęła. "Jeśli chodzi o przeszłość, to porozmawiajmy o tym. Ale wciąganie w to mojej firmy i Vivienne—"
"Vivienne zawsze była częścią tego," przerwała Elena, jej ton tnący. "Uczyniłeś ją częścią tego w noc, gdy zdecydowałeś, że jest warta więcej niż twoje przysięgi."
Alexander patrzył na nią, jego gniew kipiał pod powierzchnią. "Czego chcesz, Elena?"
Delikatnie się uśmiechnęła i podeszła do biurka, wyciągając szufladę. Wyjęła z niej manilową teczkę i wyciągnęła ją w jego stronę.
"Rozpoznajesz to?" zapytała.
Alexander zmarszczył brwi, biorąc teczkę i otwierając ją. Jego oczy przebiegały po stronach, a jego wyraz twarzy stawał się coraz bardziej ponury z każdym słowem.
"To... to niemożliwe," wymamrotał, jego głos lekko drżał.
"Oh, to bardzo możliwe," powiedziała Elena, opierając się o biurko, ze skrzyżowanymi ramionami. "To nielegalna umowa, którą zawarłeś z Pacific Holdings sześć lat temu. Ta, która naruszała federalne prawo handlowe. Ta, która mogłaby zniszczyć wszystko, co zbudowałeś, gdyby kiedykolwiek wyszła na jaw."
Ręce Alexandra zacisnęły się na teczce. "Skąd to masz?"
Uśmiech Eleny się poszerzył. "Powiedzmy, że zawsze byłam bardziej zaradna, niż mi przypisywałeś."
Olśnienie uderzyło go jak cios w żołądek. Zabrała to w noc, kiedy odeszła. Planowała to od lat.
"Dlaczego to robisz?" zażądał, jego głos ledwo ponad szeptem.
Podeszła bliżej, jej oczy wpatrzone w jego. "Ponieważ, Alexander, zabrałeś mi wszystko. Teraz moja kolej."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alexander siedział w swoim biurze, powietrze było ciężkie, gdy przewijał najnowsze raporty prasowe o Elenie Beaumont. Była wszędzie — jej imię zdobiło nagłówki, jej wizerunek pojawiał się w każdej kolumnie finansowej jako tajemnicza siła wstrząsająca elitą biznesową Chicago. Ale to, co najbardziej go irytowało, to nie było zainteresowanie mediów. To był mężczyzna stojący obok niej na każdym zdjęciu: Rafael Castellanos.
Alexander zacisnął pięści, jego szczęka się zacisnęła, gdy wpatrywał się w ekran. Rafael. Samo imię przynosiło gorzki smak do jego ust. Lata temu Alexander przechytrzył go w transakcji wysokiego ryzyka, posunięcie, które wyniosło Hartley Enterprises na szczyt, podczas gdy imperium Rafaela pogrążyło się w skandalu. Wówczas Alexander zlekceważył groźby zemsty Rafaela jako gorzkie brednie pokonanego człowieka.
Ale teraz Rafael wrócił — i miał Elenę u swego boku.
Napięcie tylko się pogłębiło na ekskluzywnym balu charytatywnym tego wieczoru. Alexander uczestniczył z obowiązku, choć jego umysł był pochłonięty chaosem, jaki rozpętała Elena. W momencie, gdy wszedł do wielkiej sali balowej, jego oczy zaczęły szukać jej i nie trwało to długo, zanim ją znalazł.
Tam była, stojąc w blasku kryształowego żyrandola, ubrana w elegancką szmaragdową suknię, która przyciągała uwagę całej sali. Obok niej stał Rafael, wyglądając dokładnie jak drapieżnik, którego Alexander pamiętał — ostry garnitur, pewny siebie uśmieszek i ręka spoczywająca zaborczo na talii Eleny.
Widok sprawił, że krew w żyłach Alexandra zawrzała. Nie mógł zdecydować, co bardziej go wściekało: publiczny pokaz wpływów Rafaela czy sposób, w jaki Elena zdawała się tak łatwo śmiać u jego boku.
„Alexander.”
Odwrócił się, by zobaczyć Vivienne, jej usta wymalowane w napiętym uśmiechu, jej palce zaciskające kieliszek szampana. „Próbowałam zdobyć twoją uwagę przez całą noc.”
„Jestem zajęty,” odpowiedział krótko, jego spojrzenie powróciło w stronę Eleny i Rafaela.
Vivienne poszła za jego wzrokiem, jej wyraz twarzy się kwaśnił. „Więc to prawda. Nie możesz przestać obsesyjnie myśleć o niej.”
