Usłyszałam cichy głos wołający mnie, zanim czyjaś ręka sięgnęła i potrząsnęła moim prawym ramieniem. Obudziłam się, lekko podskakując. Kiedy zasnęłam? Musiałam zdrzemnąć się podczas kilkugodzinnej jazdy do miasta. Chyba byłam zmęczona, w ogóle nie zauważyłam, kiedy zasnęłam.
Gdzie jestem? Samochód całkowicie się zatrzymał, a wyglądając przez okno zobaczyłam, że dotarliśmy do gigantycznej posiadłości urządzonej w barokowym europejskim stylu. Ten budynek jest ogromny! Czy jesteśmy w luksusowym hotelu? Na zewnątrz widziałam pięknie urządzony ogród z fontanną z kupidynem i kwiatami różnych rodzajów i kolorów.
Gdyby okoliczności mojego przybycia tutaj były inne, z pewnością cieszyłabym się widokiem i byłabym podekscytowana pobytem w tak pięknym miejscu. Jednak jedyne, co teraz czułam, to niepokój, strach i stres.
Mężczyźni bez słowa rozwiązali mi ręce i nogi, po czym ostrożnie odkleili taśmę z moich ust. Nerwowo odchrząknęłam, zanim spróbowałam wydać jakiś dźwięk. Nie wiedziałam, jak będę brzmieć po tak długim czasie niemożności mówienia. "Umm... gdzie jesteśmy?" zapytałam, gdy tylko odzyskałam głos.
"To jest posiadłość szefa. Ostrzegam cię; szef jest... bardzo poważnym człowiekiem. Uważaj, co robisz i mówisz, jeśli chcesz dożyć świtu," powiedział mężczyzna, wyciągając do mnie rękę i pomagając mi wysiąść z limuzyny.
Szef jest bardzo poważnym człowiekiem... Nagle zaczęła do mnie docierać rzeczywistość, że moje życie może być zagrożone. Założę się, że ten człowiek nie żartował. Jeśli powiem lub zrobię coś niewłaściwego, mogę zostać zabita. Jeśli to koszmar, to teraz jest czas, żeby się obudzić, Malissa!
Zastanawiałam się przez krótką chwilę, jakim człowiekiem jest szef gangu mafijnego. Potem zdałam sobie sprawę, że lepiej, żebym się tego nie dowiadywała... Byłam pogrążona w myślach i strachu, gdy mężczyzna ciągnął mnie za ramię. Pozostali mężczyźni osłaniali mnie z obu stron, uniemożliwiając ucieczkę.
Szczerze mówiąc, myśl o ucieczce nawet nie przeszła mi przez głowę. Nie było mowy, żebym mogła przegonić tych mężczyzn, nieważne jak bardzo bym się starała. Jeśli chciałam uciec, musiałam wymyślić sprytniejszy plan niż zwykłe uciekanie...
Miałam rację, posiadłość była ogromna. Szłam już jakiś czas przez liczne korytarze posiadłości, a pokój szefa, gdziekolwiek był, nie był w zasięgu wzroku. Byłam zszokowana tym, jak luksusowa była posiadłość. Wszędzie były dekoracje w bogatym aksamitnym czerwonym kolorze pomieszanym ze złotem.
Marmurowe rzeźby, wielkie obrazy, które wyglądały na niezwykle drogie, meble w stylu barokowym i marmurowa podłoga o delikatnym wzorze - to widoki, do których nie byłam przyzwyczajona. Wiedziałam z filmów, że mafia podobno jest niesamowicie bogata, ale nigdy nie myślałam, że zobaczę, co to naprawdę znaczy być niesamowicie bogatym.
Mimo luksusowych dekoracji, w posiadłości było lodowato zimno i drżałam przez całą długą wędrówkę. "Zaczekaj tutaj," powiedział mężczyzna, zatrzymując się gwałtownie. Prawie wpadłam na jego szerokie plecy, gdy nagle się zatrzymał. Czy wreszcie dotarliśmy?
Powoli kiwnęłam głową na znak, że rozumiem. Mężczyzna zniknął za parą bardzo wysokich i szerokich ciemnych drewnianych drzwi, zostawiając mnie z dwoma innymi mężczyznami, którzy stali blisko mnie. Przełknęłam nerwowo ślinę, czekając na to, co miało nastąpić.
Po krótkiej chwili mężczyzna pojawił się znowu zza drewnianych drzwi i przywołał mnie do środka. W przeciwieństwie do ciemniejszych korytarzy, złote światło w pokoju, do którego właśnie weszłam, było oślepiające. Kryształowy żyrandol wiszący u sufitu był zbyt duży, by być prawdziwy i oślepiająco jasny.
Pokój był tak duży, że początkowo nie zauważyłam, że ktoś w nim jest. "Szef jest w tę stronę," mruknął do mnie mężczyzna pod nosem. Czy był zdenerwowany? Podążając za jego wzrokiem, w końcu zobaczyłam mężczyznę stojącego na końcu pokoju za dużym drewnianym stołem.
Nie patrzył w naszą stronę, wpatrując się przez szkło rozciągające się na całą wysokość ściany od podłogi do sufitu. Jego aura była onieśmielająca i musiał być szefem mafii.
Mężczyzna za mną popchnął mnie do przodu w kierunku swojego szefa. Poczułam, jak moje ciało zamiera w panice i nie wiedziałam, co robić ani jak zareagować. Chyba nie myślał, że powinnam tak po prostu wmaszerować do szefa, prawda?
"Wejdź," rozkazał donośny głos z drugiego końca pokoju. Głos miał w sobie tyle autorytetu, że bez zastanowienia się podporządkowałam. Nie miałam w tym momencie wątpliwości, że zostanę zabita, jeśli nie zrobię dokładnie tego, co ten głos nakazał.
Podeszłam na drżących nogach, aż dotarłam do dużego zestawu burgundowych sof, ustawionych wokół marmurowego stolika do kawy. "Usiądź, Malissa," powiedział starszy mężczyzna, odwracając się do mnie po raz pierwszy. Jego duża dłoń wskazała sofę, na której chciał, żebym usiadła.
Szybko podeszłam do tej sofy i usiadłam bez wydania żadnego dźwięku. Obserwowałam, jak starszy mężczyzna, ubrany w szary garnitur, podchodzi do mnie i siada na sofie naprzeciwko mnie. "Cóż, to z pewnością miło spotkać cię znowu," powiedział starszy mężczyzna, uśmiechając się do mnie szeroko.
Miałam dziwne uczucie, jakbym widziała go wcześniej, ale za nic nie mogłam sobie przypomnieć gdzie i kiedy. To znaczy, nie spotyka się tak po prostu szefa mafii przypadkiem na ulicy, zwłaszcza jeśli mieszkało się w biednym starym mieście jak ja... Czekaj... chwileczkę...
"Pan jest..." sapnęłam zszokowana, gdy zdałam sobie sprawę, że rzeczywiście spotkałam tego człowieka wcześniej. To on. Nie ma co do tego wątpliwości. To wujek, którego spotkałam, gdy biegłam do supermarketu na zakupy. Powiedział mi, że szuka swojego przyjaciela i... On jest szefem mafii?!
--Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Więc jednak mnie pamiętasz. Doskonale!” powiedział szef z ciepłym uśmiechem, który podkreślał zmarszczki wokół jego oczu. Muszę przyznać, że nie spodziewałem się, że ten dobrotliwy wujek okaże się bossem mafii. Innymi słowy, nie spodziewałem się, że boss mafii będzie przypominał uśmiechniętego wujka. „Tak… umm… cześć… jeszcze raz, chyba,” wydukałem, gdy w końcu odzyskałem mowę. „Napij się, kochanie. Wyglądasz na trochę zmęczoną po podróży. Musiała być długa…” powiedział szef, wskazując na szklankę wody stojącą na stoliku kawowym. „Dziękuję…” wyszeptałem, sięgając po szklankę. „Czy moi ludzie traktowali cię szorstko? Kazałem im być delikatnymi… tak delikatnymi jak przy obchodzeniu się z piórkiem,” zapytał szef, nagle spoglądając poważnie. Z jakiegoś powodu uznałem, że nie powinienem mówić mu, że związali mi ręce i nogi i zakleili usta taśmą. „W porządku… dziękuję. Co ważniejsze, dlaczego… jestem tutaj?” zapytałem zdezorientowany. Mam na myśli, że chodzi o dług moich rodziców, ale… „Pięćset milionów dolarów,” zaczął mówić szef. „Jeśli chodzi o pieniądze. Nie mam ich teraz, ale przysięgam, że będę pracować lub robić cokolwiek, co trzeba, i oddam ci je. Proszę!” wtrąciłem rozpaczliwie. „Och… zrobiłabyś wszystko, co?” powiedział starszy mężczyzna, a jego oczy błyszczały. „Umm… wszystko… co nie jest nielegalne, chyba…” powiedziałem, a mój głos zaczął zanikać. „Hahaha! Jesteś taką dobrą dziewczyną i bardzo mi się to podoba. Wiedziałem, że jesteś taką dobrą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy się spotkaliśmy,” powiedział szef, śmiejąc się głośno z moich słów. „Umm… a co z długiem…” zacząłem mówić niepewnie. „Jeśli chodzi o pieniądze, nie chcę ich z powrotem,” powiedział szef bez ogródek, machając ręką, jakby to nic nie było. „Naprawdę?!” zapytałem z zaskoczeniem, ale poczułem ulgę przepływającą przez moje ciało. Mam na myśli, że bądźmy realistami, prawdopodobnie nie zarobię nawet blisko tej kwoty w swoim życiu. „Oczywiście. Zamiast tego chcę, żebyś wyszła za mojego syna,” stwierdził szef, nagle bardzo poważnym tonem. „CO?!” krzyknąłem zszokowany, zanim się zakrztusiłem wodą, którą właśnie piłem. **kaszel kaszel kaszel** „Czy wszystko w porządku?” zapytał szef, patrząc, jak kaszlę i duszę się wodą. „…tak…” wyszeptałem między urywanymi oddechami, gdy mój kaszel zaczął ustępować. „Więc mówiłem… że chcę, żebyś wyszła za mojego syna,” powiedział szef poważnie, uśmiechając się z zadowoleniem. „Czy to jakiś kiepski żart?!” wykrzyknąłem zszokowany. '...szef jest... bardzo poważnym człowiekiem. Uważaj, co robisz i mówisz, jeśli chcesz dożyć świtu,' usłyszałem surowy głos mężczyzny w czerni sprzed chwil i poczułem gęsią skórkę na całym ciele. Cholera, czy właśnie powiedziałem coś nie tak? „Przecież powiedziałaś, że zrobisz wszystko,” przypomniał mi szef z uśmiechem. „Ale poślubić twojego syna to…” zacząłem protestować. „Rozumiem, dlaczego możesz myśleć, że żartuję; jednak jestem śmiertelnie poważny. Chcę, żebyś wyszła za mojego syna,” powtórzył szef, nie spuszczając wzroku z mojej twarzy, obserwując każdą moją reakcję. Czułem się obnażony. Czułem, że czyta mnie jak otwartą książkę… „Ale ja… bardzo mi przykro, ale nie wyobrażam sobie poślubienia kogoś, kogo nawet nie znam… kogo nawet nie kocham…” zacząłem tłumaczyć najlepiej, jak potrafiłem. Nie wspominając o tym, że nigdy nie mogłabym poślubić mafii. „Całkowicie rozumiem. To nie będzie problem. Na pewno zakochasz się w moim synu,” powiedział szef z pewnością siebie, machając ręką, jakby odganiał zmartwienie. „Nie… ja… nie mogę poślubić twojego syna, przepraszam, ale… czy jest coś innego, co mogę zrobić, aby spłacić dług?” powiedziałem z wyraźną prośbą w głosie. „Może moglibyśmy cię rozciąć i sprzedać wszystkie twoje organy na czarnym rynku. Nie wiem, może nawet wtedy nie osiągniesz pięciuset milionów dolarów…” powiedział szef, patrząc na mnie z góry na dół, jakby oceniając moją wartość. „Proszę, pozwól mi wrócić do domu. Mam bardzo starą babcię i nie mamy nikogo oprócz siebie. Muszę być tam, żeby się nią opiekować…” błagałem go. „Jeśli wyjdziesz za mąż do tej rodziny, będziesz miała wszystko. Władzę, bogactwo, sławę i cokolwiek, czego potrzebujesz. Mam tylko jednego syna i on przejmie moje dziedzictwo,” powiedział szef z pasją. Wyjść za jego syna?! To szaleństwo. Myślałem o małżeństwie tylko raz wcześniej, ale… chyba po prostu się nie udało… W każdym razie, jeśli kiedykolwiek się ożenię, nie chcę poślubić spadkobiercy mafii! „Co się stanie… jeśli odmówię?” zapytałem cicho, niepewnym głosem. „Hahaha! Naprawdę, kochanie, co sprawia, że myślisz, że możesz odmówić? Nie sprowadziłem cię aż tutaj, do mojej bazy, tylko po to, żebyś mogła odrzucić moją ofertę i wyjść. Tylko najwyżsi członkowie mafii wiedzą, gdzie jest to miejsce, nie mogę cię teraz wypuścić, skoro już tu byłaś, wiesz…” powiedział szef słodko, nadal uśmiechając się delikatnie do mnie. Jednak jego działania nie mogły bardziej kontrastować z jego słowami, gdy powoli położył czarny przedmiot na stoliku kawowym. Z przerażeniem zdałem sobie sprawę, że to pistolet. „Wyjdziesz za mojego syna, tak jak mówi kontrakt,” powiedział stanowczo starszy mężczyzna. „Kontrakt?” zapytałem zdezorientowany. Jest coś o tej absurdalnej umowie w kontrakcie? „Dokładnie. Zobacz sama warunki,” powiedział szef, wskazując na dokumenty kontraktu. „Co do…” mruknąłem do siebie, gdy moje oczy przeszukiwały warunki dokumentu. Na ostatniej stronie jest zapisane, że 'w przypadku, gdy dług nie może zostać spłacony, dłużnicy zgadzają się, aby ich córka, panna Malissa Maxford, poślubiła członka rodziny wierzyciela według wyboru wierzyciela bez wyjątku.' Co to za nie z tego świata warunek? Jak moi rodzice mogli coś takiego podpisać? Czy byli tak pewni, że będą w stanie spłacić dług bez względu na wszystko? --Ciąg dalszy nastąpi…
Przesuń w górę, aby kontynuować
