passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Bully Has a Curvy Type autor itsvlada

My Bully Has a Curvy Type

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Betty

Stałam w marmurowym korytarzu Riverside Prep University, ściskając telefon jak linę ratunkową. Wszystko wokół mnie krzyczało pieniędzmi — kryształowe żyrandole nad głową, wypolerowane marmurowe podłogi pod moimi trampkami, studenci prześlizgujący się obok w markowych torbach i z nienagannymi fryzurami.

To był ten moment. Chwila, o której śniłam przez lata. Ale kiedy się rozejrzałam, coś ciężkiego skręciło mi się w żołądku. Nie pasowałam tu.

Pociągnęłam za rękawy mojego za dużego bluzy z kapturem, nagle boleśnie świadoma, jak bardzo moje ubrania mnie pochłaniają. Nie chodziło tylko o wygodę — to była osłona. Bariera. Jedyna zbroja, jaką miałam przeciwko poczuciu, że moje ciało jest tu jakoś zbyt widoczne. Zbyt szerokie, zbyt miękkie, zbyt nie na miejscu.

Mimo to zmusiłam się do szerokiego uśmiechu i włączyłam nagrywanie na telefonie, próbując wykrzesać z siebie pewność siebie. „Mój pierwszy dzień w najlepszej uczelni w stanie! Zobaczcie, jacy wszyscy są stylowi…”

Odwróciłam kamerę, pokazując korytarz — morze studentów wyglądających, jakby właśnie wyszli z katalogu. Poruszali się, jakby to miejsce należało do nich. Szczerze mówiąc, pewnie tak było.

Wtedy ją zobaczyłam — idealnie ułożone blond włosy, ramiona wyciągnięte, jakby pędziła, by mnie przytulić. Serce mi podskoczyło. Może się myliłam. Może jednak mogę tu pasować.

Otworzyłam ramiona.

A ona przeszła obok mnie, uderzając mnie mocno.

„Hej, uważaj!” pisnęłam, próbując utrzymać równowagę.

Telefon wyślizgnął mi się z rąk i z hukiem spadł na podłogę. Patrzyłam za nią oszołomiona, gdy rzuciła się w objęcia kogoś za mną.

"Kate!" zapiszczała. "Idealne wyczucie czasu!"

Stacey.

Oczywiście.

Moja przyrodnia siostra. Królowa Riverside Prep. Królowa wszystkiego.

Boże, chciałabym, żeby wzięła mnie pod swoje skrzydła…

Ale gdy odwróciła się do mnie z tym wypolerowanym, gotowym na konkursy uśmiechem, wiedziałam, co nadchodzi. Ten uśmiech zawsze oznaczał kłopoty.

„Szczęśliwego pierwszego dnia, kochanie!” zaćwierkała, przyciągając mnie do jednego ze swoich sztucznych, zbyt mocnych bocznych uścisków. „Ale jeśli naprawdę chcesz się tu wpasować, musisz przejść przez małą inicjację…”

Zanim zdążyłam zapytać, o co jej chodzi, podniosła mi okulary na czoło i przeciągnęła coś jedwabistego przez moje oczy.

„Nie martw się,” wyszeptała, a w jej głosie dźwięczała rozbawienie. „Będzie zabawnie…”

Poczułam, jak ręce prowadzą mnie do przodu. Moje kroki teraz brzmiały inaczej. Ruszyliśmy. Gwar rozmów przeszedł w stłumione chichoty i dźwięk wody.

Drzwi zaskrzypiały. Powietrze się zmieniło — wilgotne, ciepłe, z nutą chloru.

„Jesteśmy na miejscu,” powiedziała słodko Stacey. Potem trzask drzwi.

„Dziewczyny…?” Mój głos zabrzmiał cicho.

Nic. Tylko kapanie wody i niski pomruk męskich głosów.

O nie.

Zrobiłam krok, wyciągnęłam ręce i palcami musnęłam coś twardego, ciepłego… i zdecydowanie żywego. Mięśniasta klatka piersiowa. Mięśnie brzucha. Goła skóra. Zasapana, „O Boże—” i cofnęłam rękę jak oparzona. „Mogę już zdjąć opaskę z oczu?”

Ktoś poruszył się za mną. Potem — ręce. Opaska została zerwana.

I przede mną, wyraźny jak w dzień, stał wysoki, całkowicie nagi chłopak z mokrymi, ciemnymi włosami. I niczym więcej.

„Co to? Robisz się taka śmiała, skarbie?” odezwał się głos. Nie był przyjazny.

Rozległ się śmiech. Chłopcy. Zerwałam opaskę z oczu.

Półnadzy chłopcy.

Szafki na ścianach. Para unosząca się w powietrzu. Kafelkowa podłoga. Pot. Ręczniki.

Zamarłam.

Jeden z nich stał dokładnie przede mną. Bez koszulki. Wysoki. Szeroki. Pot ściekał mu po szyi, jakby właśnie wyszedł z reklamy Gatorade. Włosy w nieładzie — zrobione celowo, szczęka ostra jak brzytwa. Jego oczy — lodowato niebieskie — patrzyły na mnie tak, jakbym nawet nie istniała.

Typ faceta, który nie sypia z dziewczynami takimi jak ja. Nawet w tych udawanych, wyreżyserowanych fantazjach porno. Po prostu zbyt idealny. Zbyt nienaganny. Zbyt wyrzeźbiony, żebym kiedykolwiek mogła być kimś innym niż niewidzialna.

Zbyt idealny dla tego świata… i zdecydowanie zbyt idealny dla mojego.

Ktoś krzyknął: „Hej, Vel, przynieś jej krzesło — wygląda, jakby chciała tu zostać na dłużej!”

Telefony w ruchu. Błyski aparatów. Wybuchy śmiechu. Ktoś zaczął jęczeć. Jeden z chłopaków zawył jak wilk.

Moje okulary spadły, roztrzaskując się na kafelkach.

„Aaaaaa!!”

Zza drzwi usłyszałam, jak Stacey i jej przyjaciółki wybuchają śmiechem.

„Boże,” westchnęła dramatycznie Stacey, „mój ulubiony dźwięk na świecie — dźwięk upokorzenia.”

***

Odwróciłam się, zasłaniając oczy. „O Boże, to okropne!”

„Ej!” — chłopak odezwał się urażony. „Uważaj, co mówisz! Co ci się niby nie podobało?!”

Upadłam na kolana, gorączkowo obmacując podłogę w poszukiwaniu okularów. Wszystko było rozmazane — tylko cieliste kształty i głosy odbijające się od ścian.

„Tego szukasz?”

Inny głos. Drażniący. Kiedy zmrużyłam oczy, zauważyłam, że ktoś trzyma moje okulary. Miał ręcznik przewieszony nisko na biodrach i zuchwały uśmieszek, który przebijał się nawet bez moich szkieł.

„Kim ty do cholery jesteś?!” warknęłam.

Jego brwi uniosły się, jakbym właśnie popełniła przestępstwo.

Odwrócił się do kolegów. „Kim jestem?! Słyszeliście to, chłopaki?”

Wokół mnie wybuchł śmiech. Wszyscy półnadzy. Wszyscy uśmiechnięci. Wszyscy boleśnie atrakcyjni.

„Nie wiesz, kim jestem?”

Szczerze? Nie obchodziło mnie to. Miałam dość. Upokorzona, na wpół ślepa, i dość.

„Tak, już się domyśliłam — jesteś tym typem gościa, który czuje się fajny tylko dlatego, że jest otoczony przez idiotów.”

Cisza.

Mrugnęłam. Pokój zamarł. Jego koledzy przestali się śmiać.

„Stary, Marcus,” ktoś szepnął, „ona właśnie—”

„Słyszałem, co powiedziała,” warknął.

Jego szczęka drgnęła, oczy pociemniały, gdy zrobił krok w moją stronę.

„Nie powinnaś była tego mówić, wielorybie lądowy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Betty biegła przez nieskazitelne korytarze Riverside Prep, ściskając ręcznik Marcusa i połamane szkła swoich okularów. Bez nich wszystko było rozmazane — marmurowe kolumny i złote ozdoby zlewały się w jedno. Numery sal były nie do odczytania, a każdy korytarz wyglądał identycznie.

Biegła już od wieczności, co chwilę zerkała spanikowana na ekran telefonu, próbując dojrzeć numer sali na drzwiach, których nie widziała wyraźnie. Biologia 101, profesor Hamilton, sala 304. Gdzie u diabła była sala 304?

Studenci patrzyli na nią, gdy przebiegała obok, niektórzy wskazywali palcami i szeptali. Wieści o incydencie w szatni już się rozchodziły. Słyszała urywki: „...zabrała mu ręcznik…” „…totalna wariatka…” „…kim ona w ogóle jest?”

W końcu dostrzegła rozmyte „304” na drzwiach. Betty zatrzymała się przed nimi, próbując złapać oddech i wygładzić włosy. Już była spóźniona dwadzieścia minut. Przez matowe szkło widziała, że lekcja już trwa.

Otworzyła drzwi najciszej jak potrafiła i wsunęła się do środka.

Wszystkie głowy się odwróciły. W klasie zapanowała cisza.

Betty opadło serce, kiedy rozpoznała kilka twarzy z szatni — w tym Vel, która uśmiechała się złośliwie z trzeciego rzędu. Oni mieli dość czasu, by się przebrać i zdążyć na zajęcia, gdy ona błąkała się po szkole.

— No proszę — powiedział profesor Hamilton z przodu sali. — Miło nam, że do nas dołączyłaś, panno…?

— Branson — bąknęła Betty. — Przepraszam za spóźnienie, ja—

Gdzieś z tyłu, cicho, ale wystarczająco ostro, by przeciąć ciszę, rozległ się głos Stacy:

— Grubaskaaan…

Rozległo się parsknięcie. Kilka stłumionych chichotów.

Betty znieruchomiała. Fala gorąca rozlała się po jej szyi jak pożar. Nawet nie spojrzała — nie musiała, dobrze znała ten uśmieszek Stacy, przewracanie oczami wymieniane między perfekcyjnymi dziewczynami w krótkich topach.

— Znajdź sobie miejsce.

Betty rozejrzała się rozpaczliwie. Wszystkie krzesła były zajęte, studenci celowo odwracali wzrok lub kładli torby na wolnych miejscach obok siebie. Nawet Stacey, siedząca w drugim rzędzie, unikała kontaktu wzrokowego, gdy Betty spojrzała na nią z nadzieją.

Jedynym wolnym miejscem był róg z tyłu — tuż obok Marcusa.

Siedział tam z założonymi rękami, ciemne włosy jeszcze lekko wilgotne, w obcisłej czarnej koszulce, która podkreślała tors, którego przypadkowo dotknęła wcześniej. Jego wyraz twarzy był nieczytelny, ale oczy ani na moment nie opuściły jej twarzy.

Betty ruszyła w stronę wolnego miejsca, starając się ignorować szepty podążające za jej ruchem.

— Uważaj — szepnęła teatralnie Kate do Stacey, gdy Betty mijała ich rząd, wystarczająco głośno, by zabolało.

Betty była już prawie przy wolnym miejscu, gdy to się stało. Noga Kate wysunęła się w jej stronę, a Stacey leniwie przesunęła swoją designerską torbę w przejście.

Nogi Betty zaplątały się. Straciła równowagę. Upadła na podłogę — kolana, łokcie, wszystko — z głośnym, przeszywającym dźwiękiem.

Przez chwilę w sali zapanowała cisza.

Potem zaczęły się śmiechy. Ostro. Okrutnie. Echem.

— Czy podłoga właśnie pękła? — spytała Kate z szeroko otwartymi oczami udając niewinność.

— Niech ktoś sprawdzi, czy nie ma szkód! — dodał jakiś chłopak między napadami śmiechu.

Stacey pochyliła się do przodu, złośliwie uśmiechając się z udawaną troską:

— Ups! Przepraszam, Branson! Nie zauważyłam cię — chyba twoja grawitacja mnie przyciągnęła.

Z tyłu sali dołączył kolejny głos:

— Uważaj, żeby nie wpaść do piwnicy! — To lekcja biologii czy dziś studiujemy wieloryby? — O rany, to całkowite zaćmienie!

Twarz Betty płonęła, gdy podnosiła się z podłogi, z rąk wypadł jej ręcznik Marcusa. Śmiech wypełnił salę jeszcze bardziej.

Profesor Hamilton klaśnięciem przerwał hałas. — Dość! Panno Branson, proszę usiąść. Natychmiast.

Betty chwyciła ręcznik i niemal rzuciła się na krzesło obok Marcusa, który patrzył na nią z czymś, co mogło być rozbawieniem.

— Jak już mówiłem — kontynuował profesor Hamilton — wasz projekt na półrocze będzie stanowić czterdzieści procent oceny. Będziecie pracować w parach, tworząc szczegółowe rysunki anatomiczne i prezentując wyniki na temat struktury mięśni człowieka.

Zaczął czytać nazwiska z listy:

— Thompson i Rivera… Morrison i Chen… Mitchell i Branson…

Betty ścisnęło w żołądku. Marcus zacisnął szczękę.

— Profesorze — Marcus podniósł rękę, jego głos był spokojny i pewny. — Wolałbym pracować sam.

— To nie wchodzi w grę, panie Mitchell. Zadanie wymaga współpracy.

— W takim razie proszę mnie połączyć z kimś innym.

Oczy profesora Hamiltona zwęziły się. "Pary są ostateczne. I pozwól, że ci przypomnę, panie Mitchell, że niezaliczenie tego projektu skutkować będzie warunkowym zawieszeniem na uczelni, co oznacza utratę przez ciebie kapitaństwa drużyny koszykarskiej."

Groźba zawisła w powietrzu. Dłonie Marcusa zacisnęły się w pięści na ławce, ale nie odezwał się ani słowem.

Zadzwonił dzwonek, a krzesła zgrzytnęły po podłodze, gdy uczniowie zaczęli zbierać swoje rzeczy.

"Pamiętajcie", zawołał profesor Hamilton, "prezentacje za dwa tygodnie. Nie zawiedźcie mnie."

Kiedy uczniowie wychodzili, Marcus pozostał na miejscu. "Wszyscy wychodzić," powiedział cicho, ale jego głos miał w sobie tyle autorytetu, że wszyscy posłuchali. "Już."

Stacey i Kate ociągały się przy drzwiach, ale jedno spojrzenie Marcusa wystarczyło, by uciekły. Nawet Vel i jego koledzy szybko opuścili salę.

Wkrótce w pustej klasie zostali tylko Betty i Marcus.

Betty zaczęła wstawać. "Chyba powinnam—"

"Siadaj."

To nie była prośba. Betty opadła z powrotem na krzesło, podczas gdy Marcus powoli wstał i przeszedł na jej stronę ławki. Poczuła jego perfumy — coś drogiego i męskiego, co przyspieszyło jej puls mimo wszystko.

"Gdzie się wybierasz, orko?"

Betty próbowała się cofnąć, ale jej krzesło już opierało się o ścianę. Marcus zbliżał się coraz bardziej, aż stanął tuż przed nią, tak blisko, że musiała odchylić głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.

"Naprawdę nie wiesz, kim jestem?" Jego głos był cichy, niemal szeptem.

Betty pokręciła głową, nie ufając sobie na tyle, by się odezwać.

Marcus pochylił się, opierając jedną dłoń o blat tuż obok niej. Jego twarz była teraz zaledwie kilka centymetrów od jej, a ona czuła ciepło bijące od jego ciała.

"Widzę, że już jesteś mokra," wymruczał, jego oddech był ciepły przy jej uchu. "Powiedz mi, jak masz na imię, orko."

Policzki Betty zapłonęły. "Betty," wyszeptała, nienawidząc tego, jak bardzo zabrzmiała na zdyszaną.

"Betty." Powiedział to tak, jakby próbował jej smaku. "Cóż, Betty, jeśli chcesz, żebym zrobił ten projekt z tobą — a uwierz mi, potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie — jest coś, co musisz zrobić najpierw."

"Co?" Ledwie była w stanie wydusić to słowo.

Marcus wyprostował się i spojrzał w dół na swoje drogie, markowe sneakersy. "Pocałuj je."

Betty spojrzała na niego z szokiem. "Co?"

"Słyszałaś mnie. Klęknij i pocałuj moje sneakersy. Okaż mi szacunek, jaki powinnaś była okazać w tamtej szatni."

Przez chwilę Betty po prostu siedziała, walcząc w sobie z upokorzeniem i złością. Potrzebowała tego projektu. Musiała zaliczyć ten przedmiot. Musiała udowodnić, że należy tu być.

Powoli zsunęła się z krzesła i przykucnęła przed nim.

Marcus uśmiechnął się triumfalnie. "Tak lepiej. A teraz—"

Betty zebrała ślinę w ustach i splunęła prosto na jego nieskazitelnie białe sneakersy.

"To pocałuj," warknęła, zrywając się na nogi.

Marcus spojrzał na swoje buty z niedowierzaniem, potem na nią, w jego ciemnych oczach palił się gniew.

Ale Betty już biegła, chwyciła torbę i rzuciła się do drzwi. Wybiegła na korytarz i nie obejrzała się nawet wtedy, gdy usłyszała za sobą jego przekleństwo.

Była w połowie korytarza, kiedy omal nie zderzyła się z wysokim mężczyzną w drogim garniturze.

"Przepraszam," powiedział mężczyzna uprzejmie, łapiąc ją delikatnie za ramiona.

"Przepraszam," mruknęła Betty, mijając go w pośpiechu w stronę wyjścia.

Mężczyzna patrzył, jak odchodzi, po czym wszedł do klasy, gdzie Marcus wciąż gapił się na swoje zrujnowane buty.

"Synu."

Marcus podniósł wzrok i zobaczył w drzwiach swojego ojca, Harry'ego Mitchella, z rozbawionym wyrazem twarzy.

"Tato? Co tu robisz?"

"Byłem w okolicy. Pomyślałem, że zobaczę, jak ci idzie pierwszy dzień." Oczy Harry'ego powędrowały do śliny na butach Marcusa. "Ciekawy poranek?"

"Jakaś biedna gruba dziewczyna. Nie przejmuj się tym."

Harry podszedł i położył dłoń na ramieniu Marcusa. "Właśnie powinieneś się tym przejąć. Właściwie to powinno stać się twoim priorytetem."

"O czym ty mówisz?"

"Zdobyj jej serce, Marcus."

Marcus spojrzał na ojca, jakby ten postradał zmysły. "Po jaką cholerę miałbym to robić?"

Harry uśmiechnął się tym swoim biznesowym uśmiechem. "Bo jej ojciec to twój najszybszy bilet do NBA. Spraw, żeby ta dziewczyna się w tobie zakochała." Wzruszył ramionami. "I tak robisz to dla zabawy."

Marcus zmarszczył brwi. "Jej ojciec?"

"Betty Branson. Nic ci to nie mówi?"

Imię rzeczywiście brzmiało znajomo, ale Marcus nie potrafił sobie go przypomnieć.

"Richard Branson," powiedział cierpliwie Harry. "Agent sportowy połowy NBA. Człowiek, który może załatwić ci angaż prosto z uczelni zamiast ławki rezerwowych w jakiejś podrzędnej lidze."

W oczach Marcusa pojawiło się zrozumienie. "Chcesz, żebym ją uwiódł dla biznesu?"

"Chcę, żebyś był rozsądny i zadbał o swoją przyszłość. Ta dziewczyna właśnie stała się najważniejszą osobą w twoim życiu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Bully Has a Curvy Type

My Bully Has a Curvy Type

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa