POV Morgan
"Jeśli zepsujesz tę noc, kuzynko, to, co ojciec zrobił ci wczoraj, wyda ci się pieszczotą."
Paznokcie Sarah, zadbane i błyszczące, wbijają się półksiężycami w mój nadgarstek, dokładnie tam, gdzie wczorajsze siniaki ledwie zaczęły żółknąć. Siniaki pod moim służbowym uniformem pulsują świeżym bólem, kiedy napiera na mnie swoim ciałem — celowo, świadomie.
Wie dokładnie, gdzie są, bo patrzyła, jak mój ojciec je zostawił.
"Najpotężniejszy Alfa na czterech terytoriach zaraz uczyni mnie swoją Luną." Jej uścisk się zacieśnia, aż muszę powstrzymać jęk. "Dziś wieczorem będziesz niewidzialna, kuzynko. Rozumiesz?"
"Tak." Słowo przechodzi mi przez suchą krtań jak papier.
Odpuszcza z szarpnięciem, które posyła mnie prosto na blat przygotowawczy. Personel kuchni nawet nie podnosi wzroku znad pracy. Nigdy tego nie robią, kiedy Sarah postanawia przypomnieć mi, gdzie moje miejsce.
Mój uniform napina się na biodrach tam, gdzie materiał został skrojony na kogoś węższego — kolejne codzienne przypomnienie, że zajmuję więcej miejsca, niż mi wolno.
"Dobrze." Wygładza swoją jedwabną suknię, przyglądając się odbiciu w wypolerowanej powierzchni tacy do serwowania. "Teraz skończ przygotowywać serwis winny i postaraj się już niczego więcej w tym tygodniu nie stłuc."
Drzwi zamykają się za nią, a ja pozwalam sobie na jeden głęboki oddech. Tylko jeden. Nawet oddech muszę kontrolować przy innych — jeśli będzie zbyt głośny, zbyt zauważalny, znów stanę się celem.
Sarah, Luna.
Ta myśl byłaby śmieszna, gdyby nie bolały mnie żebra. Ale mężczyzna, za którego wychodzi, sprawia, że jej okrucieństwo wydaje się dziecinną igraszką.
Jego imię odbija się echem w moim pustym żołądku. Trzy dni bez porządnego posiłku, kara za talerz, który przypadkiem upuściłam, a moje ręce drżą, gdy ustawiam kryształowe kieliszki na srebrnej tacy.
Alfa Paul z Krwawego Grzbietu.
Mroczne opowieści o nim nawiedzają te korytarze od tygodni, odkąd ogłoszono ich aranżowane małżeństwo z Sarah.
Żadna z jego poprzednich żon nie przetrwała dłużej niż rok. Jego żądze, zarówno w walce, jak i w łóżku, są legendarne. Mówią, że traktuje kobiety tak samo jak wrogów — brutalnie, całkowicie, aż zostaje tylko poddanie lub śmierć.
A Sarah pyszni się małżeństwem z nim, jakby wygrała nagrodę.
Ironia smakuje mi gorzko na języku.
Przez dekady nasza Srebrna Luna toczyła krwawą wojnę z Krwawym Grzbietem, spór o terytorium pochłaniając życie po obu stronach. Małżeństwo zmienia wszystko. Pokój, przypieczętowany ręką mojej kuzynki oddaną potworowi.
Przynajmniej wkrótce będzie już czyimś problemem, myślę, a potem natychmiast czuję się winna.
Nawet Sarah nie zasługuje na to, co Alfa Paul zrobi jej za zamkniętymi drzwiami.
Sala bankietowa lśni świecami i wymuszoną dyplomacją, kiedy wchodzę. Poruszam się tak, jak nauczyłam się od dwunastego roku życia, gdy zostałam niewolnicą własnej watahy za zabójstwo — cicho, niewidzialnie, z opuszczonym wzrokiem, niezauważalna.
Goście obu watah mieszają się w atmosferze napięcia, która w każdej chwili może eksplodować przemocą. Lawiruję między nimi, oferując wino, sprzątając puste kieliszki, stając się częścią umeblowania.
Wtedy właśnie Sarah zaczepia stopą o moją kostkę.
Taca przechyla się, a wino rozlewa się w powietrzu w eleganckiej, karminowej fali, by rozprysnąć się na marmurowej podłodze. Przez tłum przetacza się fala szeptów, a moje serce wali w posiniaczone żebra, gdy wszystkie spojrzenia zwracają się ku mnie.
"Och, Morgan." Głos Sarah ocieka sztuczną troską. "Jakaż z ciebie niezdara. Może powinnaś natychmiast przynieść więcej wina z piwnicy, zanim zrobisz jeszcze większą scenę."
"Oczywiście. Przepraszam." Słowa wychodzą automatycznie, wyuczone latami przetrwania.
Uciekam z sali, policzki płoną mi upokorzeniem, desperacko błądzę po nieznanych korytarzach. Piwnica powinna być gdzieś w zachodnim skrzydle, ale dwór został przestawiony na potrzeby bankietu i każdy korytarz wygląda podobnie w przygaszonym świetle wieczoru.
Kolejne lanie.
Jeśli nie znajdę wina, jeśli zajmie mi to zbyt długo, Sarah dopilnuje, bym zapłaciła.
Drzwi pojawiają się po lewej, popycham je bez zastanowienia, modląc się o półki ze skrzynkami i zakurzone butelki, ale to tylko słabo oświetlony gabinet.
Zamarłam, gdy drzwi za mną się zamknęły i zrobiłam kilka kroków, by w końcu o nich wspomnieć.
Gabinet przesiąknięty jest zapachem seksu i dominacji. Ogromna postać rozsiada się w skórzanym fotelu niczym król na tronie, z głową odchyloną do tyłu w oczywistej rozkoszy. Między jego rozchylonymi udami klęczy kobieta, a jej blond włosy kołyszą się, gdy pieści go ustami.
Moje ciało sztywnieje, gdy jego oczy nagle się otwierają — blade, niebieskie, przeszywające — i przykuwają mnie do miejsca.
Warkot wydobywający się z jego piersi wibruje przez moje kości.
Nie zatrzymuje kobiety. Nie zakrywa się. Po prostu obserwuje, jak ich obserwuję, jego spojrzenie śledzi rumieniec rozlewający się na mojej szyi, sposób, w jaki moja klatka piersiowa unosi się i opada z każdym płytkim oddechem.
„Stop.” Jedno słowo niesie ze sobą tyle rozkazu, że kobieta natychmiast się cofa. Jego członek wyskakuje na wolność — gruby, błyszczący, niewiarygodnie duży — a moje uda zaciskają się mimowolnie.
„Wynoś się,” mówi do niej, nie odrywając ode mnie wzroku.
Ona podrywa się na nogi i bez słowa wymyka się obok mnie, a ja też powinnam uciec, powinnam przeprosić i zniknąć, ale nogi odmawiają mi posłuszeństwa.
Wstaje na pełną wysokość — ponad dwa metry wyrzeźbionych mięśni i ledwo powstrzymywanej przemocy. Zamiast się zasłonić, przesuwa dłonią po sobie, celowo, obserwując, jak moje oczy śledzą ten ruch.
Jego spojrzenie nie opuszcza mojego, gdy chłonie rozszerzone źrenice, szybki oddech, rumieniec spływający na szyję. Jego wzrok zsuwa się niżej, podążając za krągłościami, których cienki mundurek nie zdołał ukryć, i coś zmienia się w jego wyrazie twarzy.
„Zamknij drzwi.”
Moja ręka porusza się bez mojej zgody, zatrzaskując drzwi za mną. Zamykam się z nim w środku.
„Podejdź.”
Nogi mnie zdradzają, niosąc mnie bliżej, tak że widzę pulsujące żyły wzdłuż jego wciąż odsłoniętego członka, zanim w końcu, powoli, chowa go z powrotem do spodni.
„Twój zapach,” mruczy, zbliżając się. Z każdym jego krokiem pokój się kurczy, aż nie zostaje nic poza nim. „Jest... dziwny.”
Jego dłoń sięga w stronę mojej twarzy, a lata instynktu każą mi się wzdrygnąć, przygotować na ból. Ale jego dłoń obejmuje moją szczękę z niespodziewaną delikatnością, masywna dłoń unosi moją twarz ku sobie.
„Jak masz na imię, mały wilku?”
„Jestem nikim.” Słowa wypadają ze mnie. „Jestem tylko służącą, panie. Przepraszam za wtargnięcie, szukałam piwnicy z winami i—”
„Imię.” Jego oczy błyszczą, a moje serce zamiera.
„Morgan,” szepczę.
„Morgan.” Powtarza to, jakby smakował moje imię, tocząc sylaby po języku.
Podchodzi jeszcze bliżej, tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy, tak blisko, że czuję jego erekcję napierającą na mój brzuch przez mundurek, gorącą i natarczywą.
„Morgan!” Woła głos z korytarza, pilny i rozgniewany.
Ktoś z kuchni, szukający mnie.
„Powinnam iść.” Słowa wypadają z pośpiechem, gdy cofam się, uwalniając się z jego dotyku. „Przepraszam, muszę—”
„Do zobaczenia, Morgan.”
Staje między mną a drzwiami, jego ciało ociera się o moje, gdy wymykam się obok niego. Kontakt wywołuje iskrzenie na mojej skórze, a czuję jego uśmiech we włosach, gdy uciekam.
Sala bankietowa pochłania mnie z powrotem w chaos wymuszonych uprzejmości i tlącej się wrogości. Ręce mi się trzęsą, gdy wracam do obowiązków, a umysł wiruje od wspomnienia bladoniebieskich oczu, delikatnych dłoni i niemożliwego żaru tego spotkania.
Nigdy wcześniej go nie widziałam. Musi być gościem z Blood Ridge, jednym z delegatów wrogiej watahy.
Ale dlaczego moje ciało wciąż płonie tam, gdzie mnie dotknął?
Drzwi ponownie się otwierają, a sala się zmienia.
Każda rozmowa zamiera w pół słowa. Każdy kręgosłup się prostuje. Każdy wilk w sali obraca się w stronę wejścia z pierwotnym rozpoznaniem, które przekracza politykę czy granice watasze.
Nieznajomy wchodzi, a cała ta drapieżna uwaga, którą czułam w gabinecie, teraz promieniuje na całą salę. Mój ojciec, Alfa Richard, podchodzi do niego z dyplomatycznym uśmiechem, który nie sięga jego oczu.
„Alfa Paul,” mówi, wyciągając rękę. „Witaj w Srebrnym Księżycu.”
Kieliszek wypada mi z dłoni.
Nieznajomy — Alfa Paul — znajduje mnie wzrokiem przez tłum.
Widzi moje rozpoznanie, mój strach, jak z mojej twarzy odpływa krew, gdy w końcu pojmuję, kto dotykał mojej szczęki. Czyje podniecenie widziałam i czułam. Czyja obietnica nadal dźwięczy mi w uszach.
Jego uśmiech ciemnieje od satysfakcji.
Do zobaczenia, Morgan.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego oczy niemal rozbierają mnie do naga podczas śniadania następnego dnia.
Każde nalanie kawy, każde zebrane naczynie, każdy mój ruch wokół stołu—Alpha Paul śledzi to wszystko z intensywnością drapieżnika, który rozważa, w jaki sposób chce pożreć swoją ofiarę.
Moje dziewicze ciało jest zdrajcą, reaguje na każdy najmniejszy gest, jakby ciągnął za niewidzialne sznurki.
Brodawki twarde na tyle, by prześwitywały przez cienki materiał mojego uniformu. Puls bijący w miejscach, które nie powinny mieć własnego rytmu. Przestrzeń między udami wilgotna od wstydu i pragnienia.
To jest mężczyzna, który zabił trzy żony. Który zostawił za sobą szlak ciał aż do kanadyjskiej granicy. Którego moja kuzynka ma poślubić za dwa tygodnie.
A on nie spojrzał na nią ani razu, odkąd usiadł przy stole.
"Jeszcze trochę śmietanki, kochanie?" Głos Sarah ocieka słodyczą, gdy pochyla się ku Alpha Paulowi, jej palce muskają jego rękaw.
"Nie."
Nawet teraz nie patrzy na nią, kiedy mówi, a to jedno słowo niesie ze sobą taki ładunek odrzucenia, że jej uśmiech na chwilę blednie.
Zbieram pusty talerz, a jego uwaga podąża za mną przez pokój.
Jej ciężar opiera się o moją skórę, śledząc krzywiznę moich bioder, gdy pochylam się po sztućce. Moje instynkty, zwykle stłumione do posłuszeństwa, budzą się niespokojnie. Moja wilcza część rozpoznaje w nim coś, czego mój ludzki umysł nie potrafi przetworzyć.
Kiedy Sarah zauważa kierunek jego spojrzenia, jej wyraz twarzy twardnieje pod wyuczonym uśmiechem.
"Morgan, kochanie." Głos Sarah ocieka sztucznym miodem. "Świeża herbata. Ten dzbanek już wystygł, a mamy tyle do omówienia w sprawie przygotowań do ślubu."
Przynoszę świeży dzbanek z kredensu, para wije się z jego dziobka. Gdy nachylam się, by nalać, łokieć Sarah z precyzją zahacza o uchwyt i gorący płyn rozlewa się na moje dłonie.
Zaciskam zęby na krzyku bólu tak mocno, że czuję smak krwi.
"O nie, jakaż jestem nieostrożna!" Sarah przykłada dłoń do piersi w udawanym przerażeniu. "Tak mi przykro, kuzynko, nic ci się nie stało?"
Skóra na moich dłoniach wrzeszczy z bólu, czerwienieje wściekle i pokrywa się plamami. Przyciskam je do fartucha, nie mogąc wydusić słowa przez pulsujący ból.
Metal zgrzyta o porcelanę i podnoszę wzrok, by zobaczyć, jak Alpha Paul ściska nóż z taką siłą, że aż bieleją mu knykcie. Nóż do masła w jego pięści wygina się jak toffi, metal jęczy pod naciskiem.
Jego szczęka zaciska się bezgłośnie, mięśnie napinają się pod ostrą linią kości policzkowych, a jego blade, błękitne oczy ściemniały od ledwo tłumionej furii.
"Nic mi nie jest," wyduszam, cofając się w stronę drzwi do kuchni. "Przyniosę zaraz świeży dzbanek."
"Właściwie do przygotowań ślubnych potrzebne są rzeczy z miasta," mówi słodko, wyciągając telefon i wysyłając mi listę zakupów. "Weź vana i wróć przed kolacją."
Wdzięczność zalewa mnie, niespodziewana i gwałtowna. Ucieczka, choćby chwilowa, jest jak tlen po topieniu się. Uciekam do następnego pokoju, wciskając poparzone dłonie pod zimną wodę, aż ból słabnie do znośnego tętnienia.
"Jesteś ranna."
Odwracam się i Alpha Paul stoi w progu, wypełniając go całkowicie. Jego wzrok sunie od moich poparzonych rąk do twarzy, a w tych arktycznych oczach błyska coś śmiertelnie niebezpiecznego.
"Nic mi nie jest, Alpha." Próbuję go ominąć, ale on jest szybszy, zamyka mnie przy zlewie.
"Kłamiesz." Pochyla się bliżej, jego oddech gorący na mojej twarzy. "Twój puls przyspiesza, gdy kłamiesz, mała wilczyco. I nie tylko wtedy."
Zanim zdążę zapytać, co ma na myśli, podnosi moje dłonie do ust. Jego język muska najgorsze oparzenia, a ból po prostu... znika.
Wilcza ślina. Właściwości lecznicze. Znam teorię, ale mój umysł się zawiesza, gdy czuję jego usta na swojej skórze.
"Lepiej?" Jego oddech jest gorący przy moim nadgarstku.
Kiwnę głową, nie ufając własnemu głosowi.
"Dobrze." Wypuszcza mnie, cofa się, a ja natychmiast tęsknię za jego bliskością. "Idź. Zanim zrobię coś, co rozpęta nową wojnę."
Uciekam, a pytania krążą w mojej głowie bez odpowiedzi.
Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób? Dlaczego mu zależy?
Dlaczego ja czuję się przy nim właśnie tak?
***
Ludzkie miasteczko to wolność, choćby tylko chwilowa. Pędzę przez zakupy ślubne—wstążki i kieliszki do szampana oraz wszystkie rekwizyty do ślubnej fantazji Sarah z mężczyzną, który patrzył na nią jak na mebel.
Każde zadanie przybliża mnie do jedynego miejsca, w którym naprawdę chcę być, a gdy w końcu wpycham się przez drzwi kawiarni Ricky, napięcie w moich ramionach zaczyna się rozluźniać.
— Oto moja ulubiona tajemnicza dziewczyna! — Ricky macha zza lady, jej dzikie loki podskakują, gdy spieszy w moją stronę. — Już zaczynałam myśleć, że o mnie zapomniałaś.
— Nigdy. — Wślizguję się do naszej stałej loży, chowając ręce pod stołem. — Po prostu nie mogłam się wcześniej wyrwać.
Siada naprzeciwko mnie, jej brązowe oczy są ciepłe, pełne prawdziwej troski. Potem jej wzrok pada na miejsce, gdzie chowam dłonie, a wyraz jej twarzy zmienia się z powitalnego na zaniepokojony.
— Pokaż mi je. — Sięga przez stół, jej palce są delikatne, gdy wyciąga moje ręce na światło. — Morgan, co ci się, do cholery, stało?
— Wypadek z herbatą — skłamałam, patrząc, jak ogląda gniewnie czerwone oparzenia. — Wygląda gorzej, niż się czuje. Już naprawdę nie boli.
— Bzdura. — Obejmuje moje dłonie jak ranne ptaki, jej szczęka się napina. — Ciągle rozglądasz się przez ramię, jakby ktoś właśnie cię ścigał.
Ktoś faktycznie to robi, myślę, przypominając sobie blade niebieskie oczy i mroczną satysfakcję w uśmiechu Paula. Tylko nie rozumiem dlaczego.
— Wszystko się zmienia — szepczę, nie mogąc powiedzieć jej więcej niż urywki prawdy. — Dużo się dzieje w domu, czego nie potrafię wyjaśnić.
Ricky pochyla się do przodu, jej głos cichnie, by zrównać się z moim.
— To nie tłumacz się, po prostu już się stamtąd wynoś. Od lat ci mówię, że ta sytuacja nie jest w porządku. Zamieszkaj ze mną—moje mieszkanie nie jest luksusowe, ale kanapa jest wygodna, a współlokatorka wyprowadziła się w zeszłym miesiącu.
Serce mnie boli od tej niemożliwej dobroci w jej propozycji.
Nie ma pojęcia, o co prosi. Nie zna świata, w którym żyję, ani zagrożeń, które mogłabym sprowadzić na jej spokojne, ludzkie życie.
— Nie mogę ci tego zrobić. — Delikatnie ściskam jej palce, ignorując pieczenie oparzeń. — Ale doceniam cię bardziej, niż kiedykolwiek się dowiesz.
— Jesteś niemożliwa, wiesz o tym? — wzdycha, ale pod jej frustracją jest miłość. — Tylko obiecaj mi, że uważasz na siebie.
— Obiecuję — mówię, a kłamstwo smakuje gorzko na moim języku.
Rozmawiamy jeszcze przez tę jedną, cenną godzinę, zanim zmuszam się do wyjścia. Zakupy same się nie zapakują, a konsekwencje późnego powrotu są zbyt straszne, by o nich myśleć.
Podnoszę ostatnie pudełko do vana, gdy znajomy głos przecina popołudniowe powietrze.
— No proszę, proszę. — Sarah wychodzi zza pojazdu, flankowana przez dwie swoje najbliższe przyjaciółki. — Znowu spotykasz się ze swoją żałosną ludzką przyjaciółką, widzę?
Żołądek podchodzi mi do gardła, gdy rusza w moją stronę, jej obcasy stukają o chodnik z drapieżną precyzją.
— Wiesz, że to zakazane, kuzynko. — Przyciska mnie do zimnej metalowej karoserii vana. — Zwłaszcza teraz, kiedy wreszcie mamy osiągnąć pokój z watahą Krwawego Grzbietu, nie możemy pozwolić, byś psuła naszą reputację kontaktami z ludźmi.
Jedna z jej przyjaciółek podnosi telefon, a ja słyszę sztuczny dźwięk migawki robiącej zdjęcie, na którym stoję przy wejściu do kawiarni.
— Co robicie? — Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję, gdy panika ściska mi gardło.
— Zbieram dowody. — Dłoń Sarah zaciska się na mojej szyi. — Ciekawe, co mój przyszły mąż pomyślałby o tym, że wymykasz się do ludzi?
Ściska tak, by podkreślić swoją rację, na sekundę odcinając mi tlen.
— Albo co ojciec zrobiłby, gdyby dowiedział się, że ryzykujesz nasze przymierze przez swoje egoistyczne zachowanie? — Jej uśmiech poszerza się, gdy mnie puszcza, patrząc, jak łapię oddech.
— Te zdjęcia będą bardzo dobrze zabezpieczone — kontynuuje, cofa się z satysfakcją rozświetlającą jej oczy. — I tam pozostaną, dopóki będziesz pamiętać o swoim miejscu.
Znika za rogiem ze swoimi przyjaciółkami, ich śmiech ciągnie się za nimi jak trucizna. Opieram się o vana, przyciskając dłoń do stłuczonego gardła, gdy ciężar jej groźby w pełni na mnie spada.
Wie o Ricky, i może wykorzystać tę wiedzę, by zniszczyć jedyne światło, jakie mi pozostało.
Przesuń w górę, aby kontynuować