Pan Ryan zapukał delikatnie i usłyszał kobiecy głos odpowiadający z wnętrza: "tak, proszę wejść". Weszli do środka i zastali kobietę stojącą z kilkoma dokumentami w ręku.
"Cześć, Sara," powiedział pan Ryan. "Dzień dobry, panie Ryan," odpowiedziała Sara i spojrzała ponad ramieniem pana Ryana na Ariannę, która stała obok niego.
"Gdzie jest dyrektor generalny?" zapytał pan Ryan, a Sara powiedziała mu, że właśnie wyszedł po tym, jak polecił jej przynieść kilka dokumentów. Czeka na niego już ponad dwadzieścia minut.
Ryan skinął głową i spojrzał na Ariannę. "To jest Sara, sekretarka dyrektora generalnego. Myślę, że powinnaś również poczekać i przedstawić się, gdy wróci," zasugerował.
Arianna powiedziała, że dobrze, i spojrzała na Sarę z przyjaznym uśmiechem. Jeszcze nie poznała wszystkich pracowników. Ale spotkanie z Sarą to jedno z wielu spotkań z osobami, z którymi będzie pracować ramię w ramię.
"Jestem Arianna," przedstawiła się, gdy tylko pan Ryan wyszedł. "Miło cię poznać, Arianno," powiedziała Sara.
Dwie kobiety czekały jeszcze dziesięć minut, ale dyrektor generalny nadal się nie pojawił. Sara powiedziała, że musi odejść. Ma jeszcze jedno zadanie do przekazania dyrektorowi generalnemu za godzinę. Lepiej wróci do pracy.
Arianna powiedziała, że dobrze, i nadal czekała. Czy dyrektor generalny zapomniał, że poprosił swoją sekretarkę o przyniesienie mu dokumentów, zanim wyszedł? Tak czy inaczej, jest nowa i zgodnie z tradycją musi się odpowiednio przedstawić dyrektorowi generalnemu, zanim oficjalnie zacznie pracę.
Czekając, Arianna przyjrzała się wykwintnemu biuru. To jak biuro prezydenta kraju. Umeblowane i udekorowane.
Nagle przyciągnął jej uwagę pewien przedmiot. Zmrużyła brwi i spojrzała uważnie. Wisiorek i naszyjnik do złudzenia przypominały jej własne.
Zostawiła go w swoim mieszkaniu tam, chociaż rzadko go zdejmowała z szyi. Wisiorek nadal błyszczał, tak jak jej własny, wtedy.
Naprawdę za nim tęskniła. To jedyna rzecz, którą dostała od swojej matki. Nie udało jej się go zabrać, kiedy wyjechała z Z-miasta cztery lata temu, i do tej chwili wciąż boli ją, że nie mogła tego zrobić.
Jak to możliwe, że dyrektor generalny ma dokładnie taki sam naszyjnik? Tak czy inaczej, niektóre z tych biżuterii są produkowane w więcej niż jednym egzemplarzu.
Arianna czekała jeszcze trzydzieści minut. Jej nogi stały się ciężkie i czuła, że zaraz dostanie odcisków z powodu wysokich obcasów. Postanowiła później sprawdzić, co się dzieje.
Ale Arianna była zajęta pracą przez resztę dnia. Kiedy kończyła pracę, właśnie miała wychodzić, gdy pan Ryan podszedł do jej biurka.
"Czy udało ci się przedstawić dyrektorowi generalnemu?" zapytał, jego oczy zatrzymały się na ciele Arianny. Patrzył na jej twarz, szyję, piersi, a pożądanie w jego oczach było nie do pomylenia.
Arianna nie czuła się komfortowo z tym, jak na nią patrzył. "Nie. Czekałam, ale nie wrócił, zanim wyszłam" odpowiedziała.
"Dobrze. Pierwsza rzecz jutro rano, upewnij się, że pójdziesz do jego biura i dokonasz odpowiedniego przedstawienia" polecił pan Ryan.
Arianna powiedziała, że dobrze, odwróciła się do wyjścia, chętna, by wydostać się z widoku tego pełnego pożądania mężczyzny, gdy Ryan chwycił ją za nadgarstek.
Rozejrzał się po dużej sali pracowniczej, a wszyscy inni pracownicy już wyszli. Arianna prawdopodobnie czekała tak długo, aby dokończyć zadanie.
Arianna zadrżała, gdy Ryan chwycił ją za nadgarstek. Spojrzała na uchwyt i prosto na jego twarz. Jego oczy były pełne pożądania, a on zalotnie oblizał dolną wargę.
"Mogę sprawić, że będziesz miała wspaniałe życie w tym miejscu, jeśli zdecydujesz się ze mną współpracować. Ty i ja możemy się ze sobą zbliżyć i prowadzić razem różne sprawy. Jeśli mnie zadowolisz, zapewnię ci awans z wieloma dodatkami..." Ryan nadal mówił, gdy Arianna z gniewem wyrwała rękę z jego uchwytu.
"Przepraszam, panie Ryan. Nie jestem kobietą, która dostaje się na szczyt, używając swojego ciała, by to osiągnąć. Nie zapomnij o zachowaniu profesjonalizmu, gdy rozmawiasz ze mną następnym razem" krzyknęła na niego.
"I muszę ci przypomnieć, że mogę również sprawić, że twoje życie będzie piekłem, jeśli odmówisz dostosowania się do mojego tonu. Nie zapomnij o tym" zagroził Ryan.
Arianna rzuciła mu obrzydliwe spojrzenie i odeszła. Co za nonsens. Myślała, że jest odpowiedzialnym mężczyzną, nie wiedziała, że jest tak brudny, gotowy na zbliżenia z młodszą koleżanką.
Podekscytowana, że dostała pracę w Hudson's Holdings, postanowiła zatrzymać się i kupić zabawkę dla Eli. Coś, co mu się spodoba.
Wzięła taksówkę i pojechała do świata dzieciaków, dużego supermarketu, gdzie wydzielono sekcję na zakup rzeczy dla dzieci.
Weszła i kupiła duży samochód-zabawkę i czapkę. To wszystko, na co mogła sobie w tej chwili pozwolić. Wzięła kartę i zapłaciła. Gdy wychodziła z zakupionymi przedmiotami, zobaczyła tłum zgromadzony i ludzi mówiących szeptem.
Pośpieszyła w kierunku zatłoczonej sceny, aby zobaczyć, o co chodzi. Starszy mężczyzna leżał na ziemi i był bity przez mężczyznę w czarnym garniturze.
Arianna rozejrzała się i zobaczyła, że inni mężczyźni w czarnych garniturach stali i działali jako widzowie, nie próbując powstrzymać swojego kolegi bijącego starszego mężczyznę.
Mężczyzna leżący na ziemi pluł krwią, a jego twarz była zmasakrowana. Nie mogąc stać bezczynnie, weszła do środka i odepchnęła mężczyznę w czarnym garniturze.
Nie spodziewając się, że ktoś go popchnie od tyłu, mężczyzna zatoczył się, a Arianna pomogła staruszkowi usiąść. Spojrzała na mężczyznę w garniturze, którego oczy rzucały w jej stronę pioruny.
"Jak możesz uderzać starego człowieka w ten sposób, czy nie masz szacunku dla starszych?" Zganiła go. Usłyszała, jak szmer tłumu staje się głośniejszy i zastanawiała się, dlaczego nikt nie przyszedł uratować staruszka.
"Kim ty, do cholery, jesteś i śmiesz się wtrącać? Chcesz zginąć?" Mężczyzna w czarnym garniturze ryknął, jego oczy były tak przerażające, jakby miał zaraz udusić Ariannę.
Ignorując groźby mężczyzny, Arianna ostrzegła: "Nie waż się go więcej dotknąć" z wyciągniętym palcem wskazującym.
Mężczyzna był zaskoczony. Ma odwagę. Śmie mu dawać ostrzeżenie? Zaśmiał się głośno, jego dłoń zacisnęła się w pięść. "Jeśli to zrobię, co zrobisz, co? Powiedz mi?"
"Dam ci ogłuszający policzek," odpowiedziała Arianna, patrząc na niego z urazą. Tak nieludzkie zachowanie młodszego mężczyzny wobec starszego, który mógłby uchodzić za jego ojca.
Tłum nagle się rozproszył. Mężczyzna w czarnym garniturze uniósł rękę, gotów zadać staruszkowi kolejny cios, aby zobaczyć, jak ta niepozorna kobieta będzie w stanie go uderzyć, gdy usłyszał "stop".
Jego ręka zawisła w powietrzu. Tego głosu nie można pomylić. To szef i delikatnie opuścił rękę na bok.
Arianna spojrzała w kierunku głosu i zobaczyła wysoką, szczupłą postać patrzącą na nią z irytacją. Duża część tłumu się rozproszyła, ale wielu z nich stało trochę dalej.
'Potężna osobowość'? Arianna szepnęła pod nosem. Spotkała tego mężczyznę poprzedniego dnia i to przez niego straciła pracę. Na szczęście dostała lepszą ofertę w Hudson's Holdings.
Mężczyzna spojrzał na Ariannę z wrogością w oczach. Obejrzał ją od stóp do głów i poczuł jeszcze większą urazę wobec tej kobiety, która próbuje zwrócić jego uwagę.
"Przepraszam szefie. Ten człowiek ukradł i próbował uciec. Złapałem go i nauczyłem go lekcji, gdy ta kobieta przyszła i zagroziła mi..." tłumaczył mężczyzna w czarnym garniturze, kiedy 'potężna osobowość' uniosła rękę.
Natychmiast przestał mówić. Arianna zmrużyła oczy i odwróciła się, by spojrzeć na staruszka "naprawdę coś ukradłeś?" Zapytała, niemal obwiniając się, że wtrąciła się w sprawę, o której nie ma pojęcia, jak się zaczęła.
"Tak, przepraszam," mamrotał staruszek.
Arianna zawstydziła się. Przełknęła ciężko i spojrzała na mężczyznę w czarnym garniturze, a potem szybko spojrzała na 'potężną osobowość', zanim odwróciła wzrok.
"Jesteś poszukiwaczką uwagi. To już drugi raz, gdy sprowadzasz swoje przeklęte ja przede mnie. Powiedz mi, czego chcesz i kto cię wysłał, by mnie śledzić?" Zapytała 'potężna osobowość', jego głos był głęboko męski.
"To nie było celowe. Przepraszam" powiedziała Arianna i chciała się odwrócić, kiedy kilku ochroniarzy otoczyło ją z tyłu i z boku, zostawiając przód otwarty.
Podeszła przed 'potężną osobowość', zaledwie kilka kroków między nimi. "Powiedz mi, ile chcesz, abyś więcej nigdy nie pojawiła się w mojej okolicy?" Zapytał, patrząc na nią z furią.
Wyciągnął rękę, a ochroniarz przyniósł mu plik pieniędzy. Rzucił je na ziemię i oznajmił "zbierz te pieniądze i nigdy więcej się przede mną nie pokazuj.
Znam twój typ kobiety. Szukasz uwagi i przynosisz się przed 'potężną osobowość', aby zyskać uwagę. Następnym razem, gdy zobaczę cię przede mną, zniszczę cię bez pozostawienia nienaruszonego ciała" zagroziła 'potężna osobowość'.
"Nie chcę się przed tobą pojawiać. I przepraszam, nie jestem takim typem kobiety, która szuka uwagi. Nie potrzebuję twoich pieniędzy" zadeklarowała i odwróciła się, by odejść.
Ochroniarze zablokowali jej dalszą drogę, ale 'potężna osobowość' skinęła głową i pozwolili jej odejść.
Staruszek pobiegł za nią ze złożonymi rękami "przepraszam, panno. Zwykle tak się nie zachowuję. Byłem głodny i postanowiłem ukraść to ciasto jabłkowe, żeby zaspokoić głód..." przepraszał.
"To lepiej żebrać niż kraść. Widzisz, do czego się doprowadziłeś?" Doradziła Arianna.
Włożyła rękę do torebki i wyjęła ostatni banknot o wartości 20 dolarów, jaki miała, i dała go mu "weź i kup, na co ci starczy pieniędzy"
Staruszek podziękował jej, a Arianna odeszła. Teraz jest w kropce. Ostatnie pieniądze, które miała na taksówkę do domu, dała staruszkowi. Jak teraz wróci do domu?
Stała przez jakieś pięć minut, gdy nagle obok niej przejechało BMW. Zobaczyła, jak się cofa i zatrzymuje przed nią. Drzwi kierowcy otworzyły się i wysiadła piękna kobieta.
"Arianna!" Zawołała i zanim zdążyła się odezwać, podbiegła do niej i ją przytuliła.
