passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Make Me Leave - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Make Me Leave

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Dominica

"Simon. Bracie." Odchylam krzesło na dwóch nogach, telefon wciśnięty między ucho a ramię. "Impreza dziś wieczorem. Hartwell House — posiadłość mojej babci. Dziewiąta."

"Dom, jest wtorek."

"Przyprowadź żonę. Przyprowadź tego dziwnego inwestora, który zawsze pachnie cygarami. Otwarty bar, dobra muzyka, piękni ludzie."

"Słyszałem, że coś się dzieje z domem. Jakaś kobieta?"

"Właśnie dlatego potrzebuję imprezy. Im głośniejsza, tym lepiej."

Rozłączam się i przewijam do następnego nazwiska. Gdy kończę, zaprosiłem już połowę swojej listy kontaktów — partnerów biznesowych, dawnych kolegów ze studiów, promotorów klubów, każdego, kto wie, jak wypełnić pokój drogim hałasem.

Plan jest prosty. Sprawić, by ten dom stał się nie do zamieszkania. Sprawić, by Mira zrozumiała, że współistnienie ze mną to bitwa, której nie wygra. Żeby wzięła pieniądze i zniknęła, żebym mógł zająć się tym domem na własnych warunkach.

Sprawdziłem jej plan na tablicy w kuchni. Dziś późne zebranie wydziału, jakaś weryfikacja programu nauczania. Zabrała dziecko.

Dom szybko się zapełnia. O dziesiątej ciała wypełniają każdy pokój — designerskie buty na drewnie Vivian, koktajle zostawiające ślady na powierzchniach, które przetrwały dwie wojny światowe. Kobieta w sukience z odkrytymi plecami przesuwa opuszki palców po mahoniowej komodzie w korytarzu, tej, którą babcia polerowała co niedzielę przez czterdzieści lat.

"O mój Boże, to jest przepiękne. To antyk? Mogę dotknąć?"

"Dotykaj, siadaj, zabierz do domu." Unoszę do niej kieliszek. "Wszystko dla gości."

Śmieje się, jakbym był szalenie zabawny. Wcale nie żartuję.

Impreza rozkręca się, a ja krążę z szampanem i najlepszym uśmiechem prezesa przyklejonym do twarzy. Do tego zostałem stworzony — do tego pokoju, tej roli. Ale dziś maska waży więcej niż zwykle.

"To miejsce jest niesamowite," szepcze ktoś, kogo imię uleciało mi z głowy w sekundę po poznaniu. Przysuwa się blisko, dłoń na mojej piersi, perfumy tak mocne, że mogłyby zedrzeć farbę. "Musisz mieć tu tyle wspomnień."

"Kilka." Moje oczy błądzą w stronę drzwi, w których stała babcia, patrząc na mnie tym spojrzeniem, które mówiło: Widzę dokładnie, kim jesteś, i kocham cię mimo wszystko.

Piję szampana, aż myśl znika razem z nim.

Po dwóch godzinach rozmowy zlewają się w jeden długi szum. Wszystkie kobiety, które ze mną flirtują, mają ten sam uśmiech — ładny, wyćwiczony, sięgający po coś, czego sam nie jestem pewny, czy mam. Przemieszczam się po pokojach jak obcy na własnej imprezie.

Korytarz na tyłach domu pochłania hałas. Grube ściany, zamknięte drzwi, szczególna cisza, która mieszka w starych domach po zmroku. Nogi niosą mnie tam, gdzie nie byłem od dwudziestu lat — do małego saloniku, gdzie babcia trzymała szachy na stole przy oknie.

Otwieram drzwi, spodziewając się kurzu i pustki.

Chłopiec siedzi samotnie przy szachownicy, układa figury z koncentracją chirurga.

Serce mi zamiera. Dziecko. Dziecko Miry. Powinien być z nią.

Podnosi wzrok. Bez strachu. Po prostu chłodna ocena dziecka decydującego, czy ten przerywnik zasługuje na uwagę.

"Umiesz grać?" Wskazuje na planszę.

"Co?"

"Szachy. Grasz?"

"Ja..." Słowa uciekają, zanim je łapię. "Babcia mnie nauczyła. W tym pokoju."

Coś zmienia się na jego twarzy. "Babcia Viv mnie też uczyła. Ale bardzo się zmęczyła."

Babcia Viv. Ten chłopiec siedział w tym pokoju z moją babcią, uczył się szachów z jej rąk tak samo jak ja, nazywał ją imieniem, które trafia we mnie poniżej żeber, tam gdzie chowam rzeczy, na które nie patrzę.

Wskazuje krzesło naprzeciwko siebie. "Możesz grać, jeśli chcesz. Ja wciąż się uczę."

Powinienem wyjść. Wrócić do szampana, mojej strategii i tłumu, który zaprosiłem, by uczynić życie jego matki piekłem. Zamiast tego siadam w zużytym skórzanym fotelu, w którym wciąż czuć ducha cygar mojego dziadka.

"Twoja hetmanka stoi na złym polu," mówię, sięgając do planszy. "Biała hetmanka na białym. Czarna na czarnym."

"Głupia zasada."

"Większość zasad taka jest." Ustawiam figury i kiwam głową, by zaczął. "Wiesz, jak każda się rusza?"

"Oczywiście." Przesuwa pionka o dwa pola z pewnością generała rozpoczynającego inwazję. "Nie jestem głupi."

Coś drga w kąciku moich ust. "Widzę to."

Gramy. Nie jest zły — myśli przed ruchem, analizuje planszę z intensywnością za dużą na jego małą sylwetkę. Gdy zbijam mu skoczka, jego grymas mógłby zsiadać mleko.

"Czemu skoczek chodzi po L? To nie ma sensu."

"To symbolizuje konia przeskakującego inne figury."

"Konie nie chodzą po L."

"Nie," przyznaję. "Nie chodzą."

"A czemu hetman jest najsilniejszy? Królowie powinni rządzić."

"Może hetman po prostu lepiej się sprawdza w tej roli."

Rozważa to z powagą trzy razy większą od swojego wieku. "Mama mówi, że kobiety zwykle są."

Lampa na stoliku obok łapie jego twarz, gdy pochyla się, przesuwając gońca, i światło zalewa jego oczy pod takim kątem, że zmywa wszystkie cienie.

Lewe nie jest zielone. Nie do końca. W świetle lampy łapie bursztyn, ciepły i niepodrabialny, zmieniający się jak pierścień nastroju — zielone na brzegach, złote w środku.

Moja dłoń zastyga nad planszą.

Jedno zielone oko. Jedno łapiące bursztyn.

Widziałem te oczy każdego ranka w lustrze przez trzydzieści lat.

"Halo?" Machnął mi dłonią przed twarzą. "Twój ruch."

"Ile masz lat?" Pytanie wychodzi źle — za ostro, za desperacko.

Mruga na zmianę tonu. "Sześć. Siedem w marcu."

Sześć. Opuściłem Mirę siedem lat temu. Matematyka nie rozjeżdża się — eksploduje. Powolna demolka rozwalająca ściany konstrukcyjne.

"Czy twoja mama..." Przerywam. Zaczynam od nowa. Mój głos nie brzmi jak mój. "Ma męża? Chłopaka? Twojego... tatę?"

Jego twarz się zamyka. Sześciolatek, który już wie, jakie pytania budują mury. "Nie mam taty. Tylko ja i mama." Przesuwa gońca bez podnoszenia wzroku. "Babcia Viv mówiła, że mój tata to ktoś, kto odszedł, zanim się urodziłem. Mówiła, że może wróci. Mama mówi, żeby na to nie liczyć."

Pokój przekręca się wokół własnej osi. Czas. Oczy. To, jak babcia nauczyła to dziecko szachów w tym samym pokoju, w którym uczyła mnie. To, jak trzymała moje zdjęcia w swojej sypialni i zostawiła połowę tego domu kobiecie, której nigdy nic nie była winna — oprócz wszystkiego.

Patrzę na swojego syna.

Sześć lat. Sześć lat miałem dziecko i nie wiedziałem. Albo może uciekałem tak szybko i tak daleko, że zadbałem, by się nie dowiedzieć.

"Wyglądasz dziwnie," mówi chłopiec. "W porządku?"

"W porządku." Słowo wydrapuje się pusto.

"Kiepsko kłamiesz." Zbija moją wieżę z uśmiechem, który zmienia całą jego twarz. "Babcia Viv mówiła, że jesteś sławny. Miała twoje zdjęcia wszędzie. Czy szachy są trudniejsze niż prowadzenie firmy?"

Nie mogę wydobyć słów. Patrzę na syna po drugiej stronie szachownicy, a on pyta mnie o biznes, jakby całe moje życie właśnie nie rozpadło się w tym małym pokoju z jego starym skórzanym fotelem i duchami.

"To coś innego," słyszę siebie. "Biznes to strategia. Szachy to cierpliwość."

"W czym jesteś lepszy?"

"Już nie wiem."

Patrzy na mnie tymi oczami — moimi oczami — i zastanawiam się, jak Mira patrzyła na tę twarz przez sześć lat. Czy widziała mnie w nim każdego ranka. Czy nienawidziła mnie za to.

"Jesteś naprawdę słaby w szachy," oznajmia, zdobywając kolejną figurę. "W ogóle nie uważasz."

Ma rację. Nie potrafię skupić się na niczym poza latami, które straciłem. Pierwsze kroki. Pierwsze słowa. Pierwszy dzień w szkole. Sześć urodzin, które minęły beze mnie, bo byłem zajęty byciem kimś, kto nie istnieje.

Drzwi otwierają się za mną i z pokoju ulatuje ostatni tlen.

Mira stoi w progu. Z jej twarzy odpływa krew, gdy widzi nas — swojego syna i mężczyznę, przed którym go ukrywała, oddzielonych szachownicą i sześcioma latami milczenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Miry

Bas uderza mnie, zanim jeszcze włożę klucz do zamka. Muzyka dudni przez ściany Hartwell House tak mocno, że aż trzęsą się okna, które Vivian zwykła polerować w każdą niedzielę.

Wchodzę do środka i powietrze się zmienia — ciała, perfumy, szampan, hałas. Obcy w markowych ubraniach pijący w moim salonie. Ktoś przestawił zabytkowy wazon Vivian, żeby zrobić miejsce na lodówkę turystyczną. Kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałam, przysiadła na poręczy fotela do czytania Vivian, a jej wino przechyla się ze szklanki na tkaninę starszą od nas obu razem wziętych.

"Co, do cholery, zrobiłeś z moim domem?"

Głowy się odwracają. Już idę dalej, torując sobie drogę przez tłum w stronę systemu nagłaśniającego — jakiejś monstrualnej instalacji ze wzmacniaczami wyższymi od mojego syna. Znajduję kabel i wyrywam go z gniazdka. Cisza spada jak topór.

"Impreza skończona. Wszyscy won."

Facet w garniturze otwiera usta. "Hej, wyluzuj, my tylko—"

"Wynoście się. To mój dom. Macie dwie minuty, zanim zadzwonię na policję i każdy z was dostanie zarzut o wtargnięcie." Podnoszę telefon. "Zaczynam liczyć."

Rozpraszają się. Powoli na początku, potem szybciej, kiedy uświadamiają sobie, że kobieta w drzwiach nie gra przedstawienia. Patrzę, jak potykają się w drodze do samochodów, rzucając mi spojrzenia, które odbijają się ode mnie bez echa. Ostatnie drzwi zatrzaskują się i dom cichnie, zostaje tylko mój oddech i tykanie zegara dziadka, który przetrwał już gorsze rzeczy niż to.

Elliot. Żołądek spada mi do pięt. Był dziś po południu u kolegi, ale powinien wrócić do domu już parę godzin temu.

Biegnę. Korytarzem, otwierając kolejne drzwi, serce podchodzi mi do gardła. Salon na tyłach domu — otwieram go i zamieram.

Elliot siedzi przy szachownicy naprzeciwko Dominica. Ich głowy pochylone nad figurami, a kiedy mój syn podnosi wzrok, żeby coś powiedzieć, światło lampy łapie jego twarz pod tym kątem — tym, o którym próbowałam nie myśleć przez ostatnie sześć lat. Lewe oko zmieniające kolor z zielonego na bursztynowy, ciepłe i nie do pomylenia.

Dłonie Dominica zaciskają się na krawędzi stołu, jakby podłoga się przechyliła. Krew odpłynęła mu z twarzy. Patrzy na mojego syna z wyrazem człowieka, który właśnie zobaczył, jak jego życie układa się na nowo bez jego zgody.

Widzi to. Tę samą cechę, która spogląda na niego z twarzy sześciolatka.

Zawsze wiedziałam, że ten moment nadejdzie. Nie da się ukryć czegoś, co żyje w świetle.

Podnosi wzrok. Nasze oczy spotykają się przez cały pokój.

"Mamo!" Elliot zeskakuje z krzesła. "Dominic uczył mnie grać w szachy. Jest w tym naprawdę kiepski."

"Łóżko, kochanie. Na górę. Mycie zębów. Teraz."

"Ale nie skończyliśmy—"

"Elliot."

Słyszy ton. Macha Dominicowi — swobodnie, beztrosko, jak dzieci wychodzą z pokoju nieświadome, że zaraz wybuchnie — i prześlizguje się obok mnie. Jego kroki cichną na schodach.

Potem zostajemy sami. Szachownica między nami jak oskarżenie.

"To mój syn?"

Trzy słowa. Uderzają jak wypadek samochodowy — widzisz, jak nadjeżdżają i nie możesz zrobić nic poza przyjęciem uderzenia.

Mogłabym skłamać. Mogłabym zbyć. Jestem zbyt zmęczona, by robić jedno albo drugie. "Tak."

Jego ręka szuka parapetu. Kłykcie bieleją na starej drewnianej ramie, ciało napina się, jakby pokój wirował, a on był jedynym, który stoi w miejscu.

"Sześć lat." Głos mu się łamie. "Sześć lat miałem syna i nigdy — po prostu —"

"Odszedłeś." Mój głos jest płaski. Chirurgiczny. "Zniknąłeś. Zmieniłeś numer. Przeprowadziłeś się bez zostawienia adresu. Sam sprawiłeś, że byłeś nie do odnalezienia."

"Mogłaś się bardziej postarać."

"Starałam się przez trzy miesiące." Słowa wychodzą jak potłuczone szkło. "Dzwoniłam na każdy numer, jaki miałam. Pisałam listy, które wracały nieotwarte. Przyszłam pod twoje mieszkanie, a portier powiedział, że już cię nie ma." Patrzę mu prosto w oczy. "Nawet nie wiedziałam, że jestem w ciąży, dopóki nie zniknąłeś całkowicie."

"I tak powinnaś była—"

"Powinnam była co?" Podchodzę bliżej, palcem szturcham go w pierś. "Urządziłeś dziś tu imprezę. Głośną, pijacką imprezę w tym domu, kiedy twój syn tu był. Mógł zejść na dół do pełnego obcych ludzi pokoju. Mógł chwycić czyjąś szklankę, myśląc, że to sok." Mój głos robi się cichy, o wiele groźniejszy niż krzyk. "Rozumiesz, co mogło się stać, kiedy próbowałeś mnie torturować, żebym sprzedała dom?"

"To nie—"

"Elliot jest moją odpowiedzialnością. Moją. Chroniłam go przez sześć lat bez ciebie. Nie jestem ci winna chronologii. Nie jestem ci winna wyjaśnień." Patrzę mu w oczy, aż coś za tymi dwukolorowymi tęczówkami drga. "Nie jestem ci winna ani jednego słowa."

Jego szczęka się zaciska. Przez chwilę myślę, że może naprawdę przeprosi — może otworzy się na tyle, by powiedzieć coś prawdziwego. Zamiast tego odpycha mnie i wychodzi z pokoju.

Niech ucieka. To umie najlepiej.

Zostaję sama pośród rozsypanych szachowych figur i ducha rozmowy, która niczego nie rozwiązała. Teraz chce grać ofiarę — biedny Dominic, pozbawiony syna. Nie pozwolę mu napisać historii od nowa. Nie pozwolę udawać, że by został.

Zabrał mi sypialnię. Zabrał gabinet. Urządził imprezę, żeby mnie stąd wypędzić. Toczy wojnę, odkąd wszedł przez te drzwi, a ja przyjmuję każdy cios.

Koniec tego.

Następnego ranka drzwi do jego sypialni pozostają zamknięte, podczas gdy karmię Elliota i wysyłam go do szkoły. Dom wstrzymuje oddech w jego milczeniu. Dobrze. Potrzebuję ciszy, żeby myśleć.

Wieczorem siedzę w salonie nad stertą prac zaliczeniowych, gdy słyszę go w kuchni. Lodówka się otwiera. Zamykana. Znów otwierana. Drzwiczki od szafki. Jeszcze raz. Ta szczególna cisza, kiedy ktoś nie znajduje nic tam, gdzie powinno być jedzenie.

Staje w progu. Podwinięte rękawy, zaciśnięta szczęka.

"Gdzie są zakupy?"

Czerwonym długopisem zakreślam tezę na pracy, nie podnosząc wzroku. "Kupiłam zakupy dla mojego gospodarstwa. Ty do niego nie należysz."

"Nie ma tam nic poza ketchupem i piwem, które sam sobie kupiłem."

"Wygląda na to, że kolacja załatwiona."

Wyjmuje telefon. Pisze. Marszczy brwi. Pisze znowu. Podnosi wzrok z tą wyuczoną miną prezesa, która pewnie przeraża zarządy, ale na mnie nie robi żadnego wrażenia.

"Zmieniłaś hasło do wifi?"

"Rachunek za internet jest na moje nazwisko." Przekręcam stronę. "Zaktualizowałam zabezpieczenia."

"Jakie jest nowe hasło?"

Nie odrywam wzroku od pracy. "'idź do diabła'. Wszystko małymi literami. Bez spacji."

Stoi w progu — głodny, offline i promieniujący tą frustracją, która pewnie doprowadza jego asystentki do łez. Wiem, że to drobna złośliwość. Reszta mnie ma to gdzieś.

"Więc tak to będzie." Jego głos cichnie. "Wojna."

W końcu podnoszę wzrok. Patrzę w te nierówne oczy — jedno zielone, drugie bursztynowe — i pozwalam mu zobaczyć, jak bardzo mówię serio.

"Ty zacząłeś. Ja po prostu jestem w tym lepsza."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Zestaw szachowy pojawia się na kuchennym stole we wtorkowy poranek.

Nie ten sfatygowany drewniany, który Vivian trzymała w salonie — z wyszczerbionymi pionkami, królem, któremu korona odpadła trzy święta temu. Ten jest ręcznie rzeźbiony z marmuru. Figury spoczywają w aksamicie niczym klejnoty. Coś, co powinno stać za szybą w muzeum, a nie w zasięgu sześciolatka, który wciąż zjada kredki, gdy myśli, że nie patrzę.

Elliot przygląda się mu ponad miską Cheerios, potem spogląda na Dominica, który stoi oparty o blat z kawą w ręku, ciało ułożone w tak celowo niedbałej pozie, że na pewno ją przećwiczył.

"To dla ciebie." Dominic skinął głową w stronę pudełka. "Skoro się uczysz."

Mój syn dotyka jednego marmurowego skoczka palcem wskazującym. Tak, jak dotyka się rzeczy, o które, jeśli się je zepsuje, wiadomo, kto będzie winny. "Dziękuję." Wraca do płatków. Łyżka skrobiąca miseczkę w tym równym rytmie, który zdradza, że rozmowa została zakończona.

"Ręcznie rzeźbione. Włoski marmur." Ta ostrożna jasność w głosie, jakiej używa się przy zwierzętach ze schroniska — życzliwa, niegroźna, odrobinę zbyt entuzjastyczna. "Facet w sklepie mówił, że to taki sam, jakiego używają arcymistrzowie —"

"Fajnie." Elliot sięga po mleko. "Mamo, mogę jeszcze?"

Nalewam. Patrzę w dół. Ale odbicie Dominica widnieje w kuchennym oknie, czy tego chcę, czy nie — szczęka zaciśnięta, kłykcie białe na uchwycie kubka, ta szczególna nieruchomość człowieka, który odkrywa, że jedyny język, jakim mówi, nie zna słowa, którego najbardziej potrzebuje.

Marmurowy zestaw wciąż stoi na stole, gdy wychodzimy do szkoły. Jest tam także, gdy wracamy. W czwartek dołącza do niego samochodzik na pilota. W piątek obok miski z owocami leży książka o strategii szachowej, jeszcze w torbie ze sklepu. Rosnące muzeum nieodwzajemnionych gestów, zbierające kurz i desperację Dominica w równych proporcjach.

Elliot omija je jak meble. Grzeczne podziękowania, które niczego nie zdradzają, kontakt wzrokowy wyważony tak, by spełniał wymogi grzeczności, ale nie zapraszał do czegoś więcej. Dominic oczekiwał chłopca olśnionego drogimi rzeczami i nagłym pojawieniem się wysokiego nieznajomego w kuchni. Zamiast tego dostał mojego syna — czujnego, ostrożnego, uformowanego przez sześć lat, gdy byliśmy tylko we dwoje.

Pewnego ranka przyłapuję Dominica zastygłego w korytarzu, gdy Elliot przechodzi obok, jego nierówne oczy śledzą małą twarz z głodem człowieka, który patrzy przez okno na życie, z którego sam się wykluczył. Gdy drzwi Elliota się zamykają, ręka Dominica podnosi się ku ścianie — by się podeprzeć, ustabilizować — po czym opada wzdłuż ciała.

Dobrze. Niech zapuści korzenie.

Mój oddech zamienia się w mgłę przed twarzą, gdy budzę się w środę. Ten rodzaj zimna, który nie powinien istnieć w domu — ostry, natarczywy, gryzący każdą odsłoniętą część ciała. Termostat w korytarzu martwy. Czarny ekran, brak światła, nic.

On jest w kuchni. Kaszmirowy sweter, tablet świecący wykresami giełdowymi albo mailami, albo czymkolwiek zajmują się miliarderzy, podczas gdy inni ludzie marzną. Kawa paruje w kubku, który sam sobie kupił.

"Ogrzewanie padło."

"Zadzwoń po kogoś." Nie podnosi wzroku.

"Utrzymujesz, że połowa tego domu należy do ciebie. Własność oznacza też naprawy."

"Prowadzę międzynarodową korporację, Miro. Nie naprawiam kotłów."

"To zatrudnij kogoś. Bo nie jestem twoją zarządczynią nieruchomości." Zrywam płaszcz Elliota z haczyka przy drzwiach. "Spróbuj być użyteczny choć raz w sposób, który nie pogarsza sytuacji."

Jego oczy odrywają się od ekranu. Coś miga w ich głębi — rozbawienie albo jego groźniejsza odmiana, kalkulacja. "Uważasz, że jestem ładny i bezużyteczny. Zanotowane."

"Powiedziałam: użyteczny. Zupełnie inne słowo." Rumieniec wspinający się na moją szyję zmusza mnie do podciągnięcia kołnierza płaszcza wyżej. "Elliot — buty, już."

Naomi znajduje mnie w pokoju nauczycielskim w południe, pochyloną nad sałatką, którą raczej przesłuchuję niż jem. Siada naprzeciwko, czyta moją twarz w dwie sekundy.

Naomi Blake — najlepsza przyjaciółka od pierwszego roku studiów doktoranckich, gdy przeżyłyśmy tego samego sadystycznego promotora na diecie z zupek chińskich i wzajemnej furii. Teraz uczy literatury postkolonialnej dwa pokoje dalej od mojego biura i jest jedyną osobą w tym budynku, która pyta, jak się czuję, i naprawdę chce to wiedzieć.

"Pomidorek." Kiwa głową w stronę mojego widelca. "Czym sobie na to zasłużył?"

"Dosłownie mnie zamroził. Ogrzewanie padło, a on mi kazał zadzwonić po kogoś." Wiśniowy pomidorek eksploduje pod zębami widelca. "Jakbym prowadziła linię wsparcia technicznego."

"A jak Elliot to znosi?"

Widelec nieruchomieje. "Cicho. Ten jego tryb — wszystko obserwuje, nic nie pokazuje."

"Próbowałaś naprawdę porozmawiać z Dominikiem? Prawdziwe słowa, nie partyzantka?"

"O czym niby? O sypialni? O gabinecie? O imprezie?"

"O tym, że jest ojcem Elliota." Jej filiżanka z kawą ląduje na stole z cichym stuknięciem. "To się nie zmieni tylko dlatego, że nie chcesz tego wypowiedzieć."

"Przetrwałam sześć lat bez mówienia tego na głos."

"Przetrwanie to nie to samo co poradzenie sobie, Mira." Tym tonem rozmawia z doktorantami, którzy są mądrzejsi od swoich wymówek. "A to Elliot płaci za ten impas."

To trafia gdzieś, gdzie nie chcę zaglądać. Milczę. Ona nie naciska — taki mamy układ z Naomi. Doskonale wie, kiedy przestać, i ja wiem, że zazwyczaj ma rację w sprawach, których nie chcę wypowiedzieć.

Elliot rysuje na zaparowanej szybie samochodu w drodze do domu. Spiralę. Dom. Coś zbyt zębatego, żeby być dinozaurem, a może to uczucie, na które jeszcze nie zna słów.

"Mamo?"

"Tak, kochanie."

"Czy Dominic będzie z nami mieszkał na zawsze?"

Kierownica wbija się w moje dłonie. "Jeszcze nie wiem. Nadal to ustalamy."

"On jest dziwny." Stwór traci kończynę na rzecz jego rękawa. "Nie strasznie dziwny. Smutno dziwny. Jakby coś miał w gardle i nie mógł tego wypluć."

Sześciolatek czyta ludzi trafniej niż większość profesorów z habilitacją. Nie wiem, czy to dar, czy rana.

Dom otula nas ciepłem, gdy wchodzimy do środka. Siedemdziesiąt stopni, zielona poświata na termostacie. Naprawił. Przyznaję temu faktowi jedno niechętne skinienie w myślach i idę na górę się przebrać.

Zimno uderza mnie, gdy otwieram drzwi do sypialni.

Nie chłód. Nie lekki ziąb. Agresywne, wymierzone, celowe zimno. Oddech zamienia się w mgłę. W tym pokoju jest zimniej niż o świcie, co nie zdarza się bez bardzo konkretnych zmian w bardzo konkretnych przewodach wentylacyjnych.

Pokój Elliota — ciepło. Salon — ciepło. Jego zawłaszczony gabinet z dwoma monitorami i ołtarzykiem Forbes'a — ciepło. Każdy pokój w Hartwell House promieniuje komfortem, poza dwunastometrowym kwadratem, gdzie śpię.

Znajduję go przy kuchence. Czosnek, rozmaryn, wino — coś francuskiego i teatralnego bulgocze pod dłońmi faceta, który zamienia w broń wszystko, czego dotknie, włącznie z centralnym ogrzewaniem i czarnymi obcisłymi t-shirtami, na które kategorycznie nie patrzę.

"Ogrzewanie działa." Nie odwraca się. "W całym domu."

"Nie w moim pokoju."

"Naprawdę?" Zatroskanie w jego głosie zasługuje na osobny festiwal nagród. "To dziwne. Technik mówił, że wszystko już działa."

"W moim pokoju można przechowywać zwłoki, Dominic."

Przez ramię — ten uśmiech. Ten, którym zamyka miliardowe kontrakty i otwiera mi we krwi myśli o tępym narzędziu.

"Stary dom, stare przewody." Wzruszenie ramionami, których nie kataloguję. "Twoje skrzydło potrzebuje niestandardowej części. Kilka dni. Może tydzień."

"Tydzień."

"Łańcuch dostaw." Podnosi pokrywkę garnka. Para oplata jego twarz jak reklama perfum reżyserowana przez samego diabła. "Wiesz jak jest."

Powolne, zadowolone mieszanie. "Poczęstowałbym cię, ale gotuję tylko dla swojego domostwa."

Moje własne słowa. Podane z odsetkami.

Stoję w progu własnej kuchni, patrząc na plecy mężczyzny, który właśnie zamienił moje ogrzewanie w broń, i coś zimniejszego niż moja sypialnia osiada we mnie za żebrami. Nie złość — złość jest gorąca, nieokiełznana i sama się wypala. To jej cierpliwy, metodyczny kuzyn. Taki, który nie krzyczy. Taki, który planuje.

"Śpij dziś dobrze, Dominic."

Jego mieszanie zamiera. Pół uderzenia serca. W sam raz.

"Zabrzmiało jak groźba, pani profesor."

"Zabrzmiało jak dobranoc." Przytrzymuję ciszę sekundę dłużej. "Od kogoś, kto zaraz bardzo urozmaici ci życie."

Jestem w połowie korytarza, gdy jego łyżka znowu rusza — wolniej teraz, ostrożniej.

Dobrze. Powinien być ostrożny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Make Me Leave

Make Me Leave

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa