passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Lost Bride - Rozdział #5 - autor itsvlada

The Billionaire's Lost Bride

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Layli

Nie wiem już, jaki jest dzień.

Dwa dni, może trzy. Czas przestaje mieć sens, kiedy śpisz za śmietnikami i budzisz się nie wiedząc nawet, w jakim mieście jesteś.

Pierwszej nocy wsiadłam do autobusu — nie obchodziło mnie, dokąd jedzie, po prostu musiałam być jak najdalej od domu wujka Xaviera. Dojechałam do ostatniego przystanku, jakiegoś osiedla, którego nigdy nie widziałam, i zaczęłam iść pieszo.

Pieniądze od Rosy starczyły na półtora dnia. Kanapka ze stacji benzynowej, dwie butelki wody, drugi bilet autobusowy, gdy wydawało mi się, że widzę jednego z kierowców wujka Xaviera na ulicy.

Pewnie to nawet nie był on. Pewnie mój mózg płata mi figle.

Ale nie mogłam ryzykować, więc wydałam ostatnie pieniądze na bilet i wylądowałam jeszcze dalej od czegokolwiek, co znałam.

Teraz pieniądze się skończyły. Jedzenie też.

Śpię, gdzie tylko mogę zniknąć. Moje ubrania śmierdzą, a włosy mam skołtunione. Zadrapanie na dłoni od wazonu w korytarzu u Leo zabrudziło się i teraz boli.

Medalion trzymam schowany pod koszulką, mocno przyciśnięty do mostka. Co kilka minut dotykam go przez materiał, żeby się upewnić, że wciąż tam jest.

Mam nadzieję, że wujek Xavier nie zorientował się, że Rosa mi pomogła.

Mam nadzieję, że z nią wszystko w porządku.

Mam nadzieję na wiele rzeczy, które pewnie nie są prawdą.

Drugiego dnia bez jedzenia w głowie zaczynają mi się dziać dziwne rzeczy.

Siedzę za zamkniętą pralnią, z kolanami pod brodą, a obraz mi się rozmywa na brzegach.

Wtedy to widzę — kuchnię. Dużą, białą, z promieniami słońca na blacie. Kobiece ręce wałkujące ciasto. Jej palce pokryte są mąką, a ona nuci coś, co niemal rozpoznaję.

Mrugam i to znika. Tylko zaułek, zapach śmieci i moje własne brudne dłonie na kolanach.

Nie wiem, co to było. Nigdy nie byłam w takiej kuchni. Kuchnia wujka Xaviera miała Rosę, a ręce Rosy są stare i brązowe, nie młode i blade.

Znowu to się dzieje tej nocy. Jestem w półśnie pod ławką w parku, trzęsę się, i widzę pokój z wysokimi oknami. Duże łóżko, białe prześcieradła, złoty pies śpiący na podłodze.

Czuję dywan pod stopami, gruby i ciepły. Ktoś woła moje imię z dołu, ale to nie głos wujka Xaviera. Jest łagodniejszy i należy do kobiety.

Szarpnięciem się budzę. Serce mi wali, policzki są mokre i nie wiem dlaczego.

Medalion jest ciepły na mojej piersi. Przyciskam do niego dłoń i nie puszczam.

Tracę rozum. To robi głód. Sprawia, że widzisz rzeczy, których nie ma.

Trzeciej nocy — albo czwartej, już nie liczę — idę boczną ulicą, szukając miejsca do spania. Jest ciemno, połowa latarni nie działa.

Wtedy słyszę kroki za sobą.

Nie odwracam się, tylko przyspieszam. Kroki przyspieszają równo ze mną. Potem dołącza drugi rytm z lewej strony.

Cięższe. Bliżej. "Hej! Dokąd idziesz?"

Proszę, nie teraz!

Przyspieszam, serce wali mi o żebra.

"Zaczekaj. Chcemy tylko porozmawiać."

Czyjaś ręka łapie mnie za kurtkę. Potykam się, prawie upadam, ale odwracam się, wymachując ręką. "Nie dotykaj mnie!"

Moim łokciem uderzam kogoś, ktoś stęka.

Wyrywam się z całej siły. Uścisk słabnie na sekundę i wyszarpuję się, zostawiając w czyjejś dłoni oderwany kawałek kurtki.

Biegnę — bez kierunku, bez planu. Po prostu do przodu, byle gdzie, gdzie będzie bezpiecznie.

Płuca mnie palą, nogi drżą po dniach niemal bez jedzenia, ale i tak biegnę.

Obok ciemnych witryn sklepowych, przez skrzyżowanie bez patrzenia, wąską ulicą, której nigdy wcześniej nie widziałam. Kroki cichną za mną — albo po prostu już ich nie słyszę przez własne serce.

Skręcam za róg i uderzam w kamienny mur. Wysoki do pasa, szorstki, stary. Przerzucam się przez niego i z hukiem ląduję po drugiej stronie. Kolana się uginają i padam twarzą w dół.

Trawa. Miękka, przystrzyżona trawa, którą pewnie koszą dwa razy w tygodniu.

Podpieram się na łokciach. Czoło piecze — musiałam je zadrapać podczas przeskakiwania przez mur.

Przez zamglony wzrok widzę zarys budynku w oddali. A właściwie całej rezydencji — ogromnej, rozświetlonej, z wypielęgnowanymi żywopłotami i długim podjazdem obsadzonym drzewami.

Wpadłam na czyjąś posiadłość.

Powinnam się podnieść, biec dalej, ale ręce odmawiają posłuszeństwa i twarz znów opada w trawę. Jest miękka, pachnie świeżością i moje ciało jest skończone. Zupełnie, całkowicie.

Słyszę buty na żwirze, a potem — głosy, które się zbliżają.

"Tutaj! Przy wschodnim murze."

Snop latarki pada mi na twarz. Mrużę oczy. Dwóch mężczyzn w ciemnych mundurach. Ochrona.

Jeden z nich kuca przy mnie, sięga do mojego ramienia. "Proszę pani? Słyszy mnie pani?"

Próbuję odpowiedzieć, ale usta mnie nie słuchają. Ręka ochroniarza przesuwa się, by sprawdzić mój puls i jego wzrok pada na moją pierś — na medalion, który musiał się wysunąć.

Zastyga w bezruchu. Długo wpatruje się w medalion, potem podnosi wzrok na drugiego ochroniarza.

"Idź po Nathana," mówi. Jego głos jest teraz naglący, niemal drży. "Natychmiast. I powiedz mu, żeby wziął pana Darracote'a. To ważne."

Drugi ochroniarz się waha. "Jest po północy, nie mogę tak po prostu…"

"Nie obchodzi mnie, która godzina. Idź."

Drugi ochroniarz biegnie. Ten przy mnie znów patrzy na moją twarz, potem na medalion, potem znów na twarz.

Dłoń trzyma dalej na moim ramieniu, ale jego uścisk się zmienił — teraz jest ostrożny, łagodny, jakby trzymał coś, co może się rozbić.

"Co?" próbuję powiedzieć, ale słowo ledwie się wydobywa.

Nie słyszę, co mówi dalej. Obraz w oczach zwęża mi się do punktu, potem gaśnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Setha

Hazel znowu mówi o ślubie. Robi to od przystawek.

Teraz jemy deser i przeszła już od lokalizacji przez rozplanowanie stołów do rozważań, czy ceremonia powinna być w środku czy na zewnątrz.

Sprawdziłem zegarek już cztery razy i rozważam piąty.

– Przeniosłam Hendersonów do stołu dziewiątego – mówi, stukając w ekran telefonu jednym zadbanym paznokciem. – Margaret powiedziała mojej mamie, że ona i Diana Warren się pogodziły, ale nie wierzę w to. Zostawiłam jedno zapasowe miejsce na wszelki wypadek.

– Sprytnie.

– A jeśli chodzi o ceremonię… myślę o zewnątrz. Tereny Kellermanów pięknie wyglądają na zdjęciach we wrześniu.

– Brzmi dobrze.

– Ale jeśli będzie padać, będziemy potrzebować namiotu. Nie byle jakiego – przejrzystego, z żyrandolami. Claire taki miała i wyglądał oszałamiająco.

– Brzmi dobrze.

– Powiedziałeś to już sześć razy.

– Siódmy, właściwie.

Rzuca mi spojrzenie, ale odpuszcza. Hazel potrafi to robić – odkładać sprawy na bok zamiast o nie walczyć. Podnosi filiżankę, upija łyk i przechodzi do serwetek.

Serwetki. Jesteśmy dwójką dorosłych w restauracji, gdzie stek kosztuje czterdzieści dolarów, a rozmawiamy o serwetkach.

– Muszą współgrać z sukienkami druhen, nie być identyczne.

Przesuwam kawałek czekoladowego ciasta po talerzu. – Jaka to różnica?

– Seth. – Odkłada szklankę. – To ogromna różnica.

– Okej.

– „Współgrać” znaczy, że odcienie się uzupełniają. „Być identyczne” to znaczy takie same. Jak są identyczne, wygląda to jak mundur. Nie prowadzimy hotelu.

– Rozumiem. Współgrać, nie być identyczne.

Patrzy na mnie przez chwilę. Widzę, jak rozważa, czy mnie skarcić, czy zostawić wieczór przyjemnym. Wygrywa przyjemność. Zwykle tak jest z Hazel.

Sięga przez stół i bierze mnie za rękę. Jej palce są chłodne i pewne. – To będzie idealne, Seth. Wszystko układa się tak, jak powinno.

Patrzę na jej dłoń na swojej. Ma dobre ręce – ręce kogoś, komu życie układa się zgodnie z planem od dnia narodzin.

Kończę herbatę. Wystarczająco wolno, by być grzecznym, wystarczająco szybko, by przetrwać.

Po kolacji kierowca podjeżdża pod posiadłość, a ja wysiadam, zanim zdąży otworzyć mi drzwi.

Nocne powietrze jest zimne i czyste po trzech godzinach w restauracji z moją narzeczoną z rozsądku.

Hazel jest dobrą osobą. Jej rodzina jest wpływowa, dobrze ustawiona, dokładnie taki sojusz, jakiego chcieli moi rodzice.

Jest bystra, opanowana, wie, jak się odnaleźć w towarzystwie. Będzie idealną partnerką dla głowy imperium Darracote. A podobno to właśnie mam się stać.

Jakby ktoś kiedykolwiek pozwolił mi o tym zapomnieć.

Na papierze to zaręczyny mają sens. Problem w tym, że nie czuję absolutnie nic, gdy na nią patrzę, i przestałem już udawać, że to się zmieni.

Kiedyś coś czułem, ale to było dawno temu, jakby w innym życiu.

Była kiedyś dziewczyna, gdy byłem dzieckiem – jasnoniebieskie oczy, włosy tak jasne, że niemal białe, śmiech, który mógł wypełnić cały pokój.

Nasze rodziny były bliskimi, wieloletnimi sojusznikami i byliśmy sobie przeznaczeni, zanim któreś z nas wiedziało, co to właściwie znaczy.

Ale nie potrzebowaliśmy tego układu. Lubiłem ją całym sobą, bez zastanowienia, bez chronienia się.

Potem ona i cała jej rodzina zginęli, gdy miałem dwanaście lat. Straszny wypadek samochodowy.

Pamiętam, jak mama mi mówiła. I pamiętam, że jej nie wierzyłem.

Czekałem na jej powrót tygodniami. Przekonany, że ktoś się pomylił, bo tacy ludzie jak ona po prostu nie znikają.

Ale znikają. I w końcu przestajesz czekać, a zaczynasz budować mury.

Drzwi frontowe otwierają się, zanim do nich dotrę. Nathan, szef ochrony domu, wychodzi do holu. Jest z rodziną od piętnastu lat i nigdy nie widziałem go niepewnego.

Teraz wygląda na dość niepewnego.

– Panie Darracote, musi pan coś wiedzieć. Znaleźliśmy dziś wieczorem młodą kobietę na terenie posiadłości. Nieprzytomna, ranna. Ona jest...

– Zadzwoń na policję – mówię, mijając go i kierując się w stronę schodów. – Niech się tym zajmą.

– Proszę pana, myślę, że powinien pan...

– Nathan . Jest północ. Przez dwie godziny omawiałem kolory serwetek. Zadzwoń na policję, sporządź raport, przeczytam go rano.

Jestem w połowie schodów, gdy na ich szczycie pojawia się moja matka. Mierzy metr sześćdziesiąt dwa, jedwabny szlafrok, okulary do czytania wsunięte na głowę.

Nie musi podnosić głosu, żeby mnie zatrzymać. Samo spojrzenie wystarcza. – Dokąd to?

– Do łóżka.

– Nathan mówił ci o dziewczynie, którą znaleźli?

– Kazałem mu zadzwonić na policję.

Matka schodzi dwa stopnie. – Seth, będziesz głową tego imperium rodzinnego. Nie możesz machać ręką na sprawy, bo są niewygodne.

Podnosi palec, zanim zdążę zaprotestować.

– Ochrona mówi, że ta dziewczyna jest młoda, wygłodzona, poważnie ranna i ma na sobie coś, co powinieneś zobaczyć na własne oczy. Czy naprawdę zabije cię, żeby zejść na dół i rzucić okiem?

Wzdycham. – Jest późno, mamo. To pewnie jakaś uciekinierka. Policja się tym codziennie zajmuje.

– A liderzy zajmują się tym, czym inni nie chcą się przejmować.

Zdejmuje okulary i wskazuje nimi na mnie.

– Pięć minut, Seth. Zejdź, porozmawiaj z Nathanem, zobacz, co ma ci pokazać. Potem możesz iść do łóżka i dąsać się w spokoju.

– Nie dąsam się.

– Dąsasz się od dziewiątego roku życia. Idź.

Stoję na schodach przez dłuższą chwilę. Matka nie mruga. Nigdy nie przegrała konkursu wpatrywania się i dziś nie zamierza zaczynać.

Odwracam się i schodzę na dół.

Nie dlatego, że jestem ciekawy, ale dlatego, że matka jasno dała do zrozumienia, że odmowa nie wchodzi w grę. A dwadzieścia lat doświadczenia nauczyło mnie, że kłócenie się z Erin Darracote to wojna, której żaden mężczyzna nigdy nie wygrał.

I właśnie tak zdobyła mojego ojca, jeśli się nie mylę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Layli

Kiedy się budzę, wszystko jest nie tak.

Łóżko jest miękkie. Koc jest ciepły — gruby, czysty, pachnący płynem do prania zamiast stęchlizną. I nie ma pod moimi plecami betonu. Nie ma smrodu śmietnika. Nie ma zimna.

Oczy otwierają mi się gwałtownie na biały sufit i okno z prawdziwymi zasłonami.

Jest nawet nocny stolik ze szklanką wody. Pokój jest mały, ale czysty — żadnej pleśni na ścianach, żadnej łuszczącej się farby, żadnych pęknięć.

Gdzie ja jestem?..

Panika uderza szybko i mocno. Siadam zbyt gwałtownie i kręci mi się w głowie — rozcięcie na czole pulsuje i zauważam, że ktoś je oczyścił i założył plaster.

Ktoś się mną zajął, gdy byłam nieprzytomna.

Obcy. Nie mam pojęcia, kto ani dlaczego… Spoglądam w dół. Te same ubrania, ta sama brudna koszula, ta sama rozdarta kurtka.

Okej. Okej… Medalion!

Moja dłoń natychmiast ląduje na piersi.

Wciąż jest. Łańcuszek jest ciepły na mojej skórze, zawieszka przyciśnięta płasko do mostka, tam gdzie zawsze ją trzymam.

Podciągam koc pod brodę i dociskam plecy do zagłówka. Oczy przesuwają się po pokoju — drzwi, okno, znowu drzwi. Jedno wejście, jedno wyjście. Okno ma zamek, ale mogłabym je rozbić, gdyby było trzeba.

Drzwi nie mają zasuwy od środka, co oznacza, że ktokolwiek mnie tu umieścił, może wejść kiedy tylko zechce.

Więc czekam. Bo tak się robi, gdy nie wiesz, co się wydarzy — robisz się jak najmniejsza i czekasz, aż to coś się pojawi.

Drzwi się otwierają i mężczyzna, który wchodzi, jest ogromny. Wysoki, szerokie ramiona, potężnie zbudowane ręce.

Jego twarz jest poważna — kwadratowa szczęka, ciemne oczy, taki wyraz, który rzadko się zmienia. W jednej ręce trzyma talerz, w drugiej widelec, co wygląda niemal zabawnie przy jego rozmiarach.

Wzdrygam się. Całe moje ciało odskakuje do tyłu i jeszcze mocniej przywieram do zagłówka, dłonie ściskają koc. Zamieram z wstrzymanym oddechem — ramiona napięte, broda schowana, wzrok utkwiony w jego rękach.

Zatrzymuje się w progu.

Poważny wyraz twarzy pęka na moment — widać konsternację. Może dyskomfort.

Spogląda na talerz, potem na mnie, potem znowu na talerz. Jakby próbował zrozumieć, co w jajecznicy i grzance mogłoby być groźnego.

— Jestem Alfie — mówi i ostrożnie stawia talerz na stoliku nocnym obok wody. — Powinnaś zjeść, zanim wystygnie.

Zawiesza głos. — Nie gryzę, tak przy okazji. To znaczy… dosłownie nie gryzę. Nigdy nie gryzłem. Nawet jako dziecko. Moja mama była na to bardzo surowa.

Jest w tym mężczyźnie coś, co niemal sprawia, że się uśmiecham.

Ale zostaję czujna i pilnuję jego rąk.

Alfie prostuje się i cofa o krok, zwiększając dystans między nami. Chyba uświadamia sobie, że stanie nade mną w całej okazałości nie pomaga.

Opiera się o daleką ścianę, krzyżuje ramiona, próbując wyglądać swobodnie.

Nie do końca mu to wychodzi, bo jest wielkości lodówki, ale widać, że się stara.

Jego oczy opadają na moją szyję i wiem, że patrzy na medalion.

— Ładny — mówi, kiwając głową. — Znak na nim wydaje się znajomy. Widziałem go gdzieś… — mruży oczy, myśli. — Ale nie potrafię sobie przypomnieć gdzie.

Patrzy na niego jeszcze przez chwilę, po czym wzrusza ramionami. — Jeśli nie mogę sobie przypomnieć, to pewnie nie ma znaczenia.

Dla mnie ma. To jedyna rzecz, jaka mi została.

Ale tego nie mówię.

— To jak — zaczyna. — Jak masz na imię? Jak się znalazłaś na naszym trawniku?

Otwieram usta. Słowa są gdzieś w gardle, ale nie chcą wyjść.

— Layla — udaje mi się powiedzieć. Mój głos brzmi dziwnie, bo od kilku dni nie używałam go normalnie.

— Layla. — Kiwna głową. — Okej. A z trawnikiem?

— Ja… Uciekałam. Byli jacyś mężczyźni, przeskoczyłam przez mur. Nie wiedziałam, że to czyjś…

— Hej, w porządku. — Unosi obie dłonie. — Nie oskarżam cię o nic. Po prostu próbuję zrozumieć.

Alfie patrzy na mnie przez chwilę, czyta to, co mam na twarzy, i kiwa głową.

— Wiesz co, powiesz mi później. Wyglądasz, jakbyś nie jadła od tygodnia.

Odpiera się od ściany i kieruje do drzwi.

— Będę na końcu korytarza, gdybyś czegoś potrzebowała. Po prostu krzyknij. Albo nie krzycz — szczerze mówiąc, lekki stukot wystarczy, mam dobry słuch.

Wychodzi i przymyka drzwi za sobą.

Patrzę na talerz. Jajecznica, grzanka z masłem i mała kupka owoców na boku. Z jajek wciąż unosi się para.

Podnoszę widelec. Ręka mi drży. Biorę kęs i ciepło rozchodzi się po ustach, gardle, aż do klatki piersiowej.

To tylko jajka, tylko tost.

Taki posiłek, jaki normalni ludzie jedzą codziennie rano, nie myśląc o tym.

Biorę kolejny gryz. I jeszcze jeden. Oczy zaczynają mi się zamazywać i nagle płaczę — łzy spływają mi po twarzy, a ja dalej jem i nie mogę przestać robić obu tych rzeczy naraz.

Drzwi skrzypią i Alfie zagląda z powrotem. Widzi mnie — widelec w jednej dłoni, łzy lecą, żuję — i na jego twarzy w ciągu dwóch sekund pojawia się ze cztery różne wyrazy.

— Czy ja… to przez jajka? Mogę zrobić coś innego. Nie jestem świetnym kucharzem, ale naleśniki pewnie też dam radę. Może z sześćdziesiąt procent szans, że będą jadalne.

— To nie jajka — mówię, wycierając twarz grzbietem dłoni. — Jajka są dobre.

— To czemu…

— Nie wiem.

To nieprawda. Wiem.

To dlatego, że ktoś przyniósł mi jedzenie bez proszenia. Ktoś założył mi plaster na czoło. Ktoś powiedział 'powiesz mi później', a nie 'powiedz mi teraz, albo…'.

I nie wiem, co z tym wszystkim zrobić.

Alfie stoi w progu, wyraźnie zagubiony.

— Okej — mówi powoli. — To ja… pójdę. Ty po prostu… jedz dalej. I płacz. Albo przestań płakać. Jak ci wygodnie.

Zamyka drzwi. Słyszę, jak coś mamrocze do kogoś, idąc korytarzem. Potem drugi głos — niższy, starszy. Przez ścianę łapię tylko urywki.

— ...ten znak. Na pewno już to widziałem. Wygląda jak…

Gdzieś zamykają się drzwi i reszta przepada.

Najpierw strażnik na trawniku, który zamarł, gdy go zobaczył, teraz Alfie. Dlaczego wszyscy się na to gapią?

Podnoszę zawieszkę do światła. Stara, porysowana, nic specjalnego — mały złoty owal z herbem wybitym w metalu.

Dwa wilki stojące naprzeciw siebie, pomiędzy nimi sierp księżyca, a pod spodem trzy litery, zbyt starte, by je odczytać.

Biorę tost i gryzę jeszcze raz. Znowu trzęsą mi się ręce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Lost Bride

The Billionaire's Lost Bride

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa