passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Get Away With a Murder autor Nina Soelian

How to Get Away With a Murder

/

Rozdział 1

Rozdział 1

[POV Nell]

Lustro w łazience ma pęknięcie, które dzieli moją twarz na pół. Odkładam test ciążowy na krawędź umywalki i liczę do trzech, bo na pudełku jest napisane trzy minuty, ale nigdy nie byłam cierpliwa, kiedy się boję.

Dwie różowe kreski. Trzy lata, odkąd Callum nazywa mnie bezpłodną, trzy lata zaciśniętych warg jego matki i wzroku jego ojca, który zatrzymuje się na moim płaskim brzuchu, a moje ciało wybiera dzisiejszą noc, żeby udowodnić, że wszyscy się mylą.

Moja dłoń trafia na mój brzuch—płaski, niepozorny, skrywający najniebezpieczniejszy sekret w stadzie Adlerów. Nic tak nie mówi o kochającej rodzinie, jak wiedza, że pozytywny test ciążowy to naładowana broń.

Drzwi wejściowe trzaskają tak mocno, że aż trzęsie się apteczka. Whisky, wściekłość, a pod spodem ostry, metaliczny zapach upokorzenia—zapach Calluma przebija się przez drzwi łazienki, zanim zdąży postawić trzy kroki w środku.

Moje ręce działają automatycznie. Test za umywalkę, bluzka wygładzona, twarz przybrana w wyćwiczony beznamiętny wyraz, który mówi: nie jestem zagrożeniem, jestem meblem, proszę, zniszcz coś innego.

Przechadza się nerwowo po kuchni, kiedy wychodzę, kurtka jeszcze na sobie, trzaskając każdą szafką, którą mija. Nie szuka niczego—po prostu robi hałas, znaczy terytorium zniszczeniem, tak jak wtedy, gdy świat za tym mieszkaniem zapomina go adorować na zawołanie.

„Co się stało?” Cichy głos, otwarte dłonie po bokach. Choreografia, której nauczyłam się w pierwszym roku małżeństwa—stań się mała, zadaj pytanie, oddaj mu scenę.

„Twój pieprzony teść.” Wyrywa drzwiczki szafki tak mocno, że zawiasy skrzypią, a drewno pęka. „Stanął przed wszystkimi starszymi w sali i zasugerował, że może to ja powinienem się przebadać.”

Paznokcie wbijają mi się w dłonie, ale twarz pozostaje doskonale pusta. Harlan—sam wielki Alfa Adlerów—powiedział to publicznie, przed wilkami, które wielbiły jego złotego pierworodnego przez większość trzech dekad.

„Powiedział, że może problem nie jest tylko w tobie .” Callum odwraca się do mnie, a to, co przemyka przez jego oczy, nie jest do końca ludzkie. „Tylko—jakby dawał ci częściowe uznanie za rujnowanie mi życia.”

„Przykro mi.” Pierwsze narzędzie w zestawie—zgódź się, wchłoń, przeproś. „To brzmi okropnie. Czy ktoś zareagował, czy—”

„ Nie .” Przestaje chodzić tam i z powrotem, a jego szczęka zastyga jak beton. „Nie rób tego. Nie zarządzaj mną tym miękkim głosem i otwartymi dłońmi, jakbym był psem, którego nie chcesz przestraszyć.”

„Nie zarządzam tobą.” Moje plecy trafiają na blat za mną i przyciskają się do niego. „Pytam, co się stało, żebym mogła pomóc.”

„Pomóc?” Skraca dystans o połowę, a kuchnia kurczy się z każdym jego krokiem. „Nie możesz pomóc. Trzy lata twojego bezużytecznego ciała i teraz mój ojciec myśli, że wada jest moja .”

„To nie jest fair.” Mój głos brzmi pewniej niż moje dłonie. „Nie kazałam mu nic mówić, Callum.”

„Fair.” Słowo wychodzi z niego, jakby je przeżuwał i wypluwał. „Trzy lata cię kryłem. Mówiłem starszym, że się starasz, mówiłem matce, żeby była cierpliwa, chroniłem cię przed każdym szeptem, podczas gdy ty tu siedzisz i dziergasz.”

„To nie—” zaczynam, ale jego pięść spada na blat tak blisko, że wibracja przechodzi przez moje biodro i urywa mi zdanie w gardle. Kubek, który zostawiłam przy kuchence, podskakuje i rozbija się na kafelkach.

„Trzy lata, Nell.” Pochyla się, a każdy mięsień w jego szyi jest napięty jak struna. „A twoje ciało nie potrafi zrobić tej jednej rzeczy, do której zostało stworzone.”

„Przepraszam.” Słowa wypadają ze mnie automatycznie, wygładzone przez używanie, te same dwie sylaby, które wklejam w tę maszynę już tysiąc razy. „Wiem, że to dla ciebie trudne.”

„Trudne dla mnie.” Prostuje się, a jego śmiech jest krótki i bez powietrza. „Nie masz pojęcia, co to znaczy trudne dla mnie.”

Najpierw idzie stół. Przewraca go jedną ręką i wszystko, co na nim, roztrzaskuje się o podłogę—talerze, kubek, maselniczka, którą kupiłam na targu. Potem krzesło przelatuje przez ścianę, a tynk wybucha białą chmurą.

Dźwięk, który wydobywa się z jego gardła, nie jest już językiem. Jego wilk prze do przodu, mięśnie falują pod skórą, a ja znam tę mapę—nauczyłam się na pamięć wszystkich tras, którymi podąża jego przemoc, jak marynarze czytają pogodę. Każda trasa ma sufit, gdzie burza osiąga szczyt i opada.

Dziś nie ma sufitu. Czuję jego brak jak otwierającą się zapadnię pod sobą, a zwierzęca część mojego mózgu—ta, która utrzymała mnie przy życiu przez trzy lata, czytając jego nastroje jak pogodę—krzyczy jedno słowo: uciekaj .

„Callum, popatrz na mnie.” Przyciskam się do blatu tak mocno, że bolą mnie łopatki. „Nie chcesz tego zrobić.”

„Nie mów mi, czego chcę.” Warczy, przechodzi przez gruz, zamykając resztki dystansu między nami. „Już nigdy nie powiesz mi niczego.”

„Po prostu zatrzymaj się na sekundę.” Podnoszę dłonie, wnętrza skierowane na zewnątrz—uniwersalny gest poddania się. „Możemy o tym porozmawiać, jeśli—”

„Porozmawiać?” Śmieje się, a dźwięk drapie po kościach. „Nigdy nie powiedziałaś mi ani jednej szczerej rzeczy. Ani jednego słowa przez te trzy lata, które nie było próbą zarządzania mną, żebym się uspokoił.”

Wtedy coś odpowiada z mojego brzucha. Nie mój wilk—coś głębiej, coś starszego, ciepło, które rozlewa się w górę z miejsca, o którego istnieniu nie wiedziałam. Przepływa przeze mnie jak prąd, białogorący, żywy, i wszystko się wyostrza.

Odłamek drewna leci w stronę mojej głowy. Powinien mnie trafić—nigdy nie byłam dość szybka, by czegokolwiek uniknąć w tym mieszkaniu. Kręgosłup wygina mi się w bok i drewno przelatuje tak blisko, że muska moje włosy.

Oczy Calluma zwężają się. Coś miga na jego twarzy, szybko i nieczytelnie, ale jego wilk jest już za daleko, by się zatrzymać. Osacza mnie przy blacie, warczy, zęby zbyt długie jak na ludzkie usta, a jego oddech jest tak gorący, że czuję go na szyi.

„Dokąd pójdziesz?” Słowa wychodzą z niego ledwie po ludzku, same warczenie i szorstkość. „Nie odejdziesz, Nell. Nigdy nie odchodzisz.”

Rzuca się. Zamykam oczy i coś zimnego trafia w moją dłoń—ciężar, równowaga, metal na skórze. Moja ręka porusza się w kierunku, którego nie wybrałam, z siłą, jakiej nigdy nie miałam, prowadzona przez żar w brzuchu, który ryczy jak drugie serce, krzyczące przetrwaj .

Kiedy otwieram oczy, nóż kuchenny tkwi po rękojeść w jego piersi. Wściekłość uchodzi z jego twarzy jak woda przez szczelinę, a to, co ją zastępuje, to coś, czego nigdy nie widziałam u niego przez trzy lata małżeństwa.

„Nell—” Moje imię w jego ustach, ledwie szept. Jego ręce sięgają po rękojeść, ale nie docierają.

Opada. W kuchni zapada cisza, przerywana tylko osiadającym tynkiem i moim własnym, szarpanym oddechem, zbyt głośnym, wypełniającym każdy kąt pokoju, który przez te trzy lata nie był jeszcze nigdy tak cichy. Moja ręka wciąż wyciągnięta, palce zaciśnięte na powietrzu, trzęsą się tak bardzo, że aż zgrzytają mi zęby.

Za mną, na umywalce w łazience, leży test ciążowy z dwiema różowymi kreskami. W moim brzuchu żar, który właśnie zabił ukochanego pierworodnego stada Adlerów, zwija się do środka i cichnie—jak rozluźniająca się pięść, jakby nigdy go tam nie było.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Krew Calluma rozlewa się po kafelkach kuchni we wzorze, który wydaje się niemal zamierzony. Moja dłoń wciąż uniesiona, palce zaciskają się na niczym, a rękojeść noża wystaje z jego piersi pod kątem, który wydaje się zbyt swobodny—jakby znalazł się tam przez przypadek.

Gorąco w moim brzuchu ulatuje. Zostaje po nim tylko chłód, ostry i niewiarygodnie przejrzysty.

Opadam na kolana obok niego. Moje dłonie odnajdują jego szyję, naciskam tam, gdzie powinien być puls, a palce tak bardzo mi drżą, że nie potrafię rozpoznać, czy to łomot jego serca, czy moje własne drżenie karmi mnie kłamstwem.

Jego oczy są otwarte. Nie w ten sposób, w jaki są otwarte, gdy ktoś na ciebie patrzy. Otwarte jak okno, które ktoś zostawił i zapomniał wrócić.

Właśnie zabiłam złotego pierworodnego stada Adlerów. Człowieka, którego pogrzeb wypełni salę stada prawdziwymi łzami wilków, które nigdy nie spojrzały na wgniecenie w tynku w korytarzu i nie zastanowiły się, co je spowodowało.

Trzy lata siniaków pod długimi rękawami i starannie dobrane kąty—nic z tego nie istnieje w wersji Calluma, którą to stado będzie opłakiwać. Leży martwy na kuchennej podłodze z odciskami palców swojej partnerki na broni, a historia pisze się sama, nie pytając mnie o ani jedno słowo.

Moje nogi ruszają się, zanim reszta mnie się zgodzi. Przechodzę nad nim—nad krwią, rozbitymi talerzami, maselniczką z kwiatami na pokrywce—a moje ręce nie przestają drżeć. Zaciskam je w pięści tak mocno, że paznokcie wycinają półksiężyce w obu dłoniach.

Myśl. Myśl. Masz minuty, nie godziny. Zawsze ktoś przychodzi, gdy Callum hałasuje, a potem nagle milknie, a tej nocy ta cisza będzie trwać wiecznie.

Płaszcz wisi na haczyku. Gotówka wszyta w podszewkę, odkładana przez miesiące z pieniędzy na zakupy przez kobietę, która zaczęła planować swoją ucieczkę w chwili, gdy jej mąż po raz pierwszy przebił ścianę pięścią i powiedział, że to przez nią pękła.

Zamek błyskawiczny wymaga trzech prób, bo mój kciuk ciągle ślizga się po metalu. Sypialnia. Pudełko po butach pod łóżkiem—mój dowód, kilka zdjęć, nic, za co warto umierać. Wpycham je do płaszcza i staję w korytarzu naprzeciw kuchni.

Powietrze pachnie miedzią i czymś ostatecznym, a każda komórka w moich nogach mówi nie. Zmuszam się, by przejść, nie patrząc w dół. Test ciążowy wciąż leży na umywalce, dwie różowe kreski w mieszkaniu z martwym mężczyzną, a każda nerka w moim ciele krzyczy, by po niego wrócić.

Nie wracam. Moje dłonie zostawiają czerwone smugi na kuchennym ręczniku i patrzę, jak tkanina brązowieje, myśląc: to jest prawda. To się stało. Ty to zrobiłaś. Upuszczam ręcznik, bo jeśli potrzymam go dłużej, stanę tu, dopóki ktoś mnie nie znajdzie.

Drzwi zamykają się za mną z kliknięciem. Najcichszy dźwięk, jaki kiedykolwiek wydało to mieszkanie. Kaptur naciągnięty, głowa spuszczona, zęby stukają tak mocno, że słyszę to we własnej czaszce.

Odmierzam ulice jak modlitwę—jedna za piekarnią, dwie za apteką, trzecia tam, gdzie latarnia od miesięcy nie działa. Przy szóstej moje nogi odmawiają posłuszeństwa w pół kroku, opadam na mur z cegły za rzędem ciemnych sklepów.

Zimna ziemia, zimne powietrze i kulę się nad kolanami, próbując sobie przypomnieć, jak to było oddychać przed tą nocą. Kroki—szybkie, bliskie, od strony wylotu zaułka. Próbuję wstać, ale ciało odmawia, więc wbijam ramiona w cegłę i czekam.

Sable wypada zza rogu biegiem i zatrzymuje się ze ślizgiem. Gdyby to był ktokolwiek inny—patrol, sąsiad—byłabym skończona. Ale to Sable i ona nigdy nie potrzebowała powodu, żeby się pojawić.

Patrzy na moją twarz, krew na rękawach, sposób, w jaki się trzęsę. Nie zadaje ani jednego pytania. Po prostu kuca przede mną. "W którą stronę?"

"Sable, ja nie mogę—" Słowa zaczynają się i kończą w moim gardle, zdanie, którego nie potrafię dokończyć, bo naprawdę nie wiem.

"Nie o to pytałam." Podnosi dłoń. "Nie potrzebuję co. Nie potrzebuję dlaczego. W którą stronę idziemy?"

"W stronę ucieczki." Słowo wychodzi chrapliwie. "Po prostu—byle dalej." Łapie mnie za ramię i podnosi. "Dasz radę iść?"

"Nie czuję nóg." Mój głos brzmi, jakby należał do kogoś, kto stoi bardzo daleko za mną.

"Nie musisz ich czuć, musisz je ruszyć." Zahacza moje ramię o swoje ramię i prowadzi nas w stronę ulicy. "Dwa bloki na wschód. Rozpadniesz się na siedzeniu pasażera jak cywilizowany człowiek."

"Na twoim płaszczu jest krew," mówi, rzucając szybkie, ostre spojrzenie za siebie—a ja zdaję sobie sprawę, że robiła to co kilka kroków. "Zdejmiesz go, gdy dojdziemy do samochodu."

"Wiem." Chrypię, bo po jej minie widać, że wie, że to nie moja. I ma cholernie dobre podejrzenia, do kogo należy—a mimo to, jest tu.

"Sable." Moje imię załamuje się na jej imieniu. "On nie żyje. Callum nie żyje, to ja to zrobiłam, a całe stado—"

"Wiem." Maski opadają. Jej głos cichnie i staje się pewny. "Wiem, Nell. Wiem też, co widziałam za każdym razem, gdy pojawiałaś się na targu z podwiniętymi rękawami w lipcu."

"Przyjdą po mnie." Szloch wyrywa się z moich ust i próbuję go stłumić, jak najgłębiej. Nie czas, nie miejsce.

"To będą musieli przejść przez mnie, a jestem niezwykle upierdliwa do pokonania." Kiwa głową w stronę końca bloku. "Tam. Nadal brzydki, nadal jeździ, nadal najlepszy kradziony samochód, na jaki można było znaleźć kasę."

Hatchback stoi pod martwą latarnią. Składa mnie na siedzeniu pasażera, kładzie koc na kolanach. Podciągam nogi, gdy zapala silnik.

Światła pozostają zgaszone, dopóki nie mijamy bloków mieszkalnych. Bloki rozrzedzają się w domy, domy w żywopłoty, żywopłoty w ciemne pola, ku horyzontowi, którego nie widzę.

"Teraz tak. Jedziemy. Ty oddychasz. Gdy będziesz gotowa, mówisz mi, z czym mamy do czynienia."

"Nawet nie wiesz, co się wydarzyło." Mam ochotę się roześmiać, ale brzmi to tak mokro i żałośnie, że od razu przestaję.

"Nie muszę. Żyjesz i jesteś w moim samochodzie." Sprawdza lusterka. "Reszta to szczegóły."

"Dziś nas nie znajdą." Mówi to, jakby komentowała pogodę. "Dziś jedziemy. Jutro wymyślimy gdzie. Następnej nocy jak zostać. Plan trzyetapowy. Prawie jak strateg."

"A jednak to ja jestem jedyną z nas z samochodem i orientacją w terenie." Ściska moje kolano raz, krótko i stanowczo. "Będzie dobrze, Nell. Nie wiem jak, ale będzie."

Moja dłoń odnajduje mój brzuch. To jedyna część mnie, w której zostało ciepło—niskie brzmienie pod pulsującą krwią, cierpliwe i stałe, jak drugie serce, które nie przejmuje się zniszczeniami powyżej. Sekret, którego nie powiedziałam Sable. Sekret, który zmienia wszystko, co znaczy ucieczka.

Za nami stado Adlerów śpi, jeszcze nie wiedząc, że cicha żona ich złotego syna w nocy wyrosła sobie kły. Przed nami linia terytorium i coś, czego nie miałam od trzech lat. A pod moją dłonią—powód, dla którego nigdy, przenigdy nie mogę przestać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Get Away With a Murder

How to Get Away With a Murder

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa