Marcus
Siedziałem w pokoju na kozę, koszulka wciąż wilgotna po niespodziewanym prysznicu zafundowanym mi rano przez Betty. Zegar na ścianie tykał głośno, 16:15. Piętnaście minut spóźnienia, a jej dalej nie było.
Może nie przyjdzie. Może woli dostać pałę, niż siedzieć ze mną w tym samym pokoju.
Drzwi skrzypnęły. Betty weszła, oczy miała zaczerwienione, kurczowo ściskała za duży sweter jak tarczę. Wybrała miejsce możliwie najdalej ode mnie — trzy rzędy dalej, przy oknie.
"Myślałem, że nie przyjdziesz," powiedziałem.
Betty nie spojrzała na mnie. "Myślałam o tym."
Między nami rozciągnęła się cisza. Wystukiwałem palcami rytm na ławce, czekając na nauczyciela dyżurującego, który najwyraźniej się spóźniał.
"To co, będziemy tu tylko siedzieć i udawać—"
"Jesteś chory." Głos Betty przeciął powietrze jak szkło. "Wiesz o tym?"
Odwróciłem się w jej stronę na krześle. "Co?"
"Nie." W końcu Betty spojrzała na mnie, a ból w jej oczach uderzył mocniej, niż się spodziewałem. "Nie udawaj, że nie wiesz, o czym mówię."
"Serio nie wiem."
Betty zaśmiała się, ale bez cienia wesołości. "To porno, Marcus. Na naszej prezentacji. Myślisz, że jestem głupia?"
Poczułem, jak coś zimnego osiada mi w żołądku. "Myślisz, że ja to zrobiłem?"
"A kto inny? Ty robiłeś prezentację. Miałeś pendrive'a."
"Betty, przysięgam na Boga, ja nie—"
"Przestań kłamać!" Głos Betty się załamał. "Po prostu przestań. Rozumiem, okej? To wszystko był dla ciebie żart. Projekt, to że mnie dotykałaś, wszystko. Ha ha, ośmieszmy brzydką grubą dziewczynę."
Gwałtownie wstałem. "To nie tak było."
"To jak było? Bo z mojego punktu widzenia, świetnie mnie rozegrałeś. Wziąłeś dziwaczkę, żeby narysowała ci na brzuchu, nagrałeś to wszystko, a potem zadbałeś, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jestem żałosna."
"Nie ja robiłem tę prezentację." Podszedłem bliżej, mój głos był naglący. "Ktoś podmienił pliki."
Betty pokręciła głową. "Jasne. Pewnie, że tak."
"Pomyśl. Kto jeszcze był wtedy w klasie? Kto miał dostęp?"
Przez moment na twarzy Betty zamigotał cień wątpliwości. Ale jej wyraz twarzy znów stwardniał.
"To nie ma znaczenia. Ty i tak... i tak pozwoliłeś jej cię dotykać. Przede mną. Po tym jak..." Urwała, obejmując się ramionami.
Coś mnie ścisnęło w środku. "Po tym jak co?"
Betty w końcu się rozpadła. Łzy popłynęły jej po policzkach, a ona zasłoniła twarz dłońmi.
"Po tym jak myślałam, że może ktoś naprawdę mnie chce," wyszeptała.
Te słowa uderzyły mnie jak cios fizyczny. Stałem nieruchomo, patrząc jak Betty rozpada się przede mną. Płakała — nie były to ładne, delikatne łzy, które dziewczyny takie jak Stacey wylewają dla efektu, tylko brzydkie, surowe szlochy, które wstrząsały całym jej ciałem.
Nie miałem pojęcia, co robić. Moje doświadczenie z płaczącymi dziewczynami ograniczało się do drogich kolacji i płytkich przeprosin, nie do takiej prawdziwej rozpaczy.
"Betty..."
"Nie." Starła nos wierzchem dłoni. "Po prostu nie, okej? Nie zniosę więcej kłamstw."
A jednak podszedłem do niej, przekraczając przestrzeń między naszymi ławkami. Betty spojrzała w górę, gdy mój cień padł na nią — okulary zaparowane i przekrzywione.
Betty odwróciła wzrok, kolejne łzy spływały jej po policzkach. "Jestem taka głupia. Naprawdę myślałam… kiedy wróciłeś do mojego pokoju, kiedy pozwoliłeś mi…" Pokręciła głową, dławiąc się słowami. "Boże, co ze mną nie tak?"
Wahałem się. Część mnie chciała po prostu odejść od tego bałaganu. Ale wtedy odezwał się głos ojca, jak zawsze w takich chwilach: Ta dziewczyna to twój bilet do NBA. Nie spieprz tego, synu.
Uklęknąłem przy jej ławce, by spojrzeć jej w oczy. "Nic z tobą nie jest nie tak."
Jej oddech zadrżał, po czym przyszło załamanie. "Wszystko ze mną nie tak." Jej głos się załamał, pełen obrzydzenia do samej siebie. "Nie pasuję tu. Nie wiem, jak być ładna, fajna, czy kimkolwiek, kim chcą być takie dziewczyny jak Stacey. Ja po prostu…"
Spojrzała na siebie — za duży sweter, twarz w smugach łez, uda zaciśnięte na krześle jakby próbowały się ukryć. Przesunęła ręką po ciele, nie delikatnie, tylko jakby chciała wymazać coś, czego nienawidzi. "To. Za duża. Za bardzo. Jestem... za wszystkim."
Zaśmiała się gorzko, pusto. "Takie dziewczyny jak Stacey są zauważane. Takie jak ja są pomijane. Albo gorzej — wykorzystane. Na tyle, żeby być żartem w szatni."
Jej ojciec to Richard Branson, przypomniałem sobie. Agent sportowy połowy NBA.
"Betty." Utrzymałem spokojny ton. "Spójrz na mnie."
Spojrzała, niechętnie.
"Nie jesteś głupia. I nie jesteś tym, za kogo się uważasz."
Oddech Betty zadrżał. Byliśmy teraz blisko, widziałem, że jest bezbronna, złamana. Idealna.
W głowie zabrzmiał głos ojca: Spraw, by ta dziewczyna się w tobie zakochała. I tak robisz to dla zabawy.
Bez wahania sięgnąłem i odgarnąłem kosmyk włosów z jej twarzy, delikatnie wsuwając go za ucho. Betty zastygła w bezruchu, oczy miała szeroko otwarte, niepewne.
Utrzymałem jej spojrzenie, dokładnie wiedząc, co robię.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Betty
Nie mogłam oddychać normalnie. Palce Marcusa właśnie odgarnęły mi włosy z twarzy, a ja tonęłam w intensywności jego spojrzenia. Serce waliło mi o żebra, gdy patrzył na mnie tak, jakby widział mnie po raz pierwszy.
Drzwi do sali zatrzymań gwałtownie się otworzyły.
– Ej, Marcus! Trener cię szuka—
Vel urwał w pół zdania, ogarniając wzrokiem sytuację. Marcus klęczał przy mojej ławce, ja z twarzą zalaną łzami i drżącymi dłońmi.
Powoli, okrutny uśmiech rozlał się po twarzy Vela.
– No proszę, proszę. Co my tu mamy? – Oparł się o framugę drzwi, krzyżując ramiona na piersi. – Marcus pociesza szkolną dziwaczkę. Ale numer.
Czułam, jak twarz płonie mi świeżym upokorzeniem. Oczywiście ktoś musiał zostać świadkiem tej chwili słabości.
– Wynoś się, Vel – powiedział Marcus, jego głos był cicho śmiertelny.
Ale Vel bawił się zbyt dobrze, by przestać. – Serio, stary? To właśnie robisz zamiast ćwiczeń? Bawisz się w terapeutę dla Wieloryba?
Coś pękło w Marcusie. Zerwał się na równe nogi i nim zdążyłam mrugnąć, jego pięść trafiła Vela w szczękę z ohydnym trzaskiem.
Vel cofnął się, dotykając wargi, z której już zaczynała płynąć krew.
– Co jest, stary? – warknął Vel, wycierając krew wierzchem dłoni.
– Powiedziałem, żebyś wyszedł – warknął Marcus.
– A co z treningiem?
– Dziś odwołany.
Oczy Vela latały między Marcusem a mną, po jego twarzy powoli pojawiało się zrozumienie. – Przez Wieloryba?! – Zaśmiał się, ale nie było w tym śmiechu radości. – Człowieku, naprawdę ci odwaliło.
– WYNOŚ SIĘ! – ryknął Marcus.
Vel uniósł ręce w udawanym geście poddania i zaczął cofać się do drzwi. – Dobra. Ale będziesz tego żałował, Marcus. Trener nie będzie zadowolony. – Rzucił mi ostatnie, pełne obrzydzenia spojrzenie, po czym zniknął na korytarzu.
Następująca po tym cisza była ogłuszająca. Oddychałam płytko, w krótkich, panikujących oddechach. Cała ta kłótnia, przemoc, Marcus broniący mnie – to było za dużo. Czułam, jak klatka piersiowa się zaciska, jakby brakowało mi powietrza.
Marcus natychmiast znów był przy mnie.
– Betty, hej. Spójrz na mnie. – Jego głos był delikatny, zupełnie inny niż wściekłość, którą przed chwilą widziałam. – Hyperwentylujesz.
Próbowałam coś powiedzieć, ale wydobył się tylko zdławiony szloch. Wszystko wirowało.
– Zamknij oczy – powiedział Marcus cicho. – Policzmy razem do dziesięciu, dobrze? Ale od tyłu.
Mocno zamknęłam oczy, próbując skupić się na jego głosie, a nie na panice ściskającej mi pierś.
– Dziesięć – powiedział Marcus, a ja czułam, że się zbliża.
– Dziesięć – wyszeptałam, mój głos drżał.
– Dziewięć.
– Dziewięć. – Mój oddech zaczął się nieco uspokajać.
– Osiem.
– Osiem. – Czułam już jego wodę kolońską, ciepłą i odurzającą.
– Siedem.
– Siedem. – Jego głos był tak blisko, taki kojący.
– Sześć.
– Sześć. – Jakimś cudem czułam się bezpieczniej, jakby nic nie mogło mi się stać, dopóki Marcus był obok.
– Pięć.
– Pięć. – Moje serce zaczynało wracać do normy, ale teraz z zupełnie innych powodów.
– Cztery.
– Cztery. – Czułam ciepło bijące od jego ciała.
– Trzy.
– Trzy. – Jego oddech był ciepły na mojej twarzy.
– Dwa.
– Dwa. – Bałam się otworzyć oczy, bałam się, co mogę zobaczyć – albo poczuć.
– Jeden.
Moje oczy zamigotały i otworzyłam je – Marcus był tuż obok. Tak blisko, że widziałam każdy szczegół jego twarzy, lekki zarost na szczęce, ciemne rzęsy, lekko rozchylone usta.
Trwaliśmy w bezruchu, oddychając tym samym powietrzem, nasze twarze dzieliły tylko centymetry. Czułam to przyciąganie między nami, magnetyczne i niebezpieczne. Oczy Marcusa zjechały na moje usta, potem wróciły do moich oczu.
Miał mnie pocałować. Widziałam to w jego spojrzeniu, czułam to w elektrycznym napięciu buzującym między nami.
Ale wszystko, o czym mogłam myśleć, to Stacey w moim pokoju, Marcus całujący ją, wybierający ją zamiast mnie. Upokorzenie w klasie. Jak wszyscy się śmiali.
Czy mogłam mu zaufać? Czy mogłam zaufać tej chwili?
Gdy tylko Marcus zaczął się pochylać, spanikowałam.
Wyskoczyłam z krzesła, przewracając je w pośpiechu. Metalowe nogi zgrzytnęły o płytki, gdy upadło.
Marcus wyciągnął do mnie rękę, ale już cofałam się w stronę drzwi.
– Betty, zaczekaj—
– Nie mogę – wydyszałam, kręcąc głową tak gwałtownie, że aż zamazało mi się przed oczami. – Nie mogę tego zrobić.
– Betty, proszę. Po prostu posłuchaj mnie—
Ale już mnie nie było. Biegłam. Uciekałam z sali zatrzymań, jakby powietrze było tu zatrute. Jakby bycie blisko niego miało mnie złamać na pół.
Zawołał za mną, ale się nie zatrzymałam.
Nie zasługiwałam, by się zatrzymać.
Biegłam, aż dotarłam do damskiej toalety na końcu korytarza. Zatrzaskując za sobą drzwi, osunęłam się na nie, dysząc ciężko. Serce waliło mi w piersi, ale nie tylko z powodu adrenaliny.
Waliło, bo tego chciałam. Jego. Tej bliskości. Tej chwili .
Chciałam, żeby mnie pocałował.
Nawet wiedząc – wiedząc – że gdyby jego usta dotknęły moich, rzeczywistość wróciłaby jak smagnięcie bicza. Że to byłoby kłamstwo. Okrutny żart. Coś, z czego potem mógłby się śmiać.
Bo takie dziewczyny jak ja nie są całowane przez takich chłopaków jak on.
Tacy jak Marcus nie zakochują się w grubej dziewczynie. Nie w prawdziwym życiu. Może w jakimś żałosnym wątku pobocznym szkolnego serialu – ale nie tu, nie teraz, nie we mnie.
Wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze w łazience, oczy wciąż szeroko otwarte ze zdziwienia, sweter zaciśnięty wokół ciała jak zaklęcie na kurczenie, które nigdy nie działało. Mój brzuch napierał na materiał. Ramiona wydawały się gigantyczne w ostrym świetle jarzeniówek.
To miał pocałować?
Smak prawie palił bardziej niż nigdy. Bo przez tę jedną okropną, piękną sekundę uwierzyłam, że to się może zdarzyć.
I już nigdy tego nie odczuję inaczej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stacey po raz trzeci sprawdziła telefon—18:30, a Betty wciąż nie wróciła z kozy. Na jej idealnych rysach pojawił się triumfujący uśmiech. Jej młodsza przyrodnia siostrzyczka pewnie wciąż gdzieś płakała, kompletnie upokorzona po porannej katastrofie na prezentacji.
Dobrze, pomyślała Stacey, popychając drzwi do pokoju Betty. Może teraz wreszcie nauczy się swojego miejsca.
Pokój był dokładnie taki, jak się spodziewała—ciasny, zagracony podręcznikami, boleśnie zwyczajny. Stacey skrzywiła się na widok używanych mebli i tandetnych ozdób. Jak można tak żyć?
Jej wzrok padł na laptopa Betty, wciąż otwartego na biurku. Stacey nie mogła się powstrzymać. Zawsze ją ciekawiło, co dzieje się w tej dziwnej głowie jej przyrodniej siostry.
Ekran był zablokowany, prosił o hasło. Stacey spróbowała kilku oczywistych—"password", "123456"—po czym wpadła na pomysł. Wpisała datę urodzin Betty.
Pulpit się pojawił.
"Głupia, łatwowierna, gruba brzydkie kaczątko", mruknęła z satysfakcją Stacey.
Otworzyła przeglądarkę i natychmiast znalazła to, czego szukała—tajny folder bloga Betty. Pliki wideo, zdjęcia—wszystko starannie posegregowane. Brwi Stacey uniosły się, gdy przez nie przeglądała.
Były tam zwykłe żałosne wpisy o tym, że nie pasuje, że chciałaby być ładna. Ale potem Stacey znalazła zdjęcia zaledwie z wczoraj—Betty w samej bieliźnie, z rękami na brzuchu, wyglądająca na kruchą i zdesperowaną.
Oczy Stacey rozbłysły. To było idealne. To było dokładnie to, czego potrzebowała.
Szybko przeniosła zdjęcia na swój telefon, myśląc już o wszystkich możliwościach. Betty zrobi wszystko, żeby te zdjęcia nie ujrzały światła dziennego.
Na dole trzasnęły drzwi wejściowe. Betty była w domu.
Stacey nie przejęła się zamykaniem laptopa ani ukrywaniem tego, co robiła. Po prostu odchyliła się na krześle przy biurku Betty i czekała.
Kroki na schodach. Drzwi do pokoju się otworzyły.
"Co ty robisz w moim pokoju?" Głos Betty był ostry, przepełniony zmęczeniem i podejrzliwością.
Stacey powoli się odwróciła, z niewinną miną. "Nic. Tylko czytałam twojego bloga." Wskazała niedbale na ekran laptopa. "Byłam dość zszokowana tymi twoimi nagimi zdjęciami... które właśnie skopiowałam na swój telefon."
Betty zbladła. "Co zrobiłaś?"
"Naprawdę powinnaś używać lepszego hasła, siostrzyczko." Stacey uniosła telefon, pokazując Betty jedno ze zdjęć. "Chociaż muszę przyznać, nawet przy dobrym świetle dalej wyglądasz jak wieloryb."
"Usuń to," powiedziała Betty, głos jej drżał. "Usuń to natychmiast."
Stacey powoli wstała, delektując się każdą sekundą paniki Betty. "Wiesz, myślałam, że trudno będzie się ciebie pozbyć z mojego życia, ale nie sądziłam, że pójdzie tak łatwo."
Jej śmiech był zimny i okrutny.
"Trzymaj się z dala od Marcusa," powiedziała Stacey, podchodząc bliżej, "albo to wypłynie... siostrzyczko."
Betty patrzyła na nią z przerażeniem. "Nie możesz—"
"O, ale mogę. I zrobię to." Stacey minęła ją, kierując się do drzwi. "Słodkich snów, Betty."
***
Następnego dnia w szkole Marcus od razu zauważył, że coś jest nie tak. Betty unikała jego wzroku na korytarzu, wybierała inną drogę do klas i niemal biegła, gdy go widziała.
Przy lunchu jego cierpliwość się skończyła.
Znalazł ją, gdy próbowała przemknąć obok skrzydła od biologii i zablokował jej wyjście w pustej klasie, stając w drzwiach.
"Unikasz mnie, Betts?"
Oczy Betty były zaczerwienione, jakby nie spała, jakby płakała przez całą noc i już nie miała siły tego ukrywać.
"Mam większe problemy niż ty," warknęła, a głos jej załamał się na ostatnim słowie.
Próbowała go wyminąć, ale Marcus znowu stanął na jej drodze, łapiąc ją za nadgarstek—delikatnie, ale stanowczo.
"Jakie problemy?"
To było to. To pytanie coś w niej przełamało. Zamarła, ramiona jej drżały, potem opadła na najbliższe krzesło, jakby nogi nie mogły jej już utrzymać.
Łzy pojawiły się szybko i gwałtownie. Brzydkie. Niechlujne. Głęboko z piersi. Zakryła twarz obiema dłońmi, jakby mogła w nich zniknąć.
"Betty," powiedział Marcus, klękając obok niej. Jego głos był cichy. Prawdziwy. "Co się stało?"
Pokręciła głową, próbując to przełknąć, ale słowa wypłynęły, jakby budowały się cały dzień.
"Stacey," wychrypiała. "Włamała się do mojego laptopa. Znalazła zdjęcia. Te, które sobie zrobiłam."
Zmarszczył brwi. "Jakie zdjęcia?"
"Byłam..." Jej głos zszedł do szeptu. "Nie miałam za dużo na sobie. Po prostu próbowałam... Nie wiem. Zobaczyć, czy mogę być ładna. Seksowna, nawet. Choć raz. Po prostu... nie obrzydliwa."
Marcus zamilkł, zbyt zszokowany, by coś powiedzieć. Betty wydała z siebie suchy, gorzki śmiech.
"Ona pokaże je wszystkim. Zrujnuje mi wszystko."
Spojrzała na niego wtedy, naprawdę spojrzała—jakby przygotowywała się na odrazę.
"Nie rozumiesz," powiedziała. "Nie wiesz, co to znaczy próbować wcisnąć się w ubrania, które nie są dla ciebie. Nic nie pasuje. Ani jeansy, ani staniki. Mam za duży biust, ale nie w taki fajny, pornograficzny sposób—tylko ciężki, niewygodny, przez co koszulki się podciągają, ramiączka wżynają i ludzie się gapią."
Jej ramiona zacisnęły się wokół talii, jakby próbowała się poskładać. "A ty—ty jesteś Marcus. Wyglądasz jak z reklamy Calvina Kleina. A ja po prostu... nie. Nie jestem stworzona dla facetów takich jak ty."
Otworzył usta, ale przerwała mu, głos jej się podniósł.
"Wiesz, kim jestem? Ciekawostką. Żartem. Kimś, komu jesteś miły, bo ci mnie żal. Bo żyjemy w erze Stacey—w erze modelek Victoria's Secret i dziewczyn idealnych z filtrów—a ja jestem tą, którą się żałuje, którą się całuje po ciemku z litości albo wrzuca się jej zdjęcia na czat dla beki."
Drżała jej warga.
"Tacy jak ty nie chcą takich jak ja, Marcus. Chcecie chude, lśniące dziewczyny z kątami, thigh gapami i pewnością siebie. Ja mam rozstępy, ataki paniki i sweter, którego nie zdejmuję na WF-ie."
Odwróciła wzrok, otarła policzek.
"Nie robiłam tych zdjęć dla nikogo innego. Chciałam zobaczyć, czy może choć raz mogłabym siebie zapragnąć. Ale teraz? Teraz to amunicja."
Marcus długo milczał, przetwarzając to, co mu powiedziała.
"Nie widziałem ich," powiedział w końcu cicho. "Ale Betty, spójrz na mnie."
Niechętnie napotkała jego wzrok.
"Jesteś piękna," powiedział, a w jego tonie było coś, co sprawiło, że Betty aż wstrzymała oddech. "Nie musisz się starać być kimkolwiek. Już jesteś."
Sposób, w jaki na nią patrzył—intensywny, głodny, jakby każde słowo było prawdą—sprawił, że serce Betty zaczęło bić szybciej.
"Marcus..." wyszeptała.
Ujął jej twarz w dłonie, kciukami otarł łzy. "Stacey nie ma nad tobą władzy. Nie pozwól jej wygrać."
Przestrzeń między nimi zniknęła. Marcus pochylił się, a tym razem Betty nie uciekła.
Ich usta spotkały się najpierw delikatnie, nieśmiało i słodko. Ale potem Betty złapała go za koszulę, przyciągając bliżej, a pocałunek pogłębił się. Ramiona Marcusa objęły jej talię, posadził ją na biurku, a jego usta poruszały się po jej z coraz większą namiętnością.
Betty nigdy jeszcze nie była tak całowana—jakby była pragnieniem, jakby była cenna. Dłonie Marcusa wplątały się w jej włosy, a ona czuła żar bijący od jego ciała, gdy przyciągał ją do siebie.
Kiedy w końcu się od siebie oderwali, oboje ciężko oddychali. Marcus oparł czoło o jej, patrząc intensywnie ciemnymi oczami.
"Nie pozwól jej cię ode mnie odgonić," wyszeptał. "Obiecaj mi."
Betty skinęła głową, wciąż oszołomiona pocałunkiem, tym, że jest w jego ramionach.
Nie miała pojęcia, że właśnie gra dokładnie tak, jak on sobie zaplanował.
Przesuń w górę, aby kontynuować