Uśmiech Arianny stracił swój smak na pytanie Eliego. Raz mu powiedziała, gdy zapytał ją o tatę. Po prostu powiedziała mu, że jego tata jest w mieście Z.
Ale to była tylko rozrywka, którą mu wtedy dała. Jak może wiedzieć, kim jest jego tata, skoro nawet nie zna imienia mężczyzny, z którym miała jednorazową przygodę, ani jak wyglądał.
"Tak, kochanie, mam nadzieję" - odpowiedziała, wymuszając uśmiech.
Następnego dnia Arianna przyjechała na lotnisko. Z Los Angeles do miasta Z to kilka godzin lotu. Ciągnęła bagaż jedną ręką, a drugą trzymała syna.
Wygląd Eliego przyciągał kilka uśmiechów i mnóstwo machnięć ręką. Niektórzy przesyłali mu całusy, a ci blisko niego brali jego małą rączkę w swoje. Arianna przyzwyczaiła się już do tego uroku, który Eli niesie, gdziekolwiek się pojawi.
Jest uroczy i cudowny, ale Arianna nie chce wierzyć, że jego wygląd jest w stanie zapierać dech w piersiach ośmiu na dziesięć osób, które spotykają.
Może pewnego dnia zostanie modelem i stanie się celebrytą. Z niecierpliwością na to czekała. Eli na pewno będzie świetnie pasował jako model dziecięcy.
Gdy zatrzymała taksówkę, aby zawieźć ją do mieszkania, westchnęła. Szukała przez całą noc i znalazła kilka pustych kawalerek, skontaktowała się z firmą.
Zapłaciła i powiedziała agentowi, że następnego dnia się wprowadza. Była zadowolona, że przynajmniej dostała takie tanie mieszkanie, żeby zamieszkać z synem.
Patrzyła na tętniące życiem miasto, w którym spędziła dwadzieścia jeden lat swojego życia. To było jej domem w dzieciństwie i młodości.
Wyjechała bez oglądania się za siebie, a teraz wróciła. Będzie żyła swoim życiem, z dala od tych, którzy ją zranili i sprawili, że opuściła swoje rodzinne miasto.
Pamięta, co się stało cztery lata temu, i już nie czuje bólu. Poszła dalej ze swoim życiem i jest pewna, że Ethan już poślubił Daisy, przynajmniej tak przypuszcza.
Żyje dla siebie i swojego syna. Tylko dla nich dwojga. Eli był teraz najważniejszą rzeczą w jej życiu i ciężko pracowałaby, aby dać mu to, na co ją stać.
Arianna osiedliła się w swoim mieszkaniu i przez następne trzy dni wysyłała maile do różnych firm, które zamieściły ogłoszenie. Ma nadzieję, że wkrótce znajdzie nową pracę.
Musi zapisać syna do nowej szkoły. Średnio zamożnej szkoły. Może nie stać jej na drogie szkoły, do których chodzą bogate dzieci, ale jej syn nie będzie chodził do najgorszej.
Kupiła używane tanie meble i dała swojej kawalerce dość dobry wygląd. Eli był szczęśliwy i powiedział, że ich mieszkanie jest najlepsze.
Następnego dnia Arianna została wezwana na rozmowę kwalifikacyjną i przed południem została zatrudniona. To mała firma, dopiero próbująca znaleźć swoje miejsce, ale powiedzieli Ariannie, że mają nadzieję, że będzie rosła wraz z nimi.
Pensja nie była duża, ale lepsza niż nic. To dobry start i nie była gotowa lekceważyć dnia małego początku.
Przyjęła pracę i miała zacząć następnego dnia. Popytała i znalazła plac zabaw, bardziej przypominający żłobek, gdzie mogłaby zostawić Eliego, gdy idzie do pracy.
To załatwione, westchnęła i czekała na rozpoczęcie pracy następnego dnia. Będzie starała się być najlepsza, jak może, i mieć nadzieję na najlepsze i lepsze możliwości.
Zaczęła pracę i wszystko szło dobrze przez pierwsze dwa dni. Trzeciego dnia szef wezwał ją do swojego biura i powiedział, że potężna Osobowość w mieście Z odwiedza ich firmę.
Jeśli będzie z nich zadowolony, może zainwestować w nich i uczynić ich partnerami. Byłby to kamień milowy, na który ich firma czekała.
Arianna powinna upewnić się, że jest gotowa i punktualna, ponieważ chcą ją przedstawić jako szefową działu projektowania.
Arianna powiedziała "okej" i przygotowała się, na wypadek gdyby 'potężna Osobowość' zadała jej jakieś ważne pytanie.
Przed godziną obiadową sekretarka podeszła do niej i szepnęła: "on jest tutaj". Kto jest tutaj? Arianna miała zapytać, kiedy przypomniała sobie, że potężna Osobowość w mieście Z odwiedza ich firmę.
Spojrzała przez okno i zobaczyła flotę samochodów przybywających, a wśród nich Lamborghini. Przyjechali i zaparkowali samochód na parkingu.
Jego obecność już przyciągnęła tłum, a kilku pracowników podglądało, tak jak ona. Dziennikarze wbiegli na teren z mikrofonami i w ciągu pięciu minut całe miejsce było zatłoczone.
Arianna była oszołomiona. Jak jeden człowiek może mieć tyle władzy i wpływu? Nadal patrzyła przez okno i właśnie, gdy mężczyzna miał wysiąść, jej szef wezwał ją, aby była obecna w sali konferencyjnej.
Szybko się ogarnęła i poszła elegancko. Jej strój nie był z tych drogich, ale był przyzwoity, czysty i dobrze wyprasowany.
Znalazła się w sali konferencyjnej z kilkoma innymi menedżerami, ale jej szef poszedł przywitać "potężną Osobowość". Wkrótce czterech mężczyzn weszło do sali konferencyjnej, wszyscy ubrani w czarne garnitury.
Po obu stronach były dwa mężczyźni w garniturach, a pośrodku utworzono ścieżkę, przez którą przeszedł wysoki, szczupły mężczyzna.
Gdy tylko wszedł do sali konferencyjnej, wszędzie zapanowała cisza. Jego obecność wydawała się mieć nieziemską aurę, a atmosfera wydawała się zmieniać z zwykłej.
Nie powiedział ani słowa, ale usiadł. Dopiero po tym, jak usiadł, Arianna i pozostali menedżerowie usiedli.
Szef Arianny szybko zabrał się do pracy i przedstawił swoich pracowników, którzy byli obecni. 'Potężna Osobowość' nie przejmowała się wystarczająco, by spojrzeć na tych, którzy byli przedstawiani.
Napięta atmosfera nie pozwalała Ariannie podnieść głowy, aby spojrzeć na 'potężną Osobowość'. Jak ktoś może być tak silny i dominujący?
Jego dziewczyna lub żona musiałaby być kimś, kto ma specjalny poziom odporności, aby tolerować takiego mężczyznę wokół siebie.
Tymczasem szef Arianny zaczął mówić, że teraz wkraczają w projektowanie i zatrudnili kompetentną osobę, która poprowadzi ten dział.
"Pani Jason, czy może nam pani pokazać swoje portfolio i próbki wcześniejszych prac?" - poprosił jej szef i spojrzał na Ariannę.
Arianna podniosła głowę i spojrzała na swojego szefa. Wyglądała na zagubioną i zdezorientowaną. Portfolio, próbki prac?
Nie przygotowała żadnych z nich i nie powiedziano jej, aby je przyniosła. Rozejrzała się po innych menedżerach, którzy gestem wskazali jej, by odpowiedziała.
"Ahh, przepraszam, proszę o chwilę, zaraz to przyniosę" - zadeklarowała i wybiegła. Zanim wróciła, 'potężna Osobowość' już wyszła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Arianna spojrzała na swojego szefa i innych menedżerów. Wszyscy wydawali się milczący, niezdolni do wydania z siebie ani słowa. Oczywiście spojrzała w kierunku, gdzie siedziała „potężna Osobowość” i stało się puste.
Jego przerażająco wyglądający ochroniarze również zniknęli. Wiedziała, że zawiodła „Przepraszam, sir. Nie byłam przygotowana na Pańskie żądanie” - przeprosiła Arianna.
Bez słowa jej szef wręczył jej list, a gdy go przejrzała, zamarła. Została zwolniona.
„Proszę pana, proszę mnie nie zwalniać. Naprawdę potrzebuję tej pracy” - błagała Arianna. Musi opiekować się sobą i Eli, a ta praca jest jej jedynym źródłem utrzymania, tym, na które liczy, aby Eli mógł wrócić do szkoły.
„Ten, który nakazał twoje zwolnienie, ma potężną osobowość. Jeśli chcesz odzyskać swoją pracę, idź i błagaj go” - odpowiedział jej szef i odszedł.
Inni menedżerowie zrobili to samo, a Arianna pospiesznie wyszła, musiała zobaczyć tę „potężną Osobowość” i przeprosić go.
Znalazła go właśnie wsiadającego do samochodu, przebiegła obok jego ochroniarzy, którzy próbowali ją powstrzymać, i stanęła przed nim „Sir” - powiedziała Arianna, dysząc i podnosząc głowę, aby spojrzeć na potężnego mężczyznę.
„Potężna Osobowość” zatrzymała się, kto odważył się ją zatrzymać przed publicznym spojrzeniem w ten sposób? Swobodnie podniósł głowę, aby spojrzeć na osobę, która miała odwagę go zatrzymać, a jego oczy spotkały się z jej.
Arianna zamarła. Jej serce biło szybciej, a ona poczuła przypływ adrenaliny przebiegający przez jej kręgosłup. Drżała, a na czole pojawiły się krople potu.
Identyczne spojrzenie między tą „potężną Osobowością” a jej synem było zbyt uderzające. To było tak, jakby zostali wykonani z tej samej rzeźby i podzieleni na pół.
Te same oczy, usta, karnacja i kolor włosów. On jest większą wersją jej syna, a Eli jest jego dokładnym odbiciem.
Czuła, jak jej serce bije dwa razy szybciej niż zwykle. Gdyby nie spała z żigolakiem tej nocy, chętnie założyłaby, że jest ojcem Eli.
Ale taka „potężna Osobowość” jak on nie mogłaby pójść do takiego klubu, nie mówiąc już o pracy jako żigol.
„Kim ty do diabła jesteś?” - zapytał jeden z mężczyzn w czarnych garniturach, patrząc na odwagę kobiety. Czy chce umrzeć?
„Przepraszam, zawiodłam chwilę temu. Proszę sir, nie chcę stracić pracy. Naprawdę potrzebuję tej pracy...” - błagała Arianna.
Zakończyła błaganie z pochyloną głową, nie mogła odważyć się spojrzeć po raz drugi na twarz, która wyglądała dokładnie jak twarz jej syna. Stała nieruchomo, ze skrzyżowanymi rękami z przodu i czekała, aż „potężna Osobowość” powie coś, przyjmie jej przeprosiny lub je odrzuci, ale nie powiedział ani słowa.
Czuła jego spojrzenie na sobie. Prawdopodobnie ją analizował i nie wiedział, co może być jej losem. Ponieważ nic nie mówił, odwróciła się i chciała odejść, gdy usłyszała, jak mówi: „nie odważaj się zrobić kolejnego kroku” - grzmiał.
Arianna zatrzymała się i pozostała zakorzeniona w miejscu. Nie mogła się poruszyć naprzód i nie odważyła się spojrzeć w tył, aby uniknąć ponownego spotkania z „potężną Osobowością”.
Po chwili rozkazał: „wyrzućcie tę szumowinę z mojego pola widzenia”.
Arianna wróciła do domu czując się słaba i wyczerpana. Wykończona nie z powodu presji czy stresu z pracy, ale z powodu utraty pracy.
Jak mogła być tak nieprzygotowana na prostą rzecz, jak przedstawienie przyszłemu inwestorowi? Wydawało jej się, że w ogóle nie jest profesjonalna i brakuje jej podstawowej wiedzy o byciu specjalistką firmy.
Poszła odebrać Eli z przedszkola i wróciła do domu. Chciała tylko wejść do pokoju i zalać poduszki łzami. Potrzebowała wypłakać się i ulżyć swojemu nieszczęśliwemu nastrojowi.
Ale ze względu na Eli udawała, że jest silna. Musi być dla niego silna i nie pozwolić, by ją zawiódł.
„Mamo, czy widziałaś dziś mojego tatę?” - zapytał Eli, trzymając ręce swojej matki w zabawie.
Arianna westchnęła cicho, słowa Eli przypomniały jej wygląd tej „potężnej Osobowości”. Gdyby nie był taki silny, mogłaby przypuszczająco założyć, że jest ojcem Eli.
Ale przecież, spała z żigolakiem cztery lata temu. Nigdy nie mógłby tak nisko się zniżyć, by stać się jednym z nich.
„Nie, nie spotkałam twojego taty, ale mam nadzieję, że wkrótce” - Arianna wymusiła uśmiech i przyciągnęła go do siebie. Pocałowała go w skroń i powiedziała, że jest jej szczęśliwą gwiazdą.
„Ale mamo, dlaczego dziś przyszłaś do domu tak wcześnie?” - zapytał Eli, a Arianna powiedziała mu, że chciała być z nim wcześniej niż w poprzednie dni.
To sprawiło, że Eli był szczęśliwy i zachichotał.
Przed snem Arianna była zmartwiona. Gdzie na ziemi znajdzie tak łatwo inną pracę? Jak poradzi sobie z synem bez pracy? Musi zapewnić Eli dobre życie.
Potem sobie przypomniała. Pewien przyjaciel lekarza powiedział jej, żeby się z nim skontaktowała, jeśli kiedykolwiek ponownie odwiedzi Z-city. Poszła do swojej torby i znalazła wizytówkę.
Natychmiast wybrała jego numer i odpowiedział swoim głębokim męskim głosem „witaj Panno Jason”.
Był szczęśliwy, gdy Arianna powiedziała mu, że jest w Z-city. Obiecał przyjść i ją sprawdzić. Arianna powiedziała, że dobrze.
Czuła się trochę podniesiona na duchu. Przynajmniej ktoś przyjdzie ją sprawdzić. Kilka minut później doktor Richard zadzwonił z powrotem i zapytał ją, czy chciałaby pracować w Hudson's holding?
Hudson? To największy holding w Z-city. I z tego, co o nich słyszała, są najlepiej płacącą konglomeratem w Z-city.
Odpowiedziała natychmiast i powiedziała tak. W mniej niż godzinę otrzymała e-mail od Hudson's holdings. Została zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną następnego dnia.
Arianna obudziła się następnego dnia, czując się podekscytowana. Wzięła kąpiel i ubrała się elegancko. Przybyła do wysokiego budynku, w którym mieści się Hudson holding.
Westchnęła cicho. To świetnie, że została zaproszona do pracy tutaj. Modliła się, żeby miała szczęście i została zatrudniona. To jej wymarzone miejsce pracy i modliła się, aby to marzenie się spełniło.
Została przeprowadzona rozmowa kwalifikacyjna i natychmiast została zatrudniona. Przydzielono jej nowe biuro. „Są prace wykonane w połowie przez poprzedniego projektanta, możesz je sprawdzić i dokończyć” - poinstruował menedżer ds. zatrudnienia.
„W porządku” - Arianna kiwnęła głową, ciesząc się, że w ogóle dostała tę pracę. Zrobiłaby każde zadanie, które jej przydzielono, w tym zaległe.
„Ale najpierw muszę cię przedstawić prezesowi” - oznajmił Ryan, gestem zapraszając Ariannę do towarzyszenia mu.
Kiwnęła głową i poszła za panem Ryanem, w kierunku biura prezesa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pan Ryan zapukał delikatnie i usłyszał kobiecy głos odpowiadający z wnętrza: "tak, proszę wejść". Weszli do środka i zastali kobietę stojącą z kilkoma dokumentami w ręku.
"Cześć, Sara," powiedział pan Ryan. "Dzień dobry, panie Ryan," odpowiedziała Sara i spojrzała ponad ramieniem pana Ryana na Ariannę, która stała obok niego.
"Gdzie jest dyrektor generalny?" zapytał pan Ryan, a Sara powiedziała mu, że właśnie wyszedł po tym, jak polecił jej przynieść kilka dokumentów. Czeka na niego już ponad dwadzieścia minut.
Ryan skinął głową i spojrzał na Ariannę. "To jest Sara, sekretarka dyrektora generalnego. Myślę, że powinnaś również poczekać i przedstawić się, gdy wróci," zasugerował.
Arianna powiedziała, że dobrze, i spojrzała na Sarę z przyjaznym uśmiechem. Jeszcze nie poznała wszystkich pracowników. Ale spotkanie z Sarą to jedno z wielu spotkań z osobami, z którymi będzie pracować ramię w ramię.
"Jestem Arianna," przedstawiła się, gdy tylko pan Ryan wyszedł. "Miło cię poznać, Arianno," powiedziała Sara.
Dwie kobiety czekały jeszcze dziesięć minut, ale dyrektor generalny nadal się nie pojawił. Sara powiedziała, że musi odejść. Ma jeszcze jedno zadanie do przekazania dyrektorowi generalnemu za godzinę. Lepiej wróci do pracy.
Arianna powiedziała, że dobrze, i nadal czekała. Czy dyrektor generalny zapomniał, że poprosił swoją sekretarkę o przyniesienie mu dokumentów, zanim wyszedł? Tak czy inaczej, jest nowa i zgodnie z tradycją musi się odpowiednio przedstawić dyrektorowi generalnemu, zanim oficjalnie zacznie pracę.
Czekając, Arianna przyjrzała się wykwintnemu biuru. To jak biuro prezydenta kraju. Umeblowane i udekorowane.
Nagle przyciągnął jej uwagę pewien przedmiot. Zmrużyła brwi i spojrzała uważnie. Wisiorek i naszyjnik do złudzenia przypominały jej własne.
Zostawiła go w swoim mieszkaniu tam, chociaż rzadko go zdejmowała z szyi. Wisiorek nadal błyszczał, tak jak jej własny, wtedy.
Naprawdę za nim tęskniła. To jedyna rzecz, którą dostała od swojej matki. Nie udało jej się go zabrać, kiedy wyjechała z Z-miasta cztery lata temu, i do tej chwili wciąż boli ją, że nie mogła tego zrobić.
Jak to możliwe, że dyrektor generalny ma dokładnie taki sam naszyjnik? Tak czy inaczej, niektóre z tych biżuterii są produkowane w więcej niż jednym egzemplarzu.
Arianna czekała jeszcze trzydzieści minut. Jej nogi stały się ciężkie i czuła, że zaraz dostanie odcisków z powodu wysokich obcasów. Postanowiła później sprawdzić, co się dzieje.
Ale Arianna była zajęta pracą przez resztę dnia. Kiedy kończyła pracę, właśnie miała wychodzić, gdy pan Ryan podszedł do jej biurka.
"Czy udało ci się przedstawić dyrektorowi generalnemu?" zapytał, jego oczy zatrzymały się na ciele Arianny. Patrzył na jej twarz, szyję, piersi, a pożądanie w jego oczach było nie do pomylenia.
Arianna nie czuła się komfortowo z tym, jak na nią patrzył. "Nie. Czekałam, ale nie wrócił, zanim wyszłam" odpowiedziała.
"Dobrze. Pierwsza rzecz jutro rano, upewnij się, że pójdziesz do jego biura i dokonasz odpowiedniego przedstawienia" polecił pan Ryan.
Arianna powiedziała, że dobrze, odwróciła się do wyjścia, chętna, by wydostać się z widoku tego pełnego pożądania mężczyzny, gdy Ryan chwycił ją za nadgarstek.
Rozejrzał się po dużej sali pracowniczej, a wszyscy inni pracownicy już wyszli. Arianna prawdopodobnie czekała tak długo, aby dokończyć zadanie.
Arianna zadrżała, gdy Ryan chwycił ją za nadgarstek. Spojrzała na uchwyt i prosto na jego twarz. Jego oczy były pełne pożądania, a on zalotnie oblizał dolną wargę.
"Mogę sprawić, że będziesz miała wspaniałe życie w tym miejscu, jeśli zdecydujesz się ze mną współpracować. Ty i ja możemy się ze sobą zbliżyć i prowadzić razem różne sprawy. Jeśli mnie zadowolisz, zapewnię ci awans z wieloma dodatkami..." Ryan nadal mówił, gdy Arianna z gniewem wyrwała rękę z jego uchwytu.
"Przepraszam, panie Ryan. Nie jestem kobietą, która dostaje się na szczyt, używając swojego ciała, by to osiągnąć. Nie zapomnij o zachowaniu profesjonalizmu, gdy rozmawiasz ze mną następnym razem" krzyknęła na niego.
"I muszę ci przypomnieć, że mogę również sprawić, że twoje życie będzie piekłem, jeśli odmówisz dostosowania się do mojego tonu. Nie zapomnij o tym" zagroził Ryan.
Arianna rzuciła mu obrzydliwe spojrzenie i odeszła. Co za nonsens. Myślała, że jest odpowiedzialnym mężczyzną, nie wiedziała, że jest tak brudny, gotowy na zbliżenia z młodszą koleżanką.
Podekscytowana, że dostała pracę w Hudson's Holdings, postanowiła zatrzymać się i kupić zabawkę dla Eli. Coś, co mu się spodoba.
Wzięła taksówkę i pojechała do świata dzieciaków, dużego supermarketu, gdzie wydzielono sekcję na zakup rzeczy dla dzieci.
Weszła i kupiła duży samochód-zabawkę i czapkę. To wszystko, na co mogła sobie w tej chwili pozwolić. Wzięła kartę i zapłaciła. Gdy wychodziła z zakupionymi przedmiotami, zobaczyła tłum zgromadzony i ludzi mówiących szeptem.
Pośpieszyła w kierunku zatłoczonej sceny, aby zobaczyć, o co chodzi. Starszy mężczyzna leżał na ziemi i był bity przez mężczyznę w czarnym garniturze.
Arianna rozejrzała się i zobaczyła, że inni mężczyźni w czarnych garniturach stali i działali jako widzowie, nie próbując powstrzymać swojego kolegi bijącego starszego mężczyznę.
Mężczyzna leżący na ziemi pluł krwią, a jego twarz była zmasakrowana. Nie mogąc stać bezczynnie, weszła do środka i odepchnęła mężczyznę w czarnym garniturze.
Nie spodziewając się, że ktoś go popchnie od tyłu, mężczyzna zatoczył się, a Arianna pomogła staruszkowi usiąść. Spojrzała na mężczyznę w garniturze, którego oczy rzucały w jej stronę pioruny.
"Jak możesz uderzać starego człowieka w ten sposób, czy nie masz szacunku dla starszych?" Zganiła go. Usłyszała, jak szmer tłumu staje się głośniejszy i zastanawiała się, dlaczego nikt nie przyszedł uratować staruszka.
"Kim ty, do cholery, jesteś i śmiesz się wtrącać? Chcesz zginąć?" Mężczyzna w czarnym garniturze ryknął, jego oczy były tak przerażające, jakby miał zaraz udusić Ariannę.
Ignorując groźby mężczyzny, Arianna ostrzegła: "Nie waż się go więcej dotknąć" z wyciągniętym palcem wskazującym.
Mężczyzna był zaskoczony. Ma odwagę. Śmie mu dawać ostrzeżenie? Zaśmiał się głośno, jego dłoń zacisnęła się w pięść. "Jeśli to zrobię, co zrobisz, co? Powiedz mi?"
"Dam ci ogłuszający policzek," odpowiedziała Arianna, patrząc na niego z urazą. Tak nieludzkie zachowanie młodszego mężczyzny wobec starszego, który mógłby uchodzić za jego ojca.
Tłum nagle się rozproszył. Mężczyzna w czarnym garniturze uniósł rękę, gotów zadać staruszkowi kolejny cios, aby zobaczyć, jak ta niepozorna kobieta będzie w stanie go uderzyć, gdy usłyszał "stop".
Jego ręka zawisła w powietrzu. Tego głosu nie można pomylić. To szef i delikatnie opuścił rękę na bok.
Arianna spojrzała w kierunku głosu i zobaczyła wysoką, szczupłą postać patrzącą na nią z irytacją. Duża część tłumu się rozproszyła, ale wielu z nich stało trochę dalej.
'Potężna osobowość'? Arianna szepnęła pod nosem. Spotkała tego mężczyznę poprzedniego dnia i to przez niego straciła pracę. Na szczęście dostała lepszą ofertę w Hudson's Holdings.
Mężczyzna spojrzał na Ariannę z wrogością w oczach. Obejrzał ją od stóp do głów i poczuł jeszcze większą urazę wobec tej kobiety, która próbuje zwrócić jego uwagę.
"Przepraszam szefie. Ten człowiek ukradł i próbował uciec. Złapałem go i nauczyłem go lekcji, gdy ta kobieta przyszła i zagroziła mi..." tłumaczył mężczyzna w czarnym garniturze, kiedy 'potężna osobowość' uniosła rękę.
Natychmiast przestał mówić. Arianna zmrużyła oczy i odwróciła się, by spojrzeć na staruszka "naprawdę coś ukradłeś?" Zapytała, niemal obwiniając się, że wtrąciła się w sprawę, o której nie ma pojęcia, jak się zaczęła.
"Tak, przepraszam," mamrotał staruszek.
Arianna zawstydziła się. Przełknęła ciężko i spojrzała na mężczyznę w czarnym garniturze, a potem szybko spojrzała na 'potężną osobowość', zanim odwróciła wzrok.
"Jesteś poszukiwaczką uwagi. To już drugi raz, gdy sprowadzasz swoje przeklęte ja przede mnie. Powiedz mi, czego chcesz i kto cię wysłał, by mnie śledzić?" Zapytała 'potężna osobowość', jego głos był głęboko męski.
"To nie było celowe. Przepraszam" powiedziała Arianna i chciała się odwrócić, kiedy kilku ochroniarzy otoczyło ją z tyłu i z boku, zostawiając przód otwarty.
Podeszła przed 'potężną osobowość', zaledwie kilka kroków między nimi. "Powiedz mi, ile chcesz, abyś więcej nigdy nie pojawiła się w mojej okolicy?" Zapytał, patrząc na nią z furią.
Wyciągnął rękę, a ochroniarz przyniósł mu plik pieniędzy. Rzucił je na ziemię i oznajmił "zbierz te pieniądze i nigdy więcej się przede mną nie pokazuj.
Znam twój typ kobiety. Szukasz uwagi i przynosisz się przed 'potężną osobowość', aby zyskać uwagę. Następnym razem, gdy zobaczę cię przede mną, zniszczę cię bez pozostawienia nienaruszonego ciała" zagroziła 'potężna osobowość'.
"Nie chcę się przed tobą pojawiać. I przepraszam, nie jestem takim typem kobiety, która szuka uwagi. Nie potrzebuję twoich pieniędzy" zadeklarowała i odwróciła się, by odejść.
Ochroniarze zablokowali jej dalszą drogę, ale 'potężna osobowość' skinęła głową i pozwolili jej odejść.
Staruszek pobiegł za nią ze złożonymi rękami "przepraszam, panno. Zwykle tak się nie zachowuję. Byłem głodny i postanowiłem ukraść to ciasto jabłkowe, żeby zaspokoić głód..." przepraszał.
"To lepiej żebrać niż kraść. Widzisz, do czego się doprowadziłeś?" Doradziła Arianna.
Włożyła rękę do torebki i wyjęła ostatni banknot o wartości 20 dolarów, jaki miała, i dała go mu "weź i kup, na co ci starczy pieniędzy"
Staruszek podziękował jej, a Arianna odeszła. Teraz jest w kropce. Ostatnie pieniądze, które miała na taksówkę do domu, dała staruszkowi. Jak teraz wróci do domu?
Stała przez jakieś pięć minut, gdy nagle obok niej przejechało BMW. Zobaczyła, jak się cofa i zatrzymuje przed nią. Drzwi kierowcy otworzyły się i wysiadła piękna kobieta.
"Arianna!" Zawołała i zanim zdążyła się odezwać, podbiegła do niej i ją przytuliła.
"Genesis" Arianna wykrzyknęła, przytulając swoją przyjaciółkę z wilgotnymi oczami. Jej przyjaciółka z dzieciństwa. Genesis była jej najlepszą przyjaciółką przez wiele lat, dopóki cztery lata temu nie wyjechała z Z-city.
"Tęskniłam za tobą, Aria, kochanie" powiedziała Genesis drżącym głosem. "Ja też za tobą tęskniłam, Gene," odpowiedziała Arianna. Obie miały w zwyczaju nazywać się skrótem 'Aria' dla Arianny i 'Gene' dla Genesis.
Dwie przyjaciółki przestały się przytulać i trzymały się za ręce. Patrzyły na siebie wilgotnymi oczami. "Dokąd zmierzasz?" Zapytała Genesis, a Arianna odpowiedziała "do domu"
"Wsiadaj, dziewczyno. Musimy dużo nadrobić" odpowiedziała Genesis. Z radością Arianna wsiadła. Cieszy się, że spotkała Genesis. Teraz powrót do domu był dużo łatwiejszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować