passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Cursed Sadistic Alpha: Sebastian's Curse autor Liz Barnet

My Cursed Sadistic Alpha: Sebastian's Curse

/

Rozdział 1

Rozdział 1

AthenaStrażnicy wyciągnęli mnie na zewnątrz i rzucili na scenę. Moje czoło uderzyło o szorstką powierzchnię drewnianej sceny, która była używana do sprzedaży niezliczonych dziewcząt takich jak ja; Świeża krew natychmiast przesiąkła przez moją posiniaczoną skórę, a metaliczny zapach uderzył w mój nos.

Chór wiwatów i odgłosów aprobaty brzęczał w całym miejscu. Przepełnione głodem oczy obrzydliwych ludzi czekających wokół przeczesywały moje ciało okryte podartą czerwoną sukienką, która ledwo zakrywała moją skórę.

Szloch wymknął się z moich ust i przycisnęłam ręce blisko ciała, by uniknąć spojrzeń tych czekających potworów. Czułam się ohydnie. Tak słaba i żałosna, że pragnęłam własnej śmierci.

Ale nie wiedziałam, że śmierć wcale nie była blisko, bo miałam jeszcze doświadczyć czegoś gorszego niż sama śmierć.

"Oto kolejny świeży okaz," Aukcjoner złapał garść moich włosów i zmusił mnie do stanięcia na nogi; Moje kolana były gotowe w każdej chwili się poddać.

"Oto nasza urocza... Atena," Potwór zaczął mówić, sam jego głos sprawiał, że każde włókno mojego ciała drżało z obrzydzenia, "Piękno z gracją." Złapał moją szczękę i brutalnie podniósł moją twarz, zmuszając mnie do spojrzenia na tłum.

Każda pojedyncza osoba w tłumie miała oczy zaciemnione pożądaniem; Nie było w nich żadnego znaku litości, ani śladu.

"Tak miękka i smakowita, że możesz ją miażdżyć w swoim łóżku każdej nocy, a i tak zostanie jej więcej." Zaśmiał się.

To wzbudziło fale śmiechu wśród zwierząt przede mną, pod ich skórą i pożądliwymi spojrzeniami kryły się demony i ich mroczne intencje, które przyprowadziły ich dziś na aukcję.

Byli tu, by cieszyć się bezradnością dziewcząt takich jak my i czerpać z tego zyski.

"Ale nie martwcie się, jest świeża jak świeżo dojrzały owoc, tak jak jej wiek," Aukcjoner przemówił ponownie, brud niesiony przez jego słowa sprawił, że więcej łez spłynęło po moich policzkach.

Co mogłam zrobić poza płaczem z powodu mojego nieszczęścia? Nic.

"Dziewica, wilczyca bez wilka," Powiedział, a chaos gwizdów wypełnił całe miejsce i poczułam się jak mocny policzek wymierzony w mój policzek.

Bez wilka - nędza, która postawiła mnie w tej pozycji, w której byłam dzisiaj. Powód, dla którego nigdy nie otrzymałam miłości moich rodziców i skończyłam tutaj, to to, że sprzedali mnie jak jakiś towar tym potworom z powodu ich chciwości na pieniądze.

I oto byłam - pośród tych głodnych demonów, chwile od bycia sprzedaną ponownie.

Nie byłam bez wilka... Czułam ją, jej emocje, jej siłę, ale jedyną rzeczą, która sprowadziła mnie do tego piekła, było to, że nie mogłam się przemienić. Mimo posiadania wilka, byłam bez wilka.

"Więc licytacja zaczyna się od dwudziestu tysięcy euro..." Głos prowadzącego przebił się, "Dwadzieścia tysięcy? Ktoś?"

"Trzydzieści tysięcy," Jeden z licytujących podniósł swoją tabliczkę. Ten dźwięk sprawił, że moje serce biło szybciej.

Zamknęłam oczy, więcej łez spłynęło po moich policzkach. Czułam, jakby świat śmiał się z mojego nieszczęścia; Ból słabej wilczycy stojącej przed tłumem potworów, które były tu, by wykorzystać jej bezradność z powodu ich bogactwa, tego samego bogactwa, którego chciwość sprawiła, że moi rodzice sprzedali mnie jak jakiś śmieć.

"Trzydzieści tysięcy," Przyjemny głos prowadzącego przemówił, radość była widoczna w jego oczach, "Trzydzieści jeden? Ktoś?"

"Trzydzieści pięć tysięcy," Odezwał się kolejny licytujący spośród tłumu.

Moje tętno wzrosło. Przerażenie otaczało mnie coraz bardziej. Nie chciałam zostać sprzedana.

W myślach wciąż modliłam się, żeby ten koszmar jakoś się skończył. Ale się nie skończył.

Bo to była rzeczywistość.

"Trzydzieści pięć tysięcy! Czterdzieści tysięcy ktoś? Mamy czterdzieści tysięcy za ten świeży kwiat?"

"Sześćdziesiąt tysięcy." Kolejny głos zabrzmiał z tłumu wraz z dźwiękiem tabliczki.

"Poprzeczka została podniesiona, panowie! Sześćdziesiąt tysięcy!" Zdumienie było wyczuwalne w jego głosie, "Sześćdziesiąt jeden tysięcy? Ktoś?"

"Milion!" Nagły głos zabrzmiał wśród tłumu, pozostawiając ciszę krążącą po całym miejscu i mojej... duszy.

Mimowolnie dreszcz przebiegł przez moje ciało. Moje oczy desperacko próbowały zobaczyć właściciela tego kuszącego głosu, nierealne uczucie obudziło się w każdym calu mojej skóry, jakby ogarnęło ją jakieś ciepło.

Ale nie mogłam zobaczyć tej osoby. Tłum był zbyt wielki.

Wahanie pokryło wyraz twarzy prowadzącego, jakby rozważał decyzję, która mogła kosztować go życie. I to samo wahanie było dostrzegalne wśród licytujących. Wszyscy tu wiedzieli, kim była ta osoba, ale ja nie.

"Je... Jeden Milion "Czy ktoś chce podbić stawkę?" Jego głos zadrżał. Żadna tabliczka nie została podniesiona, nie z powodu kwoty pieniędzy, lecz... strachu. MC otworzył usta, by przemówić, ale nagle rozległ się trzask i ten sam głos odezwał się ponownie: "Dwa miliony euro." Słowa były wypowiedziane ze złością i skrywały ukrytą groźbę.

"Sprzedane!" MC nie zwlekał ani sekundy z ogłoszeniem. Jego głos drżał, a oczy przepełnione były strachem, gdy wypowiadał imię: "Sprzedane... Alfie Sebastianowi Valdezowi."

Kolejny dreszcz przeszył moje ciało na dźwięk imienia, którego nigdy wcześniej nie słyszałam. Sebastian... To imię sprawiło, że moje wilcze instynkty sięgnęły zenitu. Fala emocji, nieodgadnionych uczuć. Byłam zdezorientowana, nie mogłam niczego zrozumieć. Wszystko działo się tak nagle.

Nagle dźwięk czyichś ciężkich kroków przerwał mój łańcuch myśli. Spojrzałam przez zamglone od łez oczy i zobaczyłam go wspinającego się w moim kierunku na scenę.

Moje serce zatrzymało się na moment. Boski zapach dotarł do moich nozdrzy, a źrenice rozszerzyły się, gdy patrzyłam na niego z rozchylonymi ustami w zachwycie. Idealnie wyrzeźbiona twarz, która zapierała dech w piersiach, obramowana niebiańsko niebieskimi oczami, które patrzyły prosto w moją duszę, anielska skóra i aura władcy... To był mój bratnia dusza.

Byłam oszołomiona. Zaczarowana samym jego widokiem, który sprawił, że cały mój świat zatrzymał się w miejscu. Ale pośród tego chaosu było boleśnie jasne, że jego oczy nie patrzyły na mnie tak jak moje na niego; były nieziemskie, ale zimne.

Miałam jednak nadzieję, że da mi jakikolwiek znak, że mnie rozpoznał, ale nie dał żadnego. Zamiast tego, gdy wszedł na scenę, nie zaszczycił mnie nawet drugim spojrzeniem.

Inny mężczyzna szedł za nim i wręczył MC walizkę, która prawdopodobnie zawierała zapłatę. "Możesz policzyć, jeśli chcesz," powiedział mężczyzna. "Nie. Nie ma potrzeby liczyć, wszystko w porządku. Alfa może ją zabrać od razu." MC mówił pospiesznie, strach i niepokój przebijały przez jego słowa.

Wtedy mój bratnia dusza nagle przemówił: "Miło widzieć, że masz inteligencję, by ocalić swoje życie," jego głos i oczy były pozbawione emocji. "Zabieram swoją własność, mój beta zajmie się formalnościami," po czym chwycił moją rękę po raz pierwszy, iskry przeszyły moją skórę, a serce przyspieszyło, ale nie było żadnej zmiany w chłodzie, który od niego emanował.

Pociągnął mnie za sobą w dół sceny i skierował się prosto do samochodu. W jego uścisku nie było delikatności, był nadzwyczaj brutalny. Kierowca otworzył drzwi samochodu, a on praktycznie wrzucił mnie do środka jak szmacianą lalkę, zanim sam wsiadł.

"Do rezydencji," powiedział kierowcy i zatrzasnął drzwi. Ani razu na mnie nie spojrzał. Byłam oniemiała; nie mogłam zrozumieć powodu zachowania mojej bratniej duszy, dlaczego zachowywał się jak obcy i jakby w ogóle go nie obchodziłam.

Nie wiedziałam, co sprawiło, że skuliłam się w kącie, owinęłam ręce wokół kolan i ukryłam twarz, gdy łzy spływały po mojej twarzy. System bezpieczeństwa w samochodzie oddzielał nas od widoku kierowcy, ale to nie poprawiało sytuacji.

Nie chciałam być widziana. Chciałam się gdzieś schować i nigdy nie wychodzić. Może to był wstyd... bo nie miałam wilka...

Usłyszałam dźwięk uruchamianego silnika i mijały kolejne chwile. Nagle usłyszałam wdech, a potem niski warkot, który należał do nikogo innego jak mojej bratniej duszy.

Zanim zdążyłam podnieść głowę, by na niego spojrzeć, poczułam mocne szarpnięcie za rękę i wylądowałam na jego kolanach. Głośno westchnęłam ze zdziwienia, obce uczucie ogarnęło mnie z powodu bliskości, ale wszystko to szybko zniknęło, bo swoimi rękami rozdarł moją sukienkę na pół, sprawiając, że głośno westchnęłam i zakryłam nagie piersi dłońmi.

Odrzucił moje ubrania, jakby odrzucał go ich zapach - zapach miejsca i ludzi, wśród których byłam trzymana. "Nigdy nie chciałem bratniej duszy, ale nigdy nie pomyślałbym, że okaże się tak żałosna," warknął, jego słowa pełne jadu, "Cholernie żałosna."

Kolejne łzy spłynęły z moich oczu, ale zdawało się, że w najmniejszym stopniu go to nie obchodziło. Chwycił moje włosy w pięść i odchylił moją głowę, by spojrzeć mi w oczy: "Słuchaj mnie bardzo uważnie, nie myśl, że kupiłem cię z powodu tej tak zwanej więzi bratniej duszy. Mam cię gdzieś."

W zimnie jego oczu pozostała tylko nienawiść trwająca w ciszy. "Więc jeśli myślisz, że to będzie bajka, skoro wyciągnąłem cię z piekła, to się mylisz. I weź sobie do głowy, że jedziesz ze mną do mojego domu nie jako bratnia dusza, ale jako niewolnica."

Wszystkie moje nadzieje zostały zmiażdżone w momencie, gdy zobaczyłam nienawiść w jego oczach. Nie było śladu czułości ani miłości, której miałam nadzieję znaleźć, była tylko ciemność, która miała mnie zniszczyć.

"Zrozumiałaś?" Chwycił moją szczękę bolesnym uściskiem. Szloch groził wyrwaniem się z mojego gardła, ale powstrzymałam go i zmusiłam się do kiwnięcia głową na jego słowa.

"Dobrze." Odepchnął mnie z powrotem tam, gdzie siedziałam wcześniej, i rzucił we mnie swoją marynarką, "Zakryj się, zanim tam dojedziemy."

Moje serce bolało; bolało tak bardzo, że właśnie widziałam, jak tracę ostatnią nadzieję, moją bratnią duszę. Ale jak mogłam go winić? Jak mógłby chcieć dziewczyny, której nie chcieli nawet własni rodzice?

Trzymając w sobie wszystkie szlochy i łzy, zakryłam się jego marynarką i zmusiłam się do odwrócenia od niego wzroku; spojrzałam przez okno na ciemność, mając nadzieję, że mnie pochłonie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

AthenaW czasie całej drogi do jego rezydencji panowała cisza, przerywana jedynie kilkoma pociągnięciami nosem, których nie mogłam już powstrzymać. Przez cały ten czas jedynie pił z kieszonkowej butelki alkoholu, mimo to nie wyglądał na pijanego, choć czułam od niego zapach alkoholu nawet z daleka.

Było w nim coś bardzo... przerażającego. Z każdą mijającą sekundą czułam, jak dziwny strach pełznie po moim wnętrzu. Nic o nim nie wiedziałam. Kim był, czym się zajmował - nie miałam pojęcia. To miejsce było dla mnie nowe. Dla dziewczyny takiej jak ja, która nigdy nie miała okazji opuścić swojej watahy, przerażające było znaleźć się w tak bezbronnej pozycji.

Samochód zatrzymał się przed ogromną rezydencją, która była bogato ozdobiona i otoczona ogromną ilością drzew, jakby mroczny cień otaczał to piękne miejsce. Sebastian chwycił mnie za nadgarstek i brutalnie wyciągnął z samochodu. Ciężko było nadążyć za jego tempem, a boso było jeszcze trudniej z powodu ran i pęcherzy, które miałam.

Strażnicy otworzyli główne drzwi i wciągnął mnie do środka rezydencji. Liczne pokojówki i pracownicy zgromadzili się wokół nas, gdy zobaczyli przybycie Sebastiana. Ich wzrok był utkwiony w podłodze w nieruchomy sposób, wyglądali na przestraszonych, a ich drżący oddech był wyraźnym tego dowodem.

Wtedy mój wzrok padł na kobietę schodzącą po schodach. Jej blond włosy sięgały ramion, czerwona suknia opinała jej promienną skórę jak druga warstwa, mimo że była mocno odkrywająca, a jej oczy patrzyły na mnie z ciekawością, ale gdy tylko zauważyły dłoń Sebastiana trzymającą moją, szybko wypełniły się furią.

Zeszła na dół, od niechcenia popijając wino ze szklanki w dłoni, i stanęła przed nami. "Nie wiedziałam, że poszedłeś kupić niewolnicę", powiedziała.

"Bo to nie twoja pieprzona sprawa, Celine." Sebastian warknął, gniew błysnął w jego niebieskich oczach, a Celine natychmiast się skuliła. "Przepraszam, Alfo. Nie miałam tego tak na myśli", przeprosiła, jej głos nagle stał się słodszy niż miód.

Sebastian całkowicie ją zignorował i popchnął mnie w stronę pokojówki. "Proszę, doprowadź ją do porządku i zaprowadź do pokoju obok mojego", rozkazał. "Chcę, żeby była czysta i żeby zmyto z niej zapach innych wilków. Zrozumiano?"

"Tak, Alfo", pokojówka grzecznie skinęła głową i delikatnie mnie przytrzymała, żebym mogła ustać, prawdopodobnie zauważyła moją słabość i trudności z utrzymaniem się na nogach.

"Jak masz na imię?" zapytała mnie Celine, unosząc jedną brew. "Athena."

"Czy to nowa niewolnica?" Tym razem pytanie Celine było skierowane do Sebastiana, jej ton znów stał się słodszy. Szczęka Sebastiana się zacisnęła, a jego dłonie zacisnęły się w pięści. "Tak, jest." Mogłam stwierdzić, że zdecydowanie nie lubił, gdy zadawano mu zbyt wiele pytań.

Podeszła do niego i wsunęła dłoń pod jego ramię, uwodzicielsko przesuwając paznokcie w stronę jego bicepsa. "Więc to znaczy, że może też mi służyć, i tak potrzebowałam pokojówki. Wiesz, do regularnego pedicure i takich tam..."

Celine nie mogła dokończyć zdania, gdyż Sebastian jej przerwał, rzucając butelką alkoholu w najbliższe lustro na ścianie. "Dosyć!" Jego głośny głos odbił się echem po pomieszczeniu, a ja zamknęłam oczy ze strachu, mój oddech zadrżał, a ręce zaczęły się trząść gwałtownie.

"Nie wydałem dwóch milionów dolarów na nią po to, żeby robiła twój pieprzony pedicure i głupie rzeczy, które możesz zrobić sama. Trzymaj się swojego miejsca, bo wiesz, jakie będą konsekwencje, jeśli tego nie zrobisz."

Szok pokrył twarz Celine i cofnęła się o kilka kroków ze strachu. "Kupiłem ją do mojego użytku. Jest moja", rzucił jej mordercze spojrzenie. "Teraz idź do swojego pieprzonego pokoju. Natychmiast!" rozkazał.

Nie czekała ani sekundy, zanim pospiesznie wbiegła po schodach, znikając nam z oczu w ciągu sekund, ale nie przed rzuceniem mi dziwnego spojrzenia, które kryło głębszą, niewytłumaczalną nienawiść.

Sebastian wypuścił ciężki oddech, wściekłość wciąż była widoczna na jego twarzy, a niebieskie żyły na jego szyi były wypukłe jak kolejny dowód. Jego milczenie było niepokojące.

Najwyraźniej pokojówka zdawała sobie sprawę, że stanie tam i bycie świadkiem jego furii nie było najlepszą opcją. "Chodźmy", szepnęła do mnie i pomogła mi wyjść z holu i wejść po schodach.

Ale para oczu należąca do nikogo innego jak mojego partnera, wypalająca dziury z tyłu mojej głowy, nie pozostała w żaden sposób niezauważona.

*****

Siedziałam nieruchomo w gorącej wannie, zagubiona w natłoku myśli, podczas gdy pokojówka szorowała i myła moje ciało. Po pobycie w tym piekle przez tyle dni, ta nowa atmosfera była w pewien sposób spokojna, ale wiedziałam, że ten spokój nie potrwa długo. Wspomnienie oczu Sebastiana pełnych nienawiści do mnie sprawiło, że łzy znów zebrały się w moich oczach.

"Jak Celine jest związana z Alfą?" Usłyszałam własne pytanie, było to jedyne, co powiedziałam do tej pory. "Oh... ona jest jego kochanką", odpowiedziała.

Ma kochankę... Ostry ból zaatakował moją pierś, tworząc węzeł w środku i utrudniając oddychanie. Myśl o nim z inną kobietą sprawiała mi ból. Nie miałam nawet prawa narzekać, bo w ciągu tych kilku godzin od spotkania mojego partnera, już udowodnił, że nie jest nawet zainteresowany patrzeniem na moją twarz.

Co zrobiłam złego, że zasłużyłam na takie okrucieństwo tego świata? Moje życie mogłoby być o wiele lepsze, gdybym urodziła się taka... bez wilka. Może nawet Sebastian by mnie kochał zamiast nienawidzić, ale... Jaka była moja wina, że zamiast być silną i pożądaną, bogini uczyniła mnie ciężarem dla wszystkich?

"Masz na imię Athena, prawda?" Pytanie pokojówki przerwało moje zamyślenie. Szybko otarłam łzy i skinęłam głową. Jednak jej spojrzenie pełne współczucia i troski mówiło wszystko - już zauważyła, że płaczę.

"Posłuchaj... wiem, że trudno ci zaakceptować rzeczywistość, ale mówię to dla twojego dobra, im szybciej nauczysz się akceptować, tym mniej będzie bolało", powiedziała łagodnie. "Proszę, uważaj na niego, jest śmiertelnie niebezpieczny. Jeden twój błąd może skończyć się twoją śmiercią. On nie zna słowa miłosierdzie, więc nie rób niczego, co mogłoby zagrozić twojemu życiu."

Trudno było uwierzyć, że mój własny partner jest tak okrutny i barbarzyński, niemniej jednak było to prawdą; widziałam to sama, w jego oczach nie było nawet śladu żadnych emocji.

"I-ile osób zabił do tej pory?" Moje słowa zadrżały. "Niezliczone", pokojówka westchnęła. "Ale pierwszą osobą, którą zabił, był jego ojciec. W wieku jedenastu lat."

Moje serce rzeczywiście się zatrzymało po usłyszeniu tego, co właśnie powiedziała. Zabił własnego ojca? "Czy... czy wiesz, dlaczego zabił swojego ojca?"

"Nie, nie wiem. Najwyraźniej nikt o tym nie wie. Większość ludzi nie wie wiele o Alfie Sebastianie i jego przeszłości, a nawet jeśli ktoś wie, trzyma się z daleka od ujawniania tego ze strachu", powiedziała. "To jest jak jedna z tych tajemnic, które zostały pogrzebane w ciemności, tak jak jego klątwa, o której nikt nie wie."

"Jest przeklęty?" Byłam nieco zszokowana jej stwierdzeniem. "Tak, jest przeklęty", powiedziała. "I nie ma nikogo, kto by wiedział, co to jest?"

"W pewnym sensie. Większość ludzi zakłada, że to jego barbarzyńskie i okrutne czyny sprawiły, że bogini nałożyła na niego klątwę i to rzeczywiście może być prawda, ale jeśli ktokolwiek ma szansę o tym wiedzieć, to... Julia."

"Kim jest Julia?"

Zanim mogła odpowiedzieć na moje pytanie, pokojówka nagle weszła pospiesznie do łazienki. "Sarah, przygotuj ją jak najszybciej. Alfa przyjdzie tu w każdej chwili", powiedziała, zerkając na mnie.

Oczy Sarah spojrzały na mnie ze współczuciem i wtedy wiedziałam, że przybycie Sebastiana będzie dla mnie kolejnym piekłem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Cursed Sadistic Alpha: Sebastian's Curse

My Cursed Sadistic Alpha: Sebastian's Curse

157 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

157

Treść

Aa