CONNOR SHELBY
Jej kroki przywróciły mi nadzieję.
Leżąc na tej zimnej twardej ziemi, moje myśli kręciły się między przytomnością a podświadomością, dźwięk odległego kroku dał mi jakąś siłę, by wezwać pomocy.
Nie widziałem zbyt wiele, ścieżka krwi spływającej z czoła do oczu prawie całkowicie zasłaniała mi wzrok.
Adrenalina po ataku zaczęła opadać, a ból każdego ciosu zaczął bardzo boleć. Czułem, że każdy centymetr mojego ciała boli tak bardzo, że nie mogłem podnieść ani jednego mięśnia, ani nawet próbować ich dogonić.
Nie chodziło im o skrzynkę z pieniędzmi w bagażniku mojego samochodu, ani o mój telefon, ani o żadne informacje lub jakiekolwiek inne materialne rzeczy.
Myślenie o tym, jaki może być ich motyw lub czyje były to rozkazy, nie było teraz priorytetem.
Priorytetem było pozostanie przy życiu. Albo przynajmniej przytrzymanie się przytomności wystarczająco długo, aby uzyskać pomoc dla siebie i mojego kierowcy. Był w opłakanym stanie. Miałem nadzieję z całego serca, że wytrzyma.
Początkowo byłem sceptyczny, czy może nasi napastnicy powrócili, ale postać, która zbliżała się do mnie z drugiej strony drogi, nie wydawała się być jednym z ludzi, którzy to zrobili mnie i Rivera, mojego kierowcę.
Ale na moje ulżenie, to nie byli oni, zamiast tego, niezidentyfikowana postać, która zbliżyła się do miejsca zdarzenia, wyglądała jak kobieta.
Nie wiedziałem, co próbuje zrobić, ponieważ byłem nadal nieprzytomny, ale wydawało się, że niesie jakąś rzecz, jak telefon i próbuje zadzwonić, więc odruchowo sięgnąłem, ignorując tętniący ból na moich ramionach, aby złapać ją za kostkę.
Szeptałem coś niezrozumiałego i słabego, mówiąc jej "Nie dzwoń po karetkę", ale wydawało się, że nie rozumiała, co mówię lub nie mogła mnie dobrze usłyszeć.
Żałowałem, ale cieszę się, że tak zrobiłem, bo nagłe nawiązanie kontaktu spowodowało, że odruchowo cofnęła się, pogłębiając ostry ból na moich ramionach, a telefon, który trzymała, głośno upadł blisko mojej głowy.
Jednak z pozytywnej strony, ten ruch sprawił, że zauważyła, że leżę tuż obok.
Szybko przysiadła obok mnie i zaczęła krzyczeć, czy mogę jej słyszeć czy widzieć, a potem mówiła o dzwonieniu na numer alarmowy 911, żeby przyszli nas zabrać do szpitala.
Nie! Wykrzyknąłem w swojej głowie.
To sprawiłoby, że sprawy stałyby się bardziej skomplikowane. Teraz nie przyszło mi to do głowy, ale musiałem powstrzymać ją przed dzwonieniem po karetkę, aż wyjdę stąd.
Oczywiście brzmiało to głupio i irracjonalnie dla niej, nie mogłem pozwolić, żeby dzwoniła po karetkę, nawet jeśli nie dałem jej wystarczającego powodu.
Czułem się bezpieczny przy niej i nie miałem pojęcia dlaczego. Nigdy nie ufałem nikomu w całym swoim życiu, ale czułem się bezpieczny z osobą, której twarzy nie mogłem rozpoznać. Której imienia nawet nie znałem.
Więc zagrałem na karcie litości.
Najpierw próbowałem usiąść, by w pośpiechu jej pomóc, mimo że tępy ból miażdżył każdą część moich zmysłów, aby przekonać ją, że to nie było takie złe, jak myślała.
Przekonywanie ludzi, szczególnie obcych, było moją najmocniejszą umiejętnością. Więc zignorowałem otępienie w mojej głowie i próbowałem sprawić, żeby sytuacja wydawała się bardziej niebezpieczna, niż w rzeczywistości była.
Jej odpowiedź mnie zaskoczyła. Brzmiała zuchwale i zdeterminowanie. Nie wiedziałem, kim była, ale dobrze się czułem, widząc po raz pierwszy, że ktoś przeciwstawia mi się.
Tylko że nie miała pojęcia, kim jestem, i naprawdę chciałbym, żeby tak pozostało.
Nacisnąłem mocniej, mówiąc jej, że pójście do szpitala dla mnie byłoby bardziej niebezpieczne i musi mnie stąd zabrać, żeby ratować mojego kierowcę.
To nie była naprawdę kłamstwo, przecież.
Mój kierowca był jeszcze bardziej pobity, i szczerze mówiąc, bałem się o jego życie, ale kiedy zdałem sobie sprawę, kim jestem, będą się mną zajmować szybciej niż nim. Musiałem odejść, żeby mógł dostać lepsze leczenie.
Po przekonaniu i namawianiu jej przez chwilę, wymamrotała coś niezrozumiałego pod nosem i mnie ponownie zaskoczyła;
"Mieszkam w malutkim mieszkaniu i musisz się dostosować, bo cóż... nie mamy wyboru". oznajmiła z pewnością siebie.
Uśmiechnąłbym się z jej decyzji, gdyby nie to, że tracę delikatne trzymanie przytomności. Ostatnią rzeczą, którą zobaczyłem, było to, jak dzwoni na telefon, ale nie po karetkę.
Wyglądało na to, że rozmawiała z kimś, nie wyglądała na obcą, jak poruszały się jej usta, musiała znać tę osobę.
*~*
Moje oczy otworzyły się, gdy ostatnia rzecz, którą zobaczyłem, zaczęła zalewać moje puste myśli.
To zamazane oblicze, które nie mogłem uchwycić. Kobieta z telefonem.
Przytrzymałem się na bólu, który miał mnie doprowadzić do szaleństwa, zanim oczy zaczęły przemierzać moje nieznane otoczenie.
Była to prawdopodobnie noc.
Byłem w nieznajomym pokoju, leżąc na nieznajomym łóżku i wydawało mi się, że to wszystko jest tylko snem. Ale wiedziałem, że to nie sen czy wyobrażenie, przynajmniej mogłem odczuć to po pulsującym bólu na szyi i czole.
Czy to było to malutkie mieszkanie, o którym mówiła zamazana kobieta? Zastanawiałem się z zakłopotaniem, ponieważ nie słyszałem żadnego dźwięku dochodzącego skądkolwiek.
Było naprawdę małe, z każdej części ścian pomalowanych na biało, co sprawiało, że pokój wydawał się większy, niż był naprawdę. Było wyjątkowo schludne, jak na małe mieszkanie, i ładnie pachniało. Wysoka szafa, również pomalowana na biało, stała naprzeciwko łóżka, na którym leżałem, obok niej stała dobrze zorganizowana półka na buty.
Nie mogłem się powstrzymać przed byciem niezwykle spostrzegawczym, gdy byłem w nowym otoczeniu.
Czy naprawdę przywiozła mnie do swojego domu? Jak ona to zrobiła?
To znaczyłoby, że ryzykowała swoim życiem, żeby uratować moje. Może nie rozumie, co zrobiła, ale ja tak.
A co z Riverą, moim kierowcą? Przygarnąłem mocno oczy, modląc się do kogokolwiek, kto mnie słyszy, o to, aby był bezpieczny i żywy.
Nie mogłem po prostu tu siedzieć i zadawać pytań, na które nikt nie mógłby odpowiedzieć.
Z takim postanowieniem, zmusiłem swoje ciało do wstania, opierając ręce na miękkim łóżku, tak miękkim, że ciało się zapadało, co utrudniało mi wstawanie.
Łóżko zaczęło skrzypieć hałaśliwie protestując przeciwko mojej wadze. W końcu usiadłem na pupie, ostrożnie sprawdzając swoje kończyny, czy gdziekolwiek coś jest złamane, a następnie podniósłem prawą rękę do głowy, żeby sprawdzić, czy tam odniósłem jakąś obrażenie.
Moja dłoń natknęła się na ciężkie gipsowanie po lewej stronie czoła, co spowodowało u mnie frustrujący jęk. Moje kończyny czuły się dobrze, jednak wciąż czułem silny dyskomfort w obrębie moich żeber. Bolało jak cholera. Moja głowa nie była wyjątkiem. Wydawało się, że spadnie. Nie widziałem swojej twarzy, ale byłem pewien, że jest na niej wiele siniaków.
Ci napastnicy dobrze się bawili ze mną.
Drzwi pokoju niespodziewanie się otworzyły, wyrwując mnie ze zatroskanego samoanalizowania.
"Hej" powiedział poważny głos zza mnie, a wspomnienie ostatniego razu, kiedy słyszałem ten głos, zalane zostało moją pamięcią. "Jak się czujesz?" zapytał głos zbliżając się do mnie.
Nagle napięło się moje ciało, gdy ta osoba zbliżała się coraz bliżej, aż znalazła się na widoku. Stanęła przede mną, para przepięknych błękitnych oczu spoglądała na mnie z troskliwymi zmarszczkami na jej czole.
To była zamazana kobieta. Osoba, która przyszła mi z pomocą. Stała przede mną i wreszcie mogłem zobaczyć jej twarz.
Miałem rację, miała ciemne włosy. Ciemne faliste włosy, które eksponowały jej urodę. Miała na sobie prostą domową odzież - obszerny golf o szerokim dekolcie i krótkie spodenki, ale to nie obalało jej atrakcyjnego ciała, nawet jej gołe palce stąpające po dywanie były piękne.
"Jak się teraz czujesz?" zapytała podnosząc nieco głos, wyrwując mnie z mojej oszołomionej zadumy.
Nie mogłem wydusić żadnych słów. Moje myśli załamały się, gardło odmówiło współpracy, wtedy dotarło do mnie, że nie powinienem tu być. Nie powinienem być widziany przez tą piękną nieznajomą, której motyw jest nieznany.
Nie zamierzałem obrażać, ale jeśli naprawdę mieszkała tu, to oznaczało po prostu, że jest biedna, a biedni ludzie mogą być nieustannie pazerni, i nie miałem pojęcia, co by zrobiła, gdyby już mnie rozpoznała, albo co w ogóle już zrobiła.
Wyglądała na prawdziwie zatroskaną, a jakoś czułem się bezpieczny w jej obecności. Nie mogłem tego wyjaśnić, nigdy wcześniej nie doświadczyłem takiej energii wokół mnie.
Jednak nie mogłem pozwolić sobie na takie sentymentalne myśli, żeby znów wpakować się w kłopoty.
Zanim zdążyła zadać więcej pytań, przeturlałem się obok niej, ignorując wszystkie jej poprzednie pytania, pobiegłem w kierunku drzwi prowadzących do innego pomieszczenia, nie zatrzymując się, nie oglądając się ani nie zwracając uwagi na przeszywający ból w moich żebrach.
W kolejnym pokoju była kolejna kobieta, która zaskoczyła się moim nagłym pojawieniem. Podniosła się tak, jakby chciała mnie zatrzymać, ale zlekceważyłem ją tak samo, jak zlekceważyłem Zamazaną Kobietę.
Bezpiecznie wydostałem się z domu i zbiegłem po schodach prowadzących na zewnątrz budynku. Biegałem boso o tej porze dnia jak pacjent zbiegły z szpitala psychiatrycznego, zastanawiając się, czy robię właściwą rzecz.
Jeśli się myliłem, ile zdjęć wykonali? Czy mnie rozpoznali?
Cóż, jeśli się myliłem, właśnie stałem się największym dupkiem stulecia, przyznałem sobie, witając taksówkę zjeżdżającą z drogi. Wskoczyłem do samochodu, wymawiając adres mojego domu w moim rodzinnym mieście.
Odjechał z rozpędem, zauważając pilne potrzeby, z jakimi potrzebowałem, żeby się poruszał,
Z rozpaczą modląc się desperacko, żeby Rivera był w porządku i że nie zostało opublikowane żadne oświadczenie na temat ostatniego zajścia.
"Najpierw trzeba wrócić do domu" mruknąłem do siebie z trudem oddychając, patrząc na maskaradę w mojej głowie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stałem w moim pokoju przed łóżkiem, oszołomiony tym, co się właśnie wydarzyło.
Próbowałem wrócić myślami do momentu, w którym wszedłem do pokoju i zapytałem niewdzięcznego i nieokrzesanego nieznajomego, który niemądrze przyprowadziłem do mojego domu, jak się czuje.
Gest, który zrobiłem, był po prostu taki. Nigdy nie mówiłem do niego w sposób nieuprzejmy ani też nie zachowywałem się tak, żeby pokazywać, że chcę mu zaszkodzić.
Najpierw byłem zszokowany. Potem zniesmaczony jego bezczelnością, a potem zdezorientowany, myśląc, może czuł, że jest w kłopotach lub że możemy mu zaszkodzić, mając na uwadze traumę, przez którą przeszedł zanim się z nim spotkałem i uratowałem go.
Czy całkowicie zapomniał wydarzeń poprzedniego dnia? Czy było to tak traumatyczne, że nie pamiętał absolutnie niczego?
Nawet nie miałem porządnego spojrzenia na jego twarz. Ja i Nkechi byliśmy zajęci próbą uratowania go, wykonując wszystkie czynności, których powinna dokonywać przeszkolona służba ratownicza, tak bardzo zapomnieliśmy sprawdzić jego imię, tożsamość lub cokolwiek w ogóle.
Byliśmy tak spanikowani jego stanem, że całkowicie zignorowaliśmy wszelkie formalności, których mieliśmy przestrzegać, licząc na to, że dostaniemy od niego wszystkie informacje, gdy już się obudzi.
Bezmyślnie upuściłem kubek wody, którym szedłem z niewdzięcznym nieznajomym, na stolik nocny i wściekle wyszedłem z pokoju, spotykając równie oszołomioną Nkechi stojącą w środku salonu, zaskoczenie malujące się na jej twarzy.
Już nie byłem zdziwiony, po prostu byłem wściekły i rozwścieczony całymi tymi zamieszaniem.
"Co się właśnie stało, Gracie?" zapytała, próbując połknąć swoje zdziwienie, ale nie udaje jej się to. "Czy zrobiłaś coś, żeby go przestraszyć? Co do niego powiedziałaś?" rzuciła mi podejrzliwe spojrzenie, podążając w moją stronę.
"Nic złego, Nk, uwierz mi" odpowiedziałem mojej najlepszej przyjaciółce, wydychając z frustracją przed siadaniem na kanapie obok mnie. "Jestem niemal pewien, że pytanie „jak się teraz czujesz?” nie mogło przestraszyć kogoś tak bardzo, żeby uciekł jakby miał ogień pod piętami."
Nk również opadła, nadal wyglądając na zdezorientowaną całą tą sytuacją.
Bardziej niż samego siebie współczułem jej. Że zostawiłem ją z jej dziećmi i moimi na całą noc z jej nianią, zmieniając nas w dobrych samarytan. Początkowy plan zakładał, że miała przyjechać rano, aby zabrać Laurie na obóz, podczas gdy ja miałam okazję pracować nad swoim rozdziałem tego dnia przed pójściem do firmy, gdzie pracowałam.
Była matką, przecież, i musiałam sprawić, by wyjechała z Essex do mojego miejsca o tej godzinie w nocy i w tak krótkim czasie. Niewinę. To mnie popchnęło do przekonania, żeby wezwać karetkę, żeby zabrać jej kierowcę, podczas gdy ciągnęliśmy jego ciężkie i nieprzytomne ciało do mojego domu.
Mimo, że byliśmy narażeni na takie niebezpieczne sytuacje, zawsze mieliśmy na uwadze, że jeśli coś pójdzie nie tak, będziemy w poważnych tarapatach.
Nkechi, która na moje szczęście była dyplomowaną pielęgniarką, podjęła to ryzyko tylko dlatego, że wierzyła w moje osądy, inaczej nigdy nie zrobiłaby tego dla kogokolwiek. Ale nigdy by mnie nie zostawiła samego w takiej sytuacji. To była moja najlepsza przyjaciółka.
Albo poszliby do szpitala, albo byliby zostawieni sami sobie, ale po prostu nie mogłem odwrócić się od osoby w takiej sytuacji, która desperacko potrzebowała pomocy, którą mogłem jej zaoferować.
Zobacz, gdzie ta pomoc mnie zaprowadziła.
"Herbatę czy kawę?" zapytała, wciągając mnie z moich rozmyślań, zmierzając do kuchni.
"Myślę, że w tej sytuacji wino byłoby najlepsze, NK, serio" powiedziałem, próbując wycisnąć ostatnią dawkę humoru z mojej głowy.
"Wiem, ale muszę wrócić do dzieci i kontynuować nasz dzień zgodnie z planem, tak jak ty, Gracie. Pacjent, który mógłby zatrzymać to wszystko, szybko wyszedł, więc ruszamy" pouczyła w rozcierając twarz.
"Wstań, ty lulu, prawie świt" dodała, przesuwając się w stronę ekspresu do kawy.
Nkechi zawsze była zdeterminowana. Jako matka dwójki wspaniałych dzieci nigdy nie pozwalała, żeby cokolwiek jej zniechęciło lub zdołowało. Zawsze wiedziała, jak podnieść się po czymś, podczas gdy ja byłem tą osobą, która pogrążała się i tkwiła w każdej małej rzeczy przez dni, miesiące, a nawet lata.
Ona i moja druga najlepsza przyjaciółka Jody były obok mnie, gdy wróciłem z powrotem do głównego miasta Londynu z ciążą po kimś, kto nigdy nie chciał mieć ze mną nic wspólnego. Nawet nie wiedziałam, jak się nazywa ani gdzie go znaleźć.
Po kilku latach nauki, jak radzić sobie sama, całkowicie go porzuciłem.
Byłem wtedy kompletnie załamany, czując, że nie pasuję już nigdzie, po zostaniu zmuszonym do sprzedania jedynego domu, który moi rodzice zostawili mi przed ich przedwczesnym odejściem.
Ten dom był moim domem, moimi korzeniami, bezpiecznym miejscem, w którym spędziłem wszystkie lata swojego dzieciństwa z rodzicami. A potem w moich najgorszych chwilach, kiedy nie miałam pracy i byłam w ciąży, ta przeklęta firma wywierała presję, groziła i zastraszała mnie, żeby poddać się i oddać jedyny dom, który znałam.
Gdyby NK i Jody nie były w Londynie wtedy, gdy się tu przeprowadziłem, nie wiedziałem, co bym zrobił. Jakbym wstał na własnych nogach i wychował moje dziecko sama.
"Proszę!" powiedziała NK, podając mi filiżankę gorącej, ciemnej kawy, dając mi wymowne spojrzenie, gdy znów zaczęłam zamyślać się nad czymś.
Może nie jestem dobra we wszystkim, ale mogłabym postawić swój ostatni pieniądz na to, że jeśli zbywałoby to dyscypliną, jestem mistrzem przemyśleń.
"Dobrze, dobrze, przerywam" przerwałem, zabierając jej filiżankę, jednocześnie jakbym przemocą zmusił się do wyrażenia wdzięczności na siłę uśmiechem.
"Nie myślę o niczym" próbowałem przekonać.
Spojrzała na mnie sarkastycznym spojrzeniem, przez co na chwilę się zaśmialiśmy.
Nagle wstałem z kanapy, przypominając sobie, że nie dałem plecaka z obozu Laurie niani poprzedniej nocy z powodu pośpiechu, żeby go wynieść z domu, zanim przyprowadziłam tego człowieka.
"Naprawdę nie dałem Laurie plecaka Alexa z obozu wczoraj wieczorem z powodu pośpiechu. Idę go teraz zabrać" powiedziałem NK, idąc w stronę sypialni Laurie. Byłaby ogromnie rozczarowana, gdyby po całym pakowaniu nie mogła używać rzeczy, które razem spakowaliśmy.
Wtedy, jakby na znak, zadzwonił dzwonek przy drzwiach i na raz zadzwonił telefon. Poprosiłem NK, żeby otworzyła drzwi, a ja odebrałem telefon leżący obok kanapy.
"Hej przyjaźń!" rozbrzmiał entuzjastyczny głos Jody po drugiej stronie linii. "Jak się masz? Czy twój tajemniczy człowiek już się obudził?" żartowała swobodnie, pusząc swoim wysokim śmiechem w moje już irytujące uszy.
"Hej Jody" odpowiedziałem, nie tak ożywiony jak ona. W końcu nie tego się po mnie spodziewała. "Wszystko w porządku, obudził się i nie jest moim tajemniczym mężczyzną, Jody" z wymuszonym uśmiechem powiedziałem ostatnie zdanie.
"Dobrze. Ale jak się teraz czuje? Okazał już swoją tożsamość? Kim tak naprawdę jest? Myślisz, że mogłabym go znać?" bombardowała mnie pytaniami lekkomyślnie, nie czekając na odpowiedź na jedno pytanie przed kolejnym.
To była Jody. Pyszna, entuzjastyczna, piękna i bez strachu. Była najbardziej swobodna z nas trojga, wkraczając i wychodząc z miłości tak jak ja z bólami miesiączkowymi.
Nigdy nie bała się złamań serca, ale może to dlatego, że nigdy naprawdę nikogo tak bardzo nie pokochała. Moje przekonanie jest takie, że im bardziej się kocha, tym trudniej jest podnieść się po tym, gdy ta miłość zawodzi.
Byliśmy zawsze tutaj, gdy przechodziła przez swoje zwykłe rozstania. Już byliśmy przyzwyczajeni do tego. Pocieszać ją, przypominać jej, że facet, z którym się rozstała, nie był jedynym mężczyzną na świecie, i oglądać, jak bierze naszą radę dosłownie, odkurzając się i dostając nowego chłopaka już następnego dnia.
Męczyła mnie randkami w ciemno, pomagając mi organizować spotkania ze wspólnymi zainteresowaniami, mimo że dobrze zdawała sobie sprawę z faktu, że wielokrotnie jasno i wyraźnie powiedziałem, że skończyłem z mężczyznami, i ostatnią rzeczą, której w tym momencie potrzebuję w moim życiu, jest cokolwiek zwanego romansem.
Po tym, co zrobił pan Chardonnay, całkowicie dałem sobie spokój z miłością. Cokolwiek związanego z trwałością byłoby tylko żartem. Mężczyźni to kanalie, którym nigdy nie można ufać, a NK zawsze się ze mną zgadzała.
Była rozwódką z dwójką dzieci, i pomimo że czasami uczęszczała na randki w ciemno, szanowała moje zdecydowanie i zostawiała mnie w spokoju w tej kwestii. Taka była moja najlepsza przyjaciółka.
"Odszedł, Jody" w końcu odpowiedziałem po długiej przerwie. "Albo lepiej powiedziane, uciekł, nie podając żadnych danych, o które pytasz. Koniec, Jody. Porozmawiamy więcej o tym, kiedy przyjdziesz. W porządku?" zapytałem, smutny, że zniweczyłem jej oczekiwania.
"W porządku, Gracie. Ty sama się czujesz dobrze? A jak NK?" jej głos się obniżył. Słyszałem rozczarowanie w nim.
"Jesteśmy w porządku, JayD, porozmawiamy później. Cześć" powiedziałem, a następnie rozłączyłem się, zanim pozwoliłem, żeby mnie poczucie winy skłoniło do wygadania się przez telefon.
Nie byłem na to gotowy.
"Masz list, Gracie" powiedziała NK, patrząc w dół na kopertę, którą dostała po otwarciu drzwi.
Wzdychając, miałem nadzieję, że to nie jest to, o czym myślałem. Sprzedanie mojego mieszkania na rzecz firmy nieruchomości, która chciała przebudować budynek, w którym mieszkałem.
"Jest od Shelby Realtors (UK) LTD" przeczytała, zbliżając się do mnie.
Nazwa brzmiała znajomo, ale nie miałem pojęcia, o co chodzi.
"Otwórz to już, NK" zachęciłem ją, czując mieszankę niepokoju i ciekawości.
"Okej..." NK podkreśliła, otwierając kopertę ze swoim typowym OCD, co sprawioło, że moje ostatnie cierpliwość na dzisiaj wyczerpała się.
"Pisze: „Droga Grace Jones, chcielibyśmy Ci przypomnieć o umowie najmu, którą posiadasz, informując jednocześnie, że nieruchomość teraz należy do Shelby Enterprise, z nadzieją, że osiągniemy porozumienie jak najszybciej. Zwracamy uwagę, że zostaniesz hojnie wynagrodzona. Serdeczne pozdrowienia, CEO Shelby Realtors (UK) LTD”" dokończyła chowanie papieru do koperty.
"Przynajmniej ich pozdrowienia były ciepłe, a nie zimne" zażartowała, mając nadzieję złagodzić moje poczucie niechęci, które wiedziała, że w tym momencie odczuwam.
Wykrzywiłem się, upadając na kanapę zrezygnowany.
Ta sama cholerna firma Shelby Enterprise! Ta sama przeklęta firma, która uczyniła moje życie piekłem. Zabrali jedyny dom, który znałam, i zostawili swoje zło pieniądze ze mną, sprawiając, że moje życie było jeszcze bardziej nieszczęśliwe niż wtedy.
Oprócz tego wszystkiego, nienawidziłem się przeprowadzać. Nienawidziłem niepewności. Przed zamieszkaniem w tym miejscu upewniłem się, że właściciel nie sprzedaje swojej nieruchomości przypadkowo.
Uwielbiałem długotrwałe pobyt w jednym miejscu i budowanie korzeni. A teraz ta głupia firma Shelby Realtors znalazła tu swoją drogę, podnosząc swoje brzydkie głowy, gdy wciąż próbowałem zapomnieć o traumie, którą mi i mojemu dziecku wyrządzili.
"Gracie, czujesz się dobrze?" zapytała NK, zmartwione rysy pojawiające się na jej twarzy, gdy spoglądała na mnie.
"Czy dzień może być gorszy?" zadumałem się na głos, spoglądając w próżnię. "To była ta sama firma, NK, ta sama firma, która odebrała mi jedyny dom, który zostawili mi rodzice!" krzyknąłem, z wściekłością wylewającą się ze mnie.
Nie pozwolę sobie na to, żeby mieli to łatwe. Już nie byłem młodą, bezbroną, bezradną małą dziewczynką.
Przesuń w górę, aby kontynuować
