passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Contract Wife - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Contract Wife

/

Rozdział 3

Rozdział 2

* Współczesność *

Meadow opuściła Lincoln Center—siedzibę New York City Ballet, gdzie była pierwszą baleriną—czterdzieści minut wcześniej, by zdążyć na rodzinną kolację w domu Wellingtonów. Takie kolacje stały się rzadkością w ciągu ostatnich trzech lat, dlatego dzisiejszy wieczór był tak wyjątkowy.

Napisała do Jaydena z samochodu.

Meadow: nie czuję się dziś najlepiej, ale będzie lepiej, gdy cię zobaczę! ♥️

Spędziła trzy lata, doskonaląc tę wersję siebie. Promienną, łatwą w obyciu, wyrozumiałą. Żonę, która nigdy nie narzekała, nigdy nie żądała, nigdy nie sprawiała, by czuł się winny, że po raz kolejny wybrał Bethany.

Wierzyła, że jeśli tylko będzie wystarczająco pogodna, cierpliwa, jeśli będzie promieniować słońcem, w końcu spojrzy na nią i coś poczuje. Nawet ułamek tego, co ona czuła do niego, byłby wystarczający.

Jego odpowiedź przyszła, gdy zatrzymała się na czerwonym świetle na Park Avenue.

Jayden: postaraj się tym razem nie robić z kolacji przedstawienia o sobie

Jayden: a gdybyś naprawdę tak często źle się czuła, już dawno poszłabyś do lekarza

Przeczytała to dwa razy, zanim odłożyła telefon ekranem do dołu na siedzeniu pasażera. Światło zmieniło się na zielone i ruszyła dalej.

Dziesięć minut później pojawiła się ulica w Tribeca, a ona od razu dostrzegła jego samochód. Czarny Aston Martin, rejestracja na zamówienie, zaparkowany tam, gdzie zawsze, gdy przyjeżdżał przed nią. Zaparkowała za nim i wyłączyła silnik.

Gdy była trzy kroki od jego auta, na tyle blisko, by zobaczyć własne odbicie w przyciemnianej tylnej szybie, dostrzegła drugi zarys sylwetki na miejscu pasażera.

Bethany.

Jayden wysiadł pierwszy, ubrany w grafitowy garnitur, który odebrała z pralni w zeszłym tygodniu—spodnie, koszula, krawat. Ale bez marynarki.

"Byłaś szybka," powiedział z uśmiechem.

Bethany wysiadła z drugiej strony, cała w miodowych, falujących włosach sięgających ramion i ciele, które krążyło tam, gdzie trening Meadow wszystko jej odebrał.

Wlana w dżinsy i jedwabną bluzkę, która wyglądała zarazem swobodnie i luksusowo, miała na ramionach marynarkę Jaydena. Dla Meadow było jasne, że zmarzła, a on to faktycznie zauważył .

Całe ich małżeństwo Jayden był wyczulony na najmniejsze dyskomforty Bethany, pozostając zupełnie ślepy na to, że z jego własną żoną jest coś bardzo nie w porządku.

"Meadow!" Bethany pomachała. "Boże, minęły wieki."

Tak naprawdę minęło tylko dziewięć dni od ostatniego "kryzysu". Kiedy Jayden przywiózł Bethany do ich penthouse'u o drugiej w nocy, bo jej stan psychiczny się pogorszył, a potem spędził resztę nocy z nią na kanapie, oglądając stare filmy.

Meadow leżała wtedy bez snu w ich sypialni, wpatrzona w sufit, zastanawiając się, czy inne żony też muszą dzielić swój dom w ten sposób.

"Cześć, Bethany." Meadow zachowała lekki i pogodny ton. "Nie wiedziałam, że dziś przychodzisz."

"Sprawa w ostatniej chwili." Bethany zerknęła na Jaydena i coś między nimi przemknęło. "Jay nie chciał, żebym była sama, to takie słodkie z jego strony. Wiesz, jaki jest troskliwy i opiekuńczy, jesteś najszczęśliwszą kobietą na ziemi, mając takiego męża!"

Meadow zastanawiała się, czy Bethany zdaje sobie sprawę, że opisuje człowieka, którego ona nigdy nie poznała.

Jayden, który pojawiał się w ich małżeństwie, był odległy i rozproszony. Troskliwy i opiekuńczy to słowa, które pasowały do wersji jego, którą znała tylko Bethany.

Jayden podszedł do Meadow i położył rękę na jej lędźwiach. Gest był krótki, zaborczy i całkowicie na pokaz. Odtwarzał małżeństwo, gdy miał publiczność.

"Mam nadzieję, że to nie kłopot," powiedziała Bethany, kierując słowa do Meadow z uśmiechem, przy którym sprzeciw byłby okrucieństwem. "Jayden nalegał..."

"Oczywiście, że nie," odparła Meadow, bo to była jedyna odpowiedź dla kogoś, kto przegrał dyskusję, zanim się zaczęła.

"Mówiłem jej, że nie będziesz miała nic przeciwko," powiedział Jayden, wchodząc do środka. "Zawsze jesteś taka wyrozumiała w takich sprawach."

Meadow chciała krzyczeć.

Chciała rozpłakać się tam, w holu, aż ktoś— ktokolwiek —zapytałby, czy wszystko w porządku. Chciała się odwrócić, wyjść za drzwi, wrócić do Lincoln Center i zniknąć w studiu, gdzie przynajmniej ból miał sens.

Zamiast tego uśmiechnęła się i poszła za nimi do środka, jak dobrze wychowana żona, którą najwyraźniej się stała.

Hol wejściowy w kamienicy Victora był cały z marmuru i spowity przytłumionym światłem – przestrzeń zaprojektowana tak, by przypominać, że twoja obecność jest warunkowa. Obsługa materializowała się, by odebrać płaszcze, po czym znikała bez śladu, jak ich nauczono.

Głos Jaydena niósł się, gdy szli w stronę jadalni.

„Bethany przechodzi trudny okres,” powiedział wystarczająco głośno, by inni goście usłyszeli. „Jest też przyjaciółką rodziny, pamiętasz? Nie czułem się dobrze, zostawiając ją dziś samą.”

Victor pojawił się w drzwiach do jadalni, zanim Meadow zdążyła odpowiedzieć. Wysoki, siwowłosy, drogo ubrany. Najpierw spojrzał na Meadow, potem na Jaydena, wreszcie na Bethany. Jego wyraz twarzy nie zdradzał niczego.

„Kolacja gotowa,” powiedział. „Nie każmy jej czekać.”

W jadalni Victor zajął miejsce na szczycie stołu. Jayden usiadł po jego prawej stronie, a Bethany bez wahania zajęła krzesło obok, zmuszając Meadow do siedzenia naprzeciwko męża.

Gdy podano pierwsze danie – zupę z dyni piżmowej, Victor sięgnął po łyżkę, co oznaczało, że reszta mogła zacząć.

„Jak tam firma, Jayden?” – głos Victora był wyważony.

„Silny kwartał,” odpowiedział. „Prognozujemy wzrost do końca roku.”

„ Prognozujemy .” Dziadek smakował to słowo. „Ciekawy dobór słów…”

Meadow obserwowała wymianę zdań, nie mówiąc nic. Szybko nauczyła się, że kolacja u Victora to nie tylko rutynowa ocena.

Nagle Bethany pochyliła się do przodu. „Mówiłam już Jayowi, że za dużo pracuje. Powinien zadbać o siebie.”

„ Od tego ma żonę, panno Herrera,” odparł Victor natychmiast.

Cisza, która zapadła, miała ostre krawędzie. Meadow wpatrywała się w zupę, licząc sekundy, aż ktoś ją przerwie.

„Meadow jest zajęta baletem,” powiedział Jayden. Jego ton sugerował, że to wyjaśnia wszystko i jednocześnie nic – jakby ktoś wspomniał czyjeś hobby, tłumacząc, dlaczego nie jest ciekawszy na przyjęciach.

„Ach tak?” Victor zwrócił na nią wzrok. „Jak ci idzie?”

„Ma występ w przyszły piątek,” wtrącił Jayden, zanim Meadow mogła odpowiedzieć. „W Lincoln Center.”

„W Koch Theater,” poprawiła cicho Meadow.

Jayden machnął ręką, jakby to był tylko szczegół techniczny. „Tak. Jedno z tych.”

Jedno z tych.

Jakby fakt, że miała zatańczyć Giselle przed ośmiuset osobami i jej matka przez pięć tygodni wydzwaniała do darczyńców, by wypełnić salę i zapewnić odnowienie sponsoringu, w ogóle nie zasługiwał na zapamiętanie.

Meadow przeprosiła, czując, jak znajomy ból zaciska jej klatkę piersiową. „Muszę na chwilę wyjść. Zaraz wrócę.”

Znalazła toaletę przy głównym holu i zamknęła drzwi na klucz. Butelka z lekami była w jej kopertówce – mała, pomarańczowa, beta-blokery przepisane dwa miesiące temu. Kardiolog wypowiedział słowa „ kardiomiopatia przerostowa ” jak wyrok, owinięty w łacinę.

Co, zależnie od punktu widzenia, było prawdą.

Ściany jej serca były zbyt grube. Mięsień pracował za ciężko, przez co komory nie wypełniały się prawidłowo. Co oznaczało, że serce nie mogło pompować krwi tak, jak powinno.

Co oznaczało, że intensywny wysiłek mógł wywołać śmiertelną arytmię.

Ale leki na razie chroniły ją przed śmiercią, co wydawało się rozsądnym kompromisem. Zdiagnozowano ją rok temu, a Jaydenowi wciąż nie powiedziała. Nie chciała być kolejnym problemem, który czyniłby ją ciężarem lub mniej łatwą do kochania.

Połknęła dwa tabletki na sucho i oparła dłonie na marmurowej umywalce.

Jej odbicie wyglądało na zmęczone. Ciemne włosy opadały miękkimi falami wokół twarzy w kształcie serca, brązowe oczy, które zwykle błyszczą – przygasły. Drogie korektory nie były w stanie ukryć tego zmęczenia, bo mieszkało w oczach i mówiło zdaniami w rodzaju „ Co ty tu jeszcze robisz? ”

Została tam dłużej, niż musiała. Pięć minut. Siedem. Wystarczająco długo, by ktoś, gdyby się przejmował, zauważył jej nieobecność.

Kiedy w końcu odblokowała drzwi i wróciła, jadalnia wyglądała dokładnie tak, jak ją zostawiła. Jayden w połowie opowieści, Bethany śmiała się, Victor patrzył na nich oboje z miną człowieka, który zlicza długi.

Nikt nie zauważył, że wyszła. Nikt nigdy nie zauważał.

Ani drżących rąk. Ani duszności. Ani faktu, że pierścionek na jej palcu był jedyną rzeczą w tym małżeństwie, która kiedykolwiek została skonsumowana.

Ta młoda pani Wellington po trzech latach małżeństwa wciąż jest dziewicą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Jayden nigdy nie chciał poślubić Meadow Read.

Wiedział o jej zauroczeniu, odkąd byli nastolatkami. Trudno było tego nie zauważyć.

Było to całkiem oczywiste po tym, jak patrzyła na niego przez całą klasę, jak znajdowała wymówki, by być blisko niego podczas rodzinnych spotkań, jak jej twarz rozświetlała się, gdy wypowiadał jej imię.

Zawsze była ładna w ten delikatny, niedostępny sposób, w jaki bywają baletnice—ciemne włosy, poważne, jasne oczy, tak drobna, że ledwie sięgała mu do ramienia.

Oczywiście ją zauważył. Było to niemożliwe, żeby nie zauważyć, jak porusza się po pokoju, jakby nadal tańczyła, albo jak jej twarz czerwieniała, gdy przyłapywał ją na gapieniu się.

Na początku było to pochlebiające, potem krępujące. Aż w końcu nauczył się to całkowicie ignorować.

Bo już był zakochany. Kochał Bethany od dziecka.

Bethany z miodowymi blond włosami i łatwym śmiechem, która była nieustraszona, pełna blasku, głośna i była wszystkim zanim tragedia nie wyrwała z niej fragmentów.

To ona wspinała się z nim na drzewa, gdy mieli dziesięć lat. To ona rozmawiała z nim o śmierci jego matki, gdy miał trzynaście. To ona rozumiała, co znaczy dorastać w takich rodzinach jak ich, gdzie każda rozmowa była negocjacją, a miłość—warunkowa.

Była piękna w ten nieskomplikowany sposób, który przyciągał spojrzenia—krągłości, pewność siebie, dziewczyna, która rozświetlała pokoje bez wysiłku. Ale liczyło się to, jak na niego patrzyła. Jakby był kimś więcej niż tylko wnukiem Victora Wellingtona.

A potem był wypadek samochodowy, gdy miała piętnaście lat.

Ciężarówka, która przejechała na czerwonym świetle na Post Road. Bethany była na tylnym siedzeniu, wyszła bez zadrapania, podczas gdy jej matkę i ojca uznano za zmarłych na miejscu.

Coś w niej wtedy pękło i żadne leczenie ani leki nie mogły tego naprawić. Epizody depresyjne przychodziły falami—czasem dało się je opanować, czasem były tak silne, że Jayden bał się, że spełni groźby, które wypowiadała w najciemniejszych chwilach.

Czuł się za nią odpowiedzialny. Nawet bardziej—jakby był jedyną rzeczą, która oddzielała Bethany od przepaści, do której stale się zbliżała.

Więc gdy dziadkowie jego i Meadow zaaranżowali ślub, gdy Victor przedstawił to jako ustaloną sprawę z czteroletnią klauzulą spadkobiercy, był wściekły.

Na Victora, na Meadow, na świat.

Ale Jayden zobaczył też w tym wyjście i podjął decyzję.

Przetrwa cztery lata małżeństwa tylko z nazwy. Będzie trzymał Meadow na dystans, pozwoli upływać czasowi, odziedziczy firmę zgodnie z umową, rozwiedzie się po cichu i wreszcie poślubi kobietę, którą sam wybrał.

Plan był prosty: dystans.

Nie dotykaj jej. Nie dawaj nadziei. Nie skonsumuj niczego, co mogłoby uczynić rozwód trudniejszym niż to konieczne.

Meadow była dobrą osobą—wiedział o tym. Słodka, miła, utalentowana, kobieta, którą jego rodzina nazwałaby "partią". Nie zasługiwała na to, co jej robił. A jednak miał do niej żal, że w ogóle była częścią tego układu.

To było irracjonalne, wiedział to.

Nie zmusiła go do małżeństwa bardziej niż on ją. Ale za każdym razem, gdy na nią patrzył, widział klatkę, którą jego dziadek zbudował wokół jego przyszłości. Każdy uśmiech, który mu dawała, przypominał mu o wyborze, który mu odebrano.

Więc trzymał Bethany blisko, a Meadow na dystans i powtarzał sobie, że chroni wszystkich zaangażowanych.

Nie spodziewał się tylko, że jego dziadek przejmie się tym na tyle, by to zauważyć. Ale zauważył.

***

„—i powiedziałam mu, że nie może oczekiwać, że po prostu dam radę, gdy nadchodzą epizody. Niektórzy z nas nie mają luksusu udawania, że wszystko jest w porządku.” Bethany uśmiechnęła się przez stół do Meadow. „Ale ty nie wiesz nic o tym, prawda? Zawsze wydajesz się taka idealnie poukładana.”

Meadow podniosła widelec. „Dziękuję.”

„To musi być bardzo satysfakcjonujące,” kontynuowała Bethany, przechylając głowę. „Balet, występy, te wszystkie piękne kostiumy... Chociaż wyobrażam sobie, że trudno myśleć o czymkolwiek innym, gdy ktoś jest tak skupiony na karierze.”

Victor odstawił kieliszek z winem. „Zaangażowanie Meadow w jej sztukę jest godne podziwu.”

„O, absolutnie.” Uśmiech Bethany poszerzył się. „Tylko czasami się zastanawiam, czy to nie dlatego...” Zawiesiła głos, patrząc celowo na brzuch Meadow. „To znaczy, czy to możliwe, że stres utrudnia sprawy? Chodzi mi o poczęcie. Niektórym kobietom trudniej jest, gdy są pod presją.”

Meadow zawsze się zastanawiała, dlaczego Jayden nigdy jej nie bronił przed Bethany.

Dlaczego siedział tam i pozwalał jej mówić o dzieciach i trudnościach, jakby miała jakiekolwiek prawo komentować ich małżeństwo?

Dlaczego ani razu nie spojrzał na Meadow w tych chwilach i nie powiedział czegoś, czegokolwiek, co sprawiłoby, że Bethany przestałaby mówić?

Zastanawiała się, czy inni mężowie chronią swoje żony przed ich pierwszymi miłościami.

Albo czy każde małżeństwo wymaga takiego cichego znoszenia.

"Ufamy Bożemu planowi," powiedziała Meadow spokojnym głosem. "Te rzeczy dzieją się wtedy, kiedy mają się wydarzyć."

"Oczywiście, oczywiście. Po prostu pomyślałam..." Bethany pochyliła się do przodu. "Może jeśli byłyby jakieś medyczne problemy... Niektóre kobiety potrzebują pomocy i nie ma w tym nic wstydliwego. Jayden i ja rozmawialiśmy właśnie o tym, jak nowoczesna medycyna bardzo ułatwiła życie parom, które zmagają się z niepłodnością kobiet."

Jayden i ja.

To zdanie leżało między kieliszkami wina a nietkniętymi talerzami, mając przypomnieć wszystkim, z kim Jayden rozmawia o ważnych sprawach. O sprawach dzieci. O sprawach poczęcia.

"Jak miło z twojej strony omawiać moją zdolność rozrodczą z moim mężem." Meadow uśmiechnęła się słodko i uprzejmie. "Daj mi znać, jeśli zdecydujemy się zasięgnąć trzeciej opinii na temat naszego małżeństwa."

Wyraz twarzy Jaydena przemknął zaskoczeniem, że jego słoneczna żona rzeczywiście potrafi pokazać zęby. Ale zanim ktokolwiek zdążył zareagować, drzwi wejściowe otworzyły się i Axel Wellington wszedł do jadalni, jakby nigdy nie wyjeżdżał, choć wszystko w nim mówiło, że jednak tak.

Lata spędzone w Europie pozbawiły go wszelkiej miękkości, którą miał kiedyś, zastępując ją czymś, co sprawiało, że wszyscy prostowali się na krzesłach.

Był wyższy od Jaydena, z pewnością wyższy niż zapamiętała go Meadow z ostatniego spotkania na weselu, nawet szerszy w ramionach. Same ostre kąty, mroczna energia i przemyślane ruchy.

Czarne włosy wyglądały na kosztowne w utrzymaniu, a jego uderzająco niebieskie oczy stały się chłodniejsze gdzieś pomiędzy Londynem a innymi miejscami, do których jeżdżą bogaci mężczyźni z powiązaniami w przestępczym świecie, by stać się niebezpiecznymi.

Nikt nie pytał, czym naprawdę zajmował się Axel w Europie.

Uprzejma wersja dotyczyła konsultacji dla prywatnych firm medycznych w Europie Wschodniej.

Nieuprzejma wersja obejmowała stoły operacyjne, które nie znajdowały się w żadnym szpitalu. Klientów płacących gotówką za rzeczy, które kiedyś należały do innych ludzi. Sieć sprawiającą, że kolejki na przeszczepy organów stawały się nieistotne, jeśli stać cię na jego numer telefonu.

Jego wzrok spoczął na Meadow i zatrzymał się, sprawiając, że włosy na jej karku stanęły dęba, a delikatna skóra zapiekła od gorąca, gdy obdarzył ją figlarnym uśmiechem.

"Axel." Głos Victora łączył aprobatę i ostrzeżenie. "Spóźniłeś się."

"Korki były zabójcze." Przesunął się na puste krzesło obok Meadow. "Co przegapiłem? Poza, jak widzę, bardzo niezręczną rozmową na temat macicy mojej najdroższej szwagierki."

Bethany natychmiast poczerwieniała na ten komentarz, podczas gdy Jayden sięgnął po wino, unikając kontaktu wzrokowego ze starszym bratem. Meadow natomiast czuła obecność Axela jak ciepło bijące od otwartego ognia.

Nawet pachniał inaczej, niż zapamiętała — drożej, ostrzej, mroczniej.

Byli kiedyś przyjaciółmi. Zanim jej zaręczyny z jego bratem zamieniły Axela w kogoś obcego, kto patrzył na nią jak na osobę, która dokonała wyboru wartego osądu, a potem zniknął na lata.

Zabawne, jak można jednego wieczoru stracić przyjaciela i zyskać męża, by poczuć się jeszcze bardziej samotną niż wcześniej.

"Widziałem zapowiedź twojego występu w Kochu," powiedział Axel cicho. "W piątek wieczorem. Giselle, jeśli dobrze pamiętam."

Gardło Meadow ścisnęło się. "Interesujesz się baletem?"

"Tak." Jego uwaga nie słabła, a Meadow czuła ją jak dłoń sunącą w dół kręgosłupa — trochę dreszcz, trochę groźba, wszystko w złym momencie. "Nadal tańczysz pięć razy w tygodniu?"

"Sześć, gdy jesteśmy w produkcji."

"Obsesyjnie." Powiedział to z figlarnym mrugnięciem i sugestywnym uśmiechem. "Podoba mi się to."

Twarz Meadow zapłonęła w sekundę i czuła, jak Jayden obserwuje ją z drugiego końca stołu, a zainteresowanie Victora było niemal fizycznie odczuwalne. W tej chwili jednak zupełnie ją to nie obchodziło.

"Dyscyplina jest konieczna," odpowiedziała, a zabrzmiało to na tyle prymitywnie, że kącik ust Axela uniósł się lekko.

"Pamiętam cię w studiu w Lincoln Center. Ile wtedy miałaś, siedemnaście lat?" Pochylił się lekko bliżej jej ucha, głos obniżył na tyle, że musiała się skupić, by usłyszeć go ponad szumem krwi w uszach. "Zawsze wystawiałaś język, gdy się koncentrowałaś."

"To było dawno temu..." powiedziała Meadow cicho.

Jego wzrok zsunął się na jej usta o sekundę za długo, by to było przypadkowe. "Niektóre rzeczy się nie zmieniają, ptaszyno."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Meadow stała za kulisami Koch Theater, już w kostiumie, gdy jej najbliższa przyjaciółka znalazła ją, jak przez szparę w kurtynie wyglądała na widownię.

Sofia Martinez była jej partnerką odkąd obie miały siedemnaście lat. Ostra w języku, zaciekle opiekuńcza i jedyna osoba w zespole, która nazywała Meadow po imieniu, gdy ta oszukiwała samą siebie.

– Przestań się dręczyć – powiedziała, odciągając ją do tyłu. – Wiesz, że i tak cię zawiedzie.

– Jayden tu jest. To już coś.

– Jest tu z nią . – Głos Sofii przeszedł w syk. – Pierwszy rząd, środek, a ona w czerwieni, jakby to ona była gwiazdą wieczoru. Co za tupet tej suki…

Oczy Meadow odnalazły ich przez szparę. Jayden w ciemnym garniturze, Bethany obok niego w karmazynowym jedwabiu, który łapał każde światło w teatrze. Jego ulubiony kolor.

– Przynajmniej tym razem przyszedł… – powiedziała cicho Meadow.

– Jezus, Meadow. – Sofia złapała ją za ramiona. – Kiedy przestaniesz go usprawiedliwiać? Twój marny mąż przyprowadził swoją byłą dziewczynę na twój, kurwa, występ.

– Ona go dziś potrzebowała.

Ile razy przez trzy lata wypowiedziała jakąś wersję tego zdania? Ile razy tłumiła swój ból i zamieniała go na zrozumienie?

Była już tak zmęczona byciem wyrozumiałą. Tak bardzo się starała. Była tak cierpliwa, wygodna, łatwa do kochania. A Bethany i tak wygrała, nawet nie próbując.

– Ty go dziś potrzebujesz. – Sofia odciągnęła Meadow całkowicie od szpary w kurtynie. – Zaraz zatańczysz Giselle przed ośmiuset osobami. Ale jasne, zajmijmy się uczuciami Bethany.

Zanim Meadow zdążyła odpowiedzieć, pojawiła się jej matka, a jej krytyczne spojrzenie przebiegło po kostiumie córki. – Hartfordsowie są tu. Lestersowie. Vandermeresowie. – Poprawiła wstążki na talii Meadow. – Widzisz swojego męża?

– Widzę.

– Dobrze. – Matka w końcu się cofnęła. – To idź teraz i spraw, żeby zapamiętali, dlaczego wystawiają te czeki.

Inspicjent ogłosił pięć minut i Sofia ścisnęła dłoń Meadow. – Połam nogi, moya . Będziesz niesamowita.

Meadow skinęła głową, po czym przeszła przez scenę i zajęła miejsce. Światła przygasły, a szmer publiczności ucichł w oczekiwaniu. Serce biło jej już zbyt szybko. Beta-blokery miały temu zapobiegać, ale żadna tabletka nie była w stanie uregulować tego, co jej małżeństwo robiło z jej pulsem.

Wtedy zaczęła się muzyka – i stała się Giselle.

Pierwszy akt płynął jak woda. Jej fouettés były czyste, grand jetés wzniosłe. Odnalazła swoją oś w choreografii jak zawsze – scena była jedynym miejscem, gdzie wszystko miało sens.

W połowie drugiego aktu, podczas krótkiej przerwy za kulisami, zerknęła na widownię.

Jayden naprawdę ją oglądał. Nie telefon. Nie Bethany. Ją.

Jego uwaga była skupiona całkowicie na scenie z intensywnością i jakimś podziwem, którego nie widziała od lat.

Pochylił się lekko do przodu, całkowicie pochłonięty, i przez jedną niemożliwą chwilę zobaczyła chłopca z czasów, gdy mieli po szesnaście lat. Tego, który patrzył na jej próby po lekcjach, zanim tragedia Bethany zmieniła go całkowicie.

Coś w piersi Meadow uniosło się z desperacką nadzieją.

On patrzy. Widzi mnie. W końcu widzi tylko mnie.

Wróciła na scenę lżejsza, z ostrzejszymi ruchami. Tańczyła dla niego tak, jak marzyła, odkąd byli tylko znajomymi – jakby mogła sprawić, że zakocha się w niej samą siłą sztuki.

I wtedy, przy kolejnym zejściu ze sceny, to zobaczyła.

Bethany płakała, ramiona drżały, ręce zakrywały twarz.

W sekundę uwaga Jaydena oderwała się od sceny, jakby przecięto sznurek. Pochylił się do Bethany, rękę położył na jej plecach, głowę przybliżył do jej ucha. Cokolwiek mówiła, całkowicie go pochłonęło.

Meadow poczuła pierwszy ostry ból w piersi.

Przebrnęła przez wejście, ale kątem oka widziała, jak wstają z miejsc. Ramię Jaydena objęło ramiona Bethany, prowadząc ją do przejścia ostrożnymi, opiekuńczymi ruchami.

Wychodzili.

Opuścił jej występ, opuścił ją , żeby zająć się Bethany.

Ból w piersi narastał. Serce zadrżało, potem przyspieszyło, ale Meadow przetrwała wariację, oddychając płytko.

Widziała, jak docierają do wyjścia. Widziała otwierające się drzwi. Widziała światło z foyer rozlewające się po czerwonej sukni Bethany. Wtedy Jayden nagle się zatrzymał i odwrócił w stronę sceny, dokładnie w momencie, gdy Meadow rzuciła się w finałowy grand jeté.

Właśnie wtedy jej ciało odmówiło posłuszeństwa.

Wzrok jej się zawęził, a scena przechyliła się, gdy źle zeszła, skręcając kostkę. Upadła, a potem jej głowa uderzyła w podłogę sceny z trzaskiem, który odbił się echem po sali.

Publiczność westchnęła. Muzyka zadrżała i ucichła. Obraz coraz bardziej się rozmazywał, ale przez mgłę widziała ludzi biegnących do niej zza kulis.

Inspicjent, Sofia, jej matka.

Widziała Jaydena przy wyjściu, gdy odwrócił się w jej stronę. Przez pięć niekończących się sekund ich spojrzenia spotkały się na sali. Zobaczyła błysk zrozumienia na jego twarzy – świadomość, że coś jest bardzo nie tak.

Wróć, pomyślała. Proszę, wróć, pomóż mi.

Ale nawet gdy tancerze i ekipa zbiegli się wokół niej, nawet gdy ktoś wołał lekarza, Jayden odwrócił się, gdy ramię Bethany mocniej zacisnęło się na jego, i przeprowadził ją przez drzwi wyjściowe.

Odszedł.

Wybrał ją znowu .

Drzwi zamknęły się za nimi, a świadomość Meadow zgasła wśród dźwięku ośmiuset ludzi wstrzymujących oddech.

Gdy wróciła przytomność, leżała na noszach w korytarzu serwisowym. Nad nią zamajaczyła twarz Sofii, potem jej matki.

– Gdzie jest Jayden? – głos Meadow był zachrypnięty, co sprawiło, że Sofia i jej matka wymieniły spojrzenie.

– Bethany źle się poczuła – powiedziała matka, tonem sztucznie współczującym. – Prosił, żebym ci powiedziała. Musiał się nią zająć.

Te słowa uderzyły ją jak cios w brzuch. – On… odszedł?

– Odszedł – potwierdziła matka, a pod współczuciem kryło się coś twardszego – osąd. Gładziła włosy Meadow z zaskakującą czułością. – Ale będziesz dobrze. Zabierają cię do Lenox Hill.

– Muszę do niego zadzwonić. – Meadow próbowała się podnieść. – Muszę…

– Meadow, nie – powiedziała Sofia.

– Daj mi telefon.

W końcu Sofia wyjęła go z torby Meadow z oczywistą niechęcią. Ręce Meadow drżały, gdy wybierała numer.

Cztery sygnały. Potem jego głos: – Meadow, nie mogę teraz rozmawiać.

– Jestem w karetce… – Jej głos się załamał. – Mocno uderzyłam się w głowę, kiedy upadłam na scenie. Gdzie jesteś?

– Widziałem. Są z tobą ratownicy?

– Widziałeś i mimo to odszedłeś ?

– Ludzie już do ciebie biegli. Miałaś wokół siebie całą ekipę. – Jego ton stał się obronny. – Bethany nie miała nikogo. Przeżywała kryzys, nie mogłem jej po prostu zostawić w foyer…

– Jestem twoją żoną, Jayden… – wyszeptała, powstrzymując łzy.

– To na pewno nic poważnego, Meadow. Wiem, że od tygodni nie jesz porządnie, zawsze tak masz przed występami. Ratownicy sprawdzą cukier, dadzą ci sok i będziesz dobrze.

Jego głos brzmiał zmęczony i spokojny, ale wyczuwała w nim chłodną nutę oskarżenia.

– I jakoś upadłaś i uderzyłaś się w głowę dokładnie wtedy, gdy zobaczyłaś, że wychodzę z Bethany. Wybacz, ale trudno mi wierzyć w taki zbieg okoliczności.

Oddech Meadow zamarł na te słowa. – Myślisz, że zrobiłam to dla… uwagi ?

– Myślę, że twoja irracjonalna i bezpodstawna zazdrość sprawia, że jesteś lekkomyślna. Musisz w końcu zaakceptować, że Bethany jest częścią mojego życia, a te sceny niczego nie zmienią.

Połączenie zostało przerwane, a Meadow wpatrywała się w telefon w swojej dłoni, gdy drzwi karetki się zamknęły. Jej matka płakała, a twarz Sofii pobladła ze złości.

Ale jedyne, o czym Meadow mogła myśleć, to że właśnie upadła na scenie przed ośmiuset osobami, rozbiła sobie głowę, a jej mąż uważa, że zrobiła to dla uwagi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Contract Wife

The Contract Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa