passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him - Rozdział #8 - autor itsvlada

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

/

Rozdział 8

"Przestroga Łotra"

Miasto za oknem penthouse’u Damiana jest ciche. Zbyt ciche.

Linia horyzontu rozciąga się w nieskończoność, światła migoczą w oddali, ale w środku powietrze jest gęstsze od ciszy—pełne tajemnic.

Patrzę ponownie na umowę, moje palce zaciskają się na jej krawędziach. Moje imię. Imię Ivy. Napisane w języku nie z tego świata. Wciąż odtwarzam w głowie słowa Eliasa Callowaya, ostrzeżenie, które podsłuchałem.

„Ona nie może poznać prawdy.”

Nie wiem, o jaką prawdę chodziło. Ale wiem jedno—Damian coś ukrywa.

I już mu nie ufam.

Biorę głęboki oddech, próbując odepchnąć narastającą panikę w piersi. Muszę pomyśleć. Muszę zrozumieć, co się dzieje.

Nagle przez ciszę przeszywa ostry dźwięk—łomot, jakby coś ciężkiego wylądowało na balkonie na zewnątrz.

Zamieram.

Serce wali mi w żebrach.

Nie jestem sam.

Powoli, ostrożnie, ruszam w stronę drzwi balkonowych. Zasłony lekko falują od nocnego wiatru, ale widzę to—cień poruszający się tuż za szybą.

Potem—postać wychodzi na widok.

Wysoki. Szczupły. Niebezpieczny.

Mężczyzna ubrany na czarno od stóp do głów, jego ciało stworzone do szybkości i precyzji. Jego niechlujne ciemnobrązowe włosy są zmierzwione przez wiatr, a ostre zielone oczy błyszczą w świetle księżyca. Blizna biegnie wzdłuż jego szczęki, przecinając zarost, nadając mu niemal złowieszczy, wilczy wygląd.

Xander Vaughn. Buntowniczy zabójca. Człowiek, którego nie widziałem od lat. Człowiek, któremu kiedyś ufałem… zanim mnie zdradził.

Cofam się instynktownie, moje tętno przyspiesza. „Xander.”

Uśmiecha się krzywo, przechylając głowę. „Tęskniłaś, skarbie?”

Jego głos jest szorstki, drażniący, ale ma w sobie ostrzeżenie.

„Co do licha tu robisz?” pytam, spoglądając w stronę zamkniętych drzwi sypialni. Jeśli Damian go tu znajdzie, Xander nie wyjdzie stąd żywy.

Xander podchodzi bliżej, bez wysiłku przechodząc przez zasłonę i wchodząc do pokoju, jakby należał tu. Jakby robił to już wcześniej.

Jego zielone oczy omiatają mnie, zatrzymując się na umowie wciąż trzymanej w moich rękach. Jego uśmiech znika. „Więc w końcu to znalazłaś.”

Chłodna fala przeszywa mnie na wskroś. „Wiesz, co to jest?”

Xander wzdycha, przeczesując ręką swoje niechlujne włosy. „Tak. I gdybyś była mądra, spaliłabyś to i uciekła.”

Moje palce zaciskają się na papierze. „To się nie stanie.”

Wzdycha. „Oczywiście, że nie. Zawsze miałaś życzenie śmierci.”

Marszczę brwi. „Dlaczego tu jesteś, Xander?”

Przygląda mi się przez chwilę, coś migocze w jego spojrzeniu. Potem, głosem niższym niż wcześniej, mówi:

„Nigdy nie miałaś wyjść z tego ślubu cała.”

Te słowa uderzają we mnie jak cios.

Zatrzymuję oddech. „Co?”

Xander opiera się o ścianę, krzyżując ramiona. „Zostałaś wrobiona. Ktokolwiek cię zatrudnił, by zabić Ivy, nigdy nie planował pozwolić ci odejść. W chwili, gdy pociągnęłaś za spust, byłaś następna.”

Czuję się chora.

Kręcę głową. „To nie ma sensu. Zlecenie przyszło od moich zwykłych kontaktów. Nie było wzmianki o drugim celu.”

Xander prycha. „Myślisz, że ci powiedzą? Chcieli, żeby było czysto. Jeden zabójca do wykonania zadania, potem inny do posprzątania bałaganu—czyli ciebie.”

Przez moje ciało przebiega ostry chłód. Nie zostałam zatrudniona tylko do zabicia Ivy. Byłam jednorazową częścią.

„Ale to się nie stało,” szepczę, myśląc o chwili na weselu, gdy ktoś inny strzelił pierwszy.

Usta Xandera wykrzywiają się w gorzkim uśmiechu. „Nie. Nie stało się. Bo ktoś inny chciał, żeby Ivy przeżyła.”

Przełykam ciężko, mój umysł wiruje. „Więc kim do diabła był prawdziwy cel?”

Xander patrzy mi prosto w oczy. A potem mówi słowa, które zmieniają wszystko.

„To nigdy nie była Ivy, Selene. To był Damian.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

"Niebezpieczna Propozycja"

Słowa uderzyły we mnie jak pocisk.

"To nigdy nie była Ivy. Prawdziwym celem był Damian."

Oddech mi grzęźnie, całe ciało zastyga, gdy dociera do mnie rewelacja Xandera. Ale zanim zdążę otworzyć usta—

Głośny, alarmujący dźwięk wypełnia penthouse.

Cholera.

Czerwone ostrzegawcze światła migoczą po całym pokoju, rzucając upiorne cienie na ściany. Kroki dudnią na zewnątrz zamkniętych drzwi—zespół ochrony Damiana.

Odwracam głowę w stronę balkonu—ale Xander już zniknął.

Zniknął w nocy, ulatniając się jak duch, nie zostawiając za sobą śladu obecności.

To jakby go tu nigdy nie było. Nie mam czasu przetrawić tego, co właśnie się stało.

Drzwi do sypialni trzaskają otworzone.

Damian wchodzi pierwszy, jego twarz ostra z furii i podejrzeń. Jego ostre niebieskie oczy przeszukują pokój, natychmiast skupiając się na mnie.

On już wie. Ktoś tu był. A ja im pomogłam. Jego szczęka się zaciska, gdy podchodzi do mnie. „Kto tu był?”

Zmuszam swoją twarz, by pozostała obojętna. „Nikt.”

Jego oczy ciemnieją. „Selene.”

W jego głosie jest niebezpieczna nuta, taka, która wywołuje dreszcz wzdłuż kręgosłupa.

Krzyżuję ramiona. „Nie masz tu gdzieś kamer bezpieczeństwa? Zgaduję, że zostały zhakowane. Twoje bezpieczeństwo się sypie, Calloway. Może powinieneś się na tym skupić, zamiast przesłuchiwać mnie.”

Mięsień w jego szczęce drga.

Zanim zdąży coś powiedzieć—

Wchodzi Ivy.

Jest ubrana w jedwab, jej blond włosy opadają w miękkich falach, ale pierwszą rzeczą, którą zauważam, jest bandaż owinięty wokół jej boku.

Przypomnienie, że powinna być martwa. Przypomnienie, że to ja miałam ją zabić. Ale ktoś inny próbował pierwszy.

A to oznacza, że dzieje się więcej, niż sobie uświadamiałam.

Ostre zielone oczy Ivy spoglądają na mnie, potem na Damiana, zanim w końcu się odzywa.

„Musimy porozmawiać.”

****

Penthouse jest niesamowicie cichy. Damian siedzi przy kominku, jego ręce złączone przed sobą, wyraz twarzy nieczytelny. Ivy siedzi naprzeciwko mnie, zbyt spokojna jak na kogoś, kto prawie został zamordowany mniej niż 24 godziny temu.

Nie wygląda na przestraszoną. Obserwuję ją uważnie, gdy miesza herbatę, jej ruchy są powolne i celowe.

W końcu się odzywa.

„To nie pierwszy raz, kiedy ktoś próbował mnie zabić.”

Moje palce ściskają brzeg stołu. „Wiem.”

To ja miałam być tą, która ją zabije. Ale teraz, gdy ktoś inny próbuje, muszę wiedzieć dlaczego.

Ivy patrzy na mnie, lekko przekrzywiając głowę. „Czy wiesz, dlaczego Damian i ja się pobieramy?”

Krzyżuję ramiona. „Z powodu władzy. Z powodu pieniędzy. Bo tak właśnie przetrwają ludzie tacy jak ty i Damian.”

Uśmiecha się—ale nie ma w tym ciepła.

„To więcej niż to, Selene.”

Damian nie odzywa się.

Po prostu obserwuje Ivy, jego wyraz twarzy napięty, zamknięty. Jakby czekał, aż powie coś, czego nie chce, żebym usłyszała.

Ivy pochyla się lekko do przodu, opierając podbródek na dłoni. „Jeśli Damian nie poślubi mnie, straci wszystko.”

Mój żołądek się zaciska. „Co masz na myśli, 'wszystko'?”

Ivy wydycha, stawiając filiżankę herbaty. „Jego władzę. Jego spadek. Jego samo istnienie.”

Oddech mi grzęźnie. Nie. To niemożliwe.

Damian Calloway to nie byle kto. Jest najpotężniejszym Alfą w mieście. Jeśli straci wszystko, co to dla niego oznacza?

Zmuszam się do zachowania spokoju. „Dlaczego? Co czyni cię tak ważną?”

Ivy uśmiecha się, ale to nie dociera do jej oczu.

„Ponieważ pochodzę z linii krwi związanej z czymś większym, niż możesz sobie kiedykolwiek wyobrazić.”

Słowa przeszywają mnie dreszczem.

Damian nadal nic nie mówi. Co oznacza, że to prawda.

Ivy patrzy na mnie uważnie, jakby czekała, aż połączę elementy. Jakby się tym cieszyła. A potem—pochyla się do przodu i zsuwa kołnierz swojej sukienki, odsłaniając ramię.

Zamieram.

Bo tam—na jej skórze—jest blizna.

Blizna identyczna jak moja.

Znak.

Mój puls zamiera.

Bezmyślnie sięgam, moje palce muskają mój własny znak—ten, który miałam od dzieciństwa, ten, którego nigdy nie rozumiałam.

A teraz Ivy ma taki sam?

Nie. Nie, to niemożliwe.

Kręcę głową. „Co to, do cholery, jest?”

Ivy po prostu się uśmiecha.

„Ty mi powiedz.”

Wpatruję się w nią, mój umysł pędzi.

„Skąd mamy taki sam znak?” Mój głos wychodzi szorstki, nierówny.

Ivy przechyla głowę.

„To dla ciebie do odkrycia.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa