passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Obsidian Alpha autor Ray Han

Obsidian Alpha

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Morena

"Wszyscy powinni być w pełnej gotowości, gdy tylko przyjęcie się zacznie. Nie chcę żadnych błędów. To zgromadzenie może bardzo łatwo zakończyć się rzezią." – powiedział sumiennie Alfa Luke, gdy jego oczy przebiegały po całym pomieszczeniu.

Cała wataha była obecna. Nawet dzieci zostały zmuszone do siedzenia i słuchania. To była obca okazja. To doroczne zgromadzenie. Przyjęcie, na którym przedstawiciele każdej watahy zbierali się na jedną noc. Noc, podczas której zawierano rozejmy i wypowiadano wojny. Noc, która często kończyła się krwawą łaźnią.

Wataha goszcząca oczywiście za każdym razem ponosiła większość strat. Dlatego co roku gospodarzem jest inna wataha.

Ten rok był jednak znacznie bardziej osobliwy niż kilka poprzednich. Alfa Leander uczestniczy w tegorocznym zgromadzeniu. Nie widziano go przez nikogo spoza jego watahy przez ostatnie pięć lat. Obcy, którzy rzeczywiście go widzieli, nigdy nie przeżyli, by o tym opowiedzieć.

Wszyscy byli spięci. Nikt nie zna prawdziwego powodu jego zniknięcia. Starsi nie chcą o tym rozmawiać, a każda informacja to tylko plotki i spekulacje.

To pierwsze zgromadzenie, w którym będę uczestniczyć. Ostatnie, które moja wataha gościła, odbyło się na długo przed moim narodzeniem.

Mimo wszystko, jestem jakoś podekscytowana tym wydarzeniem. Może w końcu spotkam swojego partnera. Mam już osiemnaście lat od ponad siedmiu miesięcy, a mój partner na pewno nie należy do naszej watahy ani żadnej pobliskiej. Uczestniczyłam we wszystkich możliwych wydarzeniach towarzyskich, ale bez skutku.

I tak nie mam tutaj nikogo, oprócz mojej młodszej siostry, a już ustaliłam z alfą Luke'iem, że jeśli zostanę związana z kimś spoza watahy, ona pójdzie ze mną. O ile jego alfa się na to zgodzi.

Rena i ja straciłyśmy rodziców w młodym wieku. Oboje byli wojownikami watahy. Zginęli podczas wojny, która toczyła się między nami a sąsiednią watahą. Stałam się zgorzkniała wobec wszystkiego, gdy to się stało. Na szczęście Rena była wtedy zbyt mała, by cokolwiek rozumieć. Musiałam przez pewien czas chodzić na terapię. I cieszę się, że ona nie musiała przez to przechodzić. Jestem jej jedyną rodziną i oddałabym nawet swojego partnera, gdybym musiała wybrać między nimi.

Nie miałam zamiaru zostawać podczas zgromadzenia. Chciałam tylko rzucić okiem z daleka na wypadek, gdyby udało mi się poczuć obecność mojego partnera. Jeśli go tam nie będzie, ulotnię się niezauważona. Biorąc pod uwagę moją niezdarność, na pewno wpakowałabym się w niepotrzebne kłopoty, gdybym została dłużej. Ostatnią rzeczą, której chcę, to wpakować Renę lub siebie w poważne tarapaty. Ona nawet nie będzie uczestniczyć w przyjęciu.

**************

Nie rzucaj się w oczy. Nie rozmawiaj z nikim poza członkami swojej watahy. Weź wdech i zmykaj stamtąd. To powtarzałam sobie, idąc w stronę sali balowej. Miałam na sobie moją ulubioną letnią sukienkę. Chciałam wyglądać najlepiej, na wypadek gdybym spotkała swojego partnera.

Wataha tętniła ruchem. Wszystko było starannie przygotowane. Nawet mały kosz na śmieci przy drzwiach domu watahy miał teraz pokrywkę. Alfa Luke i Luna Eve naprawdę się postarali.

Goście zaczęli przybywać już od wczesnego rana. Czułam ich, gdy przekraczali granicę watahy. Każdy z nich emanował pewnym poczuciem zbliżającego się niebezpieczeństwa, każdy w innym stopniu. Ale było jedno przybycie, które różniło się od wszystkich innych. Było bardziej groźne, a jednocześnie pociągające.

Byłam już prawie przy sali, gdy ktoś zawołał moje imię. Odwróciłam się i zobaczyłam Siona. Starego przyjaciela mojego zmarłego ojca i jednego z wielu, którzy przez lata opiekowali się mną i Reną.

"Patrz, gdzie idziesz, bo się potkniesz, Moreno."

"Naprawdę nic nie ma przede mną, wujku Sion. Dlaczego miałabym się potknąć?"

Spojrzał na mnie dziwnie, po czym wydał z siebie cichy śmiech. "Żadne z twoich rodziców nie było... hm... naiwne. Nie miałem na myśli, że dosłownie się potkniesz. Choć to też całkiem możliwe."

"Czy właśnie pośrednio nazwałeś mnie głupią, a bezpośrednio niezdarną?" Starałam się wyglądać na jak najbardziej urażoną, patrząc na niego z uniesioną brwią.

"Widzę, że próbujesz mnie przestraszyć wzrokiem." – zaśmiał się lekko. "Dana cię tego nauczyła, prawda?"

Dana była jego partnerką. Znaleźli się dwadzieścia lat temu i od tamtej pory byli nierozłączni. Sion może był postrachem watahy, ale widziałam, jak dosłownie mięknie przy Danie. Bał się jej, gdy tylko spojrzała na niego tak, jak ja próbowałam teraz zrobić.

"Mówię poważnie, Moreno. Wiem, że szukasz swojego partnera, ale rób to wyjątkowo ostrożnie. To nie jest zwyczajne wydarzenie. Każdy błąd miałby poważne konsekwencje najpierw dla ciebie i twojej siostry, a potem dla reszty watahy."

"Wiem o tym, Sion. Nie martw się. Wiem, że zazwyczaj nie jestem ostrożna, ale to naprawdę coś innego. Będę wyjątkowo uważna. Tylko powącham i wychodzę. Przysięgam na Boga." Puściłam mu oczko i ruszyłam w stronę celu. Moje nerwy były teraz jeszcze bardziej napięte. Ostatnią rzeczą, której potrzebowałam, było przypomnienie sobie, jak źle to może się skończyć.

**************

W końcu dotarłam na miejsce. Stanęłam daleko w kącie, w którym nieraz się wcześniej ukrywałam, i ogarnęłam wzrokiem salę. Okrągłe stoły starannie przykryte czarnymi obrusami i złote żyrandolowe dekoracje na środku. Dwa stoły w każdym rogu zastawione kieliszkami szampana i przekąskami. Alfa Luke pewnie nie chciał, by członkowie watahy usługiwały. W tle grała cicha muzyka, a goście przybywali jeden po drugim. Wszyscy byli alfami i ich betami. Wszyscy ubrani w drogie, markowe garnitury. Nie było żadnych kobiet, poza członkiniami naszej watahy. Żaden z gości nie zaryzykowałby przyprowadzenia swojej partnerki na potencjalną rzeź. Nawet obecne u nas kobiety były albo wojowniczkami, albo samotnymi wilczycami, takimi jak ja.

Nastrój w sali powoli się zmieniał w miarę trwania przyjęcia. Ludzie rozmawiali ze sztucznymi uśmiechami, ale widziałam z mojego kąta, że wszyscy zerkały w stronę drzwi.

Właśnie pisałam do Reny o szczegółach przyjęcia, gdy nagle wszystko jakby się zatrzymało. Osk wył w moim umyśle i wołał swoją partnerkę, ale nawet jej głos zaczął cichnąć w mojej głowie.

"PARTNER" – rozległ się ryk i gwar w sali zupełnie ucichł. Złowroga aura ogarnęła całe pomieszczenie.

Wyszłam z ukrycia i podeszłam trochę bliżej. Łupkowo-szare oczy natychmiast odnalazły moje. Podszedł do mnie szybkim krokiem i szeroko rozstawił nogi, gdy dzieliło nas już tylko kilka centymetrów. Był ode mnie co najmniej o dwie stopy wyższy. Nie mogłam przerwać kontaktu wzrokowego, żeby choćby spojrzeć na całą jego twarz. Jego oczy hipnotyzowały nawet wtedy, gdy bił z nich taki lodowaty chłód.

"On nie może mieć partnerki."

"To potwór!"

"Biedna dziewczyna."

Wszędzie szeptano, ale ignorowałam to wszystko. Wciąż byłam więźniem spojrzenia mojego partnera, którego oczy przybrały teraz złoty kolor. Emanowała z niego czysta wściekłość.

"Może przeniesiemy to do mojego gabinetu, alfo?" – odezwał się alfa Luke. "Sala balowa to nie miejsce na omawianie takich spraw." – dodał ostrożnie.

Mój partner spojrzał na niego, skinął krótko głową i gestem wskazał, by prowadził. Mój partner był alfą? Niezłe.

Nie zdążyłam nawet dokończyć tej myśli, gdy złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. Iskry przebiegały przez całe moje ciało w miejscu, w którym mnie dotykał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Morena

W końcu dotarliśmy do gabinetu Alfy Luke’a, a on mnie puścił. Za nim wszedł mężczyzna, który wyglądał podobnie do niego, ale był chyba kilka lat młodszy — zapewne jego brat. Był tam też inny mężczyzna, sztywny jak drzewo. Jego beta, jak przypuszczałam.

Pukanie przerwało mój tok myśli i Alfa Luke pozwolił wejść temu, kto stał za drzwiami. Wszedł Sion. Rozejrzał się po pokoju i gdy jego wzrok spoczął na mnie, od razu się skrzywił.

– Morena, co tym razem zrobiłaś – zawołał.

– Nic – wyszeptałam cicho.

– To nie wygląda na nic, dziecko.

– Co? Przecież tylko powąchałam, jak obiecałam.

Z rogu pokoju dobiegł mnie cichy śmiech. Podniosłam wzrok i zobaczyłam młodszego sobowtóra mojego partnera, który patrzył na mnie z błyszczącymi oczami. Najwyraźniej uważał to za zabawne.

– Alfa Luke, wygląda na to, że ta wilczyca jest moją partnerką. – O mój Boże, przemówił sam Bóg. Miał głęboki, chropowaty głos, a przez same tylko jego słowa przeszedł mnie dreszcz.

– Myślę, że wszyscy już się tego domyślili, bracie. Dosłownie wykrzyczałeś to, gdy tylko ją poczułeś. – Mój partner odwrócił się i rzucił mu chłodne spojrzenie, jakby ostrzegając, by się nie wtrącał. Potem zwrócił całą swoją uwagę na Alfę Luke’a, który wyraźnie się napiął.

– Myślę, że powinniśmy usiąść i omówić sprawę, Alfo Leanderze.

Chwileczkę. Czy on właśnie nazwał go Alfą Leanderem? Tym tajemniczym, okrutnym, niewidzianym od lat Alfą Leanderem? O cholera. Tyle z mojego wąchania. Bogini księżyca chyba za mną nie przepada.

– Obawiam się, że nie ma wiele do omówienia. Ta mała jest najwyraźniej moją partnerką. Więc pójdzie ze mną. – Czy on jest robotem? Czemu mówi, jakby był zaprogramowany? I kogo on tu nazywa małą?

– Nigdzie nie pójdę bez mojej siostry – oznajmiłam, czując się przygnębiona, a sześć par oczu w pokoju skierowało się na mnie. W końcu ktoś zwrócił na mnie uwagę.

– Nie sądzę, że masz wybór. Chyba, że chcesz rozpętać wojnę między naszymi watahami. Gwarantuję, że żadna z waszych nie przetrwa, łącznie z tobą. – Powiedział to, mając twarz kilka centymetrów od mojej, a nozdrza mu drżały od wściekłości.

– Nie możesz mnie zmusić, żebym poszła z tobą bez Reny. Ona jest wszystkim, co mam. Albo idzie ze mną, albo zostaję. Możesz tu zostać, jeśli chcesz, ale ja się nie ruszę, jeśli nie pójdzie ze mną.

Spojrzałam na niego. Nie zamierzał mnie zastraszyć. Zostaliśmy stworzeni jako równi.

Wziął mnie w ramiona. – Nie odejdziesz ode mnie. Czy ci się to podoba, czy nie, należysz teraz do mnie. – powiedział, zaciskając ramiona wokół mnie.

Kręciło mi się w głowie od jego bliskości, ale nie pozwoliłam się zbić z tropu. Nie poddam się, jeśli chodzi o Renę.

– Dopóki moja siostra nie pójdzie ze mną, nigdy nie będę twoja.

– Leander, uspokój się i porozmawiajmy o tym – odezwał się jego brat, kładąc mu rękę na ramieniu.

– Asher, nie wtrącaj się.

– Nie przyszliśmy tu robić kłopotów. Znalazłeś partnerkę. Postaraj się nie zabić jej i jej watahy, zanim dobrze się jej przyjrzysz, człowieku.

Następnie zwrócił się do Alfy Luke’a, podczas gdy Leander puścił mnie, ale nadal stał przy moim boku.

– Przepraszam za zachowanie mojego brata. Wszyscy wiemy, jak irracjonalni się stajemy, gdy po raz pierwszy spotykamy swoją partnerkę. Siostra może do nas dołączyć, jeśli nie masz nic przeciwko, Alfo Luke. Zapewniam, że będzie dobrze chroniona i zadbana.

Leander emanuje czystą wściekłością. Wyraźnie nie zgadza się z bratem, ale jestem wdzięczna za to, co zrobił Asher. Zaryzykowałabym nawet tę wojnę, którą Leander groził, gdyby nadal upierał się, bym zostawiła Renę.

– Omówimy to zachowanie później, Asher. Na razie nie masz chyba nic przeciwko, żebyśmy zabrali obie z sobą, prawda, Alfo Luke?

– Nie, jest twoją partnerką. Należy do ciebie. Jeśli będzie pod dobrą ochroną, nie widzę przeszkód. Jak szybko chcecie wyjechać?

– Dziś w nocy.

– Co? – niemal krzyknęłam, patrząc na niego z niedowierzaniem. – Jak to dziś w nocy? Nawet nie zdążę się spakować. Pozwól mi się pożegnać. Kto wie, kiedy znów ich zobaczę.

– Radzę zacząć już teraz, bo wyjeżdżamy dziś w nocy, czy ci się to podoba, czy nie, partnerko.

***************

Rena nie była zadowolona, że wyjeżdżamy, ale nie mogłam jej zostawić i rozumiała czemu. Na pewno będzie przy mnie bez względu na wszystko. Wyszłyśmy z domu watahy. Miejsce, które było naszym domem od zawsze. Liście szeleściły na wietrze, a w powietrzu unosił się zapach mokrego drewna, zapach domu. Ciekawe, czy jeszcze kiedyś to poczuję. Mój partner nie wygląda na kogoś, kto mi to umożliwi.

Dostrzegłam go przy czarnym samochodzie. Wpatrywał się w ziemię, jakby chciał ją przeszyć wzrokiem, i wyglądał na spiętego. Asher opierał się o pojazd, rozmawiając przez telefon. Trzeci mężczyzna, którego uznałam za betę Leandera, już siedział na miejscu kierowcy. Byli tam także Alfa Luke, Sion i Luna Eve.

Leander pierwszy nas zauważył, zapewne po moim zapachu. Podszedł i zabrał walizki moje i Reny. Nam sprawiało trudność zniesienie ich po schodach, a on niósł je jakby były piórkami. Podeszłyśmy do grupy, a członkowie mojej watahy patrzyli na mnie z widocznym współczuciem.

Pierwsza podeszła Luna Eve. Przytuliła Renę i coś jej wyszeptała do ucha. Potem zwróciła się do mnie, a jej usta zamieniły się w cienką linię. – Dbaj o siebie i o Renę. Jeśli czegoś będziesz potrzebować, nie wahaj się dzwonić. I zachowuj się, Morena.

Potem przyszła kolej na Alfę Luke’a. Powiedział mi to samo i nalegał, żebym była grzeczna. Spojrzałam na wujka Siona. Rena już się do niego przytulała z zapłakaną twarzą.

– Morena, Dana i dzieci chciały przyjść, ale nie pozwolono im – powiedział, unosząc brwi w stronę Alfy Luke’a.

– W porządku, wujku Sion. Powiedz wszystkim, że przepraszam, że się nie pożegnałam. Poza tym mam jeszcze telefon. Będziemy rozmawiać tak często, jak się da. To nie tak, że idę na śmierć, prawda?

Rzucił mi spojrzenie. – Prawda, wujku Sion?

– Morena…

– Nie zgadnę – Zachowuj się! Tak? – powiedziałam z najszerszym uśmiechem, na jaki było mnie stać. Podeszłam bliżej, by go przytulić, gdy usłyszałam ciche warknięcie. Odwróciłam się i zobaczyłam Leandera, który rzucał mi spojrzenie.

– Próbuję przytulić człowieka, który mnie wychował, partnerze.

– Spóźniamy się, partnerko. Wsiadaj do auta. Już!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Obsidian Alpha

Obsidian Alpha

59 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

59

Treść

Aa