passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hekate's Bride - Rozdział #2 - autor Stephanie Nzekwue

Hekate's Bride

/

Rozdział 2

Prolog

"Zatrułeś mnie!"

"I to też było twoja wina. Nie masz prawa psuć moich relacji, bo próbowałem cię uratować przed twoim kiepskim gustem w kobietach i--"

Rune odskakuje jakbym go zadźgał mieczem. "Mój kiepski gust w kobietach?"

Przybliża się, głęboko wpatrując się w moje oczy, szepcze śmiertelnie cicho, "I kogo byś uważał za odpowiedni wybór dla mnie, Red?"

Red.

Nienawidzę, gdy mnie tak nazywa.

Chcę ...

Chciałem mu o tym powiedzieć, ale nagle jego palce obejmują moje policzek, popychając moją głowę do tyłu, żebym mogła go spojrzeć. Mój ciało drgnęło od tego kontaktu i kiedy zaczynam się odsuwać, zderzam się z drzwiami szafy.

Kurwa.

Mój serce walnie w mojej klatce piersiowej, podniecenie przepływa przeze mnie jak czysta, kocia energia. Może to przez alkohol, ale mój wilk się budzi, mruczy z podniecenia.

"Ty?"

Jego ciepły alkoholowy oddech drażni moje nozdrza i tak mało sprawia, że drżę.g z potrzebą pod jego palcami.

Nie powinienem był tyle pić. Myślę, że on też jest pijany. To nie jest dobrze. To się nie powinno zdarzać.

"Ręce precz, Rune", mówię, ale w moim głosie jest niewiele protestu, gdy zalewa mnie ciepłe, podnoszące się oceaniczne fale.

Jego ciemne oczy spadają z moich oczu na moje usta i z niego wydobywa się ostry dźwięk. Tam, w jego oczach, dostrzegam pęknięcie. Zimne, bezlitosne usposobienie ulega pęknięciu, a rzeczy, które w tym pęknięciu widzę, sprawiają, że topię się w [ilosc]Do jego dotyku.

"To nie powinno..."

Usta Rune nagle uderzają w moje, zdejmując mi dech. Mój świat rozpada się. Ja się rozpadam. Kolana mi uginają się i upadam.

Upadam w jego ramiona.

Mój plecy mocno uderza w drzwi mojej szafy, wystarczająco mocno, żeby wyrwać dębowe drzwi, ale ledwo to czuję. To niezwykłe, palące pragnienie, którego nigdy nie zaznałam wobec żadnego mężczyzny, wypełnia mnie po brzegi.

Jego natarczywe usta rozchylają moje usta, wypełniając mnie gwałtownymi drgawkami, gdy jego język ślizga się po dachu.mój usta. On mnie mocniej przygniata do ściany, a jego wolna ręka obejmuje moje pośladki, przyciągając mnie do siebie.

Nienawidzę go. Absolutnie go nienawidzę.

Ale jęczę dla niego tak, jak nigdy nie zrobiłem dla nikogo innego.

Nienawidzę, że potrafi mi to zrobić. Nienawidzę, że mój ciało reaguje na niego i mnie zdradza. Nienawidzę Rune'a Wildera.

Ale siebie nienawidzę jeszcze bardziej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

1. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, księżniczko 1. Happy Birthday, Princess

Opierając się na swoim tronie obok moich rodziców, spoglądam w dół na uroczystość poniżej, zaciera mi się ręka, żeby włączyć się w wir ze swoim ludem, ale surowe spojrzenie mojej matki trzyma mnie na miejscu.

Jako jedyny dziedzic tronu Króla Alfa, muszę zachowywać się z godnością i wykazywać się tym wszystkim nonsensem, który jest oczekiwany od rodziny królewskiej. Jestem zmęczony prowadzeniem tych dyskusji z moimi rodzicami i dostawaniem ostrych uwag, gdy na nich pyszczę za próbę kontrolowania mnie.

Tylko co za diabła, skończyłem dzisiaj dwadzieścia przeklętych jeden lat. To moje urodziny pimprezy oraz świętowanie Przesilenia. Powinienem tańczyć ze znajomymi. Powinienem upijać się przemyconym alkoholem i roślinami. Powinienem się świetnie bawić, ponieważ jutro wyruszę przez portal, który prowadzi do Akademii Wilkołaków.

Moje życie zacznie się w momencie, gdy przejdę przez ten portal. Moje obowiązki jako dziedzic zaczną mnie ciążyć, ponieważ oczekuje się, że będę wyróżniał się w każdym aspekcie mojego szkolenia. Szkoła Wilkołaków była wystarczająco trudna. Akademia będzie miałPraca była po prostu trudna i zbyt wymagająca dla kobiety, która chciała po prostu cieszyć się życiem.

Jutro również oczekuje się, że rozpocznę poszukiwania mojej drugiej połówki. Wiem, co teraz musisz myśleć. Dlaczego nie mam partnera w moim wieku?

Muszę ci powiedzieć, zanim przejdę dalej w moją historię i moje życie; proszę odrzucić wszelkie legendy, które usłyszałeś i nauczyłeś się. Moja rzeczywistość jest bardziej różna niż cokolwiek, czym się dotąd zetknąłeś.

Wilkołaki starzeją się powoli, dlatego nasz wzrost również jest powolny.

Wiek uznawany za "dojrzały" w moim kraju wynosi dwadzieścia jeden lat dla kobiet i dwadzieścia pięć lat dla mężczyzn. Bogini postanowiła, że nasi partnerzy zawsze będą starsi od nas, i nie łączymy się w pary, dopóki nie osiągniemy wymaganego wieku.

Tak więc, w każdej chwili będę wietrzyć powietrze w poszukiwaniu swojego dusznego wspólnika. Nie mogę powiedzieć, że jestem podekscytowana.

Dostrzegam Oriona Frostclaw, zbliżającego się do zgromadzenia, i moje serce faluje. Jego blond włosy są uczesane w kok, a niebieskie oczy błyszczą jak szafirowe klejnoty.

jako biały smoking na sobie, sprawia, że ​​biało wygląda grzesznie gorąco. Ma łatwy uśmiech, a wiesz co najlepsze? Patrzy na mnie.

Nie w ten sposób, "znalazłem swojego partnera". Nie. Zdecydowanie nie. To jest rodzaj spojrzenia "nie mogę się doczekać, aż zdjąć twoje ubrania".

On rzuca głową w kierunku magazynu w cichym przesłaniu, a ja niezauważalnie kiwam głową. O tak.

Ale gdy zaczynam wstawać z mojego tronu, herold wyje, wskazując na przybycie Króla Lycanów i jego świty.

IZawsze nienawidzę tego momentu. Przekrzywiając oczy, dołączam do mojego ojca i matki, schodząc po podium, aby powitać naszych najważniejszych gości. Prywatny czas z Orionem będzie musiał zaczekać.

Tłum rozstępuje się, tworząc nam drogę do przemierzania. W tłumie dostrzegam moje najlepsze przyjaciółki, Arię Moonclaw i Trinity Silverfang. Uśmiechają się i przekrzywiają na mnie oczy. Uśmiecham się w odpowiedzi, stroję im miny, ale moja mina staje się kwaśna w momencie, gdy spojrzenie spoczywa na największym drańku, jaki istnieje.

Rune Wilder

książę Lycanów i jedyny dziedzic tronu Lycanów.

Nienawidzę go. On mnie nienawidzi. Chciałabym żeby po prostu umarł. On życzy mi tego samego losu. Za każdym razem, gdy trzymam w ręku miecz, myślę o ścięciu mu głowy. On... on kiedyś próbował odciąć mi głowę, gdy byliśmy dziećmi - za pomocą przeklętej sztyletu - ale skończyło się tylko na przycięciu moich pięknych włosów.

Plakałam przez dni, a mój ojciec próbował mnie uspokoić, kupując mi wszystko, co myślał, że chcę, oprócz jednej rzeczy, o którą go prosiłam. Ukarać Księcia za to, co zrobił.Ogol wszystkie jego wlosy i spraw, aby stanal na kolanach przede mna, aby przeprosil.

Nawet jako Krol Alfa, moj ojciec mial granice, ktorych nie mogl przekroczyc z Lycanami. Wszyscy jestesmy dziecmi Bogini Ksiezyca, ale chyba nawet ona ma swojego ulubieńca. Zawsze bedzie niewidoczne napięcie między naszymi gatunkami. Lycanie zawsze beda uwazac sie za lepszych - ponieważ sa ciemniejsi, silniejsi, szybsi, zimniejsi, bardziej obliczalni i olśniewająco piękni. Chyba to ich czyni... ugh. Nigdy nie przyznam się do tego.

t—I zawsze będziemy uważać siebie za lepszych, nawet jeśli jesteśmy rozcieńczoną i łagodniejszą wersją nich. Być może bardziej dzicy i skłonni do obcinania głów, zamiast najpierw myśleć, zanim obcinają głowy.

To także fakt, że wyglądamy jak szczenięta obok Lycanów, gdy się przemieniamy. Oni stają się groteskowi i koszmarni. Może dlatego rzadko przemieniają się w swoje najprawdziwsze formy. Aby dawać nam iluzję, że możemy czuć się bezpiecznie w ich otoczeniu.

Nawet jeśli wszyscy wiemy, że to kłamstwo.

W zasadzie Rune Wilder uniknął kary za przycięcie moich włosów, a podczas kolejnej uroczystości przesilenia, wrzuciłem wilcze jagody do jego jedzenia. Wilcze jagody nie są równie śmiertelne dla Lykanów, jak dla nas, ale powodują, że czują się źle. Bardzo źle. Na tyle źle, że się obmoczają i wymiotują po całym podłodze. Rune stracił przytomność w swoim wymiocinach.

Nikt nie dowiedział się, że to ja, ale Rune wiedział, że to musiałem być ja. Och, i zemścił się.

Zadrżałem na wspomnienie tego, jak to było obudzić się w środku.W następnym dniu z setkami pająków czołgały się po mnie. Do dziś mam fobię przed pająkami. Fobie wywołane runami.

Jakby odczuwając moje myśli, jego wargi marszczą się w fałd, a ja obnażam przed nim zęby, gdy nasi rodzice zamieniają życzliwości. Jego oczy są tak ciemne, że jeszcze nie przypisano im żadnego odcienia zieleni. Nienawidzę ich. Nienawidzę zieleni. Odwraca się ode mnie, a jego blado-srebrne włosy uderzają mnie po policzku, gdy odchodzi, nie bez zamiaru znalezienia jakiejś kobiety, która jest. na tyle podniecona, żeby mieć jego skarpetkę w sobie do końca wieczoru. Wiedziałabym to. Kilka razy zastałam go, jak walił w kobiety w szafie mojego ojca.

Musisz być albo szalona do bólu, albo skrajnie głupia, żeby się z nim wiązać.

Co gorsze? Każda kobieta jest kompletnie oczarowana księciem Lycanów. Patrzą na niego jak na cholernego boga. Nawet Trinity i Aria się na niego gapią, rozbierając go wzrokiem.

Wydaje się, że jestem jedyną osobą, która się tym nie przejmuje.

nico tylko obrzydzenie, gdy go widzę.

"Jak długo minęło? Pięknie dojrzałaś, Astrid" mówi matka Runy, królowa Lycanów, przerywając mój wzrok od idiota księcia i pieszcząc mój podbródek z czułym uśmiechem na twarzy.

Uśmiecham się w odpowiedzi, z lekkim rumieńcem na twarzy. Królowa Zephyr musi być jedynym Lycaninem, którego spotkałam, który wydaje się być choć trochę miły. Ona mnie lubi, choć nie mam pojęcia dlaczego. "Oddajesz mi cześć, Królowo Zephyr" robię dramatyczną pauzę, gdy widzę wiszący naszyjnik z diamentamiz jej eleganckiej szyi”. O, czyż to nowy przedmiot? U bożyszcze, jest przepiękny!”

Uśmiecha się i odrzuca swoje blade włosy na ramię, żebym mogła go lepiej zobaczyć. Skłaniając głowę w kierunku swojego męża, który jest zaangażowany w głęboką rozmowę z moim ojcem i matką, promieniuje “Przez majątek wydał na to w ludzkich krainach. Ci śmiertelnicy ostatnio stali się skąpi”.

“Jest piękny” mówię, oczy szeroko otwarte z czystym zachwytem.

“Droga Astrid?” Nagle woła moja matka, powodując, że-

odrywam wzrok od błyszczących biżuterii, by spotkać się z jej zimnym spojrzeniem. "Idź przynieś Runę. Musimy rozpocząć ceremonię."

Wstrzymuję swoją uwagę na temat konieczności witania naszego ludu w nowy rok z Lycanami, ale zmuszam się do uśmiechu, zanim zwrócę się, aby szukać głupiego księcia.

"Księżniczko", mówi głęboki męski głos, i odwracam się, aby zobaczyć, jak oczy Thorne'a z nadzieją spoglądają na mój kształt. Chwyta moją dłoń i przykładając mokry pocałunek do mojej kostki.s. "Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin."

Widzisz, Thorne to wilk moich marzeń. Od kiedy zdałam sobie sprawę, czym znaczy być kobietą, jestem zakochana w nim. Marzyłam, że go znajdę i zostaniemy parą, i będziemy mieć dzieci. Marzyłam o rządzeniu jako Królowa Alpha u jego boku jako mój Król.

Chodziliśmy razem do Werewolf High, i mimo że jeszcze nie randkowaliśmy - ani nie uprawialiśmy seksu w tej sprawie - mieliśmy liczne przelotne romanse z innymi osobami, wszyscy wiedzą, że mamy coś wspólnego. Coś, co nurtuje nas głęboko.na poziomie powierzchni.

Ale teraz go obserwuję, w moje dwudzieste pierwsze urodziny, i mój wilk nie wydaje się poruszać jak mówią. Nie czuję też żadnego okropnie słodkiego zapachu. Nie czuję pociągu ani przyciągania do niego, poza podstawową atrakcją, która istnieje między nami od lat.

Jego szare oczy zamykają się na tę samą myśl, że nic nie wpasowuje się w odpowiednie miejsce i delikatnie ściskam jego dłoń." To nie jest takie same dla wszystkich. Być może nasze jest opóźnione. Moich rodziców było."

Ononróżnia się, ale widzę to w jego oczach. Możliwość, że nie jesteśmy parą.

Sprawa się komplikuje, Thorne Nightshade jest synem Beta mojego ojca, drugiego najpotężniejszego wilkołaka po moim ojcu, Becie Ryder Nightshade. Thorne jest jedynym odpowiednim kandydatem na mojego partnera w Królestwie Wilkołaków.

Więc jeśli Thorne nie jest moim partnerem, to kto do diabła nim jest?

Po zabraniu Runy z piwnicy z bronią - oczywiście były połowicznie rozpięte spodnie i był kilka sekund od wylewania swo-

Nimfę zamieniam w parowego wilkołaka, Bogini ocal jej duszę - odmawiamy modlitwę do Bogini, prosząc o Jej błogosławieństwo i Jej światło na Nowy Księżycowy Rok.

Wkrótce zostaję odwieziony przez Trinity i Arię. Całą noc tańczymy, pijani i niezwykle zadowoleni, zanurzeni w szczęściu i korzeniu księżycowym.

Uciekam od tłumu jak tylko mam okazję i znajduję, że Orion już czeka na moje przybycie w magazynie. Nasze połączenie jest mocne, szybkie i pozbawione emocji.

Musisz myśleć, że jestem lekkomyślny i nieważniZwykła. Zepsuta księżniczka, która nie rozumie wagi swoich obowiązków. Taką jestem, i jeszcze więcej. Mam na swoich barkach tak wiele obciążeń, że staram się to ignorować i żyć dla siebie.

Być może z tego samego powodu Bogini Księżyca postanowiła mnie ukarać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

2. Zła szkoła 2. Wrong School

Zmęczonym wzrokiem mrużę oczy na dwóch ogromnych głazach, które skrywają portal do Krain poza naszą. To jest to. Wreszcie idę do Akademii. Byłbym podekscytowany, gdyby nie strasznie bolała mnie głowa. Nie powinienem był tyle pić wczoraj wieczorem. Nawet nie widzę kolorów prawidłowo.

Wokół mnie są moi przyjaciele i koledzy, którzy dziś zostaną przyjęci do Akademii. Widzę Thorn rozmawiający z ojcem, Arię obejmującą matkę, Trinity żegnającą się z dziewczyną... wszystko to bardzo...poruszające chwile, które wydają się mieć.

Ja już miałem swoją. Przyszła wraz z książką zasad i regulacji dotyczących zachowania przyszłej Królowej Wolvendomu. Byłem zmuszony zapamiętać pierwszą stronę. Moje dni rozrzutności i zabaw oficjalnie się skończyły. Bez mężczyzn, bez alkoholu, bez obłędów. Bez całusów. Bez zabawy. Muszę być uprzejmy i szanowany. Muszę prowadzić moich ludzi we właściwym kierunku, mając Boginię jako swoje przewodnictwo. Jej wola musi być moją wolą.

Jakczy cokolwiek z tego się wydarzy?

W momencie, kiedy dostanę się na Akademię, spalę tę cholerną książkę.

"Zbierzcie się, dzieci" - mówi Wielka Mistrzyni Atlas. Ona rządzi Akademią i tylko ona może nas wprowadzić. Jej zielone oficjalne szaty rozpościerają się wokół niej, kiedy staje pomiędzy każdym głazem, czekając, aż ostatni z nas zbliży się do miejsca.

Aria natychmiast jest przy moim boku, oczy lśniące z radości i niepowstrzymanego podekscytowania. "Czy Ty wierzysz w to? W końcu idziemy!"

"Och. Weź się w garść, Ari," prześmiewczo mówi Trinity, usadzając się po drugiej stronie mnie. "Wiesz, że tam będziemy przećwiczeni i znokautowani."

"Ćwiczenia to tylko dla pierwszego roku, Tri. Słyszałam, że w drugim roku jest o wiele lepiej. Nawet będziemy mogli spotkać się z starszymi wilkami! Słyszałam, że są też gorący. Rozpływam się, smakołykiem—"

"Skup się, Ari," warkam, potrzebując usłyszeć przemowę Wielkiej Mistrzyni. Powiedziano mi, że muszę słuchać każdego jej słowa, jeśli chcę przejść dalej."

ugh mój pierwszy rok. Mówią, że pierwszy rok jest najtrudniejszy. To jest moment, gdy najmocniejsi są wybierani do przejścia dalej, a słabi albo umierają, rezygnują, albo są wydalani.

Akademia Wilkołaków to nie jest zwykły uniwersytet dla ludzi. Tam uczymy się niezbędnych umiejętności, by przetrwać nadchodzącą wojnę. Uczymy się tak jak ludzie, ale nauka ich nauki i technologii nie jest dla nas zasadnicza. Mamy Księżycową Boginię. Mamy portale. Mamy Jej błogosławioną magię. Mamy telepatię stadną. Jaki lepszy sposób na to, aby...Do komunikacji niż to?

Lycanie nie podzielają naszego sentymentu. Włączyli naukę i magię Bogini do swojego królestwa, stając się jeszcze bardziej zaawansowani niż ludzie. Zarozumiałe i aroganckie szuje. Dobrze, że tam się nie urodziłem. Nie mam wątpliwości, że nie pasowałbym do nich.

"Młodzi, muszę was zakotwiczyć w podróży do kolejnej fazy waszego życia. Proper można do was zwracać dopiero gdy znajdujecie się na terenie akademii" - zatrzymuje się, uśmiechając się tak samo.Patrzy na nas ozięble, ale nie dociera do tego jej spojrzenie.

Jej oczy są chłodnymi, ostrymi ostrzami, obserwującymi i zauważającymi wszystko. Jej spojrzenie nagle spotyka się z moim, a ja opuszczam je, aby ukazać pokorę. Dawno mnie tak nie przerażała.

Luna wie, jak długo żyje. Jest jedynym ocalałym zrujnowanego przez Hekate świątyni Bogini. Wygląda na nie starszą niż czterdziestkę. Choć starzejemy się wolno, jej wiek jest tajemnicą.

Niektórzy mówią, że tak jest, ponieważ jest bliżej Luny niż ktokolwiek z nas. Niektóre...ay nosi dusze swoich martwych sióstr ze sobą.

Mój pewniak to pierwsza opcja. W końcu to właśnie ona przekazała wolę Bogini mojemu przodkowi i wspólnie założyliśmy szkoły, zdobywając miejsce władzy, które niemal przewyższa nawet tron królewski.

Wielka Mistrzyni Atlas zwraca się w stronę głazów i kładzie na nich dłoń, odmawiając coś, co sprawia, że powietrze na mojej skórze się unosi.

Głazy zaczynają świecić miękkim zielonym światłem, zaraz przed ziemią pod moimi nogami trzęsie się ziemia.

"Ojej", mówię, machając ręką, próbując utrzymać równowagę. Aria chwyta się mojego skórzanej rękawa na tyle mocno, żeby go rozszarpać. "Puść mnie Ario!"

"Upadnę!" Piskliwie się wykrzykuje przed wejściem we mnie i Trinity.

Szybko skręcam na bok, trzymając ją za ramię, żeby nie wpadła do kałużi błotnej wody obok nas.

"Jesteś moim zbawieniem", wysiłkuje się, prostując się, gdy drżenie ustaje.

"Jesteś moim zbawieniem", wysiłkuje się, prostując się, gdy drżenie ustaje.

"Jesteś moim zbawieniem", wysiłkuje się, prostując się, gdy drżenie ustaje.

„Nie tylko przechodzicie przez portal” kontynuuje Wielka Mistrzyni, a moje spojrzenie sunie pośród rozstępu pomiędzy każdym jasno oświetlonym głazem. „Przechodzicie między krainami i w związku z tym będziecie potrzebować zgody Bogini. Jeśli uznana zostaniecie za niegodnych uczestnictwa w akademii, portal odrzuci was natychmiastowo.”

Nagle Trinity szturchnęła mnie w ramię, a kiedy spojrzałem na nią pytająco, jedynie odchyliła głowę w stronę Thorne'a, który teraz stał obok niej..

"Hej tam, łebku," kpi on i moje palce skręcają się przy głębokim barytonie jego głosu.

"Hej," uśmiecham się nieśmiało, modląc się do Bogini, żebym jeszcze nie pociągnęła na czerwono. "Gotowa na to?" mówię, gestykulując w stronę mówiącej Wielkiej Mistrzyni.

On wzrusza ramionami. "Będziesz tam. Nic innego się nie liczy."

Poczerwieniam. To właśnie takie słowa sprawiają, że mam ochotę przytulić się do niego i całować go, aż obydwoje stracimy oddech.

Jakby potrafił czytać mojemyśli, jego usta schodzą do moich i moje wnętrze się rozgrzewa. Cholera.

„O matko Bogini, idźcie już do cholery do pokoju!” wygania Trinity szeptem, a Thorne chichocze, zanim przywróci swoją uwagę.

Patrzę jeszcze przez chwilę, obserwując jego piękny profil boczny, wrywając linie i okna w moją pamięć. Nie mam pojęcia, dlaczego nagle czuję się poważny. Poczucie niepokoju osiada nade mną, i nie mogę go się pozbyć.

Przekręcam ramiona, zmuszając się do...

Zmuszam się, żeby wysłuchać końcowych słów Pani Mistrzyni. „Musisz być spokojny i zaufać jej, żeby poprowadziła cię we właściwe miejsce. Teraz” - mówi, pochylając głowę w stronę portalu - „Akademia czeka.”

Zgodnie z życzeniem Wielkiej Mistrzyni, ustajemy w kolejce. Otrzymuję dużo miejsca, podobnie jak moi znajomi. Nikt nie chce narazić się na złość księżniczki, spadając na jej buty. Ani buty jej przyjaciela.

Tak, czasami potrafię być podenerwowany.

Cały czas

e.

Blond wilkołak na przodzie kolejki wydaje się mieć atak lęku i ciągle krąży wokół portalu, jakby był jakimś złem, którego musi unikać. Ludzie za mną śmieją się i niektórzy robią się zniecierpliwieni.

Ja tylko przesuwam się z nóżki na nóżkę, serce bijące w ekscytacji.

"Co jeśli mnie odrzuci?" Kobieta pyta wysokim, nieśmiałym głosem, drażniąc moje uszy.

"No cóż, spróbuj jeszcze raz za rok! Ba!" Ktoś śmieje się z tyłu.

"Zejdź na psy z linii, nieudaczniku!" Inny krzyczy i śmieje się.

Wielka Władczyni czule głaszcze blond włosy. "Możesz zawsze spróbować raz jeszcze z następnym zestawem, kochanie. Nie ma się czego bać. To jest wola Bogini. Ona nie chce z Tobą nic złego. Połóż dłonie na powierzchni i pozwól, by cię prowadziła tam, gdzie należysz."

Dziewczyna połyka tak głośno, że tłum to słyszy, ale wyciąga ręce przed siebie i kładzie je na świecącej powierzchni betpomiędzy każdym głazem.

W mgnieniu oka znika. Słychać westchnienia i okrzyki wokół mnie, ale ja widziałem to wiele razy. To nic dziwnego.

Wielka Mistrzyni patrzy w górę z portalu, przesuwając wzrokiem wzdłuż linii w poszukiwaniu czegoś. Kogoś. Odchylam się do tyłu, opierając się o ciepło Thorne'a, starając się ukryć przed nią. Instynktownie jego ręka obejmuje mój pas, przyciągając mnie jeszcze bliżej do niego, a jego nos muska moje włosy.

Mój wzrok zamyka się pod wpływem dotyku palców Thorne'a

moje serce zaczyna bić mocniej, nawet jeśli to tylko casualowy dotyk.

Ale zaklęcie zostaje nagle przerwane, gdy Wielka Mistrzyni Atlas woła, "Księżniczko Astrid?"

Moje oczy otwierają się, aby zobaczyć spodek Instruction mistrzyni na mnie. Odpowiadam jej spojrzeniem i ostrożnie wychodzę z ramion Thorne'a, gdy ona mnie przywołuje do przodu.

Jako Księżniczka, powinnam być pierwsza, która przechodzi przez portal, ale nie spieszę się, żeby zostawić moich przyjaciół jeszcze.

Trinity sChwyta moje ramię. "Powodzenia dziewczyno! Widzimy się po drugiej stronie!" piszczy, szeroko się uśmiechając. Aria wygląda na łzawo oczy. Dramatyczne królowe. Zobaczę ich za kilka minut. Dlaczego są tak emocjonalne?

Patrzę na nie z rozbawieniem i idę przed szeregiem, ignorując zazdrosne spojrzenia rówieśników.

"Musisz zawsze przestrzegać protokołu, Księżniczko. Nie znoszę nieposłuszeństwa" - mówi Wielka Mistrzyni, gdy zatrzymuję się przed nią. Klikając językiem, wyraża swoje niezadowolenie.

re.

"Porozmawiaj z moim ojcem w takim razie," mruczę, przechodząc obok niej.

"Wyciągnij ręce," mówi surowo, irytacja wyraźnie słyszana w jej głosie, ale mnie to nie obchodzi. Nienawidzę gdy mówią mi co mam robić. Nienawidzę ludzi, którzy próbują mnie kontrolować. Nienawidzę być komuś podlegać.

Wyciągam ręce i krok po kroku zbliżam się do portalu. Mój oddech ucieka kiedy powietrze wokół mnie nagle zaczyna syczeć od nadnaturalnej energii. Włosy na mojej skórze stają dęba, a mój słuchtak szybko się rozwinie, ścigając się z ekscytacją i obawami.

Mieniące się kolorami wirujące przez portal są hipnotyzujące i znajduję się znowu krok do przodu.

Wielka Pani mówi, ale już jej nie słyszę. Mój świat, moje myśli zostały zredukowane do niskiego brzęczenia, które wydaje się wibrować przez moje całe istnienie.

"Astrid..." głos, który jest jednocześnie młody i starodawny, piękny i zadziwiający, męski i żeński woła mnie

Z dala, zanurzony w transie, krok stawiam naprzód.

"Astrid..."

Podążając za duchowym dźwiękiem, kładę dłoń na powierzchni portalu.

Nagle szarpnę się, gdy niewidzialne ręce mnie chwytają i rzucają do portalu.

Następnie, spadam.

Świat wokół mnie rozpływa się w zamazany obraz, a ziemia spod moich stóp znika. Krzyczę, gdy wiatr rwie mi włosy i odzież. Serce mi podskakuje, gdy opadam w próżnię jak człowiek-rakieta spadający z

Podniebnie.

Zamykam oczy, gdy zaczynają boleć i przygotowuję się na uderzenie, gdy scenerie zaczynają się zmieniać -

Wjeżdżam głową na twardą skałę. Jękam, lekko się przesuwając. Może nie twardą, jest zaskakująco gładka.

Dźwięk kobiecego śmiechu sprawia, że otwieram szeroko oczy. Mrużę oczy na jasne światło wiszące nad moją głową i ludzi patrzących na mnie.

"Czy ona jest w porządku?"

"Skąd ona się wzięła?"

"Zniknęła nagle.""The voices attack me all at once and I clutch my ears, whimpering. Too loud. Everything is too loud.

A cackling sound suddenly fills the air and a loud voice booms across the space. "Uwaga, studenci! Musicie się zebrać na oficjalne przemówienie w sali Króla Lykanów za dziesięć minut. Pamiętajcie, za spóźnienie będziecie karani!"

The crowd around me disperses and I drop my hands from my ears, confused as hell. Król Lykanów? W Akademii Wilkołaków? Co w...

Czy trzy królestwa się dzieje?

Wstaję, jękając z bólu w plecach. Ludzie prześlizgują się obok mnie szybko, pędząc gdzieś do tej sali i zaciśniam oczy, próbując rozpoznać twarze, które widzę, ale nie rozpoznaję tych ludzi.

Co więcej, wyglądają i pachną nieprawidłowo.

Jak... Lykany.

To nie może być prawda.

"Przepraszam", mówię, próbując zatrzymać pierwszą osobę, którą widzę, ale zostaję odepchnięty na bok.

Patrzę na odchodzącego mężczyznę zaskoczony. Czy chNie wiem, kim jestem? Jak on śmie mnie popychać?

Pochmurnie się patrzę i próbuję jeszcze raz. I jeszcze raz.

Z powodzeniem zatrzymuję kobietę, która patrzy na mnie jak na śmiecia. "Gdzie jestem? Gdzie to jest?"

Patrzy na mnie wstrętem, szeroko otwierając nozdrza, gdy wymyka swoją dłoń z mojego uścisku. "Nie dotykaj mnie, wilku. Kto wpuścił szczura? To jest Szkoła Lycanów. Co wilk tutaj robi?" mówi szeptem, odchodząc, wydaje się zirytowana.

Obracam się, czując się zagubiony i wyglądając tak samo.

Czym ja się zajmuję w Szkole Lycanów?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hekate's Bride

Hekate's Bride

80 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

80

Treść

Aa