SIETE AÑOS ATRÁS (Continuación)
Me desperté al amanecer para buscar en mi cama al hermoso desconocido con el que había dormido, pero todo lo que pude sentir fue la cama vacía. El desconocido había desaparecido.
Abrí los ojos mientras la luz de la mañana inundaba mi habitación. Me levanté y obligué a mi mente a estar alerta, medio desconcertado, medio asombrado. ¿Acaso el desconocido había ido al baño? Quería llamarlo por su nombre.
Pero era gracioso. Ni siquiera conocía su maldito nombre.
Alguien me había dado el mejor momento que había tenido en mucho tiempo anoche. ¡Y no conocía su nombre!
Decidí levantarme de la cama para buscar en el baño. "Hola", dije y golpeé la puerta del baño.
Ninguna respuesta.
Abrí la puerta para confirmar. Era posible que estuviera haciendo sus necesidades y se avergonzara de contestarme en medio de eso. Pero el baño estaba vacío. Mi toalla en el soporte estaba tan ordenada como la había dejado.
Cerré la puerta del baño y volví a mi cama, asegurándome de revisar la mesita de noche en busca de una pista, una nota, un indicio, un número de teléfono, cualquier cosa que me asegurara que el tipo no se había ido y que volvería aquí.
Pero no encontré ninguna nota.
Entonces me di cuenta.
Me habían utilizado.
El maldito chico me había utilizado. Normalmente no era una persona que dormía profundamente. Pero dormí como un bebé. ¿Cuándo se despertó él? ¿Cómo lo hizo? Anoche estábamos debajo del mismo edredón. No había forma de que él hubiera salido del edredón sin que yo me moviera. Pero incluso si eso no hubiera sido suficiente para despertarme, al menos su cinturón debería haberlo hecho. Los hombres generalmente son torpes al usar sus cinturones. El sonido del metal contra el metal debería haberme despertado. El sonido de él girando las llaves en la cerradura debería haberme despertado. Pero en cambio dormí como una...
Una perra drogada.
Aunque no recordaba haber sido drogada. No había dejado mi bebida en el bar para ir al baño o algo así. Estuve con él todo el tiempo hasta el sexo. Debe de haber sido el sexo. Google dice que el sexo en sí mismo es un afrodisíaco. Una excelente píldora para dormir.
Levanté el edredón y una mancha roja llamó mi atención. Me di cuenta sin previo aviso.
Había perdido mi virginidad con un desconocido de una noche.
Y era culpa mía no haber obtenido su nombre anoche. Me había negado a intercambiar nombres pensando que lo vería cuando me despertara. Aunque pensándolo bien, ¿quién dice que no me habría dado un nombre falso?
La luz del sol que antes iluminaba de repente se volvió tenue, y mi habitación parecía cerrarse sobre mí, como si fuera demasiado pequeña para contenerme.
Estaba a punto de llorar cuando mi teléfono vibró. La necesidad de llorar se desvaneció temporalmente mientras pensaba para mí misma: quizás se quedó con mi número después de todo y me está enviando un mensaje para avisarme que ha regresado sano y salvo, y que podríamos almorzar algún día pronto y retomar desde donde lo dejamos anoche.
Cogí mi teléfono con entusiasmo. Pero resultaron ser mensajes de mis dos mejores amigas que morían por saber cómo fue. Habían dejado tantos mensajes, especialmente Jody, y no sabía por dónde empezar a responder.
Jody: "¡Hey chica mala!" (emoji sonriente)
"¿Cómo te fue?"
"Omgg no puedo esperar para escuchar los detalles."
"No guardes nada. Cuenta todo como si se tratara de leche echada a perder."
"¿Por qué no respondes, Gracie? ¿Está tan bueno que no puedes levantarte?" (emoji cuyos ojos expresan amor)
"¿Debería ir? ¿Todavía vuelves a casa hoy, ¿verdad?"
"¡Llámame!"
