Perspektywa Layli
O szóstej rano dom wujka Xaviera działa jak maszyna.
Każda powierzchnia musi lśnić. Każdy kwiat musi stać pod odpowiednim kątem. Każda szklanka ma łapać światło, jakby nikt jej nigdy nie dotknął.
Dziś wieczorem Leo zostanie oficjalnie mianowany młodszym dyrektorem w firmie wujka Xaviera. Na liście gości są ludzie, których nazwiska słyszałam tylko szeptem za zamkniętymi drzwiami.
Zaczynam w głównym holu. Najpierw podłogi — na kolanach ze szmatą, podczas gdy członkowie personelu przechodzą nade mną, jakbym była częścią kafelków. Dwóch z nich niesie kryształową ozdobę tuż nad moją głową, nie zwalniając kroku.
Przywieram płasko do podłogi i czekam, aż ich buty przejdą.
Wytrzymaj jeszcze chwilę, Layla. To nic w porównaniu z 8 latami tego koszmaru.
Przechodzę do kwiatów. Spędzam czterdzieści minut przy aranżacji na schodach, przycinając łodygi, ustawiając białe róże tak, by rozkładały się równomiernie.
Moje palce są już obolałe od kolców, zanim wszystko wygląda jak należy.
Jedna z przyciętych łodyg stacza się z konsoli na podłogę. Klęczę, sięgając po nią, kiedy Elizabeth schodzi po schodach, telefon przyciśnięty do ucha.
"Nie, te w kolorze kości słoniowej, nie kremowe." Nie zwalnia kroku, przechodząc obok mnie. "Mówiłam kość słoniowa . Boże, czy wszystko muszę robić sama?"
Obcas ląduje tuż przy moich palcach — celowo, tylko na sekundę. Wydobywa się ze mnie cichy okrzyk, zanim zdążę go powstrzymać.
Elizabeth zatrzymuje się i odwraca.
"Ach, znowu ty." Mówi to wystarczająco głośno, by dwie osoby z personelu polerujące poręcz usłyszały. Śmieją się.
Ta dziewczyna kiedyś dzieliła się ze mną zabawkami. Miałyśmy nawet piętrowe łóżko — ona wybrała górę, ja dostałam dół i szeptałyśmy przez ciemność, aż któraś z nas zasnęła.
Gdy miałam dziewięć lat, wizyty w domu wujka nagle się skończyły. Rodzice nigdy nie powiedzieli mi dlaczego.
Potem był wypadek. Xavier przeniósł mnie do służbówki w piwnicy. On także nie wyjaśnił, dlaczego.
W ciągu miesiąca Elizabeth całkowicie przestała się do mnie odzywać. W następnym roku nazywała mnie już „tą dziewczyną”, jakby zapomniała, jak mam na imię.
Gdy odchodzi, a jej głos niesie się po korytarzach, wracam do pracy, zaciskając szczęki.
Nie reaguj. Właśnie na to czeka.
Około południa niosę wiadro brudnej wody z głównego holu w stronę korytarza służbowego.
Leo pojawia się zza rogu z telefonem w ręce, nie patrząc, dokąd idzie. Jego ramię uderza mnie mocno. Wiadro podskakuje i fala szarej wody rozlewa się na jego białą koszulę.
— Jesteś ślepa?! — Leo staje na mojej drodze, zmuszając mnie do cofnięcia się pod ścianę.
Wiadro uderza o podłogę, woda rozlewa się wokół naszych stóp. Pochyla się nade mną, jego twarz jest tuż przy mojej. Szczęka napięta, a na skroni pulsuje żyła.
Bardzo zły znak.
— Zobacz, co zrobiłaś. — Jego głos obniża się.
— Przepraszam, ja…
Leo wali dłonią w ścianę obok mojej głowy. Trzask odbija się echem po korytarzu. Jestem tak zaskoczona, że zapominam, jak się mówi.
— Czy dałem ci pozwolenie, żebyś się odezwała?
Gryzę się w środek wargi, żeby milczeć.
— Wiesz co? — Jego nastrój nagle zmienia się z wściekłości na podniecenie. — To idealne.
Pochyla się. Patrzy mi w twarz, żeby sprawdzić, czy się wzdrygnę. Zawsze to robi.
— Pamiętasz, co ci wcześniej powiedziałem?
Pochyla się jeszcze bliżej, głos ścisza się do szeptu.
— Miałem poczekać do końca przyjęcia, ale teraz myślę — po co czekać? Może zajmę się tobą w trakcie. — Uśmiecha się okrutnie. — Wszyscy będą zbyt zajęci świętowaniem, żeby przejmować się tym, co dzieje się ze służbą.
Z trudem przełykam narastające mdłości.
Leo puszcza mnie i odchodzi. Dwoma palcami odrywa mokrą koszulę od skóry z wyrazem obrzydzenia.
— Posprzątaj to — rzuca i odchodzi.
Stoję przy ścianie. Serce wciąż wali mi jak oszalałe, a kolana nie przestają się trząść.
Ręce tak bardzo mi drżą, że muszę przycisnąć je mocno do boków.
Nikt nie widział. A nawet jeśli — personel w tym domu już dawno nauczył się, że odwracanie wzroku to część pracy.
Podnoszę wiadro i zmuszam się, by iść, zamiast uciekać. Muszę znaleźć Rosę.
Jest w kuchni — mąka na fartuchu, siwe włosy upięte, miesza coś na kuchence.
Rosa jest kucharką Xaviera dłużej, niż ja żyję. Jest jedyną osobą w tym domu, która kiedykolwiek była dla mnie życzliwa.
Staję w progu, nie mówiąc nic.
Rosa odwraca się od kuchenki i jej twarz tężeje. Odkłada łyżkę, wyciera ręce o fartuch i podchodzi do mnie.
Jej palce zawisają przy moim ramieniu, ale go nie dotykają.
— Jak bardzo źle? — pyta cicho.
— Wystarczająco.
Bez słowa idzie do spiżarni i wraca z małą kopertą — gotówka. Niewiele, ale więcej, niż miałam w rękach od lat.
Zawija chleb i ser w ściereczkę, dodaje jabłko, wszystko wkłada do papierowej torby.
— Rosa, nie mogę przyjąć twoich…
— Nie przyjmuję odmowy. — Jej głos jest stanowczy, ale broda jej drży.
Wciska mi torbę w ręce i przytula mnie mocno.
Ma silne ramiona jak na swój wiek. Trzyma mnie zdecydowanie zbyt długo. Jej dłoń obejmuje tył mojej głowy i czuję, jak jej ciało drży raz, tłumiąc szloch.
Zaciskam szczęki tak mocno, że aż bolą zęby.
Nie będę płakać. Nie tutaj.
Odsuwa się, ujmuje moją twarz w obie dłonie, patrzy na mnie wilgotnymi oczami. — Uważaj na siebie. Obiecaj mi.
— Obiecuję.
Odstępuje i wraca do kuchenki. Plecy ma wyprostowane, ale widzę, jak ociera oczy rękawem, myśląc, że nie patrzę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Layli
Sala balowa wygląda jak coś z magazynu.
Kryształowe żyrandole, białe obrusy, stroiki, które układałam przez trzy godziny dziś rano. Mężczyźni w garniturach, kobiety w sukniach, kryształowe kieliszki łapiące światło za każdym razem, gdy ktoś wznosi toast.
Przemieszczam się po obrzeżach sali z tacą pustych kieliszków.
Zbierać, odkładać, znikać. Na tym polega ta praca.
Catering zajmuje się jedzeniem, ale personel wujka Xaviera zajmuje się niewidzialną robotą.
I tą robotą jestem ja. Ktoś, kto powinien być wśród gości jako członek rodziny, a nie obsługiwać ich.
Leo stoi na środku sali z Elizabeth pod rękę. Stuka widelcem o kieliszek i sala cichnie.
"Chcę podziękować wszystkim za to, że dziś tu jesteście," mówi, jedna ręka w kieszeni, swobodny i ciepły. "To stanowisko znaczy dla mnie wszystko. Ale nie dotarłem tutaj sam."
Spogląda na Elizabeth.
"Miałem właściwych ludzi przy sobie."
Elizabeth kładzie dłoń na piersi i bezgłośnie mówi 'przestań', jakby była przytłoczona. Tłum to kupuje — kobieta przy pierwszym stole ociera oczy serwetką.
Ktoś wznosi toast. "Za najmłodszego młodszego dyrektora w historii firmy!"
Więcej braw i Leo się uśmiecha — skromnie i czarująco. Ale ja wiem, jak ten uśmiech wygląda z bliska.
I wiem, co się za nim kryje.
Opróżniam kolejny stół i niosę tacę do strefy obsługi za parawanem. Palce bolą mnie po dzisiejszym poranku.
Sukienka to ta sama, którą noszę od dwóch lat — szara, prana tyle razy, że materiał w łokciach jest już przetarty.
Elizabeth dostała na dziś nową suknię. Przymierzyła trzy, zanim wybrała czerwoną, a ja wyprasowałam wszystkie trzy.
W lustrze za nią złapałam swoje odbicie — białoblond włosy obcięte nierówno, bo ścinałam je sama, niebieskie oczy za duże do tak wychudzonej twarzy.
Elizabeth wyglądała, jakby powinna trafić na okładkę magazynu. Ja wyglądałam jak ktoś, kogo by przeskoczyła na ulicy.
Mieszkam tu, bo nie miałam dokąd pójść.
Za każdym razem, gdy myślałam o odejściu, powstrzymywało mnie to samo pytanie — dokąd? Spać na ulicy? Żebrać? Mam osiemnaście lat, bez szkoły, bez dowodu, bez historii pracy innej niż szorowanie jego podłóg.
Zostałam też dla Leo. Znajdował mnie samą, kiedy nikt nie patrzył, i mówił, że ma plan. Że muszę jeszcze trochę poczekać.
Czekałam i oto, gdzie mnie to zaprowadziło.
Zaciskam palce na krawędzi tacy i idę dalej. Teraz będę już tylko czekać, aż przyjęcie się skończy. Potem ucieknę.
O północy ostatnie samochody wyjeżdżają z podjazdu. Słyszę, jak zamyka się frontowe drzwi, potem głos wujka Xaviera, który mówi personelowi, że sprzątanie można dokończyć rano.
Jestem na tylnym korytarzu przy wyjściu dla służby, układam ostatnie brudne kieliszki na wózku. I nagle słyszę kroki za sobą — nierówne, powolne i…
"Tu jesteś."
Głos Leo jest cichy i zimny. Opiera się o ścianę korytarza, bez marynarki, z luźnym krawatem. Ma twardy wzrok i zaciśniętą szczękę.
Czekał na to cały wieczór.
Czarujący spadkobierca sprzed godziny zniknął. To jest prawdziwy Leo, ten, którego nikt inny nie widzi.
"Szukam cię." Odsuwa się od ściany i idzie w moją stronę. "Podobało ci się przyjęcie? Patrzyłaś, jak stoję tam z Elizabeth?"
Cofam się o krok. "Muszę dokończyć sprzątanie."
"Nie, nie musisz." Szybko skraca dystans i zastawia mi drogę.
Moje łopatki uderzają o tynk. Leo stoi tuż przede mną, nie zostawiając miejsca, by się wymknąć.
"Elizabeth jest dla nich," mówi i jego oczy zwężają się. "Dla kamer, gości, mojego przyszłego teścia. Ale ty?" Wykrzywia usta w pogardzie. "Ty jesteś służbą. Zawsze byłaś. I zrobisz, co ci powiem."
"Leo, przestań…"
"I znowu się odzywasz bez pozwolenia." Sięga po mój ramię.
Wciągam gwałtownie powietrze, wszystko we mnie zamarza.
Moje ciało sztywnieje — mięśnie zamrożone, płuca zablokowane, mózg krzyczy do kończyn, by się ruszyły, ale nic nie odpowiada.
Zawsze potrafił mnie przestraszyć i dobrze o tym wie.
Nie puszcza. Próbuję się wyrwać, ale jego uścisk jest nie do ruszenia.
"Leo, proszę, puść mnie!"
"Cicho." Jego palce zaciskają się na moim nadgarstku. "Nigdzie nie pójdziesz, dopóki ci nie pozwolę."
Myśl, Layla, myśl!
Wzrokiem szukam ratunku. Dwa metry na lewo stoi stolik z ciężkim ceramicznym wazonem. Takim, jakie kolekcjonuje Xavier — gruby, solidny, ozdobny.
Szarpnięciem uwalniam prawą rękę i rzucam się w stronę wazonu. Palce zaciskają się na szyjce i zamachuję się.
Trafiam go w bok twarzy, ceramika pęka.
"Argh!" Głowa Leo odskakuje na bok, chwieje się, ręce lecą mu do policzka.
Krzyczy, a dźwięk odbija się echem po pustym korytarzu.
Boże, ktoś nas usłyszy!
"Jak śmiesz!" Leo klęka na jedno kolano, jedną dłoń dociska do policzka. Trzęsie się ze złości. "Zapłacisz mi za to! Przysięgam, zapłacisz!"
Czuję nogi, więc korzystam z okazji, żeby uciec.
Pędzę korytarzem, po schodach służbowych, po dwa stopnie na raz. Mój pokój jest na końcu korytarza. Wpadam do środka, padam na kolana i wsuwam rękę pod materac.
Koperta Rosy. Papierowa torba. I najważniejsze — medalion.
Medalion mojej matki — jedyna rzecz z mojej przeszłości, której Xavier nie mógł odebrać, bo o niej nie wiedział.
Zakładam go na szyję, wciskam kopertę i jedzenie do kieszeni i biegnę z powrotem po schodach służbowych do bocznego wyjścia.
Za mną, gdzieś w głębi domu, wciąż słyszę krzyki Leo.
Wychodzę na zewnątrz, zamykam za sobą drzwi i biegnę, nie oglądając się za siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Layli
Nie wiem już, jaki jest dzień.
Dwa dni, może trzy. Czas przestaje mieć sens, kiedy śpisz za śmietnikami i budzisz się nie wiedząc nawet, w jakim mieście jesteś.
Pierwszej nocy wsiadłam do autobusu — nie obchodziło mnie, dokąd jedzie, po prostu musiałam być jak najdalej od domu wujka Xaviera. Dojechałam do ostatniego przystanku, jakiegoś osiedla, którego nigdy nie widziałam, i zaczęłam iść pieszo.
Pieniądze od Rosy starczyły na półtora dnia. Kanapka ze stacji benzynowej, dwie butelki wody, drugi bilet autobusowy, gdy wydawało mi się, że widzę jednego z kierowców wujka Xaviera na ulicy.
Pewnie to nawet nie był on. Pewnie mój mózg płata mi figle.
Ale nie mogłam ryzykować, więc wydałam ostatnie pieniądze na bilet i wylądowałam jeszcze dalej od czegokolwiek, co znałam.
Teraz pieniądze się skończyły. Jedzenie też.
Śpię, gdzie tylko mogę zniknąć. Moje ubrania śmierdzą, a włosy mam skołtunione. Zadrapanie na dłoni od wazonu w korytarzu u Leo zabrudziło się i teraz boli.
Medalion trzymam schowany pod koszulką, mocno przyciśnięty do mostka. Co kilka minut dotykam go przez materiał, żeby się upewnić, że wciąż tam jest.
Mam nadzieję, że wujek Xavier nie zorientował się, że Rosa mi pomogła.
Mam nadzieję, że z nią wszystko w porządku.
Mam nadzieję na wiele rzeczy, które pewnie nie są prawdą.
Drugiego dnia bez jedzenia w głowie zaczynają mi się dziać dziwne rzeczy.
Siedzę za zamkniętą pralnią, z kolanami pod brodą, a obraz mi się rozmywa na brzegach.
Wtedy to widzę — kuchnię. Dużą, białą, z promieniami słońca na blacie. Kobiece ręce wałkujące ciasto. Jej palce pokryte są mąką, a ona nuci coś, co niemal rozpoznaję.
Mrugam i to znika. Tylko zaułek, zapach śmieci i moje własne brudne dłonie na kolanach.
Nie wiem, co to było. Nigdy nie byłam w takiej kuchni. Kuchnia wujka Xaviera miała Rosę, a ręce Rosy są stare i brązowe, nie młode i blade.
Znowu to się dzieje tej nocy. Jestem w półśnie pod ławką w parku, trzęsę się, i widzę pokój z wysokimi oknami. Duże łóżko, białe prześcieradła, złoty pies śpiący na podłodze.
Czuję dywan pod stopami, gruby i ciepły. Ktoś woła moje imię z dołu, ale to nie głos wujka Xaviera. Jest łagodniejszy i należy do kobiety.
Szarpnięciem się budzę. Serce mi wali, policzki są mokre i nie wiem dlaczego.
Medalion jest ciepły na mojej piersi. Przyciskam do niego dłoń i nie puszczam.
Tracę rozum. To robi głód. Sprawia, że widzisz rzeczy, których nie ma.
Trzeciej nocy — albo czwartej, już nie liczę — idę boczną ulicą, szukając miejsca do spania. Jest ciemno, połowa latarni nie działa.
Wtedy słyszę kroki za sobą.
Nie odwracam się, tylko przyspieszam. Kroki przyspieszają równo ze mną. Potem dołącza drugi rytm z lewej strony.
Cięższe. Bliżej. "Hej! Dokąd idziesz?"
Proszę, nie teraz!
Przyspieszam, serce wali mi o żebra.
"Zaczekaj. Chcemy tylko porozmawiać."
Czyjaś ręka łapie mnie za kurtkę. Potykam się, prawie upadam, ale odwracam się, wymachując ręką. "Nie dotykaj mnie!"
Moim łokciem uderzam kogoś, ktoś stęka.
Wyrywam się z całej siły. Uścisk słabnie na sekundę i wyszarpuję się, zostawiając w czyjejś dłoni oderwany kawałek kurtki.
Biegnę — bez kierunku, bez planu. Po prostu do przodu, byle gdzie, gdzie będzie bezpiecznie.
Płuca mnie palą, nogi drżą po dniach niemal bez jedzenia, ale i tak biegnę.
Obok ciemnych witryn sklepowych, przez skrzyżowanie bez patrzenia, wąską ulicą, której nigdy wcześniej nie widziałam. Kroki cichną za mną — albo po prostu już ich nie słyszę przez własne serce.
Skręcam za róg i uderzam w kamienny mur. Wysoki do pasa, szorstki, stary. Przerzucam się przez niego i z hukiem ląduję po drugiej stronie. Kolana się uginają i padam twarzą w dół.
Trawa. Miękka, przystrzyżona trawa, którą pewnie koszą dwa razy w tygodniu.
Podpieram się na łokciach. Czoło piecze — musiałam je zadrapać podczas przeskakiwania przez mur.
Przez zamglony wzrok widzę zarys budynku w oddali. A właściwie całej rezydencji — ogromnej, rozświetlonej, z wypielęgnowanymi żywopłotami i długim podjazdem obsadzonym drzewami.
Wpadłam na czyjąś posiadłość.
Powinnam się podnieść, biec dalej, ale ręce odmawiają posłuszeństwa i twarz znów opada w trawę. Jest miękka, pachnie świeżością i moje ciało jest skończone. Zupełnie, całkowicie.
Słyszę buty na żwirze, a potem — głosy, które się zbliżają.
"Tutaj! Przy wschodnim murze."
Snop latarki pada mi na twarz. Mrużę oczy. Dwóch mężczyzn w ciemnych mundurach. Ochrona.
Jeden z nich kuca przy mnie, sięga do mojego ramienia. "Proszę pani? Słyszy mnie pani?"
Próbuję odpowiedzieć, ale usta mnie nie słuchają. Ręka ochroniarza przesuwa się, by sprawdzić mój puls i jego wzrok pada na moją pierś — na medalion, który musiał się wysunąć.
Zastyga w bezruchu. Długo wpatruje się w medalion, potem podnosi wzrok na drugiego ochroniarza.
"Idź po Nathana," mówi. Jego głos jest teraz naglący, niemal drży. "Natychmiast. I powiedz mu, żeby wziął pana Darracote'a. To ważne."
Drugi ochroniarz się waha. "Jest po północy, nie mogę tak po prostu…"
"Nie obchodzi mnie, która godzina. Idź."
Drugi ochroniarz biegnie. Ten przy mnie znów patrzy na moją twarz, potem na medalion, potem znów na twarz.
Dłoń trzyma dalej na moim ramieniu, ale jego uścisk się zmienił — teraz jest ostrożny, łagodny, jakby trzymał coś, co może się rozbić.
"Co?" próbuję powiedzieć, ale słowo ledwie się wydobywa.
Nie słyszę, co mówi dalej. Obraz w oczach zwęża mi się do punktu, potem gaśnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować