[Perspektywa Astrid]
Moje palce nerwowo szarpią rąbek rękawa, kiedy po raz kolejny patrzę na drzwi do sali biesiadnej. Róg miodu w mojej drugiej dłoni drży, nie tknięty od ponad godziny.
Dookoła mnie Ravnfjord świętuje—wojownicy pogrążeni w trunkach, niewolnicy lawirują między stołami uginającymi się pod jedzeniem. Gromki śmiech mojego ojca przebija się przez gwar, ale nie potrafię oderwać wzroku od tego progu.
Trzy miesiące. Dziewięćdziesiąt jeden dni od kiedy mój ukochany Bjorn odpłynął do południowych osad. Odkąd patrzyłam, jak jego złote włosy znikają za horyzontem, z obietnicą na ustach i moim sercem w jego rękach.
„Wróci przed nowiem,” powiedziała wtedy Sigrid. „Wojownicy zawsze wracają.”
Nów przyszedł i odszedł. Potem kolejny. I jeszcze jeden.
Mój dar—ta przeklęta, błogosławiona druga wizja, którą bogowie raczyli mnie obarczyć—milczy łaskawie. Żadnych wizji smoczych dziobów roztrzaskanych na skałach. Żadnych przebłysków Bjornowego ciała, zimnego i bezkrwistego na obcej ziemi. Po prostu... nic.
Nieobecność, która powinna pocieszać, a zamiast tego gryzie mnie w żebra jak głód.
Drzwi się otwierają. Wstrzymuję oddech, ale to tylko kolejni ludzie Ojca, twarze zaróżowione od zimna, strzepują śnieg z butów.
Nie on. Nigdy on.
Wypijam miód jednym gorzkim haustem.
„Wydeptasz dziurę w podłodze tym patrzeniem.”
Matka pojawia się przy moim ramieniu, jej dłoń delikatnie opiera się o moje plecy. Ubrana w najpiękniejszą, głęboką karmazynową wełnę, spiętą srebrnymi broszami, które oznaczają ją jako żonę Jarla.
„Przyjdzie,” szepczę, bardziej jak modlitwę niż pewność.
„Oczywiście, że tak.” Ale w uśmiechu Matki jest coś napiętego, coś co ściska mi żołądek. „Sojusz między naszymi klanami od tego zależy.”
Sojusz. Zawsze sojusz.
Jakby moje serce nie było w to zamieszane. Jakbym nie kochała Bjorna odkąd miałam piętnaście lat, a on spojrzał na mnie przez ojcowską salę, jakbym była czymś cennym. Czymś, o co warto walczyć.
Drzwi otwierają się ponownie, a tym razem moje serce wie, zanim zobaczą to oczy.
Bjorn wkracza jakby narodził się z burzy i legendy. Szerokie ramiona w futrach, złota broda spleciona srebrnymi pierścieniami, porusza się z tą wojowniczą gracją, która odbierała mi dech nawet gdy byłam dziewczynką.
Sala wybucha. Mężczyźni ruszają naprzód, klepią po plecach, unoszą rogi. Mój ojciec niemal przeskakuje przez ławę, by do niego dotrzeć. Ale oczy Bjorna—te błękitne oczy, które nawiedzały moje sny przez miesiące czekania—odnajdują mnie w chaosie.
Wszystko inne znika.
Ruszam zanim pomyślę, przeciskam się przez tłum. Puls wali mi w gardle, dłonie mam wilgotne. Świat zawęża się do niego, do tej przestrzeni między nami, która kurczy się z każdym krokiem aż—
„Astrid.” Sposób, w jaki wypowiada moje imię, sprawia, że uginają mi się kolana. „Bogowie, jesteś piękniejsza niż we wspomnieniach.”
„Kłamca,” szepczę, ale uśmiecham się tak szeroko, że aż boli. „Nie spałam porządnie od tygodni. Wyglądam jak—”
„Jak wszystko, do czego walczyłem, by wrócić,” przerywa, kciukiem gładząc mój policzek. „Myśl o tobie grzała mnie nocami tak zimnymi, że sądziłem, iż krew mi zamarznie.”
„Bjorn!” Głos ojca przecina nasz moment jak topór ciało. „Musimy rozmawiać. Pilne sprawy klanowe nie mogą czekać.”
Coś miga w oczach Bjorna. Odsuwa się, dłonie opadają, a powietrze nagle wydaje się zbyt chłodne, przestrzeń między nami zbyt wielka.
„Oczywiście, Jarle Ragnarze.” Rzuca mi spojrzenie, posyła coś, co powinno być uspokajającym uśmiechem. „Wybacz mi, kochana. Obowiązek wzywa.”
„Teraz?” Słowo wychodzi cichsze, niż chciałam. „Bjorn, dopiero co—”
„Po trzech miesiącach, cóż znaczy jeszcze godzina?” Całuje mnie w czoło—szybko, zdawkowo, jak siostrę—i już go nie ma.
Stoję tam, z ramionami bezwładnie zwisającymi przy bokach, wciąż czując na ustach słowa, których nie zdążyłam wypowiedzieć.
„No cóż.” Kuzynka pojawia się u mego boku, kielich wina już przy ustach, a uśmiech znający życie igra w kącikach jej warg. „To było... krótkie.”
Sigrid dziś olśniewa—długie ciemne włosy splecione niczym węże, zielone oczy błyszczą zawadiacko. Piękna i ostra jak nóż. Wygładzam dłonie po sukni, próbuję dodać głosowi pewności.
„Ważne sprawy. Pewnie najazdy. Odnajdzie mnie, gdy interesy się zakończą.”
„Mmm.” Sigrid powoli sączy wino, obserwując mnie ponad krawędzią kielicha. „Jakie to dziwne. Mężczyzna rozpaczliwie zakochany, rozdzielony z narzeczoną przez trzy miesiące, a gdy wraca, wybiera politykę zamiast namiętności...”
Gorąc wpełza mi na kark. „To nie tak. Nasz ślub połączy dwa potężne klany. Miłość i sojusz. On po prostu jest... odpowiedzialny.”
„Oczywiście.” Jej śmiech dźwięczy jak pękający lód. „Może po prostu kochasz za was oboje. Jakież to dla niego wygodne.”
Ostrość tych słów boli, ale zanim zdołam go obronić—nas obronić —z zewnątrz rozbrzmiewają rogi. Nie nasze. Te tony są głębsze, mroczniejsze, z krawędzią, która jeży włosy na moich ramionach.
„Kto mógłby teraz przybyć?” szepczę. „Ślub dopiero za tydzień.”
Sala cichnie, gdy drzwi się otwierają, a północni wojownicy wchodzą do środka.
Mężczyźni idą w doskonałej formacji, niosąc wilczy sztandar Úlfheimu. Dawni wrogowie, teraz zaproszeni jako świadkowie małżeństwa, które zmieni wszystkie sojusze odtąd aż po osady na wschodzie.
Ojciec nalegał, choć Matka obawiała się, że stare rany są zbyt głębokie.
Przeszukuję grupę wzrokiem, ciekawa wbrew sobie. Ale to jeden wojownik odbiera mi dech.
Porusza się inaczej niż inni—płynnie tam, gdzie oni są sztywni, z gracją tam, gdzie oni są siłowi. Ciemne włosy łapią światło ognia jak skrzydła kruka, a w sposobie, w jaki się niesie, jest coś, co mówi o ledwo powstrzymywanej przemocy.
Piękny, jak piękna jest burza. Przerażający, magnetyczny, nie sposób oderwać wzroku.
„Kto im przewodzi?” pytam, głos mi się lekko łamie.
„Nie słyszałaś?” Thyra pojawia się po mojej drugiej stronie, aż zadyszana od plotek. „Przywództwo Úlfheimu zmieniło się gwałtownie ledwie kilka miesięcy temu. Jakiś wojownik podbił jarla krwią i podstępem, ale ukrywa swoją tożsamość przed innymi klanami.”
„Ukrywa?” Sigrid wyostrza uwagę. „Jak dramatycznie.”
„Nazywają go Krwawym Wilkiem,” ciągnie Thyra, ściszając głos. „Wszyscy oczekują, że tu się ujawni. Historie...” Drży. „Nawet jego ludzie się go boją. Mówią, że zabił poprzedniego jarla gołymi rękami, kazał patrzeć synom. Bestia w ludzkiej skórze.”
Wypatruję wśród wojowników kogoś, kto mógłby być tym potworem, ale zdradziecki wzrok wciąż wraca do ciemnowłosego wojownika. Jest w nim coś znajomego, jak pieśń, którą słyszałam, lecz nie umiem rozpoznać.
A gdy jego oczy spotykają moje po drugiej stronie sali, świat się przechyla.
Wizja za moimi oczami budzi się jak błyskawica rozłupująca kamień—nagła i gwałtowna. Obrazy zalewają mnie falami gorąca i głodu: widzę siebie przyciśniętą do kamienia, usta tego nieznajomego na mojej szyi, moje dłonie wplątane w jego ciemne włosy.
Jego głos jest szorstki od pożądania, gdy woła mnie—'Moja miłości.'
Wizja pęka, a ja gwałtownie łapię oddech, cofam się. Sigrid łapie mnie za łokieć, jej uchwyt mocny aż do bólu. „Astrid? Co się dzieje?”
Ale nie mogę odpowiedzieć. Nie mogę mówić. Bo znam tę wizję.
Śniłam ją miesiącami, zawsze z mężczyzną, którego twarz rozpływała się po przebudzeniu. Pozostawało tylko uczucie bycia zawłaszczoną, posiadaną, kochaną z intensywnością ocierającą się o przemoc.
Mężczyzna, którego wmawiałam sobie, że jest tylko fantazją. Tworem mojej wyobraźni.
Tymczasem stoi po drugiej stronie sali. Patrzy na mnie tymi burzowoszarymi oczami, a coś w jego wyrazie mówi, że wie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Oto moja piękna panna młoda.” Głos Bjorna ociepla poranne powietrze, gdy wchodzę na dziedziniec.
Czeka na mnie z polnymi kwiatami — tymi fioletowymi, które rosną na skraju fiordu. Tymi, o których wspomniałam, że je kocham, kiedy się poznaliśmy.
„Pomyślałem, że moglibyśmy spędzić ten dzień razem. Tylko my, zanim szaleństwo naprawdę się zacznie.”
Moje serce drży. To ten Bjorn, w którym się zakochałam — troskliwy, uważny, dostrzegający mnie, a nie patrzący przez mnie.
„Chciałabym tego”, mówię i naprawdę to czuję.
Bierze mnie za rękę, splata nasze palce i prowadzi przez osadę. Kiedy dochodzimy do wschodniej łąki, przestaję oddychać.
Z ziemi wyrasta długi dom — jeszcze nie ukończony, ale na tyle zaawansowany, że widać już jego szkielet. Większy niż sala mojego ojca, ustawiony tak, by łapać poranne słońce.
„Dla nas”, mówi Bjorn, przyciągając mnie do swojego boku. „Kazałem im pracować nad nim od wiosny. Widzisz tam? Od strony wody będzie stał twój warsztat tkacki. Wiem, jak bardzo lubisz patrzeć na morze podczas pracy.”
Ściska mi się gardło. „Zapamiętałeś.”
„Pamiętam wszystko o tobie.” Jego dłonie opierają się pewnie i delikatnie na mojej talii.
Kiedy mnie całuje, jest to pocałunek miękki, słodki i dokładnie taki, o jakim marzyłam. To jest właściwe. Tego właśnie chciałam.
Więc dlaczego mój dar migocze na skraju, kiedy mnie dotyka?
Szybkie błyski, których nie potrafię zatrzymać. Cienie przesuwające się tam, gdzie powinno być światło. Słowa niedopasowane do wyrazów twarzy. Za każdym razem, gdy próbuję się na nich skupić, rozpraszają się jak spłoszone ptaki.
„Tu jesteś!” Głos Sigrid przecina tę chwilę. Pojawia się obok nas, z zaróżowionymi policzkami. „Szukam cię wszędzie. Potrzebujemy cię do ostatniej przymiarki sukni.”
„Teraz?” Ramię Bjorna mocniej obejmuje moją talię.
„Przygotowania do ślubu nie czekają na nikogo”, mówi Sigrid radośnie, lecz jej wzrok nie spoczywa na mnie. Utkwiony jest w miejscu, gdzie ręka Bjorna spoczywa na moim biodrze. Coś w jej wyrazie twarzy sprawia, że przechodzi mnie dreszcz. „Chcesz, żeby wszystko było idealne dla swojej panny młodej, prawda, Bjorn?”
„Oczywiście.” Odsuwa się ode mnie, ale Sigrid już chwyta mnie za ramię, odciągając zaskakująco mocno.
„Czyż nie jest cudowny?” zachwyca się, gdy idziemy. „Taki troskliwy. Taki oddany. Każda kobieta zabiłaby, żeby mężczyzna patrzył na nią tak, jak on patrzy na ciebie.”
Powinno mnie to pocieszyć. Zamiast tego coś w jej entuzjazmie wydaje się wyreżyserowane, jakby powtarzała kwestię zbyt wiele razy.
Sposób, w jaki to mówi — głodny i niemal gorączkowy — sprawia, że zwalniam krok. „Sigrid…”
„Powinnyśmy wyhaftować kruki na twojej sukni ślubnej”, ciągnie, jakby mnie nie słyszała. „Bjorn kiedyś wspomniał, że kocha kruki. Albo to były wilki? Nie, zdecydowanie kruki. Ma takie specyficzne upodobania, prawda? Taki wybredny w tym, czego chce.”
Mówi dalej, nieprzerwany potok obserwacji skoncentrowanych na Bjornie, który bardziej przypomina przesłuchanie niż rozmowę. Kiedy on wspominał jej o krukach?
Dlaczego ona zna jego upodobania lepiej niż ja?
„Czy tylko mi się wydaje, czy Sigrid jest… dziwna?” Szept Ingrid przebija się przez zamieszanie w przymierzalni.
Moja młodsza siostra klęczy obok mnie, przypinając dół sukni, jej czternastoletnia twarz ściągnięta z troską.
„Dziwna jak?” Obniżam głos, choć krawcowe są zbyt zajęte kłótniami o wzory haftów, by zwracać uwagę.
„Nie przestaje mówić o Bjornie.” Ingrid przygryza wargę, jej palce zatrzymują się na materiale. „I to nie w stylu ‘cieszę się szczęściem kuzynki’. Bardziej jakby była… nie wiem. Zafascynowana nim.”
To słowo osiada ciężarem w mojej piersi.
„Wyobrażasz sobie rzeczy”, mówię, ale brzmi to pusto nawet dla mnie.
„Może.” Nie brzmi przekonująco. „Ale sposób, w jaki patrzy na niego przy posiłkach… To mnie niepokoi.”
„To nasza kuzynka”, mówię w końcu. „Po prostu cieszy się naszym szczęściem.”
Ingrid na to nie odpowiada, ale jej milczenie mówi wszystko.
Chcę to wyśmiać. Powiedzieć jej, że jest za młoda, by rozumieć, że Sigrid po prostu okazuje wsparcie. Ale podczas wieczornego posiłku patrzyłam. I niech bogowie mi wybaczą, widzę to.
Oczy Sigrid śledzą Björna z koncentracją jastrzębia tropiącego ofiarę. Gdy się śmieje, ona pochyla się do przodu. Gdy pije, jej gardło porusza się, jakby również przełykała. Jej spojrzenie podąża za Björnem z intensywnością, która nie ma nic wspólnego ze świętowaniem.
To jest zaborcze. Kalkulujące. Spojrzenie kogoś, kto liczy monety, które jeszcze nie należą do niego.
* * *
Słońce zachodzi, gdy uciekam na morskie klify, potrzebując powietrza, które nie pachnie przygotowaniami do wesela. Ścieżka jest mi znajoma — chodziłam nią od dzieciństwa, gdy wielka sala wydawała się zbyt mała dla tego, co rozrastało się w mojej piersi.
"Ukrywasz się?"
Odwracam się gwałtownie i widzę ciemnowłosego wojownika z Úlfheim, opierającego się o wykrzywione przez wiatr drzewo.
W świetle dnia jest jeszcze bardziej niepokojący. Same ostre kości policzkowe, oczy w kolorze ciemnych chmur, blizna przez lewe brwi, która jakoś czyni go jeszcze piękniejszym.
"Spaceruję," poprawiam. "To ziemia mojego ojca."
"A wkrótce, jak słyszałem, twojego męża. Chociaż wyglądasz bardziej na kogoś uciekającego niż przechadzającego się."
"Jeśli musisz wiedzieć, unikam kobiet udzielających rad na noc poślubną." Ta spowiedź mnie zaskakuje. "Najwyraźniej potrzebuję szczegółowych instrukcji, jak zadowolić mężczyznę, którego znam od trzech lat."
Jego śmiech jest ciemny i nagły. "Ach tak, święta mądrość leżenia nieruchomo i myślenia o Thorze."
Wyrywa mi się zaskoczony śmiech — prawdziwy i jasny, przecinający ciężar, który dźwigałam cały dzień. "To... to okropne."
"Ale prawdziwe?" Uśmiecha się krzywo, z wiedzącą miną. "W Úlfheim dajemy inne rady. Mówimy pannom młodym, że jeśli nie rysują krwi, to się nie starają wystarczająco."
"Krew?"
"Od zbyt mocnego ściskania." Jego oczy trzymały moje, gdy odpychał się od drzewa i podchodził bliżej z tą niepokojącą gracją. "Prawdziwa przyjemność powinna zostawiać ślady."
Gorąco zalewa mnie wszędzie — twarz, klatkę piersiową, niżej. Powinnam być zgorszona. Powinnam go spoliczkować. To złe. Za trzy dni wychodzę za mąż. Za Björna. Mojego ukochanego Björna, który nigdy nie powiedziałby takich rzeczy, nigdy nie sprawiłby, że serce bije mi jak zwierzynie ściganej przez łowcę.
"Więc jesteś ekspertem od panien młodych?"
"Jestem ekspertem w obserwowaniu ludzi." Jego uśmiech jest powolny, znaczący. "Tak jak ty obserwowałaś mnie wczoraj wieczorem. Gdy mój klan wszedł."
Nie. "Obserwowałam wszystkich wojowników —"
"Kłamczucha." Miękko, z rozbawieniem, i dlaczego to jedno słowo z jego ust sprawia, że mam dreszcze? "Twoje oczy zatrzymały się na mnie. Nawet gdy twoje siostry mówiły do ciebie."
Moje zdradzieckie serce wali. Zauważył. Oczywiście, że zauważył. Nie mogłam oderwać wzroku — i nadal nie mogę, nawet teraz, kiedy powinnam uciekać. "Jesteś bardzo pewny siebie."
"Jestem pewny tego, co widziałem." Jest już bliżej, czuję zapach skóry i dymu z sosny. "Pytanie brzmi, dlaczego panna młoda na trzy dni przed ślubem patrzy na obcego w ten sposób."
"W jaki sposób?"
"Jakby mnie zapamiętywała."
Prawda uderza jak zimna woda. Tak było. Każdy szczegół zapisywałam bez pozwolenia — sposób, w jaki się poruszał, ciemne pasmo jego włosów, jak jego oczy znajdowały moje przez całą salę, jakby wyczuwał mój wzrok.
Muszę odejść. Teraz.
Próbuję się przesunąć, ale on przestawia się płynnie. Tak blisko, że przejście oznaczałoby otarcie się o niego.
"Już uciekasz?" W jego szarych oczach błyszczy wyzwanie. "Przynajmniej powiedz mi swoje imię zanim uciekniesz."
"Myślałam, że wszyscy znają imię panny młodej."
"Imiona w wielkich salach nie zawsze są prawdziwe."
"Astrid." Słyszę, jak sama to wypowiadam. "Astrid Ragnardóttir."
"Erik." Tylko tyle, swobodnie podane.
"Tylko tyle? Po prostu Erik?" Studiuję go, tego wojownika, który porusza się jak przemoc, a mówi jak jedwab. "Nie drugi po Bloodwolfie? Jego siostrzeniec? Jego cień?"
"Tylko zwykły wojownik." Erik uśmiecha się poważnie. "Rozczarowana?"
Tak. Nie. Nie wiem. "Zaintrygowana. Zwykli wojownicy zwykle nie zauważają tak wiele."
"A porządne panny młode zwykle nie uciekają na klify podczas przygotowań do ślubu." Przechyla głowę. "A jednak tu jesteśmy."
Tak, rzeczywiście tu jesteśmy. A ja powinnam zrobić wszystko, tylko nie stać tutaj, tonąc w jego spojrzeniu, jakby stanowiłam zagadkę, którą chce rozwiązać.
Ale moje nogi odmawiają posłuszeństwa.
"Astrid!" Głos Ingrid niesie się z dołu. "Gdzie jesteś? Mama pyta!"
Erik topnieje w cień. "Twoja siostra brzmi na zmartwioną."
"Zawsze się martwi." Cofam się, nagle świadoma, jak blisko się znaleźliśmy.
"Astrid." Moje imię go zatrzymuje, a ja przeklinam się za to, że się odwracam. Coś nieczytelnego przebiega przez jego twarz. "Kobiety się myliły, tak na marginesie."
"W czym?"
"We wszystkim." Jego oczy trzymają moje. "A szczególnie w tej części o leżeniu nieruchomo."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sala kobiet przesiąknięta jest dymem szałwii i kłamstwami.
Ustawiły nas w kręgu—mnie na środku jak ofiarę, otoczoną przez wszystkie mężatki obu rodów. Przyjaciółki mojej matki, ciotki Bjorna, żony, które przeżyły pięć albo pięćdziesiąt lat małżeństwa.
Wszystkie przyszły podzielić się swoją mądrością o łożu małżeńskim, o obowiązku, o tym, co czeka mnie za dwa dni.
„Małżeństwo to cierpliwość,” intonuje przyjaciółka mojej matki, Gudrun, wciskając mi w dłonie puchar ceremonialnej miodu. „Mądra żona wie, kiedy mówić, a kiedy zamilknąć.”
„Mężczyźni mają potrzeby, którym musimy sprostać,” dodaje inna. „To nasz ciężar i błogosławieństwo.”
Ciężar. Tak to nazywają. Nie radość, nie przyjemność—ciężar.
Miód smakuje miodem i gorzkimi ziołami, gęstnieje na języku. Wokół mnie kobiety kontynuują swoją litanię obniżonych oczekiwań.
Jak wytrzymać, gdy wraca pijany. Jak ukryć siniaki sprytnym ubraniem. Jak się uśmiechać, gdy przynosi do domu bękarty, które masz wychować.
„Bogowie obdarzyli cię urodą,” mówi ciotka Bjorna, uśmiechając się ostro jak zimowy mróz. „To przeminie, ale jeśli szybko dasz mu synów, będzie pamiętał o swoim obowiązku wobec ciebie.”
Żołądek mi się przewraca. Czy naprawdę tego oczekują od mojego małżeństwa? Że taka jest droga, którą zmierzam? Ten starannie wyćwiczony taniec rezygnacji?
Starsza kobieta—Thora, wdowa od zeszłej zimy—chwyta mnie za rękę, gdy przechodzę. Ma zimne palce, zbyt mocny uścisk.
„Pierwszy rok jest najtrudniejszy,” szepcze, oczy szkli jej miód i wspomnienia. „Potem już nie oczekujesz zbyt wiele. Robi się łatwiej.”
Łatwiej. To słowo zsiada mi się w żołądku.
Po drugiej stronie kręgu matka patrzy na mnie, jej twarz to portret opanowania.
Chcę zapytać, czy właśnie tego dla mnie chciała. Czy ona też kiedyś siedziała pod kwiatami, które kłuły i krwawiły, otoczona kobietami, które mówiły jej, jak przeżyć bycie wybraną, a nie wybierającą.
Ale już znam odpowiedź.
„Teraz.” Matka wstaje, unosząc ozdobny róg z wyrytymi runami, po brzegi wypełniony ciemnym miodem. „Wypij, kochanie.”
Róg zostaje włożony w moje dłonie, a ja zerkam na twarze otaczające mnie: czujne, pełne czci, pogodne w rezygnacji.
„Wypij do dna,” powtarza cicho matka.
Brzeg dotyka moich ust. Miód jest gęsty, na początku słodki od miodu i ziół, ale pod spodem czai się coś gorzkiego, metalicznego, jak krew.
Wypijam ceremonialny kielich jednym haustem, desperacko próbując rozmyć ostrość ich słów.
Ciepło rozkwita mi w piersi. Powietrze faluje. Śpiew kobiet cichnie, staje się miękki i zniekształcony. Ich kształty rozmywają się jak cienie pod wodą.
I wtedy dopada mnie wizja.
Krew na białym płótnie, tyle krwi. Okrutny śmiech mężczyzny odbijający się echem od kamiennych ścian. Smocze okręty z karmazynowymi żaglami przecinające czarną wodę. Żelazne łańcuchy. Złoty naszyjnik zaciskany na mojej szyi, gdy ręce trzymają mnie w dół—
Dyszę, potykam się. Róg wyślizguje mi się z palców i uderza o podłogę, rozlewając swoją ciemną zawartość na kamieniu jak rozlana krew.
„Miód jest mocny,” ktoś śmieje się nerwowo. „Niektóre panny młode widzą straszne rzeczy.”
„To tylko nerwy przed ślubem,” mówi matka, ale jej oczy są zmartwione. „Umysł płata figle, gdy boimy się nieznanego.”
Ale ja znam swój dar. Znam różnicę między wizją a winem. To nie są lęki— to ostrzeżenia, obietnice, groźby.
Coś nadchodzi, coś już tu jest, ale obrazy pękają, zanim zdołam je pochwycić.
„Potrzebuję powietrza,” udaje mi się wyszeptać.
„Oczywiście, kochanie. Odpocznij chwilę.”
Wychodzę z sali chwiejnym krokiem, za mną podążają ich pełne litości spojrzenia. Biedna, zalękniona panna młoda. Przerażona dziewczynka. Gdyby tylko wiedziały, że nie boję się małżeństwa.
Boję się tego, co mój dar krzyczy, bym zobaczyła.
Dziedziniec jest cichy w późne popołudnie. Błąkam się bez celu, szukając jasności. Czegoś solidnego, czego mogłabym się uchwycić. Potrzebuję Bjorna.
Ta myśl mnie uspokaja.
Tak. Znajdę go, porozmawiam z nim, pozwolę mu śmiać się z moich lęków swoim uroczym sposobem. Widok jego twarzy uspokoi to wijące się przerażenie w mojej piersi. Przytuli mnie, powie, że kobiety się mylą, że nasze małżeństwo będzie inne.
Nogi niosą mnie w stronę gościnnych komnat, gdzie mieszkają ludzie Bjorna. Śmiech unosi się w powietrzu, ciepły i poufały, sprawiając, że serce mi się podnosi. Musi tam być, pewnie opowiada historie innym wojownikom.
Idę za odgłosem, nadzieja tli się we mnie mimo wszystko. Drzwi są uchylone, więc sięgam po klamkę— i zamarzam.
Bjorn. Rozciągnięty nagi na futrach, skóra błyszczy w blasku ognia.
Ale nie jest sam.
Sigrid pod nim, jej ciemne włosy rozrzucone na futrach, nogi oplatające jego biodra, kiedy porusza się w niej ostro, brutalnie. Jej paznokcie drapią mu plecy, zostawiając krwawe ślady, a ona się śmieje… zadyszana i triumfująca.
Dwie inne kobiety leżą obok nich na łóżku. Jedną kojarzę mgliście z kuchni. Druga to Thyra, która wczoraj pomagała mi przy kwiatach.
Ich spocone ciała znaczą siniaki, kwitnące fioletowo na bladej skórze. Ślady ugryzień na szyjach i piersiach.
Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Nie mogę odwrócić wzroku.
„Bogowie, jesteś doskonała,” jęczy Bjorn, ściskając biodra Sigrid tak mocno, że zostaną ślady. „Nie to, co ta oziębła mała dziewica, którą mam poślubić.”
Sigrid śmieje się, dźwięk jak tłuczone szkło. „Biedna Astrid. Taka poprawna. Taka czysta.” Przejeżdża paznokciami po jego ramionach. „Nigdy cię tak nie zadowoli.”
Bjorn śmieje się, tym samym okrutnym dźwiękiem co w mojej wizji, i łapie Sigrid w brutalnym pocałunku, po czym odrywa się od niej.
„Ona jest do rodzenia dziedziców. Ładne krwi do zabezpieczenia sojuszy. Ale prawdziwa przyjemność?” Chwyta pierś Sigrid tak mocno, że aż sinieje. „To wymaga prawdziwych kobiet.”
Słowa spadają na mnie jak ciosy.
„Jest taka… poprawna,” podpowiada Thyra, przesuwając palcami po ramieniu Bjorna. „Tyle mówi o miłości i partnerstwie. Taka naiwna.”
„Zbyt nieśmiała, by zaspokoić prawdziwe potrzeby wojownika,” zgadza się Sigrid z kpiącym uśmiechem. „Prawie jej współczuję.”
„Nie współczuj.” Bjorn się przesuwa i widzę teraz jego twarz—zaczerwienioną od pożądania i czegoś ciemniejszego. Okrucieństwa. „Myśli, że jest za dobra na dotyk mężczyzny. Całe to udawanie dziewicy.”
Porusza się w Sigrid jeszcze mocniej, sprawiając, że jęczy. „Pokażę jej, gdzie jej miejsce—ładna klacz rozpłodowa, która nauczy się być wdzięczna, że w ogóle się nią zajmuję.”
Kobiety chichoczą. Naprawdę chichoczą, jakby właśnie opowiedział dowcip, zamiast opisywać moją zagładę.
„Zatrzymasz nas potem?” pyta ta z kuchni, głosem słodkim jak miód. „Kiedy się ożenisz?”
„Oczywiście.” Uśmiech Bjorna jest ostry jak wilczy ząb. „Dlaczego miałbym rezygnować z przyjemności tylko dlatego, że związałem się obowiązkiem? Astrid będzie zbyt zajęta rodzeniem, by zauważyć. A jeśli zauważy…”
Wzrusza ramionami, a jego głos staje się okrutny, niebezpieczny. „W noc poślubną pokażę jej, gdzie jej miejsce. Złamię jej dumę.”
„A jeśli się sprzeciwi?” dyszy Sigrid.
„To będę miał więcej zabawy.” Jego śmiech jest brzydki, triumfujący. „Dziewice i tak zawsze płaczą za pierwszym razem. Przynajmniej dam jej powód, żeby płakała.”
Wszyscy się śmieją, cała czwórka, podczas gdy mój świat rozpada się na ostre, tnące kawałki. Sigrid przyciąga go do kolejnego pocałunku, jej oczy zerkają w stronę drzwi, w moją stronę.
I przez przerażającą chwilę myślę, że ona wie, że tu jestem. Że to przedstawienie jest dla mnie.
Jej uśmiech mówi: Wygrałam.
Wycofuję się powoli, bezgłośnie, ciałem kieruje instynkt. Krok za krokiem w tył. Kolejny krok sprawia, że podłoga skrzypi.
A gdy głowa Bjorna obraca się w stronę dźwięku—biegnę.
Przesuń w górę, aby kontynuować