passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Obsidian Alpha - Rozdział #8 - autor Ray Han

Obsidian Alpha

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Morena

Podążałyśmy za Asherem, który prowadził nas w stronę dużych, drewnianych drzwi. Wszedł pierwszy, a my za nim. Pokój, który jeszcze przed chwilą tętnił rozmowami i stukotem talerzy, natychmiast ucichł, gdy co najmniej trzydzieści par oczu skierowało się w naszą stronę.

„Proszę, wejdźcie, panie! Większość watahy już zjadła, ale na szczęście zostało jeszcze trochę jedzenia dla nas.” – powiedział Asher z entuzjazmem, wskazując jedzenie pozostawione na wielkim, mahoniowym stole. Usiadł i zachęcił nas, byśmy zrobiły to samo.

„Czy są jakieś konkretne miejsca, w których mamy usiąść, czy możemy usiąść gdziekolwiek?” – zapytałam cicho. Bycie w centrum uwagi to nie moja bajka.

„Technicznie rzecz biorąc, Rena może usiąść, gdzie tylko chce, ale pewnie będzie jej wygodniej tutaj, na tym krześle.” – odpowiedział, wskazując na krzesło tuż obok siebie. „A ty, Moreno, myślę, że miejsce obok Leandera tam będzie dla ciebie odpowiedniejsze. Jestem pewien, że nie chcecie być rozdzieleni.” – powiedział złośliwie.

Nie mogłam zaprotestować. Nie zamierzałam robić tutaj sceny. Asher już wcześniej ostrzegł mnie, bym uważała. Jestem pewna, że wszyscy komunikowali się z całą watahą przez więź stada. Podeszłam do wyznaczonego miejsca i usiadłam. Moje krzesło było naprzeciwko Ashera.

Gdy tylko zaczęłam jeść, drzwi się otworzyły i natychmiast poczułam jego obecność. Jadłam dalej, gdy jego kroki zbliżały się coraz bardziej. Starałam się go ignorować. Nie wiedziałam, jak na niego spojrzeć i nie rozszarpać mu gardła. Nie żebym dała radę, nawet gdybym spróbowała. Usiadł na krześle obok mnie i od razu podeszła do niego rudowłosa piękność. Stanęła za jego krzesłem i pochyliła się w jego stronę.

„Leander, dlaczego ona siedzi na krześle obok ciebie? Nawet mi nie pozwalasz tam siedzieć.” – zapytała z kocim mruczeniem. Nie podobało mi się, jak blisko była niego. Była za blisko. I nazwała go po imieniu. Wczoraj wymagał ode mnie szacunku i zastanawiałam się, czy pozwala innym w swojej watasze zwracać się do siebie po imieniu, czy tylko jej. Ta myśl wywołała ukłucie zazdrości w mojej piersi. Spojrzałam na Ashera. Był wyraźnie spięty, czekając na odpowiedź brata. Miał pełne usta jedzenia i wyglądał zabawnie, bo całkowicie przestał przeżuwać. Rena również czuła się bardzo niekomfortowo.

„Ona jest moją partnerką.” – odpowiedział chrapliwym głosem. Byłam zaskoczona, że się do tego przyznał, biorąc pod uwagę wszystko, ale zachowałam milczenie. Kobieta wyraźnie się spięła i przeniosła wzrok na mnie.

„A kiedy ją znalazłeś, jeśli wolno zapytać?” – powiedziała cicho.

„Wczoraj, podczas zgromadzenia.”

Wydała się uspokojona jego odpowiedzią. Jej twarz natychmiast pokryła się złośliwym wyrazem.

„Nie powiedziałeś mi tego, gdy wczoraj wieczorem przyszedłeś do mojego pokoju.” Spięłam się, a ona odwróciła się w moją stronę. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko dzieleniu się, skarbie.” – dodała.

„Anna!” – więc tak miała na imię.

„Co? Po prostu mówię prawdę, i tak by to poczuła, gdy więź się wzmocni. Nie mam nawet nic przeciwko, żebyś czasem do nas dołączyła, wiesz.”

„Dość, Anna! Nie wolno ci więcej mówić o tej sprawie!” – rozkazał głosem Alfy i natychmiast zamilkła.

Wstał i sięgnął po moją dłoń. Nawet nie poczekał na mnie i ujął ją w swoją. Natychmiast przez całe moje ciało przebiegły iskry. Wstałam, a on wyciągnął mnie z pokoju. Spojrzałam za siebie i zobaczyłam, jak Asher kręci głową, Rena wygląda na bardziej niespokojną niż zwykle, a Anna mierzy mnie wzrokiem jak sztyletami.

Ciągnął mnie dalej, aż wróciliśmy na górę do jego pokoju. Gdy tylko otworzył drzwi, puścił moją rękę.

Zatrzymałam się przy drzwiach, a on podszedł do balkonów, odwrócony do mnie plecami.

„Zamknij drzwi!” – rozkazał głosem Alfy. Nie działało to na mnie, nie byłam jeszcze członkinią jego watahy, ale i tak się podporządkowałam. Czekałam, aż powie coś o tym, co się właśnie stało, ale po kilku minutach milczenia było jasne, że nie ma takiego zamiaru. To chyba lepiej, bo zanim się obejrzę, mogłabym chwycić lampę i walnąć go nią prosto w głowę.

Podeszłam do swoich walizek i otworzyłam je. Weszłam do jego garderoby, żeby poszukać wolnego miejsca. Znalazłam w rogu wolny wieszak, dwie półki i szufladę, więc postanowiłam z nich skorzystać.

Wróciłam do pokoju, a on teraz stał zwrócony w stronę łóżka, wpatrując się w moje ubrania. Zignorowałam go i zaczęłam wyciągać kilka swoich koszulek, by schować je jako pierwsze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Morena

„Co robisz?” zapytał spokojnie, kiedy po raz trzeci przechodziłam tam i z powrotem do szafy.

„Odkładam swoje ubrania.” Odpowiedziałam oczywistością.

„Widzę. Nie zamierzasz urządzić sceny z powodu tego, co właśnie się wydarzyło?”

„Czy się tego po mnie oczekuje?” warknęłam. „Przykro mi, że cię rozczaruję. Nie zamierzam tego robić.”

„Czyż partnerka nie powinna być terytorialna i zaborcza? Czy nie jesteś w stanie być taka?” Ten drań próbował mnie wkurzyć i zaczynało mu się to udawać. Czułam, jak rośnie we mnie irytacja z każdym jego kolejnym słowem.

„Chyba tak właśnie jest.” Odpowiedziałam z kamienną twarzą. „Jednak nie zamierzam zniżać się do tego poziomu.”

„Co to ma znaczyć, Morena?” Znowu używał swojego alfa-głosu. Wyraźnie nie spodobała mu się moja odpowiedź.

„Mam na myśli, że nie byłeś szczególnie entuzjastycznie nastawiony do naszego związku podczas swojej krótkiej wizyty wczoraj w nocy.”

„Jesteś urażona, bo nie rzuciłem się na ciebie zeszłej nocy? Nie bardzo się starasz, żeby mnie uwieść, partnerko.”

„Nie obchodzi mnie uwodzenie ciebie, partnerze.” Rzuciłam mu w twarz. „Najwyraźniej nie obchodzi cię moje istnienie, więc ja też nie będę dbać o twoje. Możesz iść do swojej dziewczyny, jeśli ci na tym zależy.” Byłam już wściekła. Sama świadomość, że spał z nią zeszłej nocy, dobijała mnie. Osk milczała, a ja czułam, jak jej ból rośnie z każdą sekundą.

„Anna nie jest moją dziewczyną i po raz ostatni mówię ci, żebyś pilnowała swojego cholernie języka, kiedy się do mnie zwracasz.” Zagroził. Nie była jego dziewczyną? Kim więc dla niego była? Z pewnością nie była jego siostrą.

„Nie obchodzi mnie, czy jest twoją dziewczyną, czy tylko kochanką. Nie obchodzi mnie też, czy śpisz z innymi wilczycami oprócz tej rudowłosej. Chcę tylko, żebyś trzymał się ode mnie z daleka. I postaram się nie wchodzić ci w drogę.”

„Czy nie powinnaś być przyklejona do mojego boku, próbując mnie uwieść?” zapytał kpiąco.

„Uwierz mi, ostatnia rzecz, jakiej teraz chcę, to być blisko ciebie. Właśnie opuściłam swoją watahę i mieszkam w obcej.” Wykrztusiłam z siebie. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałam, było popłakanie się przy nim.

Podszedł bliżej i uniósł mój podbródek, żebym spojrzała mu w oczy. Na jego nieskazitelnych rysach pojawił się ból, który jednak szybko ukrył.

„Nie graj przede mną roli ofiary, Morena. To nie zadziała. Chcesz trzymać się ode mnie z daleka? Proszę bardzo. Od tej chwili nie wolno ci opuszczać tego pokoju bez mojej zgody. Posiłki będą ci dostarczane. Nikomu też nie wolno tutaj wchodzić bez mojego pozwolenia.” O czym on w ogóle mówił?

„Nie jestem żadną cholerną więźniarką, Leander. Nie możesz mnie tu zamknąć!”

„Patrz i ucz się! Albo to zaakceptujesz, albo wrzucę cię do prawdziwej celi. Wtedy przekonasz się, jak to jest być więźniem.” Wysyczał, łapiąc mnie za ramiona. Przyciągnął mnie bliżej i pochylił się, aż nasze twarze dzieliły zaledwie centymetry.

Jego skóra płonęła, a spojrzenie było drapieżne. Wyglądał na wściekłego, ale jednocześnie biła od niego zupełnie nowa energia. Taka sama, która wczoraj zdominowała pokój, gdy się pocałowaliśmy. Pożądanie. Pochylił się i musnął ustami mój policzek, niemal dotykając moich warg. Wciągnął powietrze i zawarczał. Przeszło mnie to dreszczem aż do samego wnętrza. Brzmiało pierwotnie, a jednocześnie cholernie podniecająco.

„A co z Reną? Mogę się z nią zobaczyć?” zapytałam drżącym głosem. Jego usta na mojej skórze wcale nie pomagały. „P...proszę, nie zabieraj mi jej.” Dodałam niemal szepcząc. Przestał całować moją szczękę i podniósł głowę. Pożądanie w jego oczach zniknęło, zastąpione kamienną obojętnością. Złapał mnie za włosy i odchylił moją głowę do tyłu.

„Sztuczne łzy na mnie nie działają, kundlu. Ale przypuszczam, że mogę pozwolić twojej siostrze tu wejść. Jednak jeśli złapię cię poza tym pokojem bez mojej zgody, nauczę cię, jak powinnaś się zachowywać.” Odpowiedział, puszczając moje włosy i odpychając mnie od siebie. Upadłam na łóżko tyłkiem do przodu. Dzięki Bogu, że byłam tuż przy łóżku, inaczej wylądowałabym na podłodze. To byłoby już szczytem upokorzenia. I tak trzymałam się resztką sił. Chciałam go zabić, ale był ode mnie o wiele silniejszy. Ledwo udało mi się poruszyć w jego uścisku jeszcze przed chwilą.

Wyszedł z pokoju, tupiąc i trzaskając drzwiami. Siedziałam na łóżku, ledwo powstrzymując łzy. Jestem pewna, że Rena zaraz tu przyjdzie, a nie chcę, żeby zobaczyła mnie w takim stanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Obsidian Alpha

Obsidian Alpha

59 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

59

Treść

Aa