passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Married, Replaced and Pregnant with the Billionaire’s Twins - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Married, Replaced and Pregnant with the Billionaire’s Twins

/

Rozdział 3

rozdział 2

Sypialnia była cicha, ale nie była to cisza, która koi.

To była ta krucha, posiniaczona cisza. Taka, która osiada po zbyt wielu latach połykanych słów, niedokończonych kłótni, urazów upchanych ciasno pod podłogą jak dynamit.

Siedziałam przy toaletce, wygładzając przód sukienki, jakby miała nagle stać się piękna, jeśli tylko wystarczająco tego zapragnę. Była skromna — według Daniela — i prosta — zatwierdzona przez jego matkę, co widać było w dekolcie i obszyciu.

Spojrzałam na swoje odbicie, na wydrążoną wersję kobiety, którą kiedyś byłam, i starałam się nie wzdrygnąć.

Za mną drzwi otworzyły się cicho. Daniel wszedł, poprawiając jeszcze spinki przy mankietach, w drugiej dłoni trzymał telefon. Nie patrząc na mnie, rzucił go na komodę. Telefon uderzył o drewno z głośnym brzękiem, przez co wzdrygnęłam się mocniej, niż chciałam, by to zauważył.

Obserwowałam go w lustrze. Krawat przekrzywiony, włosy jeszcze wilgotne po prysznicu. Nadal wyglądał dobrze… irytująco, niesprawiedliwie dobrze. Jakby w środku nic w nim nie zgniło.

To bolało najbardziej.

Ciągle był tym chłopakiem, w którym się zakochałam, o ile nie patrzyło się zbyt uważnie.

— Kiedyś projektowałam budynki — powiedziałam, mój głos był ledwie głośniejszy od brzęczenia lampy nad głową.

Zatrzymał się przed komodą, dłonie mechanicznie pracowały przy mankiecie. Usta mu się zacisnęły, ale nic nie powiedział.

— Miałam projekty w Lizbonie — ciągnęłam, wygładzając brzeg spódnicy, bo jeśli bym tego nie robiła, mogłabym się złamać na pół. — Butikowy hotel w Chile. Lecieli ze mną pierwszą klasą. Nazywali mnie genialną. Kiedyś.

Westchnął i zsunął marynarkę, rzucając ją na krzesło, bez przejmowania się jej ułożeniem.

— Zrezygnowałam z tego — powiedziałam, a słowa stawały się coraz cięższe w gardle. — Dla nas. Dla tego małżeństwa. Bo mówiłeś, że będzie lepiej, jeśli zostanę w domu. Że to pomoże… próbować.

Wciąż nic.

Rozpiął guziki przy nadgarstku, podwinął rękawy, jakby to był zwyczajny wieczór, jakby nie widział, że się rozsypuję.

— Myślałam, że jesteśmy drużyną — powiedziałam, odwracając się w fotelu, by spojrzeć mu prosto w twarz.

— Próbowaliśmy — rzucił płasko, jakby recytował tekst, który powtarzał w głowie tysiąc razy. — Nie wyszło.

Moje serce pękło jak szkło.

— Chodzi ci o to, że ja nie wyszłam — powiedziałam, głos drżał mimo wszystkich murów, które zbudowałam.

Spojrzał wtedy, oczy zimne i puste, jakby Daniel, który mnie kochał, naprawdę kochał, był kimś, kogo dawno już pogrzebał.

— Nie to powiedziałem — mruknął.

— Nie — wyszeptałam, wstając, czując, jak sukienka szeleszczy wokół kostek jak jedwabny deszcz. — Ale to miałeś na myśli.

Odwrócił wzrok, z powrotem na komodę, może na swoje odbicie, ale nie zaprzeczył.

I czy to nie była już wystarczająca odpowiedź?

Stałam tam jeszcze chwilę, patrząc na ostrożnie napięte ramiona, na sposób, w jaki bawił się zegarkiem, jakby to było ważniejsze niż ta rozmowa. Niż ja.

— Kochałam cię, Danielu — powiedziałam cicho. — Kochałam cię, kiedy mieszkaliśmy w tamtym pudełku z popsutym ogrzewaniem i zarywałeś noce nad książkami, zostawiając kubki po kawie wszędzie. Kochałam cię, kiedy nie stać cię było na jedzenie na wynos i kupowałeś mi kwiaty ze stacji benzynowej. Kochałam cię, kiedy wierzyliśmy, że coś razem zbudujemy.

Nie odezwał się. Jego szczęka była tak napięta, że aż mogła pęknąć.

— Nie wiem już, kim jesteś — powiedziałam, gardło paliło od słów. — Może to moja wina. Może za długo starałam się być tym, czego chciałeś, zamiast tym, kim jestem.

Wciąż żadnej odpowiedzi.

Czekałam, bo jakaś głupia część mnie nadal liczyła, że się przełamie… że sięgnie po mnie, przeprosi, zobaczy mnie.

Nie zrobił tego.

Stał tam jak obcy człowiek o twarzy Daniela.

Po długiej, nieznośnej ciszy, w końcu się odezwał, głos miał cichy i napięty.

— Po prostu… przygotuj się — powiedział.

Zmarszczyłam brwi. — Na co?

Po prostu odwrócił się i wszedł do łazienki, zamykając drzwi za sobą cicho, celowo.

Stałam sama w sypialni, brzęczenie lampy nad głową stało się teraz głośniejsze, a moje dłonie ściskały jedwab sukienki, jakby gdybym trzymała wystarczająco mocno, mogłabym powstrzymać siebie przed rozsypaniem się na kawałki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

Sala balowa była snem zszytym z kawałków cudzych wyobrażeń. Złote żyrandole kapały blaskiem, kryształowe kieliszki brzęczały, a zza kotar dochodziło ciche mruczenie skrzypiec.

Weszłam do środka i od razu wiedziałam, że tu nie pasuję.

Sukienkę wybrał mi oczywiście Daniel. Miękka szarość, wysoki dekolt, zero połysku. "Stonowana," powiedział, muskając palcami metkę, jakby wybierał sobie sekretarkę, a nie żonę.

Stonowana znaczyła niewidzialna.

Mogłabym przykleić się do ściany i nikt nie zauważyłby różnicy.

Daniel nie poczekał, aż dogonię. Musnął dłonią dół moich pleców, tak lekko, że ledwo poczułam dotyk, i szepnął: "Muszę się rozejść," po czym zniknął w tłumie, nie oglądając się za siebie.

Zostałam przy wejściu, przyklejając do twarzy uśmiech, o którym byłam pewna, że nie sięgał moich oczu. Ludzie przepływali obok, śmiejąc się zbyt głośno, błyskając diamentami i metkami projektantów jak odznakami przetrwania. Ani jedno spojrzenie w moją stronę.

Przy barze zauważył mnie ojciec Daniela. Jego usta wygięły się, ale to nie był uśmiech.

"Elena," powiedział, unosząc kieliszek z czymś bursztynowym i drogim. "Odważnie z twojej strony, że się dziś pojawiłaś."

Mrugnęłam, niepewna, czy dobrze usłyszałam. Zanim zdołałam ułożyć słowa, przy jego łokciu pojawiła się matka Daniela, jej palce mocno zaciśnięte na nóżce kieliszka.

"Powinnaś być wdzięczna, kochanie," powiedziała gładko, przechylając głowę tak, by perły na jej szyi złapały światło. "Nie nalegaliśmy, byś została w domu. Po tym wszystkim."

Gardło mnie paliło, ale zmusiłam usta do grzecznego uśmiechu. Nie ufałam głosowi na tyle, by odpowiedzieć.

Sabrina leżała rozwalona na aksamitnej ławce nieopodal, przewijając ekran telefonu z miną znudzonej wyższości. Nawet nie udawała, że nie gapi się wprost.

"Wyglądasz... w porządku," powiedziała tonem, jakim ktoś mógłby obdarzyć podopieczną z fundacji, która nie dość się umyła na kolację.

Skinęłam tylko głową i odpłynęłam, zanim zdążyli publicznie zdrapać ze mnie jeszcze jedną warstwę.

Przez dwadzieścia minut stałam przy ścianie, ściskając kopertówkę tak mocno, że pobielały mi kłykcie. Kopertówka była bezużyteczna, zbyt mała, by zmieścić coś ważnego, ale była jedyną rzeczą, która wciąż wydawała się moja.

Nikt nie podszedł. Nikt nie zauważył.

Kelner przemknął obok z tacą szampanów; róg tacy uderzył mnie w ramię na tyle mocno, że cofnęłam się o krok. Nawet się nie zatrzymał.

Poprawiłam pasek torebki i podniosłam brodę, tak jak uczyła mnie mama. Uśmiechaj się, nawet gdy boli, Eleno. Zwłaszcza gdy boli.

Po drugiej stronie sali Sabrina złapała mój wzrok. Pomachała — krótki, kpiący gest palcami — po czym odwróciła się i powiedziała coś do kobiety obok. Obie wybuchnęły śmiechem. Głośno.

Muzyka przycichła.

Gwar rozmów opadł do cichego pomruku.

Coś się działo.

Odwróciłam się w samą porę, by zobaczyć, jak Daniel wychodzi na niewielką scenę na przodzie sali balowej. Reflektor od razu go odnalazł, kąpiąc go w ciepłym złocie.

Wyglądał dobrze — ostry smoking. Idealnie potargane włosy. Pewny siebie, swobodny uśmiech. Człowiek, w którego ludzie wierzą od pierwszego spojrzenia.

Żołądek mi się skręcił.

Uniósł mikrofon w jednej ręce, w drugiej kieliszek szampana, uśmiechając się jak do okładki magazynu.

"Dziękuję wszystkim za przybycie dziś wieczorem," zaczął Daniel, głosem gładkim, idealnie dobranym, by ponieść się ponad tłumem.

Uprzejme oklaski rozległy się tu i tam po sali jak grad na blaszanym dachu.

Zostałam nieruchomo w miejscu, paznokcie wbijając w sztuczną skórę kopertówki, serce podchodzące do gardła coraz wyżej.

"To dla mnie zaszczyt świętować ten nowy rozdział w gronie tylu przyjaciół," mówił dalej Daniel. "I rodziny."

Rodzina zabrzmiała jak runda honorowa.

Czułam spojrzenia — ostre, ciekawe, ukradkowe. Ludzie zaczynali rozumieć. Zaczynali łączyć fakty.

Płuca miałam za małe, jakbym mogła zaczerpnąć tylko pół oddechu naraz.

Daniel przeniósł kieliszek do lewej dłoni, poprawiając mikrofon prawą, swobodnie, wprawnie.

"I tak," powiedział, uśmiechając się szerzej, oczy błyszczące, "złożyłem pozew o rozwód."

Po sali przeszedł szmer — ciche westchnienie, nerwowy śmiech, ktoś upuścił kieliszek szampana z przytłumionym trzaskiem.

Słowo rozwód dźwięczało w mojej głowie zbyt głośno, zbyt absurdalnie. Przez chwilę wydawało się nierzeczywiste. To nie mogło być naprawdę.

Stałam przecież tuż obok.

Nie widział mnie?

Czy to nie miało znaczenia?

Daniel uśmiechał się, jakby wznosił toast na imprezie pożegnalnej.

Nie spojrzał na mnie. Ani razu.

"Elena i ja," powiedział swobodnie, jakby komentował pogodę, "...oddaliliśmy się od siebie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Oddaliliśmy się od siebie.

Jakbyśmy byli dwoma kwiatami pochylającymi się w różne strony, wyciągającymi się ku różnym słońcom, natura podążała swoim torem.

A nie tak, jakby wyrwał nasze korzenie z ziemi, trzymał je ociekające i połamane w pięści, a potem dziwił się, dlaczego już nic nie zazieleniło się w tej ziemi.

Nie mogłam się ruszyć. Wokół mnie ludzie się odwracali. Twarze otwarte, chciwe, głodne.

Patrzyli na mnie, jakbym była częścią wystroju — jakąś skazą w marmurze, której dotąd nie zauważyli. Brzydką plamą, której nie wiedzieli, jak grzecznie udawać, że jej tam nie ma.

Czułam to — litość. Gęsta i lepka, osiadająca na mojej skórze jak druga, niechciana warstwa.

Niektórzy z nich czekali, oczy im błyszczały, chcieli zobaczyć, czy się złamię.

Czy będę płakać? Czy zrobię scenę? Czy rozsypię się ładnie w katastrofę, którą już zamieniali w opowieść na jutrzejszy brunch?

Stałam tam z wyprostowanymi plecami i uniesioną głową, palce zaciskały się tak mocno wokół paska torebki, że skóra przecięła mi dłoń.

Nie zamierzałam dać im tej satysfakcji.

Daniel się uśmiechnął.

Nie spojrzał na mnie, gdy to zrobił.

Nie uśmiechał się do mnie, ani nawet na przekór mnie.

Uśmiechał się, jakby stał na początku czegoś pięknego. Jakbym już odeszła. Jakbym nie spędziła ostatnich siedmiu lat, wyginając się w coś małego, cichego i dobrego dla niego.

"Chcę przedstawić kogoś ważnego dla mnie," powiedział Daniel, jego głos niósł się przez mikrofon, maślany, gładki, jakby prowadził charytatywną aukcję. "Kogoś, kto teraz znaczy dla mnie wszystko."

Poczułam, jak puls boleśnie uderza mi za oczami, wali w cienką powłokę spokoju, której kurczowo się trzymałam.

Wokół mnie ludzie nachylali się bliżej, ich ciekawość była niemal namacalna.

Sabrina promieniała na swoim miejscu przy pobliskim stoliku, szeptała coś do ucha kobiecie z włosami jak lodowa polewa i w zbyt obcisłej, cekinowej sukience. Obie teraz otwarcie wpatrywały się we mnie.

Daniel wskazał na skraj sceny wprawnym gestem.

"To jest Carly," powiedział.

I tam była.

Blondynka. Idealna. Promienna w czerwonej sukience, która oplatała ją we wszystkie te sposoby, w jakie moja starannie skromna suknia nie potrafiła.

Carly uśmiechnęła się — uśmiechem, który nie sięgał jej oczu, bo nie musiał. Wystarczyło, że wszyscy inni patrzyli na nią z podziwem i zazdrością.

I w ostrym, bezlitosnym świetle sali balowej zobaczyłam to wyraźnie, lekki wypukły brzuszek.

W ciąży.

To słowo odbiło się echem w mojej głowie jak upuszczona szklanka, roztrzaskując się w środku czaszki.

"Jest w ciąży," powiedział Daniel, szczerząc się jakby właśnie ogłosił wygraną na loterii. "Z moim synem."

Zamarłam.

Wszystko we mnie nagle znieruchomiało, jakby ktoś wyssał powietrze z sali.

Rozległy się pojedyncze brawa, zagubione, niepewne. Kilka zbyt entuzjastycznych klasków, inne urwały się niezręcznie.

Carly pomachała słodko, palcami lśniącymi od pierścionków, których wcześniej nie widziałam. Odwróciła policzek w stronę Daniela, a on ją pocałował, właśnie tam, w świetle reflektorów.

To był spektakl. Znacznik wbity w ziemię. Meta bez wyścigu. On ją przekroczył, a ja nawet nie wiedziałam, że biegniemy.

Palce mimowolnie poluzowały uścisk na mojej torebce. Pasek lekko się zsunął, ocierając się o skórę nadgarstka. To wystarczyło, bym mogła nabrać powietrza.

Mrugnęłam raz. Drugi.

Pokój rozmył się i wyostrzył.

Piecznie pod powiekami groziło wybuchem, ale zacisnęłam zęby i przełknęłam to tak mocno, że aż paliło w żołądku.

Daniel znów mówił, ale słowa prześlizgnęły się obok mnie, już nieistotne.

Po drugiej stronie sali ktoś szepnął: "Czy ona nie przyszła tu z nim?" Inny: "Biedaczka." Jeszcze inny: "No wiesz, niektóre kobiety po prostu nie potrafią zatrzymać mężczyzny."

Te słowa unosiły się w złocistym powietrzu niczym zatrute konfetti. Nie wiedziałam, czy mówią o mnie, czy o Carly. Może to już nie miało znaczenia.

Moje kolana się zablokowały. Ręce pozostały nieruchome. Twarz spokojna. Bo gdybym teraz pękła, gdybym się załamała pod ciężarem wszystkiego, co Daniel właśnie roztrzaskał, oni by wygrali. Opowiedzieliby tę historię po swojemu.

Daniel i jego nowy początek.

Ja — zgorzkniała, złamana i do zapomnienia.

Wyprostowałam się.

Uniosłam podbródek.

I patrzyłam przed siebie, jakby nic z tego mnie nie dotyczyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Married, Replaced and Pregnant with the Billionaire’s Twins

Married, Replaced and Pregnant with the Billionaire’s Twins

50 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

50

Treść

Aa