"Genesis" Arianna wykrzyknęła, przytulając swoją przyjaciółkę z wilgotnymi oczami. Jej przyjaciółka z dzieciństwa. Genesis była jej najlepszą przyjaciółką przez wiele lat, dopóki cztery lata temu nie wyjechała z Z-city.
"Tęskniłam za tobą, Aria, kochanie" powiedziała Genesis drżącym głosem. "Ja też za tobą tęskniłam, Gene," odpowiedziała Arianna. Obie miały w zwyczaju nazywać się skrótem 'Aria' dla Arianny i 'Gene' dla Genesis.
Dwie przyjaciółki przestały się przytulać i trzymały się za ręce. Patrzyły na siebie wilgotnymi oczami. "Dokąd zmierzasz?" Zapytała Genesis, a Arianna odpowiedziała "do domu"
"Wsiadaj, dziewczyno. Musimy dużo nadrobić" odpowiedziała Genesis. Z radością Arianna wsiadła. Cieszy się, że spotkała Genesis. Teraz powrót do domu był dużo łatwiejszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Arianna przyjechała na swój adres i powiedziała Genesis, żeby się zatrzymała. Ta była szczęśliwa i zaparkowała. Wysiadła z samochodu i podążyła za Arianną do jej mieszkania.
"Poznasz mojego syna, Genesis", przekomarzała się Arianna. Była szczęśliwa, że znów znalazła swoją przyjaciółkę. Ona, Genesis i Daisy były najlepszymi przyjaciółkami, dopóki nie złapała Daisy z jej narzeczonym dzień przed swoim ślubem z Ethanem.
Postanowiła nie kontaktować się więcej z Genesis. Straciła wiarę w przyjaźń. Ale teraz, gdy zobaczyła Genesis, poczuła, że więź miłości i przyjaźni wróciła.
"Syn, masz syna, Arianno?" zapytała Genesis. Arianna naprawdę ma syna ze swoim ukochanym? Nie chce wierzyć słowom Ethana, ale posiadanie syna budzi w niej wątpliwości.
"Tak. Ma ponad trzy lata" odpowiedziała Arianna, nie zwracając uwagi na zaskoczone pytanie Genesis. Jest po prostu szczęśliwa, że znalazła swoją przyjaciółkę znowu.
Otworzyła drzwi i poprosiła Genesis, aby usiadła. Poszła po syna, by go przedstawić. Genesis powiedziała okej i usiadła.
Dom wyglądał na słabo umeblowany. Dekoracje na ścianach były przestarzałe, a meble tanie i już nie modne. Arianna musiała przejść przez wiele, by przetrwać po tym, jak zdradziła Ethana i uciekła.
Kiedy Arianna wróciła, przyszła z uroczym, słodkim chłopcem. Oczy chłopca były błękitne jak ocean, a jego skóra była biała, wyglądał tak słodko, że Genesis otworzyła ramiona i przyciągnęła go do uścisku.
Nie mogła powiedzieć ani słowa przez kilka minut. Arianna jest bardzo piękną kobietą, była najpiękniejszą dziewczyną w czasach studenckich, ale ten chłopiec jest o wiele słodszy niż ona.
Jej oczy wypełniły się łzami. Taki uroczy mały facet. Życzyła sobie, by miała syna jak on, nie obchodzi jej, co ludzie mówią lub myślą o niej, ten chłopiec sprawił, że jej strach zniknął.
Załkała, a Eli nie wiedział, dlaczego ta ciocia łka. Poczuła, jak jej łzy spadają na jego ramiona i ostrożnie uwolnił się z jej uścisku i spojrzał jej w twarz.
"Dlaczego płaczesz, ciociu? Mama mówiła, że odważni ludzie nie płaczą" powiedział, kładąc swoje małe, pulchne dłonie na podbródku Genesis.
"Nie, kochanie. Ciocia nie płacze z powodu słabości, skarbie. Ciocia jest taka szczęśliwa, że cię widzi. Jesteś taki słodki" oświadczyła Genesis, wymuszając uśmiech.
Genesis miała rację, chłopiec wyglądał zbyt słodko, by być w takim zaniedbanym mieszkaniu jak to. Ale mimo to, jego słodycz była nadal nienaruszona i atrakcyjna.
"Nie sprawiaj, że będę emocjonalna, Genesis" przerwała im Arianna. Nie wie, dlaczego ludzie nie mogą przejść obok, nie przyglądając się jej synowi drugi, a często trzeci raz.
Niektórzy nawet się zatrzymują i biorą jego rękę, całując ją. Twierdzą, że jest taki słodki i uroczy. Ale ona nie widzi niczego specjalnego w wyglądzie twarzy Eli i innych dzieci, które spotkała.
Dlatego czasami nie chce go zabierać na zewnątrz. Widząc długi uścisk Genesis, jej wilgotne i łzawiące oczy, zastanawiała się, czy to widok Eli był powodem, aż do momentu, gdy to powiedziała.
"Arianno, zawsze mnie zaskakujesz. To jest twój syn, urodziłaś go sama? Chcę zapytać, czy go adoptowałaś?" zapytała Genesis.
Ten chłopiec mógłby uczynić z niej miliarderkę za jednego modela dziecięcego. Nie może uwierzyć, że to naprawdę jej syn, którego urodziła.
"Oczywiście, że to mój syn. Nosiłam go w brzuchu przez dziewięć miesięcy i urodziłam go sama, nawet nie przez cesarskie cięcie" odpowiedziała Arianna i zaśmiała się głośno.
"Arianno, kocham cię" powiedziała Genesis i znów ją objęła. "Mam spotkanie. Jakbyśmy się spotkały jutro wieczorem?" zapytała Genesis.
"Tak, jest okej. Ale najpierw, pozwól, że zaoferuję ci coś" powiedziała Arianna i wstała. Genesis wstała i chwyciła jej rękę "Nie. Najem się następnym razem. Zawsze będę się zatrzymywać, aby sprawdzić ciebie i tego słodkiego chłopaka" powiedziała i rzuciła mu całusy.
Arianna zaśmiała się i powiedziała "Ma na imię Eli". Te słodkie, urocze słowa opisujące jej syna nie za bardzo przypadły jej do gustu.
Kiedy Genesis opuściła mieszkanie, Arianna przypomniała sobie, że kupiła coś dla Eliego. Powiedziała mu, aby zamknął oczy i mały chłopiec to zrobił, używając swojej małej dłoni.
Poszła i wzięła zabawkę i czapkę i powiedziała "teraz otwórz oczy, Eli" i podniosła prezent do góry dla niego.
"Wow... Kocham to," zaśmiał się Eli. Przytulił swoją matkę, obejmując jej uda swoimi małymi rękami. Arianna była szczęśliwa, że Eli to polubił.
Dała mu to, a on od razu założył czapkę. "Będę nosił tę czapkę codziennie, mamo," powiedział, dotykając czapki na swojej głowie.
"Cieszę się, że ci się podoba," powiedziała Arianna. Nie ma dużo, ale to co jest w stanie kupić dla Eliego, zawsze to docenia. Cieszy się, że ma takiego dobrego dzieciaka.
Miała spotkać się ze swoim przyjacielem, doktorem Richardem, ale postanowiła przełożyć spotkanie, ponieważ zamierzała spotkać się z Genesis następnego dnia.
Nie może sobie pozwolić na wyjście tego dnia, zostawiając swojego syna samego. Zadzwoniła do niego i powiedziała, że dostała pracę, ale nie będzie mogła się z nim spotkać aż do następnego dnia.
On powiedział okej i dostosuje swój harmonogram, i upewni się, że zabierze ją na kolację. Kiedy doktor Richard odłożył słuchawkę, westchnął.
Arianna zawsze boi się być z nim. Próbował wielokrotnie pomóc jej wrócić do Z-city, ale ona nie chciała mieć z nim nic wspólnego. Unika go jak zarazy.
Następnego ranka Arianna przybyła do biura. Spotkała pana Ryana, który był już w biurze i przywitała się z nim.
"CEO jest w swoim biurze, idź i przedstaw się mu, zanim cokolwiek innego" polecił, a Arianna powiedziała okej.
Odłożyła swoją torbę i poszła do biura CEO. Zobaczyła, że Sara już przyszła, i powiedziała jej dzień dobry. Powiedziała Sarze, że przyszła się przedstawić CEO.
"Tak, jest w środku" powiedziała Sara, a Arianna poszła do drzwi i delikatnie zapukała, była całkowicie ostrożna. Miała się spotkać z CEO po raz pierwszy.
"Wejdź", powiedział głęboki męski głos. Otworzyła drzwi i weszła. Pracował na swoim komputerze i nie podniósł głowy, by zobaczyć, kto wszedł.
"Dzień dobry, proszę pana. Nazywam się Arianna..." Arianna przedstawiała się, kiedy on powiedział "Usiądź" rozkazał, i Arianna usiadła na sofie.
Spojrzała na CEO i poczuła, że mogła go już spotkać. Jego widok z boku wydał się znajomy.
Kilka minut później zamknął laptopa i podniósł głowę, by spojrzeć na nowego pracownika, i ich oczy się spotkały:
Przesuń w górę, aby kontynuować
Serce Arianny prawie zamarło, gdy zobaczyła, kim jest CEO. Jej cera zarumieniła się na fioletowo, a dłonie nagle zaczęły się pocić.
Jace Hudson wpatrywał się w kobietę przed sobą. Miała czelność wejść do siedziby Hudsonów, a jej śmiałość zaprowadziła ją aż do jego biura.
Ta kobieta go śledzi. Celowo go ściga, a jego wrogowie mogli ją wysłać, by zdobyć informacje o nim. Ale da jej nauczkę.
Arianna nie czekała na polecenie. Szybko wstała i odeszła trochę dalej. Dygotała, a temperatura w biurze wydawała się być wysoka.
Czy CEO to ten sam 'potężny osobowość', którego spotkała dwa razy? I zaledwie wczoraj ostrzegł ją, by nigdy więcej nie pojawiała się przed nim, a dziś rano stała przed nim, w jego spojrzeniu.
"Nie ostrzegałem cię, żebyś nigdy więcej nie przychodziła przed moją twarz?" zapytał Jace Hudson, a jego głos był pełen niechęci.
Wstał i ruszył w jej stronę. Arianna robiła kroki do tyłu. Zbliżał się coraz bardziej, a ona cofała się, aż doszła do punktu, w którym nie mogła iść dalej.
Zatrzymała ją wykonawcza sofa w jego biurze. Arianna pochyliła głowę i powiedziała: "Przepraszam. Nie wiedziałam, że jesteś CEO Hudsonów."
"Kłamczucha!" Krzyknął jej do ucha. W Z-city nie ma nikogo, kto by go nie znał jako CEO Hudsonów. Jest taką tanią kobietą, z tanią orientacją, tanim ubiorem, tanim wyglądem i obrzydliwą dziwką.
"Jesteś tania w każdym znaczeniu tego słowa. Nawet nie potrafisz nauczyć się kłamać przekonująco" uśmiechnął się złośliwie i chwycił ją za brodę dwoma palcami, zmuszając do otwarcia ust.
"Czego ode mnie chcesz?" zapytał groźnym głosem, a jego oczy emanowały zabójczą intencją. Szarpnął ją gwałtownie i położył twarzą na biurku "chcesz seksu, prawda? Dobrze, dam ci go."
Chwycił ją za biodra i przycisnął jej pośladki do swojego krocza. "Dałem ci pieniądze, ale ich nie przyjęłaś. Teraz dam ci mojego kutasa i tym razem go nie odmówisz."
Jego ręka na jej szyi, zmuszając jej głowę do biurka. Był wściekły i umyślnie ranił Ariannę.
"Nie przyszłam tu po nic. Nie znałam cię przed moim spotkaniem z tobą kilka dni temu..." Arianna oddychała z trudem. "Nie jestem taką kobietą, proszę, uwierz mi" błagała Arianna.
Jace nagle zmusił ją do podniesienia twarzy i brutalnie pocałował jej usta. Zmusił jej usta do rozchylenia i całował ją szorstko.
Arianna poczuła pewną znajomość z nim, gdy ją pocałował. Walczyła, aby uwolnić się z jego uścisku, ale nie była wystarczająco silna, by go odepchnąć.
"Przeleję cię i nauczysz się trzymać 50 kilometrów od miejsca, w którym jestem" trzymając jej biodra i przyciskając ją mocniej do siebie.
"Przepraszam, proszę. Nie rób tego. Będę trzymać się z daleka od ciebie i każdej lokalizacji, gdzie usłyszę twoje imię. Obiecuję ci, proszę, pozwól mi odejść" błagała Arianna, bojąc się, że zostanie zgwałcona.
Nagle ją puścił i Arianna szybko ruszyła w stronę drzwi. Musi natychmiast opuścić biuro. Gdyby mogła latać lub zniknąć, zrobiłaby to, by uratować się przed tym strasznym mężczyzną.
"Stop" rozkazał Jace i odwrócił się bokiem, by spojrzeć na Ariannę. Ta ostatnia zatrzymała się, ale odmówiła odwrócenia się, by na niego spojrzeć.
"Twoja woń ciała jest znajoma" zadeklarował Jace, odwracając się całkowicie, by stanąć za nią. Zmrużył oczy i spojrzał na jej plecy.
Arianna zmrużyła oczy. On czuł to samo co ona. Czuła, że jego zapach jest również znajomy. Czy spotkali się wcześniej, poza dniem w jej poprzednim miejscu pracy kilka dni temu, była pewna, że go wcześniej nie spotkała.
"Tamta kobieta sprzed czterech lat to ty, prawda?" zadeklarował Jace. Arianna była oszołomiona. Czuła, że serce jej zamarło. Mężczyzna, z którym spała cztery lata temu, był żigolo.
Ale gdy uświadomiła sobie podobieństwo między jej synem a tym mężczyzną, była jeszcze bardziej przerażona. On nie może być, nie, nie powinien być.
Jace Hudson podszedł do niej i odwrócił ją, by spojrzeć jej w twarz. Pochylił się, jego głowa znalazła się przy jej szyi, wdychał jej zapach i odsunął się, patrząc na nią z wściekłością.
"To ty byłaś tamtą kobietą cztery lata temu. Jesteś naprawdę kobietą, która mnie wykorzystała. Zmusiłaś mnie do swojego łóżka" zadeklarował Jace, teraz pewny, że to ona była kobietą, której szukał.
"Już mówiłam, że nie wiem, o czym mówisz. Nie spotkałam cię wcześniej" zaprzeczyła Arianna. Była teraz pewna, że to on był mężczyzną, z którym spała, i był ojcem Eliego.
Ale jak skończył jako żigolo, to coś, czego nie wiedziała. Musi nalegać, że go nie zna. Dzięki Bogu, on nic nie wie o Elim.
"Dobrze. Kobieta sprzed czterech lat, która mnie wykorzystała, zapomniała czegoś" powiedział Jace i spokojnie poszedł podnieść naszyjnik z jej złotym wisiorem i rzucił go na podłogę.
"Skoro mówisz, że to nie ty, po prostu zniszczę go pod swoim butem" zadeklarował Jace Hudson i rzucił wisiorek wraz z naszyjnikiem na podłogę, a potem postawił na nim stopę, gotów zastosować siłę.
Kiedy się obudził tamtego dnia, cztery lata temu, zobaczył, że kobieta uciekła, ale pod poduszkami między nimi znalazł naszyjnik. Od momentu, gdy go zobaczył, pozostał w jego posiadaniu aż do tego momentu.
Serce Arianny zamarło. Nie, ten naszyjnik to wszystko, co jej matka zostawiła jej, gdy umarła. Przypomina jej o wspomnieniach matki i miłości zawartej w tym naszyjniku.
Nie może pozwolić mu go zniszczyć ani podeptać. Jej spojrzenie było na wisiorku i zobaczyła, jak postawił na nim stopę. "Nie, proszę pana. Nie rób tego" powiedziała i rzuciła się naprzód.
"Myślałem, że mówiłaś, że nie byłaś tą kobietą sprzed czterech lat?" zapytał Jace, patrząc na nią uważnie. Tania kłamczucha. Nie tylko przypadkowa, luźna kobieta, ale także krwawa kłamczucha.
"Dobrze, przepraszam za tamtą noc. Byłam pijana i w stanie depresji. Przepraszam. W rzeczywistości nie jestem tego typu kobietą" wyjaśniła Arianna.
Jace zignorował jej błagania i cicho się zaśmiał. Kobieta wykorzystała go i powiedziała mu, że jest jej przykro i była pijana. Jest zbyt dojrzały, by wierzyć w takie bajki.
Arianna zauważyła, że nie był gotowy podnieść stopy z wisiorka i zdecydowała się odejść. Chciała obrócić gałkę drzwi, gdy Jace Hudson zagrzmiał "Nie waż się zrobić kolejnego kroku"
Przesuń w górę, aby kontynuować