Próbowałam się skupić, próbowałam otrząsnąć się z nieśmiałego napięcia, które wciąż wisiało między mną a Marcusem. Złapał mnie, obraził, a potem odszedł, jakby nic się nie stało. Typowy Marcus.
Trzymałam dystans, sięgając po książkę, której potrzebowałam, i udając, że go tam nie ma, ale czułam ciężar tego wszystkiego, który mnie przygniatał. Moje myśli wirowały, odtwarzając, jak jego ramiona czuły się wokół mnie — silne, pewne. Nienawidziłam, że w ogóle to zauważyłam. To nadal był ten sam Marcus, arogancki i lekceważący. Ta chwila niczego nie zmieniła.
Chciałam tylko przebrnąć przez ten projekt. Ale gdy odwróciłam się z powrotem w kierunku półek, coś przykuło moją uwagę. Po drugiej stronie pokoju, stojąc w cieniu jednej z wyższych półek, była Stacey.
Patrzyła na mnie z wściekłością.
Mój oddech zamarł, a przez ułamek sekundy zastanawiałam się, jak długo tam była. Ile widziała.
Oczy Stacey były zimne, jej spojrzenie przeskakiwało ode mnie do Marcusa z czymś ciemniejszym niż zwykle jej zadowolenie. Nie było uśmiechu, żadnego protekcjonalnego komentarza. Tylko spojrzenie. Widziała wszystko.
Marcus spojrzał na mnie, wyraźnie zirytowany moim milczeniem. „Zakończmy to,” wymamrotał, zanim skierował się w stronę kasy.
***
Nie miałam czasu, by to wszystko przetrawić, zanim Stacey zaatakowała mnie później tego wieczoru. Szłam do swojego pokoju, gdy przechwyciła mnie na korytarzu, z rękami skrzyżowanymi i tym obrzydliwie słodkim uśmiechem na twarzy.
„Zgadnij co?” powiedziała, jej ton był lekki, ale oczy ostre. „Jutro jest kolejna runda przesłuchań do drużyny cheerleaderek.”
Zmarszczyłam brwi. „Co to ma wspólnego ze mną?”
Jej uśmiech się poszerzył. „Powinnaś spróbować. Byłaś kiedyś cheerleaderką, prawda? Desperacko próbujesz się tu wpasować. Może to jest twoja szansa.”
Nie ufałam jej. Czułam pułapkę za jej słowami, ale nie mogłam zaprzeczyć, że coś we mnie chciało się wykazać.
„Jeśli się dostaniesz,” kontynuowała, pochylając się lekko, jej głos był szeptem, „osobiście nauczę cię układu. Czyż to nie byłaby zabawa, siostrzyczko?”
Wymusiłam uśmiech, mimo że mój żołądek skręcał się z nerwów. „Dobrze. Spróbuję, ale użyję własnych ubrań.”
Uśmiech Stacey niemal ociekał samozadowoleniem, gdy skinęła głową. „Świetnie. Do zobaczenia.”
***
Następnego dnia stałam przed salą gimnastyczną, nerwy skręcały mnie w supeł. W środku słychać było muzykę, znajomy dźwięk cheerleaderek rozgrzewających się, śmiejących, rozmawiających. Moje serce waliło w klatce piersiowej. To była moja szansa na odkupienie, na nowy start.
Weszłam do środka i od razu mój wzrok przyciągnął Marcus, rozparty na trybunach ze swoimi przyjaciółmi. Nawet na mnie nie patrzył, ale sama świadomość, że tam jest, sprawiała, że czułam... coś. Irytację, niepokój — może trochę jedno i drugie. Szybko to otrząsnęłam. Miałam większe rzeczy do skoncentrowania się.
Stacey zobaczyła mnie i pomachała, jej uśmiech był ostry. „Gotowa, żeby pokazać, co potrafisz?”
Skinęłam głową, choć moje serce waliło. Muzyka zaczęła grać, a ja wzięłam głęboki oddech. Minęło dużo czasu, odkąd występowałam, ale gdy rytm przepłynął przez mnie, pamięć mięśniowa zadziałała. Poruszałam się w rytm, ignorując szepty i śmiechy, które zaczęły się z boku.
Początkowo chichotali, jak zawsze. Słyszałam, jak przyjaciółki Stacey chichotały, szeptały za rękami. Ale przeszłam przez to, skupiając się na ruchach, na tym, jak moje ciało płynęło z muzyką.
A potem coś się zmieniło. Śmiech ucichł. Czułam ich oczy na sobie, ale tym razem nie śmiali się. Patrzyli. Naprawdę patrzyli.
Poruszałam się szybciej, trafiając w każdy takt z precyzją, a pokój ucichł. Moje ciało czuło się lekkie, pewne siebie. Po raz pierwszy od dawna czułam, że mam kontrolę, że należę.
Gdy muzyka ucichła, zapadła chwila ciszy.
Potem, oklaski.
Niektóre cheerleaderki klaskały, pod wrażeniem, nawet jeśli nie były pewne, co o tym myśleć. Rozejrzałam się, moja klatka piersiowa unosiła się z wysiłku układu, i poczułam przypływ dumy. Po raz pierwszy nie byłam puentą żartu.
Ale twarz Stacey była inną historią. Jej uśmiech skrzywił się w coś gorzkiego, jej oczy zwęziły się, gdy patrzyła na dziewczyny, które odważyły się klaskać. Pokój napiął się pod jej spojrzeniem, a powoli oklaski ucichły.
„Cóż, to było słodkie,” powiedziała Stacey, jej głos przebił powietrze jak nóż. „Ale jeszcze nie skończyłyśmy. Ostatnia runda — czas na zmianę.”
Moje serce opadło. „Zmiana?”
Uśmiech Stacey się powiększył. „Podnoszenie. Znasz to, prawda?”
Panika przeszyła mnie. Nie robiłam podnoszeń od lat. „Ja... ja nie robię podnoszeń.”
„Więc nie dostaniesz się do drużyny,” odpowiedziała Stacey, jej głos był płaski. „Proste.”
Rozejrzałam się po sali, moje tętno przyspieszyło. Nie miałam wyboru. Jeśli teraz się wycofam, wszystko się skończy. Wszystko, co właśnie zrobiłam, nie miałoby znaczenia. Przełknęłam ślinę, zmuszając strach do zniknięcia.
„Dobrze,” powiedziałam cicho. „Zrobię to.”
Uśmiech Stacey się poszerzył. „Idealnie.”
Chłopcy ustawili się w pozycji, przygotowując się do podniesienia mnie. Stałam tam, moje serce biło tak głośno, że myślałam, że zaraz pęknie. Gdy podnieśli mnie w powietrze, skupiłam się na utrzymaniu równowagi, moje ręce lekko drżały z nerwów. Mogłam to zrobić.
Ale gdy tylko zaczęłam czuć się pewnie, zauważyłam, jak Stacey mrugnął do jednego z chłopaków.
Zanim zdążyłam to przetrawić, jego uchwyt się poluzował.
Moje ciało zachwiało się, a świat się przechylił. Miotałam się, panika przeszła przez mnie, gdy poczułam, że spadam. Wszystko zamazało się w tej ułamkowej chwili, i przygotowałam się na uderzenie o twardą podłogę gimnastyczną.
Ale to nie nastąpiło.
Zamiast tego, uderzyłam w coś — a raczej kogoś — kto złapał mnie tuż przed uderzeniem o ziemię.
Otworzyłam oczy, bez tchu, i znalazłam się patrząc prosto w twarz Marcusa. Trzymał mnie mocno, jego wyraz twarzy był gdzieś pomiędzy irytacją a... czymś innym.
„Lubisz tak bardzo spadać, co?” jęknął, jego ramiona wciąż otaczały mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Co ty, do cholery, wyprawiasz, Archibald?" Głos Stacey przeciął powietrze, ostry i wściekły, gdy ruszyła w stronę Marcusa.
Marcus nawet nie drgnął. Jego zmarszczone brwi pogłębiły się, bardziej zirytowany niż cokolwiek innego. "Sabotując ją, sabotujesz moją karierę koszykarską", warknął, krzyżując ramiona na piersi. "A na to nie pozwolę".
Twarz Stacey wykrzywiła się z niedowierzaniem. "Czy ty naprawdę jej teraz bronisz? Jej?"
Marcus rzucił jej zimne spojrzenie, jego głos niebezpiecznie się obniżył. "Nie masz prawa o nic mnie pytać".
Stacey wydała z siebie gorzki śmiech, zaciskając dłonie w pięści. "Tu chodzi o twoją cenną funkcję kapitana, prawda? Tak bardzo ci zależy na pozostaniu na szczycie, co?"
Oczy Marcusa stwardniały, zacisnął szczękę. "Bardziej niż na byciu na szczycie z tobą".
***
Marcus zaprowadził mnie do przychodni, niewiele mówiąc, praktycznie mnie ciągnąc. Kostka wciąż pulsowała po upadku, ale część mnie była bardziej wstrząśnięta faktem, że rzeczywiście mi pomógł.
Chciałam mu podziękować, ale zanim zdążyłam otworzyć usta, Marcus mi przerwał.
"Nie myśl sobie, że jesteś wyjątkowa", powiedział płaskim i zimnym tonem. "Po prostu potrzebuję, żebyś skończyła projekt".
Po tych słowach odwrócił się i odszedł bez słowa.
Gapiłam się za nim, myśli wirowały mi w głowie. Typowy Marcus - raz gorący, raz zimny. Opadłam z powrotem na krzesło w przychodni, wciąż krzywiąc się z bólu, gdy mój telefon zawibrował w kieszeni.
Wideorozmowa od Brenta.
Odebrałam, wymuszając lekki uśmiech. "Hej".
"Nareszcie!" powiedział Brent, jego głos ciepły, ale żartobliwy. "Nie można się było do ciebie dodzwonić. Co się dzie-" Przerwał w pół zdania, jego wyraz twarzy zmienił się, gdy tylko zauważył minę na mojej twarzy. "Betty, co się stało?"
"Nic", powiedziałam szybko, starając się brzmieć nonszalancko. "Po prostu upadłam, to wszystko".
Brewi Brenta zmarszczyły się, troska wyryła się na jego twarzy. "Potrzebujesz, żebym przyjechał? Mogę wyjechać przed moją immersją".
Potrząsnęłam głową, przełykając ślinę, by utrzymać równy głos. "W porządku, Brent. Pielęgniarka zaraz tu będzie. Co masz na myśli mówiąc immersja?"
Brent zawahał się przez chwilę. "Jedziemy w odległe miejsce na projekt klasowy - nie będzie mnie przez jakiś czas. Ale jak wrócę, przyjadę cię odwiedzić. Jest coś, o czym chciałem ci powiedzieć".
"Powiedz teraz", odpowiedziałam.
Uśmiechnął się, ale uśmiech nie dotarł do jego oczu. "Nie przez telefon, Betty. Powiem ci, jak wrócę".
Poczułam ciężar w piersi, ale nie naciskałam. "Obiecujesz?"
"Obiecuję", powiedział Brent miękko. "Po prostu... uważaj na siebie, dobrze?"
"Zawsze", szepnęłam, choć nie byłam pewna, czy w to wierzę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
