Rozdział 2 - Złodziej Nocy 2 - The Thief of the Night
Dziewiętnaście lat temu...
Harvest Moon promieniuje delikatnym, pomarańczowym blaskiem nad ziemią, oświetlając las i okoliczne łąki w eterycznym świetle. Lekki wiatr niesie zapach jesieni w stronę dwóch wilków, które czekają schowane pośród wysokiej trawy i dzikich kwiatów, które jeszcze się trzymają, zanim nadejdzie mroz zimowy.
Kiedy Harvest Moon powoli wznosi się na swoje miejsce zenitu, na kryształowo czystym jeziorze powoli pojawia się iluzja w kształcie półksiężyca. Ta mi...Wściekłość niedługo przekształci się w zielony las, który będzie widoczny tylko podczas dwóch wydarzeń. Pierwsze to wniebowstąpienie nowej Bogini Księżyca, która zajmie miejsce obecnej, gdy tylko będzie wystarczająco dorosła. Drugie to narodziny szczeniąt Bogini Księżyca. To drugie wydarzenie ma miejsce tylko wtedy, gdy Bogini Księżyca spotkała swojego Mate po objęciu roli Bożka, i jest rzadkim zdarzeniem, które występuje tylko raz na dekadenckiego niebieskiego Księżyca. Dzisiaj jest to drugie wydarzenie. Obecna Bogini Księżyca ma urodzić swoje dziecko po upływieWielkie lata minęły, a wilczyca czeka i czeka na wilki, którymi opiekuje się. To także jest ten dzień, kiedy dwie wilki zamierzają uderzyć. Bogini odebrała im córkę zaraz po tym, jak usłyszeli jedno i jedyne płacz ich dziecka. Odebrała im nadzieję na wychowanie jej razem z jedynym synem i na posiadanie doskonałej rodziny. Tego wieczoru zamierzają odebrać jej nowo narodzone dziecko, jako zemstę, i sprawić, by zniosła cierpienie, przez które sami przeszli. Czas wkrótce nadejdzie dla wilków ukrytych w cieniu, by zaatakować.jak bujny las ożywa. Zaledwie dwudziestominutowe ograniczenie czasowe od chwili materializacji lasu do momentu, gdy pełnia Księżyca rozpoczyna swój spadek, sprawia, że dwie wilki wyskakują ze swojego ukrycia, ich łapy grzmotzące na twardym podłożu. Ochroniarze na pewno patrolują las, podczas gdy Bogini rodzi, zmuszając dwóch złodziei do zachowania jak największej ostrożności, podkradając się jak cienie wzdłuż drzew i runa leśnego, pomarańczowy księżyc zapewniający wystarczającą ilość światła.widzą, ale też wystarczająco dużo cieni, aby się w nich ukryć. Ich pyski są wiatrem, wąchając powietrze, by uniknąć wilka, który może zablokować drogę do ich celu - centrum, gdzie słaba Bogini leżeć będzie po porodzie. "Mate Bogini jest w drodze, by odebrać szczeniaka." Złodzieje zamarają, ich bicie serca przyspiesza, gdy słyszą niskie rozmowy. Jeśli Mate Bogini dotrze wcześniej niż oczekiwano, ich plan zostanie udaremniony. "Mamy polecenie zabrać Przyszłą Boginię do"go poza lasem, zanim ten las zniknie". Kontynuuje głos. Dwaj strażnicy kontynuują rozmowę, planując kiedy przyprowadzić nowo narodzone szczenię do jego ojca. Złodzieje czekają cierpliwie, aż strażnicy odejdą i zaczyna się cisza. Po tym, jak wygląda na bezpieczne, kontynuują poruszanie się z cienia w cień, aż do ich uszu docierają delikatne płacze niemowlęcia. Wreszcie dotarli do celu. Wysuwając się z cienia, oba wilki odsłaniają swoje zęby przed kobietą."rozłożona na łóżku z mchem, jej białe włosy rozproszone za nią, a jej cera bladnie z trudu porodu. Obok słabej kobiety - Bogini Księżyca - stoi drewniany pień wyrzeźbiony w kołyskę, skąd dobiega płacz. Dziecko o białych włosach i pryzmatycznych oczach protestuje przeciwko swojemu urodzeniu i zimnie, z którym styka się na zewnątrz matczynego łona. Przyszła Bogini Księżyca jest tuż przed ich zasięgiem. Nagle złamie się gałązka, ostrzegając odpoczywające kobiety o obecności złodziei.e, ale nikt - nawet jeden strażnik - nie stoi na ich drodze. "Proszę, odejdźcie" - szepta słabo, jej ręka wyciąga się w kierunku szczenięcia, które teraz już się uspokoiło. Większy z wilków zagrzybiająco warczy, powstrzymując słabą Boginią przed ruszeniem w obawie o jej noworodka. Mniejszy z nich krok po kroku podchodzi do przodu, skupiając swoje oczy na noworodku. Dziewczynka leży tam tak niewinnie, owinięta w czarną wełnianą kołderkę, a małe kręcone kosmyki jej białych włosów wydają się wystawać z tkaniny.Ic. Mniejszy wilk wie, że przyszła tutaj, aby zabić małe szczenię, ale zamiast zaciskać swoje ostre zęby wokół szyi małego stworzenia i kończyć jego życie, jak planowali tygodnie wcześniej, mniejszy wilk podnosi zapakowane ciało i ostrożnie wynosi szczeniaka. Zdezorientowany, jej partner idzie za przykładem i szybko uciekają. Za nimi niesie się przerażający płacz Księżycowej Bogini, a strażnicy zostają natychmiast zobowiązani do znalezienia Maleńkiej Geminie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział 3 - Rodzina 3 - Family
Siedem lat później…
Uśmiecham się radośnie, oczy podążają za moim bratem Aleksem, gdy potykam się po podwórku, goniąc jego brązową wilczą postać i sięgając po puszysty ogon, który macha przede mną. Alex trzyma się nieco poza moim zasięgiem - jak zawsze - z jęzorem zwisającym z prawej strony pyska. Nakrywa mnie wilczy uśmiech, z psotnym błyskiem w oczach, gdy w końcu udaje mi się złapać puszysty ogon przede mną. "Geminie, zostaw brata w spokoju" - mówi mój ojciec, Bastian Blake, BetaKryjące się Pazury, rozkazy. Jego srogie, gniewne oczy przytłaczają mnie, zatrzymując mnie w miejscu, gdy wewnątrz mnie rodzi się mała iskierka strachu. Alex delikatnie szturchnął moją rękę, cicho narzekając, owijając swoje futrzane ciało wokół mnie, by mnie chronić. "Alex i ja się bawimy, Ojcze" odpowiadam cicho, opierając się na Alexie w poszukiwaniu pocieszenia, jednocześnie unikając gniewnego spojrzenia, które ojciec mi rzuca. Mając siedem lat, nigdy nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego moi rodzice są tak surowi dla mnie, dlaczego czuję, że mnie nienawidzą. Przy Alexie może być...zaledwie osiem lat starszy ode mnie, mając piętnaście lat, zawsze czułem, że on jest ulubieńcem nas obojga. Od jedzenia, które otrzymuje, do podarunków, obojętnie jestem tylko drugim myśleniem moich rodziców. Bez względu na to, jak blisko jesteśmy z Alexem i jak bardzo mój brat mnie uwielbia, w oczach moich rodziców nie jestem niczym w porównaniu z moim bratem i szczeniętami naszego Alfy i Lunny. "Gem, jak zawsze, twój brat jest przyszłym Beta. Mika będzie jego priorytetem, ponieważ Mika będzie naszym następnym Alfa. Ty jesteś po prostu wilczycą"kiedy znajdziesz swoją parę, będziesz musiał zmienić dom". Moja matka, Jasmine Blake, mówi, przewracając oczami i stając obok mojego ojca. Alex wzdycha i oblizuje moją twarz, pokazując mi domem i cicho mówiąc, że zamierza się przemienić i ubrać, zanim wróci, aby pomóc mi z naszymi rodzicami. Na szczęście Alex nigdy nie zgadzał się z naszymi rodzicami i zawsze bronił mnie, ilekroć tylko mógł. "Jako młodsza siostra Alexa, on też powinien mnie chronić. Jesteśmy rodziną i powinien"Powinno być jego zadaniem chronić swoją rodzinę" - sprzeciwiam się, czując się znowu niczym w oczach moich rodziców. Chcę tylko ich miłości i czułości również. W mgnieniu oka ciało przechyla się na bok, a uczucie uderzenia mięsa odbijającego się od mojej twarzy przywołuje mnie do rzeczywistości - moja matka właśnie mnie uderzyła. Złość promieniuje z oczu obu moich rodziców, gdy na mnie spoglądają wściekłymi spojrzeniami. "Geminie Blake, Mika zawsze będzie ważniejsza niż ty, i na tym koniec" - krzyczy. Mój ojciec stoiciszy za nią, zawiedzenie miesza się z gniewnym spojrzeniem, gdy nadal na mnie patrzy. Nienawidzę ich obu. Nienawidzę ich niesprawiedliwego traktowania i przypomnień, że nie jestem ważna, że będę tylko żoną jakiegoś wilka i muszę być posłuszną damą. Bez słowa, łzy spływają mi po pulchnych policzkach, a piekące uczucie po lewej stronie twarzy, odeszłam w kierunku leżącego za mną lasu i pędzę w stronę miejsca, gdzie czuję się bezpieczna i kochana. Ojciec głośno woła moje imię, ale nie zatrzymuję się i nie oglądam się za siebie.Czekanie na mój powrót, wraz z obawą przed jakąkolwiek karą, którą mi dadzą, jeśli się zawrócę, popycha mnie do jeszcze szybszego biegu w stronę rzeki, gdzie mogę ukryć mój zapach przed każdym, kto spróbuje mnie śledzić. Alex nauczył mnie tego triku, że jeśli wejdziesz do rzeki do kolan i pójdziesz w dowolnym kierunku, woda zmyje każdy zapach, który wilkołak może podążać i pozwoli ci bezpiecznie uciec. Moim celem jest wodospad na północ od granic terytorium watahy. Moje bezpieczne miejsce leży...Za połacią płynącej wody. Wchodząc w płytką część rzeki, wycieram łzy, które wciąż spływają mi z oczu, żeby pomóc mi zobaczyć, kiedy pokonuję dwugodzinną podróż do wodospadu, który spada z wielkiej góry, przed którą znajduje się nasza wataha. Wkrótce znajduję pnącza, które wspinają się po skałach, za które łatwo się schowam. Podążając rzeczką do ukrytej jaskini, używam swiecących kamieni księżycowych, żeby mnie prowadziły do miejsca, do którego zmierzam. Rzeka rozgałęzia się na dwie części, a światło w ...Koniec jaskini wskazuje światło słoneczne. Zachwala mnie bujne łąka, moje niskie nogi ukryte w wysokiej trawie i dzikich kwiatach, gdy podchodzę do szumiącego wierzby i mocno ocieram się o słzy. To moje szczęśliwe miejsce; odmawiam płakać tutaj. "Gem, kto tym razem cię skrzywdził, Mały Wilku?" Rozbrzmiewa w moich uszach delikatny, melodyjny głos, gdy opieram się o drzewo, gdzie na mnie czekała. "Jak zwykle moi rodzice", szemram, czując silne ramiona, które podnoszą mnie i delikatnie przytulają do ciepłego ciała, które pachnie...dzikie kwiaty tutaj. "Co się tym razem stało?" Lizaria, elf, który strzeże tej ukrytej łąki, kontynuuje, jej długie czarne włosy unoszą się na wietrze, gdy mnie pociesza. "To zwykłe. Alex i ja się bawiliśmy, ale kazało mi się go zostawić w spokoju. Nigdy nie będę dla nich ważna, co?" odpowiadam, mój głos cichnie, gdy spoglądam w zielone oczy elfa. "Jesteś zdolna do niezwykłych rzeczy, Mały Wilku. Widzę to," mówi zamiast tego, zawsze unikając moich pytań. Robię grymas.Łzy znowu spływają po moich puszystych policzkach. Lizaria westchnęła, nosząc mnie z wygodnego cienia pod wierzbowym drzewem w kierunku małego jeziora, gdzie jednorożce się napijają i szaleją. "Mały Wilku, pewnego dnia może mi nie udać się ochronić jednorożca. Czarownice i wilkołaki, zwłaszcza Bezduchy, polują na nie ze względu na magię ukrytą w ich ciałach i krwi." Lizaria westchnęła, bawiąc się moimi włosami. Kiwnąłem głową, rozumiejąc że populacja jednorożców się kurczy, pozostało tylko kilka stajni i pod ścisłą ochroną. "Wiesz dlaczego pozwoliłam Ci wejść?" Pyta, jej oczy pełne dumy patrzą na ukryty dom, który chroni. Pokręcam głową, myśląc o tym, moje białe loki unoszą się wraz z ruchem, gdy lekki wiatr przywiewa zapach kwiatów bliżej nas. "Bo patrzysz na nich jak na przyjaciół." Odpowiada, zaskakując mnie, gdy patrzę raz jeszcze na jednorożce. "Byłam nieufna tamtego dnia, kiedy znalazłam Cię tutaj, zwiniętego wśród źrebiąt, snującego się. Zawsze wysyłaj"Przychodziłem po ciebie do domu, ilekolwiek tylko mogłem, ale ty pojawiałaś się bez względu na wszystko co kilka dni, z łzami na policzkach wtulając się w źrebię. Lizaria uśmiecha się do mnie, jej smukłe palce wycierają moje łzy z twarzy, całując mnie w czoło. To było w zeszłym roku po kłótni z ojcem. Podążałem za pocieszającym zapachem w górę rzeki, tam właśnie zobaczyłem jednorożce. "Pewnego dnia mam nadzieję, że będziesz mógł objąć ich opiekę i chronić te stworzenia. Masz dla nich szacunek i miłość, jak nikt inny."tak robisz" kończy Lizaria, moje oczy przechodzą w stan zdziwienia na moment. "Mówisz poważnie?" pytam cicho, ukrywając twarz w kąciku jej szyi. "Oczywiście, Mały Wilku. Wiem, że ta stado będzie w dobrych rękach pod Twoją opieką. Teraz idź spać, jest już późno. Wkrótce obudzisz się w domu." Głos Lizarii układza mnie do snu, moje oczy zamykają się, a moje małe ciało jest wyczerpane po całej tej płaczu i byciu trzymanym bezpiecznie przez elfkę, którą uważam za moją mamę. "Gemmy, tu się chowasz od chwili, gdySpór?" Delikatnie mnie budzi, czuję rękę na swoim ramieniu, a moje oczy powoli się otwierają, widząc, jak Alex patrzy na mnie z niepokojem. Jego dłoń dotyka mojej twarzy, sprawiając, że skrzywiłem się, a jego oczy zatwardziały w ciemnym świetle. Najprawdopodobniej od tego wcześniejszego policzka dostałam siniaka. Jestem w szafie Alexa, leżę na pluszowym misiu o dwa razy większym od mojego małego ciała, ukrytym pod wiszącymi nade mną ubraniami, w razie gdyby ktoś szukał mnie. To to samo miejsce, do którego Lizaria zawsze mnie wysyła, żeby być bezpieczną.ona wie, że Alex będzie mnie chronić przed naszymi rodzicami. "Tak, zasnąłem płacząc." Kłamstwo wychodzi łatwo, gdy Alex pogłaszcze moje włosy i ostrożnie mnie podnosi w ramiona z westchnieniem. Milcząco mój brat przenosi mnie do mojego pokoju i zakłada mnie do łóżka, z łzami w jego oczach, których nigdy wcześniej nie widziałam. "Zawsze mówię im, że zawsze ukrywasz się w moim pokoju, gdy uciekasz, ale nigdy nie słuchają. Jesteś moją małą siostrą i cię znam, Gemmy." Alex zaczyna, przeczesując rękąPrzez jego włosy przechodzi dłoń, a ja spoglądam przez okno na pełnię Księżyca, który lśni na nas promiennym światłem. To białe ciało niebieskiego globu przynosi mi poczucie spokoju. "Wiem, Alex" Ziewam i na jego troskę odpowiadam uśmiechem. "Pójdź spać, Gemmy. Jutro czeka cię ważny dzień z Rodziną Alpha, mam nadzieję, że siniak zniknie do tego czasu." Żegna się, gasi lampkę obok mojego łóżka i wstaje, zostawiając mnie pod kojącym blaskiem księżycowego światła, aby mogłam zasnąć./p>