passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Get Away With a Murder - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

How to Get Away With a Murder

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Sable prowadzi jedną ręką na kierownicy, a drugą sprawdza lusterka, przeglądając je w tak stałym rytmie, że mogłaby tym odmierzać czas. Główna droga rozciąga się pusta przed nami, ciemne pola po obu stronach pochłaniają wszystko, czego nie dosięgną reflektory.

— Twój telefon. — Przerywa ciszę, nie patrząc na mnie. — Powiedz mi, proszę, że go nie zabrałaś.

Podnoszę kartę SIM, którą złamałam o deskę rozdzielczą trzy przecznice po tym, jak wyjechałyśmy. Połyskują w świetle panelu — dwa postrzępione kawałki smyczy, jaką wataha Adlerów trzymała na każdym partnerze. Wyrzucam je przez okno i patrzę, jak znikają w ciemności za nami.

— Kiedy to zrobiłaś? — Jej brwi szybują w górę. — Nawet nie zauważyłam.

— Kiedy ustawiałaś lusterka. Najpierw. — Owijam się mocniej kocem, a ona powoli kręci głową.

— Nell Adler. Twoje instynkty przetrwania są lepsze, niż sama myślisz. — Coś ciepłego przebija przez udawaną szorstkość jej głosu. — Mówię to od dwóch lat.

Dwa lata. Mówi to tak, jakby to nic nie znaczyło — jakby dystans między obcą kupującą chleb a kobietą, która wiezie mnie od martwego ciała, był prostą, krótką linią. Kupowałam włóczkę na bazarze przy granicy, a ona kradła z sąsiedniego stoiska z pieczywem, wciskając bochenek pod kurtkę z miną, która wyzywała świat, by coś powiedział.

Kupiłam jej kanapkę zamiast komentować. Zjadła ją całą, zlizała musztardę z kciuka i powiedziała, że jestem albo najżyczliwszą osobą, jaką spotkała, albo najgorszą w pilnowaniu własnych spraw. Powiedziałam, że może i jedno, i drugie, a ona zakrztusiła się śmiechem — i tak po prostu miałam przyjaciółkę. Pierwszą od czasu związania.

Stacja benzynowa wyrasta na horyzoncie jak fluorescencyjna wyspa — taka, która istnieje tylko dla ludzi, którzy nie mają powodu, by nie spać. Sable zjeżdża pod najdalszą lampę od wejścia i gasi silnik.

— Zostań tutaj. — Zgarnia gotówkę z konsoli. — Woda, jedzenie, telefon na kartę. Nie otwieraj nikomu drzwi, jeśli to nie ja.

— Komu niby miałabym otworzyć, Sable? — Ale już wysiada i biegnie do wejścia, zanim kończę mówić.

Przez szybę patrzę, jak kłóci się z kasjerem, gestykuluje, zadziera podbródek — pewnie targuje się o telefon za dwanaście funtów. Ona targuje się o wszystko.

Kiedyś spędziła dwadzieścia minut, negocjując cenę szalika na targu, po czym oddała go dziecku płaczącemu przed sklepem. Walczy o grosze, rozdaje funty, a jeśli zwrócisz jej uwagę na tę sprzeczność, patrzy na ciebie, jakbyś to ty nie umiała liczyć.

Drzwi się otwierają i wraca, wrzuca plastikową torbę na moje kolana — woda, batony energetyczne, tani telefon jeszcze w opakowaniu. Sięga po kluczyk, a ja otwieram usta zanim mózg pozwoli.

— Jestem w ciąży.

Jej ręka zastyga. Klucz w połowie drogi do stacyjki, palce zamarłe, a cisza gęstnieje, aż słyszę własny puls w przestrzeni między nami.

— Sable, przepraszam, wiem, że to wszystko zmienia — Słowa wybuchają szybko, próbując wyprzedzić ciszę.

— Przestań. — Jeden palec w górę, oczy przed siebie. — Nie przepraszaj mnie teraz.

— Powinnam ci powiedzieć zanim wyjechałyśmy. Zanim wsiadłaś do tego auta. — Mój głos jest cichszy, niż bym chciała, a jej uścisk na kluczyku się zaciska.

— Jak długo? — Udawanie znikło. Jej głos jest niski, ostrożny — wersja Sable, którą prawie nikt nie ma szansy usłyszeć.

— Kilka tygodni. Może. — Przełykam ślinę wokół kuli w gardle, która nie chce się ruszyć. — Zrobiłam test dziś wieczorem, tuż przed tym, jak on — tuż przed.

Patrzy przez przednią szybę. Ścięgna na jej nadgarstku wyraźne, gdy mocno ściska klucz, a ja patrzę, jak w myślach układa każdy plan na nowo wokół tego ogromnego faktu. Otwieram usta, żeby coś powiedzieć, ale ona kręci głową.

— Daj mi sekundę. — Oddycha przez nos, długo i celowo, wypuszcza powietrze przez zęby. Potem przekręca kluczyk, a silnik z trudem odpala. — To zmienia, dokąd jedziemy.

— Co masz na myśli?

— Mam na myśli, że nie możemy spać w moim aucie przez tydzień i nazywać tego strategią. — Wjeżdża z powrotem na ciemną drogę, odruchowo sprawdzając lusterka. — Potrzebujesz uzdrowicielki. Miejsca stabilnego, które nie odda nas Adlerom, jak tylko usłyszą twoje nazwisko.

— To bardzo krótka lista. — Otwieram opakowanie energetycznego batonika, tylko po to, żeby czymś zająć ręce.

— Ale nie zerowa. — Przygryza dolną wargę, zamyślona. — Blackvale. Mniejsza wataha, kilka godzin na południowy wschód, rządzi młody Alfa — Oren cośtam.

— Nigdy o nim nie słyszałam. — Paznokciem przebijam szew koca.

— Słyszałam różne rzeczy na targu. Jego wilki nie cofają się przy nim, Nell. — Rzuca na mnie spojrzenie. — Trzyma się z dala od polityki Adlerów, pilnuje swoich granic.

— Więc po prostu pukamy do drzwi obcego. — Zęby zaciskają się na wewnętrznej stronie policzka. — W ciąży, z krwią pod paznokciami, niosąc nazwisko martwego mężczyzny. To trochę jak liczyć, że ktoś nie zamknie ich przed nami.

— To jedyne drzwi, jakie mamy. — Sprawdza lusterka, szczęka zaciśnięta. — Nie musimy zostać na zawsze. Musimy tylko tam dotrzeć.

— Twoja filozofia jest przerażająca. — Coś prawie chce być uśmiechem, ale tłumię to w zarodku.

— A jednak. — Szturcha batonika na moich kolanach. — Jedz. Teraz karmisz dwoje i nie pozwolę, żeby mój chrześniak głodował, zanim się urodzi.

— Kto powiedział, że jesteś matką chrzestną? — Rozrywam opakowanie, bo kłótnia z Sable o tytuły to jak sprzeczka z pogodą.

— Ja. Właśnie teraz. Jedz batonika, Nell. — Jem batonika. Smakuje jak tektura i obowiązek, a między drugim a trzecim kęsem oczy pieką i odwracam twarz do okna, żeby nie widziała.

Za oknem krajobraz się zmienia — żywopłoty ustępują gęstszym drzewom, pola uprawne przechodzą w las, droga zwęża się ze szosy do dwupasmowej czarnej wstęgi. Świt rozlewa róż nad horyzontem, a świat wygląda na wymyty i czysty, zupełnie niepodobny do tego, który opuszczałam.

Żołądek podchodzi do gardła od mdłości, zmęczenia i czegoś jeszcze, co nie chce ucichnąć — niskiego pulsu w brzuchu, nieustannego, cierpliwego, rosnącego z każdą milą, którą oddalamy się od terenów Adlerów.

Sable zwalnia przy polnej drodze, gdzie drzewa z obu stron przysuwają się blisko. Gasi silnik, a cisza, która opada, jest absolutna — śpiew ptaków, stygnący metal, nic więcej.

— To powinno być granica. — Sięga do klamki. — Pozwól, sprawdzę —

Trzy wilki wychodzą z linii drzew. Nie przemienieni członkowie watahy — dzikie, szare, ogromne, poruszają się z pewnością zwierząt, które władają każdym skrawkiem tej ziemi.

Jeden zajmuje pozycję przy masce. Dwa ustawiają się przy mojej stronie, ich spojrzenie spokojne, nie mrugają, wpatrzone we mnie przez szybę.

Ręka Sable leci do dźwigni biegów. — Nell, musimy —

— Czekaj. — Moja dłoń płasko przylega do szyby i nie pamiętam, żebym ją tam położyła. Największy wilk — srebrnoszary, z blizną przez pysk — podchodzi, aż jego oddech zamgli szybę tuż przy moich palcach.

Jego oczy są bursztynowe, nieporuszone, stare. Pod żebrami, w brzuchu, ten dźwięk odpowiada mu ciepłem, którego nie potrafię nazwać.

Wilk nie mruga. Ja też nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Rhysa]

Sala wilczego domu pachnie liliami i żałobą, obie wonie równie teatralne. Ktoś przykrył białymi płótnami stół medyczny, na którym leży mój brat — oczyszczony i ułożony z większą troską, niż kiedykolwiek okazał istocie żywej przez dwadzieścia osiem lat oddychania.

Wokół mnie wilki zawodzą — starszyzna szepcze modlitwy, młodsi członkowie stada stoją sztywno z szoku. Wszyscy opłakują złotego pierworodnego, który pamiętał imiona i sprawiał, że każdy wilk wierzył, że jest ważny.

Ja znałem inną wersję. Chłopca, który w wieku czternastu lat złamał mi trzy żebra i powiedział ojcu, że spadłem z drzewa, który stał przy moim łóżku ze szklanką wody i twarzą tak zatroskaną, że ojciec nazwał go troskliwym — dobrym bratem, urodzonym opiekunem.

Miałem czternaście lat, czułem w ustach smak żelaza i obserwowałem, jak mój brat zbiera oklaski za występ troski o zniszczenie, które sam spowodował.

Potem stał się sprytniejszy — przestał używać pięści wobec mnie, zaczął używać słów wobec wszystkich innych. Ciche uwagi do starszyzny na temat mojej stabilności. Żarty podczas zebrań o samotnym bracie.

Dwadzieścia lat ostrożnych szeptów i zanim skończył, wilki usuwały mi się z drogi — nie z szacunku, lecz z niepokoju, który zasiał w nich jak ziarna.

Czekam, aż coś nadejdzie. Żal, poczucie winy, satysfakcja — każde by wystarczyło. Nadchodzi cisza, płaska i praktyczna, jak pokój zamieciony na czysto po długim najmie.

On dostał pozycję dziedzica. Ja dostałem perymetr. Teraz on nie żyje, a droga do tytułu Alphy jest otwarta po raz pierwszy w moim życiu. Trzymam tę myśl za zębami, tam gdzie jej miejsce.

Starszy Marsh ściska mnie za ramię. — Zabrali go zbyt wcześnie, Rhysie. Jeśli rada może ci lub twojemu ojcu w czymkolwiek pomóc w tym czasie—

— Sama wasza obecność wystarczy, Starszy. — Delikatnie uwalniam ramię, kiwając głową, która nic nie znaczy i niesie dokładnie taki kształt wdzięczności, jakiego się oczekuje. — Dziękuję, że jesteście dziś z nami.

Marsh odchodzi, usatysfakcjonowany. Dwadzieścia lat praktyki — każda interakcja to cicha transakcja, zarzuć i zwijaj, daj im to, co połkną w całości.

Ojciec wchodzi głównymi drzwiami i podchodzi do stołu. Patrzy na ciało jak człowiek oceniający zepsute narzędzie, odwraca się do mnie, nie dotykając dłoni syna.

— Idź do mieszkania. — Jego głos ma ten sam urzędowy ton, co podczas posiedzeń rady. — Oceń miejsce i dowiedz się, co się stało.

— Ktoś będzie ze mną na miejscu? — Już znam odpowiedź. Ojciec nie dzieli się informacjami, dopóki nie zdąży ich ukształtować.

— Sam. Nikt nie zobaczy tego wcześniej niż ja. — Jego wzrok nie opuszcza twarzy Calluma, ale nie ma w tym spojrzeniu nic miękkiego. — Raportuj bezpośrednio do mnie.

— Tak jest. — Biorę płaszcz i wychodzę, zanim sala zauważy, że żadne z nas nie wyciągnęło ręki do ciała.

Mieszkanie opowiada historię, której to stado nie chce przeczytać. Stół kuchenny przewrócony, dwa krzesła roztrzaskane o daleką ścianę, pył z tynku pokrywa każdą powierzchnię jak brudny śnieg pod zapachem krwi i whiskey.

Poruszam się po zgliszczach tak, jak czytam ślady podczas patroli — metodycznie, cierpliwie, pozwalając pokojowi przemówić, zanim sam to zrobię. Drzwiczki szafek zwisają z połamanych zawiasów, szkło chrzęści tam, gdzie kubek uderzył w płytki wystarczająco mocno, by popękała fuga.

Zwraca moją uwagę wgłębienie w tynku na korytarzu. Wysokości ramion, w kształcie ciała, zamalowane przynajmniej dwa razy — warstwy widoczne tam, gdzie świeże pęknięcia przecinają lata starannej naprawy.

Ta ściana była łamana i naprawiana metodycznie, wielokrotnie — tak, jak łata się szkody, które wiadomo, że będą się powtarzać. Przemoc w tym mieszkaniu nie zaczęła się tej nocy i to nie Callum ją przyjmował.

Łazienka jest mała — pęknięte lustro, jedna szczoteczka do zębów, a za umywalką, upadły na podłogę test ciążowy pokazujący dwa różowe paski w świetle jarzeniówki. Partnerka mojego brata — drobna, cicha, zawsze dziergająca rzeczy, których nikt nie nosił — w ciąży . Zabieram test, sprawdzam mieszkanie jeszcze raz i wracam samochodem.

Ojciec i Starsza Voss czekają w gabinecie. Kładę test na biurku między nimi i zdaję raport — schematy zniszczeń, krew, nóż tkwiący w podłodze kuchni, ściany naprawiane tyle razy, że tynk czyta się jak osady.

Ojciec ledwie zauważa dowody lat przemocy. Całą uwagę skupia na teście, jakby wszystko inne w pokoju zgasło.

— Wilczyca o jej randze nie mogłaby pokonać pełnokrwistego Alphę. — Voss podnosi test z ostrożną czcią zarezerwowaną dla starych ksiąg. — Nie w normalnych okolicznościach.

— To jakie okoliczności to tłumaczą? — Szczęka ojca jest tak zaciśnięta, że słowa ledwo przechodzą przez zęby.

— Wczesna ciąża tworzy surową więź — nieuregulowaną, gwałtowną. — Voss odkłada test. — Jeśli dziecko nosi starą krew, krew proroczą, taki przypływ mocy wyjaśnia, jak mogła wyjść z tego mieszkania żywa.

— Krew proroctwa. — Ojciec powtarza to powoli, smakując, co to słowo może przynieść. — Jesteś tego pewna, Voss?

— To jedyne wyjaśnienie, które pasuje. — Zwraca się do mnie. — Widziałeś mieszkanie, Rhysie. Jest o połowę od niego mniejsza. Bez czegoś niezwykłego płynącego przez jej ciało, nie opuściłaby tego pokoju.

— Opuściła go, oddychając i ruszając się szybko. — Trzymam głos kliniczny. — Płaszcz zniknął z wieszaka, telefon, ale nic więcej. Żadnych osobistych rzeczy. Nie spakowała się — chwyciła i uciekła.

— Dokąd uciekła? — Palce ojca spłaszczają się na biurku, a coś przestawia się w jego spojrzeniu. — Taka kobieta nie znika sama.

— Zabójstwo wygląda na odruchowe — improwizowane, nie zaplanowane. Ale wyjście było czyste. — Proponuję precyzję, bo precyzja to jedyna waluta, którą ta rodzina pozwoliła mi handlować.

— A jeśli to krew proroctwa? — Głos ojca staje się cichszy, co u niego oznacza większe niebezpieczeństwo. — Dziedzic, jakiego ten ród nie miał od pokoleń?

— Wtedy to dziecko zmienia wszystko dla stada. — Voss kończy za niego. — Strategicznie, genetycznie, politycznie. Wszystko.

Ojciec wstaje. Cokolwiek nosił jako żałobę, przekształca się w oczach w coś bardziej funkcjonalnego — cel, zdobywanie, wyraz, który przybiera podczas negocjacji terytorialnych, gdzie wynik istnieje, zanim rozmowa się zacznie.

— Znajdź ją. Sprowadź to dziecko. Ten dziedzic należy do tej krwi. — Podnosi rękę znad biurka jak sędziowski młotek po wyroku. — Przyszłość stada od tego zależy.

— Dziecko jest tu najważniejsze — dodaje Voss — przypis ubrany w pismo święte, a ja kiwam głową, bo kiwanie to to, co robi obowiązkowy drugi syn, gdy ojciec decyduje o kształcie świata.

— Potrzebuję zasobów tropiących i małego zespołu — trzech, nie więcej. — Utrzymuję jego spojrzenie, spokojny, posłuszny — rola noszona tak długo, że jej szwy wrosły w skórę.

— Weź, czego potrzebujesz. — Machnięcie ręką. — Idź. — Odprawiony — jak narzędzie odłożone do szuflady po użyciu, gotowe do następnego zadania wymagającego czegoś funkcjonalnego.

Idę korytarzem swoim zwykłym tempem. Drzwi gabinetu klikają za mną, ich głosy toczą się dalej beze mnie, a ja nie muszę słyszeć reszty — matematyka jest prosta.

Dziecko proroctwa. Dziedzic Adlerów noszący moc, jakiej ten ród nie widział od pokoleń. Gdy to dziecko wejdzie do sali stada, każdy starszy opłakujący tej nocy uklęknie przed nim — niemowlę ukoronowane ponad drugiego syna, który strzegł granic, gdy czcili tego, co rozbił żonę o tynk w korytarzu.

Odnajdę Nell i dziecko. A to, co przyniosę, będzie tragedią — zbieginią, która pobiegła za daleko, ciążą, której droga nie zdołała utrzymać. Wypadki spotykają tych, którzy znikają, a nikt nie zapyta o rękę trzymającą pióro.

Mój pokój jest ciemny i zimny. Szuflada przy łóżku otwiera się na złożony kawałek zielonego materiału, który trzymam od trzech lat — ciemna wełna, ściegi tak precyzyjne, że wydają się mechaniczne, dopóki nie przyjrzysz się z bliska i nie zauważysz drobnych różnic świadczących o ludzkich rękach.

Przykładam szalik do twarzy. Jej zapach jest ledwie wyczuwalny pod wełną i cedrem. Składam go i chowam do kieszeni płaszcza — praktycznie, potrzebny do tropienia — i mój kciuk jeszcze raz przesuwa się po szwach, zanim puszczam.

Praktycznie. Nic więcej. Powtarzam sobie to dwa razy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

[POV Nell]

Największy wilk odwraca się i odchodzi. Nie daje żadnego widocznego sygnału—żadnego dźwięku, żadnego ruchu pozostałych—ale cała trójka porusza się w szyku przed samochodem, truchtając w tempie, które mówi: podążajcie, nie zadając sobie trudu, by sprawdzić, czy rzeczywiście to zrobimy.

„Nell.” Palce Sable pobielały na kierownicy. „To są wilki. Prawdziwe, rzeczywiste, nieprzemienione wilki wielkości małych koni i prowadzą nas głębiej w las.”

„Wiem.” Moja dłoń wciąż jest ciepła od szyby, przy której największy z nich przycisnął nos. „Jedź za nimi.”

„Jedź za nimi. Podążaj za dzikimi drapieżnikami w głąb lasu.” Wrzuca bieg i rusza powoli do przodu. „Chcę, żeby było odnotowane, że to jest kompletnie szalone.”

Wilki flankują nas—dwa po bokach, największy nieco z przodu. Ten najbliżej moich drzwi co chwilę zerka przez szybę z cierpliwością istoty, która już zdecydowała, że jestem jej sprawą.

Sable jedzie żółwim tempem, wzrokiem skacząc między drogą a zwierzętami jakby oglądała mecz tenisa rozgrywany przez istoty, które mogłyby ją zjeść. „Jeśli zaprowadzą nas do jaskini pełnej kości, będę cię winić.”

Drzewa rzedną, a gruntowa droga rozszerza się w polanę. Pojawia się ogrodzenie—drewno i żelazo, zadbane—a poza nim osada. Wilki truchtają przez otwartą bramę.

Tuż za nią stoi mężczyzna. Nie czeka na nas—po prostu jest, jak drzewo jest obecne. Wysoki, szczupły, o ciemnej skórze, z rękami przy bokach, obserwuje nasze podejście z tą spokojną nieruchomością kogoś, kto nigdy nie musiał udawać pośpiechu dla czyjegoś komfortu.

Wilki przechodzą do niego i kładą się u jego stóp. Bez komendy, bez gestu—po prostu idą tam, gdzie on jest, tak jak woda znajduje swój poziom. Uświadomienie tego pojawia się cicho: to są jego wilki. Dzikie wilki, które odpowiadają na obecność mężczyzny stojącego samotnie przy bramie, bez broni i bez pośpiechu.

Najpierw patrzy na mnie. Nie jest to terytorialny wzrok, którego nauczyłam się wyczekiwać przy wilkach Adlera—coś zupełnie innego, bez pośpiechu, uważne—i moja skóra rejestruje to, zanim zrobi to mózg.

Rumieniec wspina się po mojej szyi i wciskam się głębiej w fotel, jakby dystans mógł naprawić to, co właśnie wydarzyło się w moich żyłach.

Potem patrzy na Sable. Potem znowu na mnie. A kiedy jego wzrok wraca, moje dłonie nieruchomieją na kolanach, co jest problemem, bo moje dłonie nigdy nie pozostają bez ruchu.

Sable gasi silnik. „Okej. To jest Alfa. Otworzę teraz te drzwi i wypowiem słowa w odpowiedniej kolejności, więc niech mi ktoś pomoże—”

„Ja porozmawiam.” Sięgam do klamki, zanim racjonalna część mojego mózgu zdąży mnie powstrzymać. Wychodzimy w poranne powietrze pachnące sosną i zimną wodą, a on obserwuje nasze podejście z tą samą spokojną uwagą.

„Kim jesteście?” Jego głos jest niski, precyzyjny—każde słowo wyważone starannie. „I dlaczego przekroczyliście moją granicę?”

Otwieram usta. Wydobywa się z nich pół sylaby, zanim gardło się zaciska, bo ostatni mężczyzna z autorytetem, który zadał mi bezpośrednie pytanie, użył odpowiedzi do zbudowania klatki. Moja broda opada, ramiona się zaokrąglają—trzy lata pamięci mięśniowej.

„Jestem Sable, to jest Nell i potrzebujemy bezpiecznego miejsca, by zostać.” Sable wychodzi przed szereg, głośno, bezpośrednio, wypełniając pustkę po moim głosie. „Jechałyśmy całą noc, nie jadłyśmy nic poza batonem energetycznym, który smakował po prostu—nawet nie chcę o tym mówić, i twoje wilki nas zaprosiły.”

Nie przerywa jej. Nie przenosi ciężaru ciała, nie robi niczego, co Alfy robią, by przypomnieć ci, jak bardzo jesteś od nich poniżej. Gdy Sable kończy, cisza rozciąga się o ułamek sekundy za długo, by była komfortowa.

„Chodźcie za mną.” Odwraca się w stronę osady, nie czekając na zgodę. „Najpierw jedzenie i odpoczynek. Porozmawiamy potem.”

„To wszystko?” Sable mruga. „Żadnego przesłuchania? Żadnego 'podaj przynależność stada albo licz się z konsekwencjami'?”

„Jesteście wyczerpane i się trzęsiecie.” Jego głos nie zmienia tonacji. „Pytania mogą poczekać, aż przestaniecie robić jedno i drugie.”

Coś się rozluźnia za mostkiem. Alfa, który widzi dwie obce drżące osoby przy swojej bramie i uznaje, że najpierw potrzebują jedzenia, a dopiero potem odpowiedzi. Mam dwadzieścia trzy lata i nigdy czegoś takiego nie widziałam.

Idzie przed samochodem, jego wilki flankują go—trzy szare sylwetki poruszające się w zgodzie z jego krokiem. Rozmawia z kilkoma członkami stada, gdy przechodzimy obok, krótko i ciepło, a oni odpowiadają bez tej sztywności, do której przywykłam w obecności Alf. Nikt nie spuszcza wzroku.

Kuca przy dziecku ciągnącym go za rękaw, zniżając się do jego poziomu z cierpliwością, która nie potrzebuje widowni. Mój oddech zaciska się w miejscu, gdzie nie powinien, i odwracam wzrok, ale obraz zostaje—mężczyzna o takiej posturze składający się w pół, żeby dziecko nie musiało patrzeć w górę.

Chatka jest mała, czysta, ciepła. Sable czeka, aż jego kroki ucichną na ganku, zanim chwyta mnie za ramię z siłą, po której zostaną odciski palców.

„Nell.” Jej oczy są ogromne, głos tak donośny, że przestaje to być szept. „Jestem zakochana.”

„Znasz go od czterech minut.” Próbuję odciągnąć jej palce z ramienia. „To nie miłość, to sytuacja zakładnicza, którą twój mózg organizuje bez snu.”

„Widziałaś, jak przykucnął przy tym dziecku, jakby było najważniejszą osobą w całym kompleksie?” Opada na najbliższe łóżko i przyciska obie dłonie do serca. „Wyjdę za niego.”

„Najpierw coś zjesz i się prześpisz.” Siadam na przeciwległym łóżku, wciągając koc na kolana, bo moje dłonie muszą mieć zajęcie. „Nawet nie wiemy, czy możemy zostać tu dłużej niż do śniadania.”

„Powiedział, że możemy zostać. Patrzył na ciebie jak na witraż.” Wskazuje na mnie. „Wyjdę za tego mężczyznę i będę miała jego piękne, zaprzyjaźnione z wilkami dzieci.”

Moje usta robią coś zdradliwego—śmieją się. Prawdziwie, pierwszy raz od kuchni—a może nawet dawniej, śmiech wybucha ze mnie, jak coś uciekające z zamkniętego pokoju. Sable szczerzy się szeroko, lekkomyślnie i już jest stracona.

To ciepło nisko w brzuchu nie ma z nią nic wspólnego. Ma wszystko wspólnego z tym, jak moje tętno przyspieszyło, gdy jego oczy wróciły do moich po raz drugi—bez pośpiechu, jakbym była jedyną rzeczą na polanie, do której warto wrócić. Moje ciało ma na temat tego mężczyzny opinię, której mózg nie zatwierdził.

Zakopuję to. „Wydaje się być życzliwy,” mówię, a mój głos jest stabilny, nawet jeśli puls zapomniał scenariusza.

Sable zagaduje się do snu—monologiem o jego kościach policzkowych, głosie, sposobie poruszania się. Słucham i nic nie mówię o rumieńcu, który wciąż tkwi u podstawy mojej szyi jak wyznanie, którego nie złożyłam.

W chatce ciemnieje. Oddech Sable staje się głęboki i równy, a ja leżę z dłońmi na brzuchu, czując drżenie, które nie minęło od kuchni. Na zewnątrz osada cichnie w ten szczególny sposób miejsca, gdzie ludzie czują się na tyle bezpiecznie, by spać.

Coś budzi mnie przed świtem. Nie dźwięk—obecność, ciepła i ciężka, oddychająca powoli na drewnianej podłodze. Wysuwam się z łóżka i podchodzę do progu.

Największy wilk leży w poprzek wejścia, z nosem na łapach, blokując szczelinę między drzwiami a framugą. Jego ucho drga, gdy się pojawiam, ale nie rusza się—tylko patrzy na mnie swoimi spokojnymi bursztynowymi oczami i zapada się głębiej w swoją wartę.

Nie pilnuje nas w środku . Pilnuje nas przed tym, co jest na zewnątrz. Moja dłoń znajduje framugę, a pod palcami drewno jest ciepłe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Get Away With a Murder

How to Get Away With a Murder

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa