passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Baby - Rozdział #4 - autor Ruth Stevens

The Billionaire's Baby

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Punkt widzenia Tristana:

Stoję zamroczony po usłyszeniu tego, co powiedział Dr Matthews. Muszę chyba słyszeć rzeczy. Nie mógł powiedzieć tego, co myślałem, że słyszałem.

"Możesz powtórzyć, proszę?" pytam w oszołomieniu.

"Ona jest w ciąży" - powtarza, spoglądając na kartkę papieru w swojej dłoni.

Obracam głowę, aby spojrzeć na Jessicę i widzę szeroki uśmiech na jej twarzy. Naprawdę chciałbym odpowiedzieć uśmiechem, ale martwię się, że jej poranne mdłości mogą być zbyt uciążliwe. Jej uśmiech szybko znika, gdy widzi marszczące się na moim czole. Głęboko oddychając, odwraca się w stronę Dr Matthews.

"Moglibyśmy mieć chwilę sami?" prosi delikatnie, unikając kontaktu wzrokowego ze mną.

Lekarz kiwa głową przed wyjściem.

Odwiedza mnie uczucie, że trzyma mnie od siebie, jak tylko drzwi się zamykają. Idzie na drugą stronę pokoju i odwraca się w moją stronę. Przez jakiś czas spogląda na mnie, zanim odwróci wzrok.

"Co się dzieje?" pyta, patrząc znów na mnie.

"Jesteś w ciąży" - szeptem mówię, niezwracając uwagi na to, co wcześniej powiedziała.

"Jesteś zaniepokojony, że jestem w ciąży" - prawie krzyczy odwracając się znów ode mnie.

"Co... nie" - mówię wstając i podchodzę do niej.

Delikatnie odwracam ją, aby spojrzała na mnie, serce mi pęka, gdy widzę łzy w jej oczach. Przytulam ją mocno, przejeżdżając ręką po jej miękkich jedwabistych włosach.

"Chcę tego dziecka" - szepczę do niej.

"Serio?" - pyta, patrząc na mnie, gdy z jej prawego oka spływa pojedyncza łza.

Delikatnie wycieram łzę, zanim mocno przystawiam moje usta do jej. Gryzę jej dolną wargę, na co dostaje głosu zdziwienia. Wykorzystuję tę okazję, by własnym językiem wtargnąć do jej ust. Cicho jęczy, gdy się od niej oddalam.

"Serio"

Punkt widzenia Jessiki:

Jestem w ciąży.

Aktualnie siedzę w biurze Tristana i patrzę na zdjęcie mojego dziecka. Jeszcze nie jest tak bardzo wyrośnięte, ale nie mogłam się powstrzymać przed zrobieniem zdjęcia.

Czuję czyjeś spojrzenie na sobie, wiem, że to Tristan, bo czuję mrowienie przechodzące przez moje ramiona aż tutaj.

Bez patrzenia w jego stronę pytam:
"Dlaczego tak na mnie patrzysz?"

Podnoszę wzrok, żeby zobaczyć sexy uśmiech na jego twarzy.

"Czy ja nie mogę patrzeć na matkę mojego dziecka?" zadaje pytanie z pewnym zuchwałym tonem.

"Oczywiście, że tak" - szepczę zachrypniętym głosem powoli podchodząc do niego.

Zachwyca się, gdy siadam mu na kolanach, jego ramiona obejmują mój pas. Powoli przeciągam dłonie od jego klatki piersiowej do jego szyi. Uśmiecham się do siebie, czując, jak drży pod mną.

"A więc jaki jest problem?" pyta, gdy jego głos jeszcze bardziej się zachrypie.
Pochylam się nad nim, aby skąpać jego ucho "patrzenie jest niestosowne", szepczę, odchylam się, aby spojrzeć na niego. Jestem w szoku, widząc, że ma zamknięte oczy. Jeszcze bardziej zdziwiona jestem, gdy nagle przyciąga mnie do siebie, zgniatając swoje usta do moich.
Zanim możemy zagubić się w sobie nawzajem, drzwi zostają otworzone, ukazując pozbawioną sobowtóru kobietę podchodzącą do nas.

Czuję, jak Tristan się napina pod mną. Zastanawiam się, jaki związek łączy te dwoje. Zanim zdążę zapytać Tristana, co się dzieje, czuję, jak mnie podnoszą z jego kolan. Odbijam się, ale szybko uspokajam się, aby nie zrobić krzywdy mojemu dziecku.

Obracam się, żeby zobaczyć, jak kobieta siada na kolanach Tristana i całuje go po całej twarzy.
Szybko mrugam, powstrzymując łzy, które grożą wylaniem się z moich oczu. Byłem tak zrozpaczony, że nie zauważyłem, jak Tristan próbuje się uwolnić spod uścisku tej kobiety.

"K-kim jesteś?" jąkam się.

Ona uśmiecha się do mnie, zanim odpowie: "Jestem Linda, narzeczona Tristana"

To mnie powala, nie mogę tego już dłużej znieść. Jedna łza ucieka mi z oka. Nagle zaczynam czuć zawroty głowy, a moje widzenie zaczyna się rozmazywać. Próbuję zrobić krok, aby odejść od nich, i wtedy ogarnia mnie ciemność i czuję, jakbym unosiła się w powietrzu.

Punkt widzenia Tristana:

Zgubiłem zmysły, gdy ujrzałem łzy, które wisiały w powietrzu. Nie wiem nawet, co powiedzieć w tej chwili. Mam dosłownie mowę przytrzyzoną.

Próbowałem odepchnąć Lindę ode mnie, ale ona ciągle mnie całowała. Właśnie zamierzałem jej powiedzieć, żeby ze mną skończyła, ale przerywam, gdy słyszę, jak Linda mówi Jessice, że jesteśmy zaręczeni.

Czy ona oszalała?

Nawet jej nie lubię. Mam przeciw niej zakaz zbliżania się do mnie, na litość Boską!

Na skraju oka widzę, że Jess ma zamiar odejść ode mnie, ale nagle zatrzymuje się. Odpycham Lindę od siebie, jak tylko widzę, że Jessica ma zamiar zemdleć.

Ostrożnie biorę ją na ręce, szybko wychodząc z mojego biura. Szybko kieruję się do mojego prywatnego windy, ignorując spojrzenia osób wokół.

"Do roboty!" warknąłem szybko naciskając przycisk zamykający drzwi windy.
Na szczęście mam specjalny przycisk w windzie, dzięki któremu mogę natychmiast skontaktować się z kierowcą. Wciskam przycisk zaledwie kilka sekund przed otwarciem się windy.

Wyskakuję z budynku, jak tylko drzwi windy się otwierają. Ponownie ignoruję spojrzenia wszystkich, wskakując do samochodu, dbając przy tym, aby nie uderzyć głową Jess.

Jedna myśl wyłącznie mi w głowie, gdy John - kierowca rusza.
Proszę, niech będzie w porządku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Punkt widzenia Tristana:

Proszę, niech będzie w porządku.

Przez ostatnią godzinę to wszystko, co krążyło w mojej głowie. To wszystko przez moją winę, gdybym tylko coś powiedział, wiedziałaby, że ją kocham i tylko ją.

Wyrwałem się z moich myśli, gdy zobaczyłem lekarza zbliżającego się do mnie z ponurym wyrazem twarzy.

Podniosłem się z miejsca, w którym siedziałem, aby spotkać się w połowie drogi z nim.

"Jak się ma?" Pytam, dosłownie trzęsąc się w butach.

Słowa, które wypowiedział, sprawiły, że momentalnie upadłem na podłogę.

"Jest w sztucznym śpiączce"

Przez ból w moim sercu wypowiadam następne słowa trochę łamiącym się głosem "a czy dziecku nic nie jest?"

Lekarz wydaje się być kompletnie zdziwiony moim pytaniem. Szybko spogląda na papiery w swojej ręce.

"Czy kobieta, którą przyprowadziłeś, ma brązowe włosy i niebieskie oczy?"
Ale o co chodzi? Dlaczego mnie o to pyta?

"Nie," odpowiadam "ona jest blondynką z szarymi oczami, które czasami wyglądają na niebieskie lub piwne w zależności od światła"

Jestem w szoku, widząc, jak na jego twarzy pojawia się czerwony rumieniec, być może z wstydu.

"Jest to pewne niewłaściwe zrozumienie"

"Co się stało?" Krzyczę, coraz bardziej niecierpliwy.

"Wydaje się, że doszło do zamieszania, poczekaj tutaj, aż sprawdzę"

"Lepiej się pośpiesz," krzyczę za nim "albo stracisz pracę"

Nie musiałem mówić mu tego drugi raz, wszyscy w tym mieście wiedzą, kim jestem. Mogę zabrać mu pracę palcem i on to wie.

Patrzę, jak odchodzi za róg, tylko mogę mieć nadzieję, że Jessica i dziecko są w porządku. Naprawdę jej teraz nienawidzę. Jeśli cokolwiek by się stało Jess i dziecku, zniszczę ją.

Wyciągam telefon komórkowy i dzwonię do mojego dobrego przyjaciela, prawnika Mike'a. Po trzech sygnałach odbiera połączenie.

"Masz dla mnie jakieś zadanie"

"Oh, cześć Tristan, u mnie w porządku, miło, że zapytałeś"

Przesiębiorczy Mike. Ten facet zawsze dba o sarkazm na całkiem innym poziomie.

"Przepraszam, Mike, jestem w szpitalu i to wszystko przez tę sukę Lindę"

"Co!" krzyknął

"Teraz nie mogę o tym rozmawiać, ale musisz się nią zająć, bo nie chcę zrobić czegoś głupiego"

"Nie ma problemu. Zajmę się nią"

"Dzięki, Mike, jestem ci winien"

Szybko wyłączam telefon i przeciągam palcami po swoich włosach. Przeklinam pod nosem, całe to czekanie doprowadza mnie do szału. Odwracam się, widząc, że lekarz zbliża się do mnie ostrożnie. To już samo w sobie martwi mnie.

"No, jak się ma?"

Głęboko wciąga powietrze, "jest w porządku"

Prawie chciałem obcałować podłogę z radości. Nigdy wcześniej nie byłem tak ulgowy. Nagle przerywam sobie wewnętrzną chwałę, gdy przypominam sobie o dziecku.

"Czy dziecko jest w porządku?" Pytam po raz drugi dzisiaj.

Większość napięcia ucieka z mojego ciała, gdy widzę uśmiech na jego twarzy.

"Dziecko jest w porządku, a matka jest przytomna, ale wydaje się zestresowana i ma odległy wyraz w oczach"

Prawie że nie usłyszałem jego ostatnich słów z powodu tego, jak cicho mówi. Niestety dla mnie słyszę każde jego słowo. Mimowolnie mój ciało staje się spięte na wspomnienie o napięciu Jess. Już wiem, dlaczego mogłaby być zestresowana, i ciągle do mnie dociera, że jest w szpitalu przez moją winę. Jestem jeszcze bardziej zmartwiony, bo naraziłem życie swojego dziecka na niebezpieczeństwo. Nigdy nie będę w stanie żyć z sobą, gdyby im cokolwiek się stało.

Obracam się do lekarza i na mojej twarzy pojawia się lekki uśmiech.

"Czy mogę ją zobaczyć?" Nerwowo pytam.

"Tak, tak, możesz," odpowiada pośpiesznie "jest w pokoju 32B, nie zostawaj u niej długo, musi odpocząć"

"Dziękuję...." Spoglądam na jego identyfikator "... Dr. Gordon"

Bez czekania na odpowiedź odwracam się i kieruję do pokoju 32B. Głęboko wzdycham i otwieram drzwi, które odsłaniają Jess leżącą w łóżku szpitalnym odwróconą ode mnie. Jakby czuła, że na nią patrzę, odwraca się, by spojrzeć na mnie.

Przez najdłuższy czas nie mówi nic i tylko na siebie patrzymy. W końcu znów łamie ciszę, odwracając się ode mnie, "musimy porozmawiać"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Baby

The Billionaire's Baby

10 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

10

Treść

Aa