Dźwięk ich śmiechu niósł się za mną, gdy biegłam, ściskając sukienkę w pięściach, by się nie potknąć.
"Gruba Betty! Gdzie się wybierasz?"
Głos Stacey przeciął powietrze, ostry i pełen jadu. Nie śmiałam się obejrzeć. Czułam ucisk w piersi, oczy zamazywały mi łzy. Musiałam się tylko stąd wydostać — uciec od ich drwin, od tego koszmarnego wieczoru.
"Tak, biegnij, Gruba Betty! Może schudniesz!" zawołał inny głos, po którym nastąpił kolejny wybuch śmiechu.
Skręciłam za róg, korytarz rozciągał się przede mną jak niekończąca się droga ucieczki. Oddychałam ciężko i słyszałam tylko łomotanie serca w uszach. Nagle wpadłam na coś twardego i przez chwilę myślałam, że się przewrócę.
Czyjaś dłoń chwyciła moje ramię, podtrzymując mnie. Spojrzałam w górę, wściekle wycierając oczy. I zamarłam.
Marcus Archibald. Kapitan drużyny koszykówki. Były przyjaciel Stacey. Mój koszmar.
Górował nade mną, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Facet, który wraz ze Stacey zamienił moje życie w piekło.
Wyszarpnęłam ramię, cofając się chwiejnie, a moje serce zaczęło bić szybciej z zupełnie nowego powodu. "Nie dotykaj mnie, cholera."
Nie odpowiedział. Bez słowa chwycił mnie za nadgarstek i pociągnął w stronę windy.
Próbowałam się wyrwać, ale jego uchwyt był stanowczy. "Marcus, puść!"
Nie przestał. Drzwi windy rozsunęły się i praktycznie wciągnął mnie do środka.
Uwolniłam nadgarstek, przyciskając się do przeciwległej ściany. Serce waliło mi jak młotem, a ja mogłam tylko myśleć o tym, jak źle to się skończy.
"Co ty robisz?" zapytałam bez tchu.
Nie odpowiedział od razu, wpatrując się w zamykające się drzwi. "Zobaczysz."
Przesunęłam się w stronę panelu sterowania, wciskając przycisk następnego piętra. Nie zamierzałam zostać i przekonać się, w co pogrywa.
Zrobił krok w moją stronę, a moje serce podskoczyło do gardła. "Twój pamiętnik," powiedział drwiącym głosem, z rozbawieniem błyszczącym w oczach.
"Czy to prawda?" kontynuował Marcus, robiąc kolejny krok do przodu, przykuwając mnie wzrokiem. "Podobam ci się?"
Mocniej przycisnęłam się do ściany, drżąc. "Nie masz prawa o to pytać, dupku!"
Marcus nie pozwolił mi dokończyć. Sięgnął i nacisnął przycisk stop w windzie, a mała przestrzeń szarpnęła się i stanęła. Mój puls przyspieszył, gdy światła zamigotały, rzucając cienie na jego twarz. Zmniejszył dystans między nami, jego twarz była centymetry od mojej, jego oddech ciepły na mojej skórze. Jego oczy zerknęły na moje usta i bez słowa pochylił się, całując mnie.
Przez ułamek sekundy świat się zatrzymał. Nie wiedziałam, co się dzieje. Czy to prawda? Czy to kolejna pokręcona gra? Czy znowu się ze mną bawi?
Ale zanim zdążyłam się powstrzymać, odwzajemniłam pocałunek. Dotyk Marcusa stał się bardziej agresywny, jego ręce błądziły, a ja czułam, że się w tym zatracam, w nim. Ledwo zarejestrowałam dźwięk rozpinającego się zamka sukni, drobne iskry elektryczności przebiegały po mojej skórze przy każdym dotyku.
To był pierwszy raz, gdy ktokolwiek dotykał mnie w ten sposób. W tej chwili nie obchodziło mnie, czy to zakład, czy nie.
Jego usta wędrowały w dół mojej szyi, ciche jęki wymykały się z moich ust, czułam, jak moje myśli się rozpływają.
Marcus zsunął górę mojej sukni, odsłaniając nagą skórę. Jego oczy pociemniały, gdy błądziły po moim ciele, jego oddech był ciężki. Patrzył na mnie przez chwilę, jego głos niski i szorstki. "To prawda? To, co napisałaś? Podobam ci się?"
Kiwnęłam głową, niezdolna do mówienia, oddychając płytko. Chwycił mój podbródek, przyciągając moją twarz bliżej, jego usta unosiły się tuż nad moimi.
"Powiedz to, kochanie," wyszeptał.
Myśl krzyczała w mojej głowie, głośniejsza niż wszystko inne: Jaka ja jestem głupia, że wpadam w pułapkę Marcusa Archibalda?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stałam na ganku mojego starego domu, ściskając walizkę, jakby mogła w jakiś sposób pomieścić wszystkie fragmenty życia, które miałam zostawić za sobą.
Mój przyjaciel z dzieciństwa, Brent, stał kilka kroków dalej, z rękami niezręcznie wciśniętymi w kieszenie. Niewiele mówił przez cały poranek, tylko przyglądał się, jak pakuję swoje rzeczy. Dziwnie było widzieć go tak cichego — Brent zawsze wypełniał ciszę głupimi żartami, sprawiając, że śmiałam się nawet wtedy, gdy nie miałam na to ochoty.
Wysoki i chudy, jakoś udawało mu się pozostać szczupłym bez względu na to, ile razem jedliśmy. Wyglądał jak typowy kujon z rozczochranymi włosami i okularami, ale było w nim coś przystojnego, co sprawiało, że dziewczyny w naszej szkole oglądały się za nim drugi raz.
Wymusiłam uśmiech, próbując rozluźnić atmosferę. "Będziesz za mną tęsknić, co?"
Jego usta drgnęły, ale nie spojrzał mi w oczy. "To zależy. Czy w końcu przestanę być twoim osobistym szoferem?"
Przewróciłam oczami. "Będziesz za tym tęsknić najbardziej i dobrze o tym wiesz."
Brent kopnął kamyk na podjeździe, wciąż nie patrząc na mnie. "Tak, może."
Przełknęłam ślinę, nienawidząc tej niezręczności. Nie tak wyobrażałam sobie nasz ostatni wspólny dzień. Mieliśmy opowiadać głupie żarty, a nie... cokolwiek to było.
Spojrzałam na dom. Nie czułam już, że to dom, nie od kiedy tata zdecydował się przeprowadzić do miasta z moją nową macochą i jej córką. Czułam się jak wyrwana z korzeniami, przerzucona z jednego życia w drugie bez większego wpływu na sprawę. Stary ogród mamy wciąż tam był, teraz zarośnięty, ale nic innego nie było takie samo od jej śmierci.
"Więc... kiedy wyjeżdżasz?" Brent w końcu przerwał ciszę.
"W każdej chwili," powiedziałam, poprawiając uchwyt walizki. "Tata niedługo po mnie przyjedzie. Chciałam się tylko pożegnać."
Kiwnął głową, ale wciąż nie podniósł wzroku. "Jasne."
Przygryzłam wargę, szukając słów, które sprawią, że to będzie mniej... ostateczne. "Będziemy w kontakcie, wiesz. To nie tak, że znikam. Będę do ciebie pisać, a ty możesz mnie odwiedzać w mieście."
"Tak," powiedział bezbarwnym głosem. "Pewnie."
Zmarszyłam brwi, podchodząc bliżej. "Brent, daj spokój. Nie rób z tego czegoś dziwnego. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi od zawsze. Nic tego nie zmieni."
Jego szczęka się zacisnęła i wreszcie na mnie spojrzał. Jego oczy, zazwyczaj tak łatwe do odczytania, były teraz jakby zasłonięte, jakby próbował coś powstrzymać. Ale nie chciałam niczego zakładać. To przecież Brent, jest dla mnie jak brat.
Wypuścił sfrustrowane westchnienie, jego ramiona były napięte. Potem odwrócił się do mnie, jego oczy spotkały się z moimi. "Powinienem był powiedzieć to dawno temu, ale... nie mogłem."
"Brent, co — ?"
Ale zanim zdążył odpowiedzieć, dźwięk klaksonu rozległ się z ulicy. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam samochód taty podjeżdżający pod dom, wzbijający tumany kurzu na żwirowej drodze.
Brent posłał mi krzywy uśmiech, jego zwyczajny figlarny błysk przygasł, ale wciąż tam był. "Pokaż im w mieście, Bethany. Będziesz świetna."
Przesuń w górę, aby kontynuować