[POV: Dominic]
*Kilka dni temu*
Atlasa już nie ma.
Nie martwy, nie porwany przez wyrzutków, nie wygnany—po prostu zniknął. Rozpłynął się w nocy, zostawiając po sobie tylko wściekłość ojca.
Myślałem, że poczuję coś bardziej satysfakcjonującego. Może ulgę. Czyste poczucie zwycięstwa. Zamiast tego utknąłem w gabinecie ojca, słuchając jego wrzasków, podczas gdy matka wpatruje się w kominek.
"To twoja wina," syczy ojciec, przechadzając się po dywanie tak, jakby miał za chwilę zrobić w nim dziurę. "Popchnąłeś go za daleko."
Powoli podnoszę wzrok, pozwalając mu zobaczyć cały ciężar mojej obojętności. "Zawsze był miękki. Potrzebował tylko jednego małego pchnięcia."
Ojciec odwraca się do mnie, oczy przekrwione, ślina w kąciku ust. "Miał trzymać się w ryzach. Ty miałeś go pilnować!"
"Pilnować go?" Śmieję się raz, zimno i ostro. "To tchórz z kompleksem męczennika. Uciekł, bo chciał, żeby ktoś za nim pobiegł. Tak bardzo chce się liczyć."
"Liczy się!" ryczy, głośniej niż wcześniej.
To przykuwa moją uwagę. Powoli podnoszę wzrok i patrzę mu w przekrwione oczy. Coś niebezpiecznego mignęło w nich—coś, co sprawia, że skręca mi się żołądek, choć twarz nadal mam niewzruszoną.
"Nie powinien," mówię ostrożnie. "Nigdy się nie liczył."
Ojciec zamiera. Pokój wibruje od napięcia tak gęstego, że czuję je na języku.
"Wróci," ciągnę, głosem niskim i spokojnym. "Płacząc. Trzęsąc się. Z podkulonym ogonem. Nie ma odwagi, by przeżyć sam. Bez nas jest nikim."
"Ty arogancki gówniarzu—" Urwał, szczęka mu się zaciska.
Patrzę na niego bez śladu strachu, choć coś lodowatego osiadło mi w piersi. Nie dotknie mnie. Teraz to ja się liczę. Nie Atlas. Nie ten "cenny pierworodny" ze swoim księżycowym znamieniem i zranionymi oczami.
Oczy ojca błyskają dziko. "On nigdy nie powinien był odejść."
Słowa wyrywają mi się zanim zdążę je powstrzymać: "On nigdy nie powinien był żyć ."
Cisza, która zapada, jest ostra i natychmiastowa. Ojciec zamiera całkowicie. Matka w końcu odwraca się od ognia, twarz ma bladą i napiętą.
"Wynoś się," warczy ojciec, głos opada do tego niebezpiecznego tonu. "Natychmiast."
Wstaję, powoli i niewzruszony na zewnątrz, ale w środku aż mnie skręca. Nienawidzę, gdy jego głos tak opada. To zawsze znaczy, że zaraz będzie gorzej.
Wychodzę z gabinetu miarowym krokiem. Ale nie odchodzę daleko. Zostaję tuż za drzwiami, plecy przyciśnięte do ściany, uszy szeroko otwarte.
"Ostrzegałem cię," syczy ojciec w środku. "Mówiłem ci, że się sypie."
"Bo ty go takim zrobiłeś," odgryza się matka. "Wykrzywiłeś go, aż pękł. A teraz jesteś zaskoczony, że się złamał?"
"Nigdy nie miał przetrwać!" warknął ojciec. "Był zastępcą! Pionkiem! Jego jedynym zadaniem było służyć, dopóki Dominik nie przejmie władzy."
Ściska mi się w klatce piersiowej. Zawsze to wiedziałem, ale usłyszeć to tak wprost przeszywa mnie lodem przez żebra.
"Faworyzowałeś Atlasa," oskarża matka, jej głos tnie jak nóż. "Chciałeś go. I nie tylko przez proroctwo. Byłeś nim obsesyjnie zainteresowany."
Dźwięk, który następuje, sprawia, że przewraca mi się w żołądku—ciało o drewno, szorstkie uderzenie. Potem ostry wdech matki.
"Przypomnieć ci, z kim rozmawiasz?" W głosie ojca nie ma już nic ludzkiego.
Przez poszarpany oddech matka zdoła wykrztusić: "I tak by ci długo nie wystarczył do tych twoich plugawych pragnień. Nie do tego był stworzony."
Moje ciało sztywnieje. Lód zalewa mi żyły.
"Jesteś żałosny," matka dusi się, "wciąż uczepiony dziecka, które zamierzałeś wyrzucić na śmietnik."
"Atlas był posłuszny ," parska ojciec. "Mogłem go kontrolować."
"To było dziecko ," wypluwa matka. "A ty go przygotowywałeś do czegoś, czego i tak nie miał przeżyć."
Cisza, która zapada, jest dusząca.
"I tak nigdy nie miał przejść przez ceremonię wyboru," mówi ojciec, głos mu się trzęsie. "Wiedziałaś o tym. Oboje uznaliśmy, że jest przeklętym."
"A jednak trzymałeś go blisko," syczy matka, głos cienki od jadu.
Chory skręt ściska mi wnętrzności. Przyciskam dłoń do ściany, oczy zamknięte, starając się zachować pusty wyraz twarzy, choć nikt nie patrzy.
"Zrobiłem, co musiałem," warczy ojciec.
"A teraz popatrz, co zrobiłeś," wypluwa matka. "Pozwoliłeś mu wymknąć się i zabierze wszystko ze sobą. Sprowadzi na nas zgubę za to, co zrobiliśmy."
Kolejne uderzenie. Potem ciało matki spada na podłogę, jej kaszel rozbrzmiewa gwałtownie przez drzwi.
Odsuwam się od ściany, myśli pędzą.
Powinienem czuć obrzydzenie. Chyba czuję. Ale nie tylko do niego.
Prawda jest taka—sprawiało mi przyjemność łamanie Atlasa. Lubiłem patrzeć, jak się załamuje. Lubiłem patrzeć, jak Evan wybiera mnie, wiedząc, że to łamie coś w moim bracie.
Jeśli ojciec posunął się wobec niego za daleko… jakaś ciemna część mnie chciała to zobaczyć. Chciała, żeby Atlas zniknął całkowicie, żebym już nigdy nie musiał patrzeć na te oskarżycielskie oczy.
Atlas zawsze myślał, że jest lepszy ode mnie, nawet gdy milczał. Zwłaszcza wtedy. Ze swoimi miękkimi uśmiechami i cichym, męczeńskim sercem. Jakby był jakimś niewinnym światłem, a ja burzą.
Może i jestem burzą.
Ale on uciekł. A ja wciąż tu jestem. To znaczy, że wygrałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[POV: Dominic]
Mówią, że nienawiść jest jak trucizna—że zjada cię od środka. Ale to nieprawda.
Nienawiść jest czysta. Ostra. Daje ci skupienie, gdy wszystko inne wokół jest rozmyte i chaotyczne. Nienawiść to powód, dla którego wciąż stoję. Powód, dla którego wygrałem.
Zawsze nienawidziłem Atlasa.
Nie w ten drobny, dziecinny sposób, w jaki mali chłopcy nienawidzą kogoś, kto ukradł im zabawkę. Nie. Moja nienawiść do niego była zakorzeniona głębiej—wpleciona w moje kości niczym klątwa, pulsująca w każdej żyle. Nie tylko go nienawidziłem. Zostałem do tego stworzony.
Od chwili, gdy nauczyłem się chodzić, mówili mi, że jestem lepszy. Mądrzejszy. Silniejszy. Wybrany. A on? On był... nieszczęsny. Słaby. Żałosny.
Kruchy w ten cichy, drżący sposób, który sprawiał, że dorośli go żałowali, a dzieci chciały wepchnąć go w błoto. I bogini, jakże go tam pchałem.
Nigdy nie pozwoliłem mu zapomnieć, kim jest.
Nawet gdy byliśmy mali, widziałem to—ten sposób, w jaki rodzice na niego patrzyli. Ostrożnie. Chłodno. Jakby był błędem, którego bali się naprawić. A potem odwracali się do mnie i uśmiechali.
Nasz Dominic, mówili. Urodzony do przewodzenia.
I wierzyłem im. Oczywiście, że tak. Jak mógłbym nie wierzyć?
Ale wiedziałem coś jeszcze. Coś, co oni sądzili, że jestem zbyt młody, by zrozumieć.
Pamiętam to wyraźnie—noc, kiedy poznałem prawdę.
Miałem dziewięć lat, schowałem się za zasłonami w wojennej sali ojca, tak jak zawsze, gdy chciałem posłuchać. Matka była tam, mówiąc szeptem z starą kobietą, której oczy wyglądały jak mętna woda. Czarownica. Prawdziwa.
Rozmawiały o przepowiedni.
Dwóch braci. Ta sama krew, ten sam księżyc. Jeden, by wznieść watahę ku chwale. Drugi, by przynieść zgubę i spalić wszystko na popiół.
Czarownica powiedziała matce, jak temu zapobiec. Jak zakończyć los słabszego, zanim ten stanie się zbyt silny, by się przeciwstawić. Zanim zdoła rzucić wyzwanie przeznaczeniu.
W dniu Powstania Alfy, silny musi przelać krew słabego własnymi rękami.
Nie ruszyłem się. Nie mrugnąłem. Po prostu słuchałem.
I coś we mnie nagle się ułożyło.
Atlas nie był tylko powodem do wstydu. Nie był tylko miękkim, żałosnym chłopcem, chowającym się za książkami i łzami.
Był zagrożeniem. Zagrożeniem zapisanym w przepowiedni, wyszeptanym przez czarownice, którego bała się nasza własna matka.
A zagrożenia trzeba eliminować.
Więc uczyniłem zniszczenie go celem mojego życia.
Okłamałem starszyznę i powiedziałem, że okradł handlarzy i stragany watahy. Spędził trzy noce w ciemnych celach, drżąc i głodując. Patrzyłem przez okno i uśmiechałem się.
Miałem przyjaciół, którzy lubili mnie bardziej niż prawdę. Przyjaciół, którzy zaganiali go w kąt dla mnie. Przyjaciół, którzy nie przestawali bić, póki Atlas nie zwijał się w sobie jak kopnięty pies.
Nawet wsypałem mu coś do jedzenia raz. Nic śmiertelnego. Tyle, by wymiotował przez trzy dni z rzędu. Powiedziałem uzdrowicielowi, że udaje.
I nikt mnie nie pytał. Bo byłem Dominic. Złoty syn. Ten, któremu wszyscy ufali.
Tego, którego wybrał Evan.
Bogini, Evan. Nawet jego imię brzmi jak zwycięstwo.
Evan był wszystkim, czego przyszły Alfa mógłby chcieć od swojego partnera: najlepszym wojownikiem wśród młodych wilków, bystrym i sprytnym, szybkim w rękach i jeszcze szybszym w ustach. I przystojnym—oczywiście. Jego wilk płonął jasno, potężnie i pewnie.
Był stworzony do władzy i zamierzał stać u mego boku.
Miał zostać Betą pewnego dnia. Ja miałem być jego Alfą. To było zapisane w tym, jak się razem poruszaliśmy—dwie klingi wykute z tej samej stali.
Aż Atlas musiał spojrzeć na niego jak na bohatera z bajki. Jakby jego żałosne serce mogło znaczyć coś dla kogoś takiego jak on.
Widziałem to. Ten sposób, w jaki jego wzrok podążał za Evanem. Ten sposób, w jaki dłonie mu drżały, gdy ten trenował w pobliżu. I czułem to też—coś w Evanie, przebłysk łagodności, gdy mówił do mojego brata.
Nie mogłem na to pozwolić.
Dopilnowałem, by Evan widział Atlasa dokładnie tak, jak chciałem: słabego, emocjonalnego, niestabilnego. Szeptałem mu do ucha starannie dobrane półprawdy—kłamstwa owinięte w troskliwe wyznania.
Na początku mi nie wierzył. Ale byłem cierpliwy. Malowałem Atlasa jako kruchego. Potrzebującego. Jako przeszkodę. A kiedy Evan patrzył na mnie, a nie na niego, wiedziałem, że mam go.
A teraz jestem tutaj.
Leżę w łóżku Evana, jego ramię spoczywa na mojej talii, jego zapach wciąż przylega do mojej skóry. Blask księżyca przesącza się przez zasłony i tańczy po jego nagiej piersi. Jest piękny. Mój.
A Atlas odszedł.
Powinienem czuć się spełniony. Triumfujący. W końcu mam wszystko, czego chciałem: Evan przy mnie, pozycję Alfy zapewnioną, Atlasa wypędzonego.
Ale coś mnie gryzie.
Ale niedługo.
Przepowiednia nigdy nie była o pokoju czy pojednaniu. To był wyrok. Tylko jeden z nas może przetrwać. Tylko jeden z nas może stać się czymś więcej niż tylko imieniem w czyjejś legendzie.
Więc jeśli to on albo ja? Wybieram siebie. Zawsze wybiorę siebie.
Będę silniejszy. Mądrzejszy. Lepszy.
Bo walczę, by żyć. I kiedy nadejdzie czas, dopilnuję, by Atlas pozostał martwy. Na zawsze.
Przeznaczenie nie zapomina.
I ja też nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
