Arianna była teraz pewna, że jest całkowicie pijana. Widziała przedmiot podwójnie, a jej oczy były zamglone. Beknęła i wzięła ostatnią kroplę alkoholu, połykając ją.
Klub był hałaśliwy, a tancerze bawili się w najlepsze. Jednak dla Arianny liczyło się coś zupełnie innego. Nie przyszła po to, aby się bawić, ale by zapomnieć o swoim nieszczęściu i złamanym sercu.
Miała być panną młodą następnego ranka, idącą do ołtarza z miłością swojego życia i najlepszym przyjacielem od pięciu lat. Oczekiwali na ten dzień, ale w mniej niż dwadzieścia cztery godziny nadzieja na jego realizację została zniszczona.
Wspomnienie tego, co zobaczyła, ponownie odtworzyło się w jej głowie „...o mój Boże!...pieprz mnie mocniej Ethan, kochanie...o...dobrze...szybciej...o...tak...kocham cię Ethan..."
Arianna potrząsnęła głową, jakby w ten sposób wspomnienie miało zniknąć. Otarła łzy z twarzy. Dlaczego nie może po prostu zapomnieć, jest w klubie już od kilku godzin, próbując zapomnieć o tej brzydkiej scenie, na którą się natknęła.
Ale im bardziej próbowała zapomnieć, tym trudniejsze to było. Próbowała wstać, ale ostatecznie opadła z powrotem na swoje miejsce. Zmobilizowała swoje siły i wstała.
Potrzebowała odwiedzić toaletę, a potem znaleźć sposób, aby wydostać się z klubu. Jej nogi były ciężkie, a podczas chodzenia jej kolana się chwiały.
Tuż przed zakrętem dostrzegła wysoką postać wchodzącą do jednego z pokoi i poszła za nią. Weszła tuż przed tym, jak zamknął drzwi i oparła plecy o drzwi.
„Hej, przystojniaku. Dlaczego nie uszczęśliwisz mnie?” Uśmiechnęła się złośliwie i rzuciła się w jego ramiona. Zaczęła go całować, co mężczyzna przyjął z oporem.
Kilka godzin później Arianna otworzyła oczy z bijącym bólem głowy. Rozejrzała się po ciemnym pokoju i zastanawiała się, jak się tam znalazła.
W głowie pojawiło się mgliste wspomnienie, jak minął wieczór i westchnęła. Odwróciła się, aby spojrzeć obok siebie i zobaczyła mężczyznę śpiącego spokojnie.
Co, do cholery, zrobiła? Wstała z wielkim trudem. Nie trzeba jej było mówić, że straciła swoją najcenniejszą rzecz: dziewictwo.
Ból, który czuła między udami, był wystarczającym dowodem na to, że została skrzywdzona. Zniosła ból, założyła jeansy i bluzkę, a następnie wyjęła banknot 100 dolarów, wsuwając go w rękę mężczyzny.
Pokój był ciemny, dzięki Bogu, że nie zobaczyła, jak wygląda mężczyzna. Był dobrym żigolakiem, ale nie mogła dobrze mu zapłacić za jego usługi.
Wymknęła się z pokoju i odeszła. Poszła prosto do swojego małego mieszkania, aby zabrać kilka rzeczy i opuścić miasto Z, ale była oszołomiona, gdy zamek do jej mieszkania został zmieniony.
Ledwo świtało i nie mogła zapytać sąsiadów, co lub kto zmienił jej zamek. Mimo to zdecydowała się wziąć telefon i zadzwonić do agenta zajmującego się jej mieszkaniem.
Kiedy wzięła telefon, zobaczyła, że była wiadomość tekstowa. Była od Ethana. Spojrzała i przeczytała treść „nie martw się, dlaczego zamek został zmieniony, to ja go zmieniłem”
Arianna po prostu odwróciła się i opuściła swoje mieszkanie oraz wszystko, co w nim miała, i przeniosła się do innego miasta.
Dwa miesiące później Arianna obudziła się i poczuła się leniwie, aby wstać z łóżka. Zastanawiała się, dlaczego tak szybko złapała gorączkę, mając dopiero co przybyć do nowego miasta.
Zdecydowała się odwiedzić szpital i spotkała młodego lekarza, który miał dyżur, a po zbadaniu Arianny wysłał ją do laboratorium na badanie.
Kiedy wynik został przyniesiony, lekarz wręczył jej go, a ona przelotnie na niego spojrzała. Jej ręce zadrżały, gdy zobaczyła wynik testu.
Test ciążowy - pozytywny!
Co!
Cztery lata później
Arianna wróciła z pracy, a jej syn podbiegł, aby ją przytulić. Podniosła go z ziemi i pocałowała w jego uroczy skroń.
„Witaj mamo” mały chłopiec zawołał, podekscytowany na widok swojej matki. „Tęskniłem za tobą, Eli” Arianna zawołała, trzymając go mocno i siadając na sofie.
„Dziękuję, pani Brook, za zawsze opiekę nad nim” powiedziała Arianna, doceniając nianię Eliego.
Pani Brook opiekowała się Elim od jego dzieciństwa. Najlepiej nazywać ją jego drugą matką. Arianna była jego rodzoną matką, ale pani Brook go wychowała.
„Nie ma za co,” odpowiedziała pani Brook. Wkrótce pożegnała się z Arianną i poszła do domu. Kończyła pracę w momencie, kiedy Arianna wracała.
Arianna znalazła pracę w firmie i została zatrudniona jako młodsza projektantka biżuterii. Pracowała tam, odkąd urodził się Eli, ale wydawało się, że jej czas w firmie dobiegł końca.
Firma została sprzedana nowemu właścicielowi, a wszyscy pracownicy zostali zwolnieni. Otrzymała trzykrotność swojej pensji, a jej umowa została rozwiązana.
„Jak było dziś w szkole, Eli?” zapytała Arianna. Mały chłopiec zszedł z jej nóg i pobiegł po swoje książki. Arianna zobaczyła, jak zwiniecie biega i uśmiechnęła się.
Jest jej pocieszeniem i powodem, dla którego nie doznała ponownie krzywdy po tym, co wydarzyło się kilka lat temu. Za każdym razem, gdy patrzy na swojego syna, jest szczęśliwa i wdzięczna, że została błogosławiona tak wspaniałym synem.
„Mamo, zdobyłem wszystkie punkty w klasowym ćwiczeniu. Moja nauczycielka powiedziała, że jestem najlepszy” zawołał Eli, opróżniając torbę i wyciągając swoją książkę ćwiczeń.
„Wow, jesteś najlepszy, Eli” pochwaliła go Arianna. Mały chłopiec był szczęśliwy, że jego matka była tak samo podekscytowana jak on z powodu swojej pracy w klasie.
„Eli, jutro wyjeżdżamy do miasta Z” Arianna przekazała mu wiadomość. Chłopiec zatrzymał się, a potem podskoczył z podekscytowania.
„To znaczy, że spotkam mojego tatę”. Zapytał retorycznie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Uśmiech Arianny stracił swój smak na pytanie Eliego. Raz mu powiedziała, gdy zapytał ją o tatę. Po prostu powiedziała mu, że jego tata jest w mieście Z.
Ale to była tylko rozrywka, którą mu wtedy dała. Jak może wiedzieć, kim jest jego tata, skoro nawet nie zna imienia mężczyzny, z którym miała jednorazową przygodę, ani jak wyglądał.
"Tak, kochanie, mam nadzieję" - odpowiedziała, wymuszając uśmiech.
Następnego dnia Arianna przyjechała na lotnisko. Z Los Angeles do miasta Z to kilka godzin lotu. Ciągnęła bagaż jedną ręką, a drugą trzymała syna.
Wygląd Eliego przyciągał kilka uśmiechów i mnóstwo machnięć ręką. Niektórzy przesyłali mu całusy, a ci blisko niego brali jego małą rączkę w swoje. Arianna przyzwyczaiła się już do tego uroku, który Eli niesie, gdziekolwiek się pojawi.
Jest uroczy i cudowny, ale Arianna nie chce wierzyć, że jego wygląd jest w stanie zapierać dech w piersiach ośmiu na dziesięć osób, które spotykają.
Może pewnego dnia zostanie modelem i stanie się celebrytą. Z niecierpliwością na to czekała. Eli na pewno będzie świetnie pasował jako model dziecięcy.
Gdy zatrzymała taksówkę, aby zawieźć ją do mieszkania, westchnęła. Szukała przez całą noc i znalazła kilka pustych kawalerek, skontaktowała się z firmą.
Zapłaciła i powiedziała agentowi, że następnego dnia się wprowadza. Była zadowolona, że przynajmniej dostała takie tanie mieszkanie, żeby zamieszkać z synem.
Patrzyła na tętniące życiem miasto, w którym spędziła dwadzieścia jeden lat swojego życia. To było jej domem w dzieciństwie i młodości.
Wyjechała bez oglądania się za siebie, a teraz wróciła. Będzie żyła swoim życiem, z dala od tych, którzy ją zranili i sprawili, że opuściła swoje rodzinne miasto.
Pamięta, co się stało cztery lata temu, i już nie czuje bólu. Poszła dalej ze swoim życiem i jest pewna, że Ethan już poślubił Daisy, przynajmniej tak przypuszcza.
Żyje dla siebie i swojego syna. Tylko dla nich dwojga. Eli był teraz najważniejszą rzeczą w jej życiu i ciężko pracowałaby, aby dać mu to, na co ją stać.
Arianna osiedliła się w swoim mieszkaniu i przez następne trzy dni wysyłała maile do różnych firm, które zamieściły ogłoszenie. Ma nadzieję, że wkrótce znajdzie nową pracę.
Musi zapisać syna do nowej szkoły. Średnio zamożnej szkoły. Może nie stać jej na drogie szkoły, do których chodzą bogate dzieci, ale jej syn nie będzie chodził do najgorszej.
Kupiła używane tanie meble i dała swojej kawalerce dość dobry wygląd. Eli był szczęśliwy i powiedział, że ich mieszkanie jest najlepsze.
Następnego dnia Arianna została wezwana na rozmowę kwalifikacyjną i przed południem została zatrudniona. To mała firma, dopiero próbująca znaleźć swoje miejsce, ale powiedzieli Ariannie, że mają nadzieję, że będzie rosła wraz z nimi.
Pensja nie była duża, ale lepsza niż nic. To dobry start i nie była gotowa lekceważyć dnia małego początku.
Przyjęła pracę i miała zacząć następnego dnia. Popytała i znalazła plac zabaw, bardziej przypominający żłobek, gdzie mogłaby zostawić Eliego, gdy idzie do pracy.
To załatwione, westchnęła i czekała na rozpoczęcie pracy następnego dnia. Będzie starała się być najlepsza, jak może, i mieć nadzieję na najlepsze i lepsze możliwości.
Zaczęła pracę i wszystko szło dobrze przez pierwsze dwa dni. Trzeciego dnia szef wezwał ją do swojego biura i powiedział, że potężna Osobowość w mieście Z odwiedza ich firmę.
Jeśli będzie z nich zadowolony, może zainwestować w nich i uczynić ich partnerami. Byłby to kamień milowy, na który ich firma czekała.
Arianna powinna upewnić się, że jest gotowa i punktualna, ponieważ chcą ją przedstawić jako szefową działu projektowania.
Arianna powiedziała "okej" i przygotowała się, na wypadek gdyby 'potężna Osobowość' zadała jej jakieś ważne pytanie.
Przed godziną obiadową sekretarka podeszła do niej i szepnęła: "on jest tutaj". Kto jest tutaj? Arianna miała zapytać, kiedy przypomniała sobie, że potężna Osobowość w mieście Z odwiedza ich firmę.
Spojrzała przez okno i zobaczyła flotę samochodów przybywających, a wśród nich Lamborghini. Przyjechali i zaparkowali samochód na parkingu.
Jego obecność już przyciągnęła tłum, a kilku pracowników podglądało, tak jak ona. Dziennikarze wbiegli na teren z mikrofonami i w ciągu pięciu minut całe miejsce było zatłoczone.
Arianna była oszołomiona. Jak jeden człowiek może mieć tyle władzy i wpływu? Nadal patrzyła przez okno i właśnie, gdy mężczyzna miał wysiąść, jej szef wezwał ją, aby była obecna w sali konferencyjnej.
Szybko się ogarnęła i poszła elegancko. Jej strój nie był z tych drogich, ale był przyzwoity, czysty i dobrze wyprasowany.
Znalazła się w sali konferencyjnej z kilkoma innymi menedżerami, ale jej szef poszedł przywitać "potężną Osobowość". Wkrótce czterech mężczyzn weszło do sali konferencyjnej, wszyscy ubrani w czarne garnitury.
Po obu stronach były dwa mężczyźni w garniturach, a pośrodku utworzono ścieżkę, przez którą przeszedł wysoki, szczupły mężczyzna.
Gdy tylko wszedł do sali konferencyjnej, wszędzie zapanowała cisza. Jego obecność wydawała się mieć nieziemską aurę, a atmosfera wydawała się zmieniać z zwykłej.
Nie powiedział ani słowa, ale usiadł. Dopiero po tym, jak usiadł, Arianna i pozostali menedżerowie usiedli.
Szef Arianny szybko zabrał się do pracy i przedstawił swoich pracowników, którzy byli obecni. 'Potężna Osobowość' nie przejmowała się wystarczająco, by spojrzeć na tych, którzy byli przedstawiani.
Napięta atmosfera nie pozwalała Ariannie podnieść głowy, aby spojrzeć na 'potężną Osobowość'. Jak ktoś może być tak silny i dominujący?
Jego dziewczyna lub żona musiałaby być kimś, kto ma specjalny poziom odporności, aby tolerować takiego mężczyznę wokół siebie.
Tymczasem szef Arianny zaczął mówić, że teraz wkraczają w projektowanie i zatrudnili kompetentną osobę, która poprowadzi ten dział.
"Pani Jason, czy może nam pani pokazać swoje portfolio i próbki wcześniejszych prac?" - poprosił jej szef i spojrzał na Ariannę.
Arianna podniosła głowę i spojrzała na swojego szefa. Wyglądała na zagubioną i zdezorientowaną. Portfolio, próbki prac?
Nie przygotowała żadnych z nich i nie powiedziano jej, aby je przyniosła. Rozejrzała się po innych menedżerach, którzy gestem wskazali jej, by odpowiedziała.
"Ahh, przepraszam, proszę o chwilę, zaraz to przyniosę" - zadeklarowała i wybiegła. Zanim wróciła, 'potężna Osobowość' już wyszła.
Przesuń w górę, aby kontynuować