Me retorcí ante los mensajes de Jody y dejé caer mi teléfono.
En mi cama, llevo mi rodilla hasta mi mandíbula inferior y agarro mis piernas cruzadas, sintiéndome enojada. Aunque sinceramente no debería haber nada de qué enojarse. ¡Fue una aventura de una noche! Aun así, nada impide que una aventura de una noche sea respetuosa. No merecía este abandono repentino, esta partida sin la simple dignidad de dejar algo tan pequeño como una nota.
Era como si nunca hubiera existido. Como si el día de ayer no hubiera sucedido. Como si hubiera imaginado todo.
............
NK: "Hola amistad, ¿cómo estás? ¿Estás bien? ¿Cómo te sientes?"
"¿Cómo fue todo? ¿Realmente te lo hiciste con el chico de la camisa blanca de Chardonnay? Parecían tan enamorados el uno del otro, no me sorprendería si resultan ser almas gemelas."
"¡Respóndeme o llámame, o vendré a tu habitación!"
NK era dulce pero siempre autoritario como de costumbre. Jody y NK son mis dos mejores amigas y no pretendían ser insensibles (ya que ni siquiera sabían que su amiga había sido abandonada por el tal señor Chardonnay) sin embargo, sentía que estaban entrometiéndose y acorralándome en ese momento.
Definitivamente les iba a contar, pero eso sería más adelante. Seguramente no tan pronto. Todo esto aún me dolía y me mordía.
Todavía quería morir.
Apagué mi teléfono y volví a la cama, sin molestarme en lavarme o preparar el desayuno o hacer cualquier cosa que requiriera fuerza física. Dormí hasta el mediodía, aún albergando un poco de esperanza de que tal vez, solo tal vez, él iba a aparecer.
Había terminado mis exámenes finales la semana pasada y me quedé para celebrar con amigos. Ayer era el plazo que mis padres me dieron para regresar a casa. No podía quedarme aquí por mucho más tiempo, y sentía que si me iba hoy, iba a perder mi oportunidad de volver a verlo alguna vez.
Si mi teléfono estuviera encendido, literalmente habrían agotado mi batería con llamadas en este momento. Así que me levanté, me lavé a fondo como si estuviera quitando manchas de una trapo, me tomé mi tiempo para empacar mis bolsas y cosas, ya que no iba a volver más.
Indirectamente alargué el proceso de embalaje hasta el atardecer. Secretamente esperando, deseando y suplicando que él regresara.
Pero nunca lo hizo.
Y con frustración y angustia, arrojé mis patéticas posesiones afuera después de decir un último adiós doloroso a mi querida habitación de la universidad. Tenía tantos recuerdos felices en esta habitación, pero era desolador que me fuera con uno tan horrible.
Partí para el aeropuerto esa misma noche y al amanecer, aterricé en las afueras de Londres donde vivían mis padres dentro de nuestro grupo.
Unas semanas después, apenas saliendo de mis episodios de depresión, comencé a enviar currículums y cartas de solicitud a editoriales y revistas.
Estaba cansada del autodesprecio y la desesperación en los que me había sumido y también me sentía mal por mis padres, que tuvieron que soportarlo todo, así que decidí buscar trabajo.
Me especialicé en escritura creativa y mis resultados fueron excelentes, así que quería trabajar en un lugar donde pudiera poner mis habilidades en buen uso con la esperanza de que eso me hiciera sentir mejor.
Durante todo ese tiempo, aún evitaba a mis amigos como una cobarde, como si ellos fueran la razón por la que fui engañada y utilizada.
Sin embargo, las cosas no mejoraron para mí.
Dos meses después de dejar la escuela, aún sin trabajo y deprimida, tuve un descubrimiento impactante.
¡Estaba embarazada! ¡Ya llevaba ocho semanas embarazada!
Mis padres estaban furiosos, querían que abortara el embarazo después de que les admitiera que ni siquiera sabía el nombre del padre del bebé.
"Esto arruinaría tu futuro, Grace", sollozó mi madre, dándome un golpecito en la espalda.
"Pasamos por mucho para enviarte a la escuela. Los licántropos sin rango tienen que trabajar diez veces más duro que los privilegiados. Esperábamos algo mejor de ti, Grace", gritó mi padre entre dientes apretados.
Estaba destrozada, devastada, al límite. No creía en la Diosa como todos los demás, pero la culpé por cargar sobre mí una responsabilidad familiar tan trágica.
Sentía pena por mis padres, quería compensarles y, sin embargo, no podía dejar marchar a esa vida incipiente e inocente que llevaba dentro de mí. Quería que el bebé sobreviviera.
Me presionaron durante días, diciendo que no estaba en posición de tener voz en el asunto, que ni siquiera tenía un trabajo para cuidar de mí misma o del hijo que esperaba.
Ya no pude soportarlo, así que hui de casa con apenas un poco de cambio, algunas ropas y nada más.
Me escapé al centro de Londres sin un lugar donde quedarme, sin mucho dinero en efectivo, con un bebé en mi vientre y sin conocer absolutamente a nadie aquí.
Sabía que Jody y NK vivían en Londres, pero no tenía idea de cómo encontrarlos y aunque supiera, nunca podría ir en su búsqueda, después de haber estado distanciada de ellos durante más de dos meses, ignorando sus llamadas y mensajes sin ninguna explicación.
Después de unos meses de lucha y dificultades, decidí regresar a mis padres, a mi grupo, pero al llegar allí, el primo lejano de mi padre me dijo que ambos murieron en un accidente mientras me buscaban.
La vida no podía ser peor que eso, pensé. Así que decidí quedarme en la única casa que mis padres tenían antes de morir, ya que me la dejaron en su testamento según mi tío.
En ese momento, mi embarazo ya era obvio y otro dilema me esperaba.
Como licántropos sin rango que yo y mis padres éramos, nunca pudimos tener un control firme sobre nuestra propiedad, especialmente cuando se trataba de la propiedad de la tierra.
Pocos días después de vivir en la casa de mis padres e intentar asentarme, un agente de la compañía inmobiliaria más grande de un grupo vecino vino a mi casa y me pidió que les vendiera la casa de mis padres.
Por supuesto que protesté, por supuesto que fui inflexible y me mantuve firme, diciendo que nunca cedería sin importar cuánto me ofrecieran.
Sin embargo, no tenía a quién recurrir, incluso mi grupo se negó a protegerme o apoyarme ya que mis padres eran lobos sin rango y con la acusación de que yo los había matado. Si no me hubiera escapado, probablemente seguirían vivos.
Lobistas, molestias y amenazas me llevaron al punto en el que simplemente tuve que renunciar a todo, por el bien de mi hijo y por mi vida.
Shelby Realtors (UK) LTD. Ese era el nombre de la empresa, un nombre que odiaré por el resto de mi vida.
Utilicé la escasa suma que me dieron para conseguir una pequeña habitación en Londres y seguí luchando hasta que mis mejores amigos me encontraron.
Jody y NK me encontraron trabajando como camarera en el centro de Londres.
Y así comenzó mi vida allí con un embarazo casi a término.
Przesuń w górę, aby kontynuować
GRACE
Latarnie uliczne były zapalone. Hojnie rzucały swoje złote światło na mnie, gdy biegłem po ulicach okolicy, szukając ukojenia.
To było poświęcenie, które musiałem ponieść jako pisarz. Inspiracje przychodzą w tych dziwnych momentach, gdy serce bije jak bęben, i nagle przerywasz w połowie, pochylasz się z rękoma opartymi na kolanach i zaczynasz uśmiechać się z powodu nowej fabuły lub ekscytującego ujawnienia dotyczącego postaci. Albo jak zakończyć swoją historię.
Tak więc tego wieczoru biegłem dla motywacji do stworzenia gotyckiej opowieści. Już wcześniej mój dzień był stresujący. Położyłem Laurę, moją sześcioletnią córkę do łóżka kilka minut temu, upewniając się, że śpi głęboko, i spakowałem trochę jej ubrań do torby podróżnej na jutro, musiałem ruszyć w drogę.
Nawet zgodziła się pójść spać wcześniej, tak że jutro mogłoby nadejść szybciej i mogłaby udać się do Nkechi, tak jak chciała. Uśmiechnąłem się wewnętrznie, rozrywką z jej entuzjazmu opuszczenia domu.
Nie planowałem biegać tak długo, ale myśli w mojej głowie zaciemniły mi przestrzeń i czas, więc musiałem zatrzymać się i rozejrzeć, by zorientować się, że biegłem dwa ulice dalej niż zwykle.
Byłem zaznajomiony z tą ulicą, którą nazywano Starym Miastem, ale rzadko przekraczałem jej granice ze względu na straszne historie, jakie o niej słyszałem. Ludzie byli napadani, bici lub...
Mój ciąg myśli przerwał widok na rogu budynku. Miałem ochotę odwrócić się i uciekać, gdy usłyszałem niesłyszalne dźwięki zza rogu, które sprawiły, że ciarki przeszły mi po plecach.
Czyżby to była zasadzka? Czy właśnie miałem być zaatakowany przez bandę? Ulica była cicha jak cmentarz. Nikt nie wybierał się ani nie wracał. Było to normalne, ponieważ ludzie wiedzieli o przerażających opowieściach o Starym Mieście, więc oczywiste było, że nikt w zdrowych zmysłach nie przemierzyłby tego miejsca o tej porze dnia samotnie.
"Pomóż mi..." dobiegł martwy głos zza tego samego kąta.
Chciałem zignorować cokolwiek lub ktokolwiek to było, obrócić się i uciec, ale nie mogłem się zmusić do odejścia w innym kierunku. Wydusiłem frustrujący oddech i ostrożnie podszedłem w stronę głosu.
"Pomóż mi, proszę" powiedział głos nieco głośniej, ale nie mogłem rozróżnić, czy to mężczyzna czy kobieta, więc zbliżyłem się, aby się upewnić.
Okrążyłem róg budynku wolno i orientacyjnie i zostałem przywitany najbardziej okropnym widokiem w życiu.
Czerwony samochód sportowy, który wyglądał na bardzo drogi, z rozbitym przednim i bocznym szybami, stał na rogu ulicy, z drzwiami kierowcy zawieszonymi otworem. Dotarłem do przedniego drzwi, by odkryć, że średnio wiekowy mężczyzna leży zatracony na fotelu samochodu, a jego cała twarz jest pokryta krwią.
Głośno westchnąłem, gdy moje serce dosłownie skoczyło na żołądek i poczułem wielką chęć zwrócenia żołądka, całą żywność, którą zjadłem przed wyjściem.
Ten człowiek nie był osobą, która prosiła o pomoc, wyglądał na całkowicie martwego, pomyślałem, wkładając telefon do kieszeni i wstrząsającymi i spoconymi dłońmi wykrzykiwałem do siebie "wszystko będzie dobrze" kilkakrotnie.
"Pomooc" ten sam głos, który skusił mnie tutaj, zawołał i pocharkotał słabo, przestraszając mnie i wprowadzając zamieszanie, co spowodowało, że mój telefon wypadł z drżących rąk kilka metrów od samochodu. Gdy zbliżałem się, aby podnieść telefon, dziwna, krwawa ręka złapała mnie za nadgarstek. Wydałem przeraźliwy krzyk i odepchnąłem się, przerażony do szpiku kości.
To była dokładnie taka scena, jak jedna z tych opisanych w mojej książce, a jeśli to ja byłem autorem, to oczywiście czas dla mojej postaci, aby uciekła.
Ręce pełne krwi okazały się mężczyzną w wieku trzydziestu lat, krew kapała z każdej części jego twarzy. Byłem tak przerażony, że nie wiedziałem, co robić ani od czego zacząć.
Jego wargi drżały, ponownie kaszlnął słabo, gdy próbowałem sięgnąć po telefon z ziemi blisko jego głowy.
"Przepraszam... teraz dzwonię po karetkę" jąkałem się, drżąc niekontrolowanie, próbując mówić, a mężczyzna ponownie złapał mnie za ręce, wymawiając niezrozumiałe słowa.
Ukląkłem, aby usłyszeć, co próbował powiedzieć, dziwnie niepokojące uczucie mrowienia mnie przerażało, kiedy jego krwawe ręce ściskały moje nadgarstki tak mocno, jakby to było wsparcie jego życia.
"B... bez karet...ty...pro...prze" z trudem zdołał wydusić, i nadal nie usłyszałbym nic, gdybym nie był uklękniony blisko jego ust, aby usłyszeć, co próbuje powiedzieć.
Czy naprawdę powiedział 'BEZ KARETKI?!"
I te słowa sprawiły, że byłam zdumiona i zdezorientowana. Nie miałam pojęcia, co robić i czego nie robić.
Wtedy przyszli moje duchy niezdecydowania. Nazwałam je panem Zrób i panią Nie Rób.
Pan Zrób: Musisz zadzwonić po karetkę, to jedyna racjonalna i logiczna rzecz do zrobienia w tej chwili. Nie zastanawiaj się, nie wahaj się ani nie słuchaj go, prawdopodobnie nie jest w pełni przytomny. Po prostu to zrób!
Pani Nie Rób: Jak może umierający człowiek, który wie lepiej niż ktokolwiek inny, że potrzebuje natychmiastowej opieki medycznej, powiedzieć ci, żeby nie dzwonić po karetkę, jeśli to nie jest z jakiegoś ważnego powodu? Czasami logiczne i racjonalne rzeczy powinny być wyrzucone do śmietnika!
Te głosy w mojej głowie nie pomagały. Musiałam się zmusić do podjęcia decyzji.
"Młody człowieku, możesz mówić? Czy się ruszać?" zapytałam, podnosząc głos o kilka decybeli, żeby być pewna, że mnie słyszy. "Muszę wezwać karetkę, jesteś zbyt słaby, a ja nie mam innego wyboru" poinformowałam go, wyciągając rękę, żeby podnieść telefon.
Złapał mnie za rękę ponownie, przestraszając mnie po raz kolejny.
"Nie dzwoń... Proszę... Proszę" jęknął, wyraźnie w bólu i zwiększając moją frustrację.
Po co do diabła ten człowiek nie chciał, żebym wezwała karetkę? W co ja się wplątałem! Pomyślałem, narzucając wiatr w żagle.
Ranny mężczyzna patrzył na mnie, jakby cierpliwie czekał, aż podejmę decyzję.
"No, do cholery" wymamrotałem pod nosem.
"Mieszkam w małym mieszkaniu i będziesz musiał się dostosować, ponieważ... cóż, nie mamy wyboru" wypowiedziałem, głosząc swoją decyzję o zabraniu go do mojego domu.
Wiedziałem, że będę tego żałował później, ale teraz zdecydowałem się martwić o teraźniejszość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
CONNOR SHELBY
Jej kroki przywróciły mi nadzieję.
Leżąc na tej zimnej twardej ziemi, moje myśli kręciły się między przytomnością a podświadomością, dźwięk odległego kroku dał mi jakąś siłę, by wezwać pomocy.
Nie widziałem zbyt wiele, ścieżka krwi spływającej z czoła do oczu prawie całkowicie zasłaniała mi wzrok.
Adrenalina po ataku zaczęła opadać, a ból każdego ciosu zaczął bardzo boleć. Czułem, że każdy centymetr mojego ciała boli tak bardzo, że nie mogłem podnieść ani jednego mięśnia, ani nawet próbować ich dogonić.
Nie chodziło im o skrzynkę z pieniędzmi w bagażniku mojego samochodu, ani o mój telefon, ani o żadne informacje lub jakiekolwiek inne materialne rzeczy.
Myślenie o tym, jaki może być ich motyw lub czyje były to rozkazy, nie było teraz priorytetem.
Priorytetem było pozostanie przy życiu. Albo przynajmniej przytrzymanie się przytomności wystarczająco długo, aby uzyskać pomoc dla siebie i mojego kierowcy. Był w opłakanym stanie. Miałem nadzieję z całego serca, że wytrzyma.
Początkowo byłem sceptyczny, czy może nasi napastnicy powrócili, ale postać, która zbliżała się do mnie z drugiej strony drogi, nie wydawała się być jednym z ludzi, którzy to zrobili mnie i Rivera, mojego kierowcę.
Ale na moje ulżenie, to nie byli oni, zamiast tego, niezidentyfikowana postać, która zbliżyła się do miejsca zdarzenia, wyglądała jak kobieta.
Nie wiedziałem, co próbuje zrobić, ponieważ byłem nadal nieprzytomny, ale wydawało się, że niesie jakąś rzecz, jak telefon i próbuje zadzwonić, więc odruchowo sięgnąłem, ignorując tętniący ból na moich ramionach, aby złapać ją za kostkę.
Szeptałem coś niezrozumiałego i słabego, mówiąc jej "Nie dzwoń po karetkę", ale wydawało się, że nie rozumiała, co mówię lub nie mogła mnie dobrze usłyszeć.
Żałowałem, ale cieszę się, że tak zrobiłem, bo nagłe nawiązanie kontaktu spowodowało, że odruchowo cofnęła się, pogłębiając ostry ból na moich ramionach, a telefon, który trzymała, głośno upadł blisko mojej głowy.
Jednak z pozytywnej strony, ten ruch sprawił, że zauważyła, że leżę tuż obok.
Szybko przysiadła obok mnie i zaczęła krzyczeć, czy mogę jej słyszeć czy widzieć, a potem mówiła o dzwonieniu na numer alarmowy 911, żeby przyszli nas zabrać do szpitala.
Nie! Wykrzyknąłem w swojej głowie.
To sprawiłoby, że sprawy stałyby się bardziej skomplikowane. Teraz nie przyszło mi to do głowy, ale musiałem powstrzymać ją przed dzwonieniem po karetkę, aż wyjdę stąd.
Oczywiście brzmiało to głupio i irracjonalnie dla niej, nie mogłem pozwolić, żeby dzwoniła po karetkę, nawet jeśli nie dałem jej wystarczającego powodu.
Czułem się bezpieczny przy niej i nie miałem pojęcia dlaczego. Nigdy nie ufałem nikomu w całym swoim życiu, ale czułem się bezpieczny z osobą, której twarzy nie mogłem rozpoznać. Której imienia nawet nie znałem.
Więc zagrałem na karcie litości.
Najpierw próbowałem usiąść, by w pośpiechu jej pomóc, mimo że tępy ból miażdżył każdą część moich zmysłów, aby przekonać ją, że to nie było takie złe, jak myślała.
Przekonywanie ludzi, szczególnie obcych, było moją najmocniejszą umiejętnością. Więc zignorowałem otępienie w mojej głowie i próbowałem sprawić, żeby sytuacja wydawała się bardziej niebezpieczna, niż w rzeczywistości była.
Jej odpowiedź mnie zaskoczyła. Brzmiała zuchwale i zdeterminowanie. Nie wiedziałem, kim była, ale dobrze się czułem, widząc po raz pierwszy, że ktoś przeciwstawia mi się.
Tylko że nie miała pojęcia, kim jestem, i naprawdę chciałbym, żeby tak pozostało.
Nacisnąłem mocniej, mówiąc jej, że pójście do szpitala dla mnie byłoby bardziej niebezpieczne i musi mnie stąd zabrać, żeby ratować mojego kierowcę.
To nie była naprawdę kłamstwo, przecież.
Mój kierowca był jeszcze bardziej pobity, i szczerze mówiąc, bałem się o jego życie, ale kiedy zdałem sobie sprawę, kim jestem, będą się mną zajmować szybciej niż nim. Musiałem odejść, żeby mógł dostać lepsze leczenie.
Po przekonaniu i namawianiu jej przez chwilę, wymamrotała coś niezrozumiałego pod nosem i mnie ponownie zaskoczyła;
"Mieszkam w malutkim mieszkaniu i musisz się dostosować, bo cóż... nie mamy wyboru". oznajmiła z pewnością siebie.
Uśmiechnąłbym się z jej decyzji, gdyby nie to, że tracę delikatne trzymanie przytomności. Ostatnią rzeczą, którą zobaczyłem, było to, jak dzwoni na telefon, ale nie po karetkę.
Wyglądało na to, że rozmawiała z kimś, nie wyglądała na obcą, jak poruszały się jej usta, musiała znać tę osobę.
*~*
Moje oczy otworzyły się, gdy ostatnia rzecz, którą zobaczyłem, zaczęła zalewać moje puste myśli.
To zamazane oblicze, które nie mogłem uchwycić. Kobieta z telefonem.
Przytrzymałem się na bólu, który miał mnie doprowadzić do szaleństwa, zanim oczy zaczęły przemierzać moje nieznane otoczenie.
Była to prawdopodobnie noc.
Byłem w nieznajomym pokoju, leżąc na nieznajomym łóżku i wydawało mi się, że to wszystko jest tylko snem. Ale wiedziałem, że to nie sen czy wyobrażenie, przynajmniej mogłem odczuć to po pulsującym bólu na szyi i czole.
Czy to było to malutkie mieszkanie, o którym mówiła zamazana kobieta? Zastanawiałem się z zakłopotaniem, ponieważ nie słyszałem żadnego dźwięku dochodzącego skądkolwiek.
Było naprawdę małe, z każdej części ścian pomalowanych na biało, co sprawiało, że pokój wydawał się większy, niż był naprawdę. Było wyjątkowo schludne, jak na małe mieszkanie, i ładnie pachniało. Wysoka szafa, również pomalowana na biało, stała naprzeciwko łóżka, na którym leżałem, obok niej stała dobrze zorganizowana półka na buty.
Nie mogłem się powstrzymać przed byciem niezwykle spostrzegawczym, gdy byłem w nowym otoczeniu.
Czy naprawdę przywiozła mnie do swojego domu? Jak ona to zrobiła?
To znaczyłoby, że ryzykowała swoim życiem, żeby uratować moje. Może nie rozumie, co zrobiła, ale ja tak.
A co z Riverą, moim kierowcą? Przygarnąłem mocno oczy, modląc się do kogokolwiek, kto mnie słyszy, o to, aby był bezpieczny i żywy.
Nie mogłem po prostu tu siedzieć i zadawać pytań, na które nikt nie mógłby odpowiedzieć.
Z takim postanowieniem, zmusiłem swoje ciało do wstania, opierając ręce na miękkim łóżku, tak miękkim, że ciało się zapadało, co utrudniało mi wstawanie.
Łóżko zaczęło skrzypieć hałaśliwie protestując przeciwko mojej wadze. W końcu usiadłem na pupie, ostrożnie sprawdzając swoje kończyny, czy gdziekolwiek coś jest złamane, a następnie podniósłem prawą rękę do głowy, żeby sprawdzić, czy tam odniósłem jakąś obrażenie.
Moja dłoń natknęła się na ciężkie gipsowanie po lewej stronie czoła, co spowodowało u mnie frustrujący jęk. Moje kończyny czuły się dobrze, jednak wciąż czułem silny dyskomfort w obrębie moich żeber. Bolało jak cholera. Moja głowa nie była wyjątkiem. Wydawało się, że spadnie. Nie widziałem swojej twarzy, ale byłem pewien, że jest na niej wiele siniaków.
Ci napastnicy dobrze się bawili ze mną.
Drzwi pokoju niespodziewanie się otworzyły, wyrwując mnie ze zatroskanego samoanalizowania.
"Hej" powiedział poważny głos zza mnie, a wspomnienie ostatniego razu, kiedy słyszałem ten głos, zalane zostało moją pamięcią. "Jak się czujesz?" zapytał głos zbliżając się do mnie.
Nagle napięło się moje ciało, gdy ta osoba zbliżała się coraz bliżej, aż znalazła się na widoku. Stanęła przede mną, para przepięknych błękitnych oczu spoglądała na mnie z troskliwymi zmarszczkami na jej czole.
To była zamazana kobieta. Osoba, która przyszła mi z pomocą. Stała przede mną i wreszcie mogłem zobaczyć jej twarz.
Miałem rację, miała ciemne włosy. Ciemne faliste włosy, które eksponowały jej urodę. Miała na sobie prostą domową odzież - obszerny golf o szerokim dekolcie i krótkie spodenki, ale to nie obalało jej atrakcyjnego ciała, nawet jej gołe palce stąpające po dywanie były piękne.
"Jak się teraz czujesz?" zapytała podnosząc nieco głos, wyrwując mnie z mojej oszołomionej zadumy.
Nie mogłem wydusić żadnych słów. Moje myśli załamały się, gardło odmówiło współpracy, wtedy dotarło do mnie, że nie powinienem tu być. Nie powinienem być widziany przez tą piękną nieznajomą, której motyw jest nieznany.
Nie zamierzałem obrażać, ale jeśli naprawdę mieszkała tu, to oznaczało po prostu, że jest biedna, a biedni ludzie mogą być nieustannie pazerni, i nie miałem pojęcia, co by zrobiła, gdyby już mnie rozpoznała, albo co w ogóle już zrobiła.
Wyglądała na prawdziwie zatroskaną, a jakoś czułem się bezpieczny w jej obecności. Nie mogłem tego wyjaśnić, nigdy wcześniej nie doświadczyłem takiej energii wokół mnie.
Jednak nie mogłem pozwolić sobie na takie sentymentalne myśli, żeby znów wpakować się w kłopoty.
Zanim zdążyła zadać więcej pytań, przeturlałem się obok niej, ignorując wszystkie jej poprzednie pytania, pobiegłem w kierunku drzwi prowadzących do innego pomieszczenia, nie zatrzymując się, nie oglądając się ani nie zwracając uwagi na przeszywający ból w moich żebrach.
W kolejnym pokoju była kolejna kobieta, która zaskoczyła się moim nagłym pojawieniem. Podniosła się tak, jakby chciała mnie zatrzymać, ale zlekceważyłem ją tak samo, jak zlekceważyłem Zamazaną Kobietę.
Bezpiecznie wydostałem się z domu i zbiegłem po schodach prowadzących na zewnątrz budynku. Biegałem boso o tej porze dnia jak pacjent zbiegły z szpitala psychiatrycznego, zastanawiając się, czy robię właściwą rzecz.
Jeśli się myliłem, ile zdjęć wykonali? Czy mnie rozpoznali?
Cóż, jeśli się myliłem, właśnie stałem się największym dupkiem stulecia, przyznałem sobie, witając taksówkę zjeżdżającą z drogi. Wskoczyłem do samochodu, wymawiając adres mojego domu w moim rodzinnym mieście.
Odjechał z rozpędem, zauważając pilne potrzeby, z jakimi potrzebowałem, żeby się poruszał,
Z rozpaczą modląc się desperacko, żeby Rivera był w porządku i że nie zostało opublikowane żadne oświadczenie na temat ostatniego zajścia.
"Najpierw trzeba wrócić do domu" mruknąłem do siebie z trudem oddychając, patrząc na maskaradę w mojej głowie.
Przesuń w górę, aby kontynuować