Perspektywa Dominica
Nie ruszam się. Nie mogę. Po prostu stoję w korytarzu i wpatruję się w drzwi, które właśnie zamknęła moja prawdziwa bratnia dusza.
Zmuszam się, by oddychać i myśleć jak Alfa, jak prezes. Nie jak człowiek z sercem.
Dwanaście dni do zebrania zarządu.
Trzy tygodnie do kwartalnej kolacji z inwestorami.
A potem wiosenna premiera, pierwsza kampania od lat, w której Luna jest twarzą marki. Od miesięcy analitycy pytają, gdzie jest nowa Luna Sterling.
Victoria może odpowiedzieć na to pytanie jutro. Ma relacje z dystrybutorami i kontakty w prasie. Była sprawdzana i się sprawdziła.
Evelyn nie.
"Dom." Głos Ethana jest szorstki za mną. "Idziesz za nią, czy mam to zrobić ja?"
"Daj mi minutę."
"To moja siostra, Dominic." Podchodzi bliżej, zaciśnięte pięści przy bokach. "Nie dostajesz minuty."
"Dokładnie wiem, kim ona jest." Zamykam oczy. "Właśnie w tym tkwi cały problem."
Bo naprawdę ją znam. Znam ją od lat, zauważałem wszystko, nawet kiedy udawałem, że nie.
Za każdym razem mówi 'dziękuję' windzie, kiedy drzwi się otwierają, i przeprasza krzesła, w które uderzy. Najpierw zjada skórkę z kanapek, a środek zostawia na koniec, jakby to była nagroda.
A gdy śmieje się za mocno, uroczo chrumka, potem czerwieni się i udaje, że to był kaszel.
Jest bystra, mądra, zabawna i nieświadoma tego. I zupełnie poza zasięgiem.
Jestem Alfą, prezesem. Ona jest młodszą siostrą mojego najlepszego przyjaciela.
Miała osiemnaście lat i przeżywała żałobę. Ja miałem dwadzieścia dwa, byłem najmłodszym Alfą po śmierci ojca. Przysiągłem przy grobie jej rodziców, że będę się nią opiekował.
Co oznaczało trzymać ręce i wzrok przy sobie.
Co by pomyślał Ethan, gdyby wiedział, jak na nią patrzę? Gdyby wiedział, co sobie wyobrażam, gdy o niej myślę? Że jestem tym typem mężczyzny, który pragnie dziewczyny, którą przysiągł chronić?
Więc pozostałem chłodny i zdystansowany, każdą rozmowę i interakcję skracałem do minimum.
Wmawiałem sobie, że to słuszne. I działało przez trzy lata.
Aż dziś poczułem jej przemianę. Leon niemal rozerwał mnie od środka. Jej zapach wciąż unosi się w korytarzu, dziki miód i zimny deszcz. Za każdym razem, gdy oddycham, usta mi wysychają.
Właśnie dlatego nie mogę temu ufać.
Jeśli teraz ją wybiorę, to ona wybiera mnie, czy więź wybiera za nią?
Czy chciałaby zostać Luną i znieść całą presję i odpowiedzialność związaną z tym tytułem? A co się z nią stanie, gdy cała wataha zobaczy jej porażkę?
Przerabiam każdy scenariusz w głowie, wciąż od nowa.
W każdym jednym Victoria daje radę. I nie dlatego, że Evelyn nie wystarcza. Tylko dlatego, że termin jest niemożliwy.
Powtarzam to jak modlitwę. Każda komórka mojego ciała nazywa mnie kłamcą.
'Jest twoja,' warczy Leon, 'a Eliza jest moja. To ona ci jest potrzebna i dobrze o tym wiesz!'
'Muszę dokonać właściwego wyboru.' Zaciskam szczękę. 'Dla watahy. Dla samej Evelyn. I zrobię to.'
Leon uderza w moją czaszkę tak mocno, że przed oczami pojawiają się białe plamy. Potem zaczynają mi drżeć ręce i patrzę na nie.
Nigdy nie drżały. Ani na pogrzebie ojca, ani w żadnej sali konferencyjnej, ani podczas żadnej walki.
"Przestań," cedzę przez zęby.
'Zmuś mnie,' warczy Leon.
Ethan patrzy na moje ręce i widzę, że rozumie. Bez słowa wychodzę przez drzwi wejściowe.
Na zewnątrz jej zapach jest wszędzie, tak słodki, że aż ściska mnie w piersi, prowadzi prosto w sosny. Nie ukryła go.
Chce, żebym ją znalazł.
Podążam za nim za obręb posiadłości, głęboko w śnieg.
Leon tak wściekle krąży we mnie, że ledwo idę prosto. 'Wypuść mnie. Pozwól mi do niej iść.'
'Nie.'
'Jest zraniona. Nie czujesz tego? Cierpi przez ciebie!'
Oczywiście, że to czuję, mnie też to boli. Przechodzi przez więź falami, ostrymi i ciężkimi, każda z nich sprawia, że chcę paść na kolana.
To właściwa decyzja. Musi nią być.
Znajduję ją w małej przerwie między drzewami. Stoi w śniegu w kurtce i piżamie, ze skrzyżowanymi ramionami, jakby właśnie wyszła sprawdzić pogodę.
Czeka na mnie.
Nasze spojrzenia się spotykają, a więź uderza we mnie tak mocno, że muszę się zatrzymać. Jej policzki są mokre i jaskrawo różowe, ale oczy jasne i pewne.
Bogini. Jest tak piękna, że aż boli.
"Powiedz, po co przyszedłeś, Alfo Dominic ," mówi bez cienia emocji.
Jej głos nie drży. To mój nie chce się wydobyć. Otwieram usta, a Leon rzuca się do przodu tak mocno, że czuję w ustach smak miedzi. Obraz rozmazuje mi się na brzegach pola widzenia, a dłonie drżą mi po bokach.
'Nie,' błaga Leon. 'Dominic, nie rób tego. Stracisz ją na zawsze.'
'Wiem... Wiem, ale muszę to zrobić.'
W końcu zmuszam się, by wypowiedzieć słowa, jedno po drugim. "Ja, Dominic Sterling, Alfa Watahy Sterling, odrzucam cię, Evelyn Parker, jako moją prawdziwą bratnią duszę."
Ból niemal mnie rozdziera. Przeszywa mnie prosto przez pierś, jakby ktoś gołymi rękami rozszarpał mi żebra. Leon wyje we mnie, dźwięk tak surowy i złamany, że odbija się echem w moich kościach.
Ręce nie przestają mi drżeć. Zaciskam je w pięści, ale to nic nie pomaga.
Oddychaj. Stój prosto. Jesteś Alfą. Stój prosto.
Patrzę na nią i czekam, aż się rozpadnie, ale Evelyn się nie rusza. Po prostu trzyma mój wzrok i stoi niewzruszona jak skała. I to boli bardziej niż cokolwiek.
Unosi podbródek, a jej głos jest czysty i spokojny mimo zimnego powietrza.
"Ja, Evelyn Parker, przyjmuję twoje odrzucenie, Dominic Sterling, Alfo Watahy Sterling."
Uderza mnie to jak drugi cios, jeszcze mocniej niż pierwszy. Więź napina się między nami jak drut, który zaraz pęknie.
Potem ona odwraca się i odchodzi.
Nie biegnie, nie ogląda się za siebie. Po prostu idzie przez śnieg równym krokiem, jakby opuszczała przeciągające się spotkanie.
Patrzę, jak znika między drzewami, i stoję tak, zamrożony jak głupiec.
Potem Leon całkiem milknie na dłuższą chwilę.
'Zobaczysz,' mówi w końcu bardzo cicho. 'Zobaczysz, co właśnie zrobiłeś.'
Nie. To była słuszna decyzja. To był jedyny logiczny wybór.
Prawda?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Evelyn
Tej nocy w ogóle nie spałam. Odrzucona więź boli mnie w piersi jak siniak, a za każdym razem, gdy myślę o jego twarzy w lesie, znów ją naciskam.
„Musimy uciekać”, mówi Eliza, krążąc we mnie nerwowo. „Albo walczyć. Cokolwiek. Jestem za duża na ten pokój, Evelyn.”
Rano mam wrażenie, jakby coś łaziło mi pod skórą. Skrzydło ochrony Jareda jest na najwyższym piętrze i to właśnie jego jako jedynego chcę teraz zobaczyć. Zakładam więc bluzę z kapturem, dresy i ruszam do wieżowca firmy.
Ale kiedy drzwi windy otwierają się i zamykają na dwunastym piętrze, nie spodziewam się jej zobaczyć tutaj o tej porze.
Wchodzi do windy i jesteśmy tylko we dwie. Zanim zdążę coś powiedzieć, Victoria sięga ponad mną i naciska przycisk awaryjnego zatrzymania. Winda szarpie i staje, a czerwone światło zaczyna migać.
„Co ty robisz?” Mój głos jest zbyt cichy, gdy jej dłoń wystrzeliwuje i zaciska się na mojej szyi.
„Słyszałam o wczorajszej nocy… O tobie i naszym Alfie.”
Przyciska mnie do lustrzanej ściany tak mocno, że moja głowa odbija się od szkła.
Chwytam jej nadgarstek obiema rękami, ale ona jest silniejsza.
„Teraz powiem ci, co będzie dalej.” Victoria pochyla się, aż jej nos niemal dotyka mojego. „Dominic oznaczy mnie i wybierze mnie na swoją Lunę. A pierwsze, co zrobię, to przejrzę zapisy dotyczące współzałożycieli.”
Jej palce zaciskają się mocniej. Na obrzeżach pola widzenia tańczą czarne plamy.
„Udziały twojego ojca,” mówi powoli, delektując się każdym słowem. „Jego miejsce w zarządzie. Jego prawa głosu. Znajdę sposób na restrukturyzację, kochanie. Zawsze znajduję.”
„Nie możesz,” wykrztuszam. „To… to rodzina…”
„Twoja rodzina nie żyje, Evelyn.” Uśmiecha się słodko i uroczo, podczas gdy drapię jej dłoń. „Kiedy skończę, nie będzie w tym budynku ani jednego dokumentu z nazwiskiem Parker. Wyślę cię na wygnanie, a nawet twój brat o tobie zapomni.”
Nie mogę oddychać… Proszę… Ktoś…
Eliza rzuca się do przodu, warcząc, a ja czuję, jak moje kości zaczynają się przestawiać. Victoria też to czuje, ale tylko się śmieje i puszcza mnie. Upadam na kolana, łapiąc oddech, podczas gdy ona przechodzi nade mną i znów naciska przycisk.
„Powiesz komuś, a powiem, że mnie zaatakowałaś,” mówi lekko. „Złamana wilczyca, która nie panuje nad swoją wilczycą? Komu myślisz, że uwierzą?”
Drzwi otwierają się dwa piętra wyżej, Victoria wygładza włosy i wychodzi, nie oglądając się za siebie.
Mama i tata zbudowali tę firmę własnymi rękami.
A ona chce ich wymazać, jakby nigdy nie istnieli.
Jared jest przy swoim biurku, gdy wchodzę do skrzydła ochrony. Rzuca na mnie jedno spojrzenie i wstaje tak gwałtownie, że jego krzesło uderza o ścianę.
Prowadzi mnie do prywatnej sali treningowej i zamyka za nami drzwi na klucz.
„Czego potrzebujesz?” pyta cicho.
„Muszę nauczyć się kontrolować ją.” Głos mi się łamie. „Zanim ona przejmie kontrolę nade mną.”
Kiwnął głową i cofa się. „Zmieniając się, rób to powoli. Nie pozwól jej się spieszyć.”
Zamykam oczy i sięgam po Elizę, która szarżuje do przodu niczym burza. Przemiana rozdziera mnie całą naraz. Moje kości łamią się zbyt szybko i nie mogę się niczego uchwycić.
„Evelyn, zwolnij!” krzyczy Jared.
Nie mogę! Jest zbyt silna!
W połowie przemiany moje ciało rzuca się na bok i uderza o ścianę. Coś trzaska i nie wiem, czy to ściana, czy ja. Potem leżę na podłodze w ludzkiej postaci, łapiąc oddech. Z każdym wdechem ból przeszywa mój bok.
„Przepraszam,” szepcze Eliza, mała i przestraszona. „Jeszcze nie umiem być delikatna.”
„Nie ruszaj się.” Jared owija mnie kocem i bierze na ręce. „Mam cię, Evelyn.”
Nosi mnie do gabinetu pierwszej pomocy i przykłada zimny okład do mojego boku. Jego ręce drżą lekko i wcale tego nie ukrywa.
„Oddychaj dla mnie,” mówi cicho. „Małe wdechy.”
Starając się, łzy spływają mi po twarzy. Ale to nie tylko żebra. To wszystko naraz i nie mogę już tego w sobie tłumić.
„Jared…” Głos mi się łamie. „Mogę ci coś powiedzieć?”
„Wszystko.” Przesuwa krzesło tuż do łóżka.
„Alpha Dominic jest moim prawdziwym partnerem.” Zastyga w bezruchu. Przez sekundę widzę na jego twarzy coś, co wygląda jak ból lub złość. „A wczoraj mnie odrzucił.”
Szczęka Jareda zaciska się tak mocno, że widzę drgający mięsień, ale jego głos jest łagodny. „Zrobił co?”
„Chce Victorii, bo ona jest gotowa, a ja nie.” Śmieję się, ale ten śmiech jest mokry i brzydki. „A Ethan tylko stał tam i… zgodził się.”
„Jesteś lepsza, niż ona kiedykolwiek będzie.” Ostrożnie bierze mnie za rękę, jakby miała się rozpaść. „Słyszysz mnie?”
Dotykam bolącej szyi, a jego oczy spadają na czerwone ślady.
„Victoria zabierze udziały taty i wymaże mnie, gdy zostanie Luną.”
Oczy Jareda ciemnieją ze złości. Ale gdy znów patrzy na mnie, łagodnieją.
„Ty jesteś jedyną osobą, przez którą nigdy nie czułam się mała,” szepczę.
Patrzy na mnie, jakbym właśnie dała mu coś cennego. Kciukiem powoli i ciepło gładzi moje kostki.
Dlaczego patrzy na mnie, jakbym była jedyną osobą w tym pokoju, która się liczy?
Potem wstaje i zaczyna chodzić tam i z powrotem, przeczesując włosy obiema dłońmi, aż wreszcie zatrzymuje się i odwraca do mnie.
„Wiem, jak to zatrzymać,” mówi. „Ten ból, to przyciąganie… wszystko.” Bierze oddech. „Pozwól mi być twoim wybranym partnerem. Dziś w nocy. Jeśli cię oznaczę, jego więź już cię nie zrani.”
Moje serce podskakuje do gardła. „Jared…”
„On straci do ciebie prawa. Victoria straci swoją przewagę.” Klęka obok łóżka. „I kocham cię, Evelyn. Kocham cię od dawna. Powiedz tak.”
Może ma rację. Może lepiej należeć do kogoś, kto mnie kocha, niż dalej krwawić przez kogoś, kto był mi przeznaczony, a i tak mnie odrzucił.
Obejmuje moją twarz oburącz, delikatnie i ostrożnie. Jego dłonie są ciepłe i pewne.
On mnie kocha. Dlaczego nigdy tego nie widziałam?
Otwieram usta. „Jared, ja—”
Drzwi otwierają się z hukiem, uderzając o ścianę. W progu stoją Dominic i Ethan, zdyszani. Oczy Dominica natychmiast padają na dłonie Jareda na mojej twarzy i ciemnieją.
Przez pokój przechodzi warknięcie, niskie i gwałtowne. Szafki z zapasami za mną aż drżą.
„Co tu się, do cholery, dzieje?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