Alexander parsknął, opróżniając swoją whisky. „Nie bądź śmieszna, Vivienne.”
„Śmieszna?” warknęła, jej głos niski, ale ostry. „Ledwie ze mną rozmawiasz od kilku dni, a teraz nie możesz oderwać od niej oczu. Ona próbuje cię zniszczyć, Alexander, a ty jej na to pozwalasz.”
Alexander w końcu odwrócił się do niej, jego niebieskie oczy zimne. „To nie chodzi o ciebie, Vivienne. To chodzi o moją firmę — moje dziedzictwo.”
„Nie, to chodzi o nią,” splunęła Vivienne. „Przyznaj to. Nadal ją kochasz, prawda?”
Przez chwilę Alexander nic nie powiedział, jego szczęka się zacisnęła. W końcu wymamrotał: „Nieważne, co czuję. Ona dokonała wyboru, a ja muszę sobie z tym poradzić.”
Twarz Vivienne się skrzywiła, ale zanim mogła odpowiedzieć, Alexander już odszedł, zostawiając ją stojącą samotnie w tłumie.
Po drugiej stronie sali, Elena i Rafael stali w centrum grupy wpływowych inwestorów. Rafael, jak zawsze czarujący, opowiadał historię o swoim najnowszym przejęciu, jego głęboki, pewny siebie głos przyciągał uwagę.
Ale Elena słuchała tylko w połowie. Zauważyła Alexandra w momencie, gdy wszedł do sali, a teraz czuła jego wzrok na sobie, ciężki od gniewu i czegoś jeszcze, czego nie potrafiła do końca zrozumieć.
„Czy jesteś ze mną, mi reina?” Głos Rafaela przerwał jej myśli.
Odwróciła się do niego, jej uśmiech miękki, ale przemyślany. „Zawsze.”
Rafael roześmiał się, pochylając się nieco. „Jesteś rozkojarzona.”
„Tylko myślę o następnym kroku,” odpowiedziała Elena płynnie, choć wiedziała, że Rafael potrafi ją czytać lepiej niż większość.
Jego ciemne oczy przeszukiwały jej, a przez chwilę, figlarny uśmiech na jego ustach zadrżał. „Ostrożnie, Elena,” mruknął, jego głos niski. „Gra staje się brudna, gdy emocje wchodzą do gry.”
Elena nie drgnęła. „Nie pozwalam emocjom zaciemniać mojego osądu.”
Uśmiech Rafaela powrócił, choć jego wzrok zatrzymał się na niej chwilę za długo. „Dobrze. Bo jesteśmy prawie na mecie.”
Następnego ranka Vivienne znalazła Alexandra w jego gabinecie, chodzącego z tą samą niespokojną energią, która pochłaniała go od dni.
„Alexander,” powiedziała cicho, wahając się w drzwiach.
„Co jest, Vivienne?” zapytał, nie patrząc na nią, jego ton ostry.
Weszła do środka, jej ręce nerwowo zaciskając się. „Chciałam porozmawiać. O nas.”
„Nie ma żadnego 'nas', Vivienne,” warknął, odwracając się do niej. „Nie, gdy próbuję powstrzymać moją firmę przed upadkiem.”
Jej oczy napełniły się łzami, ale Alexander zdawał się tym nie przejmować. „Jesteś zafiksowany na jej punkcie,” powiedziała Vivienne, jej głos drżał. „Ona niszczy wszystko, a ty jej na to pozwalasz.”
Twarz Alexandra pociemniała. „Wyjdź,” powiedział zimno.
Vivienne drgnęła, jakby ją uderzył. „Pożałujesz tego,” szepnęła, zanim wybuchnęła.
Później tego dnia, najgorsze obawy Alexandra się spełniły. Elena zwołała konferencję prasową, jej obecność była dominująca, gdy stała przed ścianą fleszów aparatów. Miała na sobie dopasowany czarny garnitur, jej pewność siebie promieniała, gdy zwracała się do zebranych.
„Jestem tutaj, aby ogłosić ważny kamień milowy,” zaczęła, jej głos spokojny i opanowany. „Od tego ranka, nabyłam większościowy pakiet akcji Hartley Enterprises. Ze skutkiem natychmiastowym, będę pełnić funkcję Przewodniczącej i Dyrektor Generalnej.”
Sala wybuchła szmerem, reporterzy przepychali się, by zadać pytania, ale Elena pozostała opanowana, jej wzrok stabilny.
Oglądając transmisję z biura, Alexander zamarł, jego dłonie zwijały się w pięści. Udało jej się. Zabrała wszystko.
Ekran zgasł, pozostawiając Alexandra kipiącego z upokorzenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
