passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Lost Bride - Rozdział #7 - autor itsvlada

The Billionaire's Lost Bride

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Perspektywa Layli

Kiedy się budzę, wszystko jest nie tak.

Łóżko jest miękkie. Koc jest ciepły — gruby, czysty, pachnący płynem do prania zamiast stęchlizną. I nie ma pod moimi plecami betonu. Nie ma smrodu śmietnika. Nie ma zimna.

Oczy otwierają mi się gwałtownie na biały sufit i okno z prawdziwymi zasłonami.

Jest nawet nocny stolik ze szklanką wody. Pokój jest mały, ale czysty — żadnej pleśni na ścianach, żadnej łuszczącej się farby, żadnych pęknięć.

Gdzie ja jestem?..

Panika uderza szybko i mocno. Siadam zbyt gwałtownie i kręci mi się w głowie — rozcięcie na czole pulsuje i zauważam, że ktoś je oczyścił i założył plaster.

Ktoś się mną zajął, gdy byłam nieprzytomna.

Obcy. Nie mam pojęcia, kto ani dlaczego… Spoglądam w dół. Te same ubrania, ta sama brudna koszula, ta sama rozdarta kurtka.

Okej. Okej… Medalion!

Moja dłoń natychmiast ląduje na piersi.

Wciąż jest. Łańcuszek jest ciepły na mojej skórze, zawieszka przyciśnięta płasko do mostka, tam gdzie zawsze ją trzymam.

Podciągam koc pod brodę i dociskam plecy do zagłówka. Oczy przesuwają się po pokoju — drzwi, okno, znowu drzwi. Jedno wejście, jedno wyjście. Okno ma zamek, ale mogłabym je rozbić, gdyby było trzeba.

Drzwi nie mają zasuwy od środka, co oznacza, że ktokolwiek mnie tu umieścił, może wejść kiedy tylko zechce.

Więc czekam. Bo tak się robi, gdy nie wiesz, co się wydarzy — robisz się jak najmniejsza i czekasz, aż to coś się pojawi.

Drzwi się otwierają i mężczyzna, który wchodzi, jest ogromny. Wysoki, szerokie ramiona, potężnie zbudowane ręce.

Jego twarz jest poważna — kwadratowa szczęka, ciemne oczy, taki wyraz, który rzadko się zmienia. W jednej ręce trzyma talerz, w drugiej widelec, co wygląda niemal zabawnie przy jego rozmiarach.

Wzdrygam się. Całe moje ciało odskakuje do tyłu i jeszcze mocniej przywieram do zagłówka, dłonie ściskają koc. Zamieram z wstrzymanym oddechem — ramiona napięte, broda schowana, wzrok utkwiony w jego rękach.

Zatrzymuje się w progu.

Poważny wyraz twarzy pęka na moment — widać konsternację. Może dyskomfort.

Spogląda na talerz, potem na mnie, potem znowu na talerz. Jakby próbował zrozumieć, co w jajecznicy i grzance mogłoby być groźnego.

— Jestem Alfie — mówi i ostrożnie stawia talerz na stoliku nocnym obok wody. — Powinnaś zjeść, zanim wystygnie.

Zawiesza głos. — Nie gryzę, tak przy okazji. To znaczy… dosłownie nie gryzę. Nigdy nie gryzłem. Nawet jako dziecko. Moja mama była na to bardzo surowa.

Jest w tym mężczyźnie coś, co niemal sprawia, że się uśmiecham.

Ale zostaję czujna i pilnuję jego rąk.

Alfie prostuje się i cofa o krok, zwiększając dystans między nami. Chyba uświadamia sobie, że stanie nade mną w całej okazałości nie pomaga.

Opiera się o daleką ścianę, krzyżuje ramiona, próbując wyglądać swobodnie.

Nie do końca mu to wychodzi, bo jest wielkości lodówki, ale widać, że się stara.

Jego oczy opadają na moją szyję i wiem, że patrzy na medalion.

— Ładny — mówi, kiwając głową. — Znak na nim wydaje się znajomy. Widziałem go gdzieś… — mruży oczy, myśli. — Ale nie potrafię sobie przypomnieć gdzie.

Patrzy na niego jeszcze przez chwilę, po czym wzrusza ramionami. — Jeśli nie mogę sobie przypomnieć, to pewnie nie ma znaczenia.

Dla mnie ma. To jedyna rzecz, jaka mi została.

Ale tego nie mówię.

— To jak — zaczyna. — Jak masz na imię? Jak się znalazłaś na naszym trawniku?

Otwieram usta. Słowa są gdzieś w gardle, ale nie chcą wyjść.

— Layla — udaje mi się powiedzieć. Mój głos brzmi dziwnie, bo od kilku dni nie używałam go normalnie.

— Layla. — Kiwna głową. — Okej. A z trawnikiem?

— Ja… Uciekałam. Byli jacyś mężczyźni, przeskoczyłam przez mur. Nie wiedziałam, że to czyjś…

— Hej, w porządku. — Unosi obie dłonie. — Nie oskarżam cię o nic. Po prostu próbuję zrozumieć.

Alfie patrzy na mnie przez chwilę, czyta to, co mam na twarzy, i kiwa głową.

— Wiesz co, powiesz mi później. Wyglądasz, jakbyś nie jadła od tygodnia.

Odpiera się od ściany i kieruje do drzwi.

— Będę na końcu korytarza, gdybyś czegoś potrzebowała. Po prostu krzyknij. Albo nie krzycz — szczerze mówiąc, lekki stukot wystarczy, mam dobry słuch.

Wychodzi i przymyka drzwi za sobą.

Patrzę na talerz. Jajecznica, grzanka z masłem i mała kupka owoców na boku. Z jajek wciąż unosi się para.

Podnoszę widelec. Ręka mi drży. Biorę kęs i ciepło rozchodzi się po ustach, gardle, aż do klatki piersiowej.

To tylko jajka, tylko tost.

Taki posiłek, jaki normalni ludzie jedzą codziennie rano, nie myśląc o tym.

Biorę kolejny gryz. I jeszcze jeden. Oczy zaczynają mi się zamazywać i nagle płaczę — łzy spływają mi po twarzy, a ja dalej jem i nie mogę przestać robić obu tych rzeczy naraz.

Drzwi skrzypią i Alfie zagląda z powrotem. Widzi mnie — widelec w jednej dłoni, łzy lecą, żuję — i na jego twarzy w ciągu dwóch sekund pojawia się ze cztery różne wyrazy.

— Czy ja… to przez jajka? Mogę zrobić coś innego. Nie jestem świetnym kucharzem, ale naleśniki pewnie też dam radę. Może z sześćdziesiąt procent szans, że będą jadalne.

— To nie jajka — mówię, wycierając twarz grzbietem dłoni. — Jajka są dobre.

— To czemu…

— Nie wiem.

To nieprawda. Wiem.

To dlatego, że ktoś przyniósł mi jedzenie bez proszenia. Ktoś założył mi plaster na czoło. Ktoś powiedział 'powiesz mi później', a nie 'powiedz mi teraz, albo…'.

I nie wiem, co z tym wszystkim zrobić.

Alfie stoi w progu, wyraźnie zagubiony.

— Okej — mówi powoli. — To ja… pójdę. Ty po prostu… jedz dalej. I płacz. Albo przestań płakać. Jak ci wygodnie.

Zamyka drzwi. Słyszę, jak coś mamrocze do kogoś, idąc korytarzem. Potem drugi głos — niższy, starszy. Przez ścianę łapię tylko urywki.

— ...ten znak. Na pewno już to widziałem. Wygląda jak…

Gdzieś zamykają się drzwi i reszta przepada.

Najpierw strażnik na trawniku, który zamarł, gdy go zobaczył, teraz Alfie. Dlaczego wszyscy się na to gapią?

Podnoszę zawieszkę do światła. Stara, porysowana, nic specjalnego — mały złoty owal z herbem wybitym w metalu.

Dwa wilki stojące naprzeciw siebie, pomiędzy nimi sierp księżyca, a pod spodem trzy litery, zbyt starte, by je odczytać.

Biorę tost i gryzę jeszcze raz. Znowu trzęsą mi się ręce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Seth’a

Spodziewam się intruza.

Może to znudzony nastolatek, który przeskoczył nie to ogrodzenie, co trzeba. Może uciekinierka ze zmyśloną historią, którą powtarzała sobie w drodze przez mur.

Tak czy inaczej — pięć minut, kilka pytań, po sprawie. W końcu będę mógł się położyć.

Drzwi do pokoju gościnnego są uchylone, więc popycham je do końca i wchodzę do środka. Dziewczyna siedząca na krawędzi łóżka nie jest żadną z tych osób.

Jest chuda — nie szczupła, nie drobna, tylko chuda w taki sposób, który oznacza, że nie jadła. Jej ubrania są brudne i podarte na ramieniu.

Na jej rękach są zadrapania. Bandaż na czole. Ciemne podkrążone oczy — takie, które mogłyby być tam od lat, nie od kilku dni.

Siedzi z rękami złożonymi na kolanach, wyprostowana, nieruchoma.

Potem podnosi na mnie wzrok i uderza mnie fala rozpoznania. Gdzieś głęboko w mojej piersi, za żebrami, w miejscu, które dawno temu zamknąłem na klucz.

To nie ma sensu — nigdy wcześniej jej nie widziałem.

Blond włosy, prawie białe. I niebieskie oczy — jasne, przejrzyste, takie, które nie wyglądają na prawdziwe… Ale jej twarz robi ze mną coś, na co nie byłem przygotowany.

Przez ułamek sekundy znów mam dwanaście lat. Stoję w salonie mojej matki i słyszę, że ktoś, kogo kochałem, już nie żyje.

Odpycham to. Mocno. Zamykam w sobie.

Niemożliwe. Byłem na pogrzebie. Po prostu jest podobna, jest nikim. Przypadkowa dziewczyna. Drużyna Nathana zgarnęła ją z trawnika.

„Jak masz na imię?” pytam, zostając przy drzwiach.

„Layla,” szepcze ledwie słyszalnie.

Patrzy na moje dłonie tak, jak opisał Alfie — śledzi je, czeka na coś. „Layla jak?”

Dziewczyna waha się przez kilka sekund, zanim odpowie. „Po prostu Layla.”

Bez nazwiska. Świetnie.

„Dlaczego byłaś na mojej posesji?”

„Uciekałam. Przed… byli tam mężczyźni. Na ulicy. Przeskoczyłam przez mur. Nie wiedziałam, że to…”

Unoszę brew. „Nie wiedziałaś, że wspinasz się na prywatną posiadłość z całodobową ochroną?”

Kręci głową. „Nie wiedziałam, gdzie jestem. Po prostu… biegłam.”

Niejasne. Złamane. Odpowiedzi, które mogą być prawdziwe lub wyuczone na pamięć.

Słyszałem już tyle prezentacji w salach zarządu, by wiedzieć, że najlepsze kłamstwa brzmią dokładnie jak prawda. I nie mam ochoty rozstrzygać, które to jest.

Już mam jej powiedzieć, że Nathan załatwi jej transport do najbliższego schroniska, gdy drzwi za mną się otwierają.

Do środka wchodzi mój ojciec. Jest w domowych ubraniach, które dla niego i tak oznaczają wyprasowane spodnie i koszulę z guzikami. Ten człowiek w życiu nie miał na sobie dresów.

Jego wzrok omiata pokój jak zawsze — szybko, skrupulatnie, katalogując wszystko. Zatrzymuje się na dziewczynie, przesuwa na jej szyję i nagle zamiera.

Widziałem, jak mój ojciec negocjował transakcje warte miliardy dolarów bez zmrużenia oka.

Widziałem, jak zwalniał dyrektorów, stawiał czoło wrogim zarządom, radził sobie z kryzysami, które złamałyby większość ludzi.

Nigdy nie widziałem, żeby pobladł w taki sposób.

Wpatruje się w medalion na jej szyi. Mały wisiorek na cienkim łańcuszku — wcześniej nie zwróciłem na niego uwagi.

Jakiś emblemat. Starodawny.

„Seth.” Głos ojca jest cichy. Zbyt cichy. „Na słowo.”

Wychodzi na korytarz, a ja idę za nim, przymykając za sobą drzwi. „Co?”

„Ten herb… Na jej naszyjniku.” Wskazuje pokój, a jego ręka drży. „To herb Ackresów.”

To nazwisko mnie powala.

Ackres. Dynastia, którą zmiotło osiem lat temu. Nasi najstarsi sojusznicy, najbliżsi partnerzy. Rodzina, której córka…

„Nie,” mówię.

„Seth.”

„Ona nie żyje, tato. Wszyscy nie żyją. Cała rodzina zginęła w tym wypadku. Byliśmy na uroczystości, wygłosiłeś przemówienie, pamiętasz?”

„Wiem, co zrobiłem.”

Jego głos jest opanowany, ale w jego oczach tli się coś, czego nie widziałem od lat.

„Ten herb… Oryginał zaprojektowałem z Tysonem Ackresem trzydzieści lat temu. Istnieje tylko pięć takich. Jeden jest w moim sejfie. Ackresowie zostali pochowani razem ze swoimi. Byłem na pogrzebie.”

Spogląda na drzwi. „Więc jak to możliwe, że wygłodzona dziewczyna na naszym trawniku ma taki?”

„Ukradła go. Znalazła. Kupiła podróbkę w lombardzie.”

„W takim razie ktoś zrobił świetną kopię.” Zaciska szczękę. „I chciałbym wiedzieć, dlaczego.”

„Może być sto wyjaśnień.”

„A może tylko jedno.” Chwyta mnie za ramię. „Może ona przeżyła, Seth. Może córka Ackresów przeżyła.”

Z pokoju uchodzi powietrze. A może to z moich płuc.

Czuję, jak coś pęka we mnie w środku, coś, co przez osiem lat zasklepiałem, i wpycham to z powrotem z całych sił.

„Nie będę tego robił,” mówię. „Nie będę miał nadziei. Nie znowu.”

„To nie miej nadziei — zapytaj ją.”

Patrzę na niego, on patrzy na mnie. Darracote’owie są uparci, ale mój ojciec wynalazł tę cechę.

Otwieram drzwi i wracam do środka. Dziewczyna, Layla, nie ruszyła się. Obserwuje mnie tymi niebieskimi oczami, czujna, wyczekująca.

„Znasz nazwisko Ackres?” pytam.

Nic — żadnej reakcji. Po prostu puste spojrzenie.

„Ackres. Ta rodzina. Dynastia. Tyson i Eloise. Czy te imiona coś ci mówią?”

Powoli kręci głową. „Nie… nie wiem, o czym mówisz.”

„Herb na twoim naszyjniku. Skąd go masz?”

Jej dłoń odruchowo chwyta medalion, chroniąc go. „To było mojej mamy, zawsze było ze mną. Tyle wiem.”

„Jak miała na imię twoja mama?”

„Nie… nie pamiętam.” Jej głos cichnie. „Miałam uraz głowy, gdy miałam dziesięć lat. Niewiele pamiętam sprzed tego czasu.”

Jakie to wygodne. Martwa rodzina, skradziony herb, historia z luką dokładnie tam, gdzie powinna być prawda.

„Nie pamiętasz nawet imienia własnej matki,” powtarzam beznamiętnie.

Patrzy na mnie i przez chwilę w jej oczach widać zmęczenie. I to nie tylko przez brak snu, lecz coś znacznie głębszego.

„Nie,” mówi cicho. „Nie pamiętam.”

To rozstrzyga sprawę.

Dla mojego ojca to cud — zaginiona córka, żywa, odnaleziona.

Dla mnie to dziewczyna z naszyjnikiem i wygodną amnezją, która po prostu pojawiła się na właściwym trawniku, o właściwym czasie.

Odwracam się i wychodzę bez słowa.

„Seth!” Ojciec woła moje imię, ale się nie zatrzymuję.

Wbiegam po schodach dwa stopnie naraz i zanim docieram do swojego pokoju, już zamykam za sobą drzwi na klucz.

To nie ona. Nie może być.

Bo jeśli to ona, jeśli choćby cień szansy istnieje, to wszystkie noce, które poświęciłem na oduczenie się tęsknoty, przez osiem lat, poszły na marne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Perspektywa Layli

Mundur faktycznie pasuje. To pierwsza rzecz, która wytrąca mnie z równowagi.

Spodnie mają odpowiednią długość, bluzka nie zwisa z ramion. W domu wujka Xaviera przez dwa lata nosiłam tę samą szarą sukienkę, bo nikomu nie chciało się sprawdzić, czy jeszcze na mnie pasuje.

Nie wiem, co mam z tą informacją zrobić.

Minęło pięć dni, odkąd zasłabłam na trawniku Darracote’ów. Pięć dni czystej pościeli, gorących posiłków i ludzi, którzy mówią „dzień dobry”, nie oczekując, że się wzdrygnę.

Erin przynosiła mi herbatę każdego popołudnia. Reggie kiwał mi głową na korytarzu jak człowiekowi, a nie jak plamie na dywanie.

Nawet Alfie sprawdził, jak się mam, dwa razy — raz z zupą, raz z książką w miękkiej okładce, o której powiedział, że jest „znośna, nie świetna, ale lepsza niż gapienie się w ściany”.

Nie wytrzymałam dłużej. Trzy dni temu znalazłam Erin w kuchni.

– Muszę pracować – powiedziałam.

– Nie ma pośpiechu, Layla. Nadal dochodzisz do siebie.

– Mogę sprzątać, gotować, sortować, nosić i szorować. – Z całych sił ściskałam oparcie krzesła. – Nie mogę ciągle jeść waszego jedzenia i spać w waszym domu, nie odwdzięczając się za to. Proszę, daj mi coś do zrobienia.

Erin patrzyła na mnie długo. Myślę, że chciała się kłócić, ale coś w mojej twarzy ją powstrzymało.

– Trzecie piętro. Poniedziałek rano – powiedziała i wręczyła mi mundur.

I tak oto jestem, na trzecim piętrze Korporacji Darracote — utrzymanie i operacje. Sprzątam biura, sortuję pocztę, noszę pudła.

Darcie zarządza piętrem. Krótkie siwe włosy, okulary na łańcuszku, kubek z napisem WORLD'S OKAYEST SUPERVISOR.

– Musisz być Layla. Pokażę ci wszystko.

Przeprowadza mnie przez stanowiska do sprzątania, sortowanie poczty, magazyn zapasów. Spokojny głos, krok po kroku.

Strącam stos tacek pocztowych z półki, które z głośnym brzękiem rozsypują się po podłodze. Zastygam — ramiona w górze, ręce zaciśnięte, przygotowana na najgorsze.

Darcie rzuca okiem na bałagan. – Zdarza się dwa razy w tygodniu. Półka jest krzywa. – Podnosi dwie tacki i podaje mi je. – Układaj je od tyłu.

Żadnego krzyku, żadnej obelgi? To coś nowego.

Około dziesiątej przy moim stanowisku do sortowania pojawia się dziewczyna z dwiema papierowymi filiżankami i większą energią, niż ktokolwiek powinien legalnie mieć. Kręcone rude włosy, szeroki uśmiech.

– Hej! Jestem Ruby. Kawa, trzy łyżeczki cukru. Życie jest za krótkie na gorzką kawę.

Stawia filiżankę przede mną i siada na krześle obok.

– Jesteś nowa. Lubisz psy? Mam psa. Ma na imię Biscuit, jest okropny. Kocham go.

Pokazuje mi zdjęcie i zanim zdążę się przyjrzeć, już przewija dalej i nie przestaje mówić.

– W zeszłym tygodniu zjadł mój but – mówi. – Lewy. Tylko lewy.

Coś dzieje się z moją twarzą. Dopiero po chwili orientuję się, że się uśmiecham.

W południe jem w pracowniczej stołówce. Gorące jedzenie, za darmo, tabliczka z napisem WEŹ TYLE, ILE POTRZEBUJESZ. Zjadam wszystko z talerza, idę do łazienki, zamykam się w kabinie i płaczę. Nie z bólu — z szoku, że ludzie traktują mnie jak człowieka.

Myję twarz i wracam do pracy.

O piątej idę w kierunku windy, gdy słyszę głos za sobą. Nie Darcie, nie Ruby — męski głos, ostry i zły, dobiegający zza uchylonych drzwi biura.

– Ona co zrobiła?

Zatrzymuję się. Nie powinnam podsłuchiwać, ale nogi nie chcą się ruszyć.

– Twoja matka zatrudniła dziewczynę z ulicy i wpisała ją na listę płac. – Pauza. – Właśnie się dowiedziałem z raportu Darcie.

– Nikt mi nic nie powiedział.

Znam ten głos. Seth.

– Jest na trzecim piętrze, sortuje pocztę. Ta sama dziewczyna z pokoju gościnnego, Seth. Ta z medalionem.

Rozpoznaję drugi głos — Alfie.

– Wiem, kim ona jest. – Głos Setha jest płaski. – To nie tłumaczy, czemu jest w moim budynku.

– Twoja mama uważa…

– Moja mama uważa, że każdy zasługuje na szansę. Moja mama adoptowała też w zeszłym roku trzy koty, bo "wyglądały na smutne". To nie znaczy, że będziemy zatrudniać ludzi w korporacji według jej uczuć.

Przylegam plecami do ściany, dłonie mi się trzęsą. Wiem, jak to się skończy — ktoś uzna, że jestem problemem, a rano moje rzeczy będą czekały przy drzwiach.

– Pogadam z mamą dziś wieczorem – mówi Seth. – To się nie wydarzy.

Kroki zbliżają się do drzwi.

Ruszam szybko i cicho, za róg i do windy, zanim drzwi się otworzą. Serce wali mi jak młotem. Naciskam przycisk trzy razy i wpatruję się w liczby pięter zmieniające się w dół.

On nie chce mnie tutaj. Chce, żebym zniknęła.

Drzwi się otwierają. Wychodzę, przechodzę przez hol i prawie wpadam prosto na Erin.

– O, tutaj jesteś! – Delikatnie łapie mnie za ramię. – Właśnie cię szukałam. Zaszła drobna zmiana planów.

Żołądek mi się zaciska. To już to.

– Nie będziesz już na trzecim piętrze.

Wiedziałam. Seth z nią rozmawiał. Wygrał. Po mnie.

– Od jutra będziesz pracować bezpośrednio z moim synem. Seth potrzebuje nowego asystenta i myślę, że dobrze się sprawdzisz.

Wpatruję się w nią. Seth. Ten, który właśnie powiedział Alfie’mu, że chce, żebym zniknęła. Ten, który pięć dni temu wszedł do mojego pokoju, zadawał pytania, na które nie umiałam odpowiedzieć, i wyszedł, jakbym go osobiście obraziła samym swoim istnieniem.

A teraz mam pracować obok niego. Codziennie.

– Jakieś pytania? – Erin pyta pogodnie.

Jakieś tysiąc. Ale liczy się tylko jedno.

W co ja się właśnie wpakowałam?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Lost Bride

The Billionaire's Lost Bride

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa