POV Kaela
*Trzy miesiące temu*
Wpatruję się w raport prywatnego detektywa w gabinecie ojca i obserwuję, jak cały mój świat rozpada się w popiół. Standardowa kontrola przeszłości do ubezpieczenia ślubu—rutynowa sprawa, którą każda bogata rodzina robi, zanim ich dziedzic się ożeni.
Tyle że tym razem to była bomba atomowa rzucona mi na kolana.
Maeve Winters. Sfałszowane papiery adopcyjne powiązane ze sprawą porwania sprzed dekad. Zaginiona córka Alexandra Welcha.
Alexander, kurwa, Welch. Nasz największy rywal. Człowiek, z którym ojciec rywalizował—i przegrywał—przez całe moje życie.
Przez trzy lata walczyłem z rodziną, żeby poślubić Maeve, mówiąc im wszystkim, żeby się pierdolili, bo ją kochałem. Bo była moja. A teraz ten raport robi z tej miłości transakcję.
Ojciec krąży po gabinecie jak dzikie zwierzę w klatce, drogie loafersy wycierają ścieżkę w perskich dywanach wartych więcej niż cała edukacja Maeve.
— Jest spadkobierczynią Welcha. Jego jedynym dzieckiem. Nie ma o niczym pojęcia.
Drzwi się otwierają. Mama wchodzi z tym swoim wyrazem twarzy—zimne zwycięstwo otulone Chanel.
— Rozumiesz, co to znaczy?
— Że życie mojej narzeczonej to kłamstwo? — mój głos jest płaski. Martwy.
— Że Alexander Welch systematycznie nas niszczył przez lata.
Siada, zakłada nogę na nogę, diamenty łapią światło jak maleńkie ostrza.
— Sto siedemdziesiąt milionów długu przez jego ataki korporacyjne. Wrogie przejęcia, skradzione kontrakty, przekupieni członkowie zarządu. A teraz jego córka ma wejść do naszej rodziny.
— Przypadek — mówię. Słowo brzmi pusto nawet dla mnie.
— Albo — uśmiech matki mógłby ciąć szkło — poetycka sprawiedliwość. Poślubiamy jego córkę. Wykorzystujemy ją.
Ojciec przestaje chodzić.
— Prawo małżeńskie jest jasne. Gdy jej tożsamość zostanie ujawniona—a zostanie, Welch szuka jej od lat—jako jej mąż będziesz miał prawa do jej spadku. Wszystko, co nam ukradł, odzyskamy przez jego własną córkę.
Myślę o Maeve. Jak na mnie patrzy, jakbym zawiesił cholerne księżyce na niebie. Jak płakała, gdy się oświadczyłem, szepcząc "tak" na moich ustach, jakby nie mogła uwierzyć, że ją wybrałem.
Ona kocha mnie całkowicie. Wierzy, że wybrałem ją ponad cały świat.
— Nie. — Wstaję. — Zerwę zaręczyny. Powiem jej prawdę.
Głos matki tnie moje postanowienie jak nóż masło.
— A jaką przyszłość jej wtedy dasz?
— Co?
— Welch zbankrutuje nas w ciągu miesięcy, gdy ją znajdzie, niezależnie od tego, co zrobisz. Jest tak blisko. — Pochyla się do przodu. — Będziesz nikim, Kael. Dasz jej nic. Bez pieniędzy, bez zabezpieczenia, bez życia poza resztkami, które zdołasz zebrać.
Moje dłonie się zaciskają.
— Nie zależy jej na pieniądzach—
— Każdemu zależy na pieniądzach, gdy ich nie ma. — Głos ojca jest szorstki. — Myślisz, że chce wracać do bycia sierotą? Mieszkać w gównianych mieszkaniach, liczyć grosze? Po tym luksusie, który jej pokazałeś?
— Albo — matka ciągnie, gładka jak trucizna — i tak ją poślubiasz. Gdy jej tożsamość wyjdzie na jaw, będziesz miał prawo do jej spadku. I zabezpieczysz przyszłość dla was obojga. Daj jej życie, na które zasługuje.
— Kłamstwem?
— Ochroną. — Matka wstaje, podchodzi bliżej. — Do tego czasu dasz jej wszystko, o czym nie śniła. Zrozumie.
Patrzę na ojca.
— Dług jest naprawdę aż tak wielki?
Jego milczenie jest wystarczającą odpowiedzią.
Jestem w pułapce. Kompletnie pojebanie w pułapce. Poślubić Maeve wiedząc coś, co nas zniszczy, albo patrzeć, jak rodzina się rozpada i nie mieć jej nic do zaoferowania, kiedy Welch ją znajdzie.
Bo znajdzie—matka ma rację.
— Poślubię ją — mówię powoli — ale jej nie wykorzystam. Znajdę inny sposób.
Ojciec się śmieje, szorstko, brzydko.
— Nie ma innego sposobu. Nie tknę jej spadku. To ostateczne. — Uśmiech matki mówi, że wie, iż już sam siebie okłamuję.
Za każdym razem, gdy Maeve się do mnie uśmiecha, mówi o naszej przyszłości, o mieszkaniu, które znajdziemy, o życiu, które zbudujemy—poczucie winy miażdży mi płuca tak, że nie mogę oddychać. Każda decyzja ślubna to jak budowanie jej klatki cegła po cegle, a ona mi za to dziękuje.
Tygodnie po ślubie są gorsze. Rodzice ciągle na mnie—"zabezpiecz sytuację finansową" i "przygotuj się, gdy Welch ją znajdzie."
Jakby moja żona była pionkiem, a nie człowiekiem.
Nie mogę jej dotknąć. Nie mogę na nią patrzeć bez topienia się w poczuciu winy. Każdy pocałunek smakuje jak zdrada. Za każdym razem, gdy wracam do domu a ona czeka—chcę umrzeć.
Więc się wycofuję. Zostaję w biurze. Śpię w gabinecie. Wmawiam sobie, że sprawiam jej mniej bólu w ten sposób. Jeśli nie będzie mnie aż tak kochać, gdy prawda wyjdzie na jaw, może nie zniszczy jej to całkowicie.
To głupia logika. Wiem, że to głupia logika. Ale to wszystko, co mam.
Po dwóch miesiącach matka łapie mnie w biurze. — Ustawa o małżeństwach poliamorycznych przeszła. Idealny moment.
— Co?
— Gia Redfern. Nowe pieniądze, rozpaczliwie potrzebują starych koneksji. Jej rodzina ma płynne aktywa, których natychmiast potrzebujemy. — Siada na moim biurku jakby było jej. — Weź ją na drugą żonę. Jej pieniądze utrzymają nas na powierzchni, podczas gdy czekamy na rozwiązanie sprawy Welchów.
— Nie wezmę drugiej żony. — Słowa wychodzą ostro. Ostateczne.
— Dareth Industries ogłasza upadłość w przyszłym miesiącu bez tego! — Jej głos robi się lodowaty. — Każdy pracownik traci pracę. Trzy pokolenia dziedzictwa, znikają. A Maeve? — Pochyla się. — Gdy odkryje, że znałeś jej tożsamość, i tak odejdzie. Przynajmniej wtedy rodzina przetrwa. Będziesz miał jej co zaoferować.
Wpatruję się w matkę.
— Chcesz, żebym poślubił inną kobietę, żeby ratować firmę, która już umiera?
— Chcę, żebyś zrobił to, co konieczne. — Wstaje. — Gala za trzy dni. Wszystko już zorganizowałam.
A gala była najgorszą nocą mojego życia.
Patrzeć jak twarz Maeve roztrzaskuje się na moich oczach. Zobaczyć dokładnie ten moment, w którym jej świat się kończy, a mój wciąż się kręci.
Gia całuje moje usta. Sala bije brawo. Maeve ucieka. A ja stoję jak ten pieprzony tchórz.
Teraz retrospekcja się rozmywa, zostawiając mnie w gabinecie, gdzie zza drzwi dolatują jeszcze odgłosy przyjęcia.
Welch ją ma. Odebrał ją prosto spod moich drzwi.
Telefon wibruje. Kevin, szef ochrony.
— Szefie, są już w penthousie Welcha.
— On wie — mówię, głosem pustym. — On wie wszystko.
— Kael? — głos matki z progu, ostry i niecierpliwy.
— Przestań się użalać. Czas dzwonić do naszych prawników w sprawie aktywów Dareth-Welch. — Odwracam się do niej, telefon wciąż w dłoni. — On ją ma, mamo.
Uśmiech jej nie znika.
— Dobrze. Teraz mogą zacząć się prawdziwe negocjacje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Maeve
*Obecny dzień*
Trzy dni w penthousie Alexandra i wciąż czuję się, jakbym czekała, aż ktoś powie mi, że to żart.
Że nie jestem naprawdę miliarderką z odziedziczonego majątku. Że moje prawdziwe życie to gówniany hotel w Queens, a nie to królestwo ze szkła i stali z widokiem na Central Park. Że nie jestem warta 2,3 miliarda dolarów, jakby to było normalne, pierdolone zdanie.
Zwymiotowałam dwa razy.
Trzeciego dnia budzę się w ciszy tak głębokiej, że aż przytłaczającej. Wciągam na siebie jedwabny szlafrok, zostawiony dla mnie, i bosymi stopami przechodzę do penthouse’u. Zapach świeżej kawy i bekonu prowadzi mnie do kuchni zalanej słońcem, gdzie Alexander stoi przy kuchence.
„Dzień dobry” – mówi, jego głos o wiele łagodniejszy niż wczoraj. – „Pomyślałem, że przyda ci się coś konkretnego. Kawy?”
Kiwnęłam głową, niezdolna do mówienia. Czekam na przesłuchanie, żądania, plany. Zamiast tego pyta tylko: „Spałaś?”
„Ja… tak. Dziękuję” – udaje mi się wykrztusić, czując się mała i nie na miejscu. – „Dziękuję za… to wszystko.”
„To jest twój dom, Olivio” – mówi łagodnie, używając imienia, które wciąż wydaje mi się obce. – „Nie musisz mi dziękować za to, co już należy do ciebie.”
Nalewa mi filiżankę i stawia ją na marmurowej wyspie. Jego ruchy są ostrożne, jakby byłam dzikim zwierzęciem, które może uciec przy nagłym dźwięku.
Jemy przez chwilę w napiętym milczeniu, zanim postanawia kontynuować.
„Muszę ci powiedzieć, co wiem o twoim małżeństwie” – Alexander mówi cicho. – „Dlaczego Kael Dareth naprawdę cię poślubił.”
Oto nadchodzi… Prawda, której się bałam i której pragnęłam jednocześnie.
„Tydzień przed waszym ślubem Dareths odkryli, że jesteś moją córką. Wiedzieli dokładnie, kim jesteś, gdy Kael prowadził cię do ołtarza.”
Pokój wiruje. „On wiedział…”
„Wszyscy wiedzieli.” Głos Alexandra jest jak stal. – „Dareths mają sto siedemdziesiąt milionów długu. Toną. A prawo małżeńskie daje małżonkom dostęp do aktywów pod pewnymi warunkami. Planowali cię wykorzystać, żeby uratować siebie.”
Znowu mam mdłości. „Dlatego nie chciał dać mi rozwodu…”
Alexander pochyla się do przodu. – „Gdyby cię rozwiódł, straciłby wszelkie prawne roszczenie do twojego majątku. Więc trzymał cię uwięzioną. Czekał, aż twoja tożsamość zostanie ujawniona, żeby mógł sięgnąć po prawdziwą nagrodę. Ciebie.”
Każde zimne spojrzenie, każde zamknięte drzwi, każde „jesteś moja” nagle nabiera przerażającego sensu. Nie byłam jego żoną. Byłam jego planem emerytalnym. A jednak… to, co mieliśmy wcześniej, nie pasuje do tego obrazu.
Coś w jego tonie przebija moje mury. Łzy szczypią mnie w oczy, walczę z nimi, desperacko próbując je powstrzymać.
„Ale on mnie kochał” – wypalam, sama nie wiem, dlaczego bronię Kaela. – „Wiem, że tak było. Musi być jakieś wytłumaczenie.”
Alexander odkłada widelec. Patrzy na mnie z nieskończonym, rozdzierającym smutkiem. – „Miłość nie jest usprawiedliwieniem dla okrucieństwa, Maeve.”
„Ale jego rodzina… presja… Długi, o których mówiłeś…” – chwytam się kurczowo słomki, choć wiem, że to bez sensu. – „Był uwięziony. Próbował ich chronić. Chronić mnie.”
„Maeve…” – Wypowiada moje imię, jakby sprawiało mu to ból.
„Nie!” – wstaję, krzesło zgrzyta głośno. – „Nie znasz jego prawdziwego oblicza! Jesteś tylko jego rywalem, chcesz mnie wykorzystać, żeby go zranić!”
„Chcę, żebyś zobaczyła prawdę” – mówi, jego spokój tylko podsyca moją wściekłość.
„Dzięki, tato, ale myślę, że wystarczy mi prawdy na całe życie!” – krzyczę, to słowo wyrywa mi się, zanim zdążę je powstrzymać.
Pokój zastyga. Słowo "tato" wisi między nami, nowe i kruche.
Twarz Alexandra całkowicie się zmienia. Jego oczy zachodzą łzami, wygląda, jakbym właśnie podarowała mu cały świat.
„Skarbie” – szepcze, a w tym jednym słowie jest więcej miłości, niż czułam przez całe życie.
Moja złość wyparowuje, zostawiając mnie pustą i roztrzęsioną. Opadam z powrotem na krzesło, pokonana, myśląc o tym, jak długo czekał, by jego dziecko nazwało go ojcem.
Daje mi chwilę, sam ledwo zachowując spokój. Gdy znów mówi, jego głos jest zachrypnięty od emocji. – „Jest coś, co i ty musisz zobaczyć.”
Tylko kiwam głową.
Prowadzi mnie nie do biura, lecz do tak zwanego „Pokoju Strategii”. Caelen już tam jest, stoi w milczeniu.
„Powiedziałaś, że był 'uwięziony' przez dług” – zaczyna Alexander, jego głos jest płaski i twardy. – „Był. Ale jego panika nie dotyczyła tylko pieniędzy, Maeve. Chodziło o to, dlaczego ten dług powstał.”
„Nie rozumiem” – szepczę.
„Rywalizacja naszych rodzin to nie tylko biznes” – mówi Alexander, jego dłonie zaciskają się na bokach. – „To krew. Dareth Industries jest bankrutem, bo przez piętnaście lat ich niszczyłem. Bo Marcus Dareth zabił twoją matkę.”
Te słowa uderzają mnie jak fizyczny cios. – „Co?”
„Twoja matka, Emily, gdy miałaś trzy lata, zdiagnozowano u niej raka…” Alexander odwraca się do okna, nie mogąc na mnie spojrzeć. – „Agresywny, ale uleczalny. Walczyliśmy z nim. Wygrywaliśmy .”
Przełyka ślinę, jego głos grzęźnie. – „Marcus był naszym wspólnikiem. Welch-Dareth Industries. Zachłysnął się chciwością i zaczął defraudować. Odkryłem to, skonfrontowałem go, zagroziłem oskarżeniem.”
Zatrzymuje się, widzę jego odbicie w szkle, oczy zaciśnięte.
„Zemścił się, niszcząc fuzję medyczną, którą organizowałem. To ona finansowała eksperymentalną terapię Emily. Bez tych pieniędzy, próba się załamała.”
Porozrywane wspomnienia płaczącej kobiety, kłótnie, uderzają we mnie z siłą.
„A ja zostałam porwana…”
„Sześć miesięcy później” – potwierdza, jego głos jest surowy. – „Przez byłego Emily, który obwiniał mnie za jej śmierć. Ale Marcus go sfinansował . Mam teraz dowód. Marcus zapłacił, żeby cię porwać, by zniszczyć jedyną rzecz, która mi została.”
Klik.
To było to. Ostateczny, obrzydliwy przełom.
Kael nie tylko wiedział, że jego rodzina była bankrutem. Wiedział, że jego ojciec to potwór. Wiedział, że jego ojciec odpowiada za śmierć mojej matki.
Wiedział, a mimo to stanął przy tym ołtarzu.
Wciąż wsunął mi pierścionek na palec, mając świadomość, że jego rodzina zniszczyła moją.
Wciąż powiedział "tak".
Miłość, której tak broniłam, kwaśnieje, zamienia się w kwas we krwi. Nie znika. Mutuje w coś mrocznego. Zimnego. Mściwego.
„Prawo o poligamii, które wykorzystał…” – Alexander wyciąga mnie z otchłani. – „…działa w obie strony, Maeve.”
Powoli odwracam głowę, by na niego spojrzeć.
„On wziął drugą żonę dla pieniędzy” – ciągnie. – „Zgodnie z prawem masz prawo zrobić to samo. Wziąć drugiego męża.”
Mój wzrok przesuwa się z Alexandra na Caelena. Cały czas mnie obserwował, jego ciemne oczy nieodgadnione. Ale teraz dostrzegam w nich coś innego.
Zrozumienie.
Podchodzę prosto do niego, zatrzymując się tak blisko, że czuję ciepło jego ciała. Nie cofa się. Po prostu patrzy na mnie z góry, czekając.
Napięcie w pokoju jest elektryzujące. To już nie tylko biznes. To osobiste.
Unoszę podbródek. Ból we mnie nie zniknął, po prostu został przetopiony w paliwo. Stoję naprzeciwko niego. – „Panie Rhys, czy chciałby pan się ze mną ożenić?”
Cisza. Kompletna, pierdolona cisza. Obaj patrzą na mnie, jakbym postradała zmysły. Może tak właśnie jest.
„Olivio…” – zaczyna Alexander.
„Nie, posłuchaj mnie.” Mówię szybko, myślę jeszcze szybciej. – „Caelen podobno chroni mnie od miesięcy. Zna rodzinny biznes. Jest ci wierny. I…”
Patrzę na Caelena, szukając wsparcia, którego wcześniej nie wiedziałam, że potrzebuję. Aż do teraz.
„Powiedziałeś, że patrzenie, jak Dareths mnie niszczą, sprawia, że chcesz spalić ich świat. Masz szansę. Ożeń się ze mną. Zniszcz ich. Legalnie, publicznie, całkowicie.”
Twarz Caelena jest nieczytelna. – „Mówisz poważnie.”
„Śmiertelnie poważnie. Potrzebuję ochrony. Ty chcesz zemsty. Oboje nienawidzimy Dareths. To idealne.”
Alexander patrzy na nas oboje. – „To jest—”
„To jest idealne” – przerywam mu. – „Dareths chcieli mnie użyć jako transakcji? Dobrze. Pokażę im, jak wygląda prawdziwy ruch siły.”
Caelen mi się przypatruje. Ta blizna łapie światło. – „A co ty z tego masz?”
„Bezpieczeństwo. Siłę. Zemstę.” Wyciągam rękę. – „I partnera, który jest szczery. To więcej, niż Kael kiedykolwiek mi dał.”
Jego pokryta blizną dłoń obejmuje moją. Delikatna mimo oczywistej siły. Na jego ustach pojawia się ledwie dostrzegalny, niebezpieczny uśmiech. – „Czekałem trzy miesiące, aż mnie o to poprosisz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
