Kontrakt
„Ashley, podpisz to.”
Ashley mrugnęła zdezorientowana, wpatrując się w gruby stos papierów, które Demitri położył jej na kolanach. Atrament na jej świadectwie ślubu jeszcze nie zdążył wyschnąć, a tutaj jej nowy mąż podawał jej długopis, jakby to była jakaś umowa korporacyjna.
Nawet jeśli wiedziała, że małżeństwo nie było z miłości, miała nadzieję na coś więcej.
„Przepraszam?” zapytała, jej głos lekko drżał.
Demitri westchnął, opierając się w luksusowym skórzanym fotelu naprzeciwko niej. Wspaniały apartament dla nowożeńców w hotelu miał być ich schronieniem na miesiąc miodowy, ale bardziej przypominał salę konferencyjną.
„Podpisz kontrakt,” powtórzył, jego ton był płaski i obojętny, jakby nie wymienili właśnie przysięgi przed setką gości godzinę temu. „Jesteś teraz moją żoną, a to jest część umowy.”
Żołądek Ashley się skręcił. Przypomniała sobie desperacką prośbę ojca, by zgodziła się na to małżeństwo.
„To dla rodziny,” powiedział jej ojciec. „Demitri jest hojny. On się tobą zaopiekuje.”
Hojna? Nawet nie zdążyła zdjąć welonu, a już podpisywała jakiś tajemniczy dokument.
„O co tu chodzi?” zapytała, mrużąc oczy.
Ciemne spojrzenie Demitrija spotkało się z jej, i przez krótką chwilę wydawało jej się, że dostrzegła błysk czegoś - żal, wahanie, może? Ale to zniknęło tak szybko, jak się pojawiło.
„To kontrakt małżeński,” powiedział po prostu. „Określa warunki naszej umowy.”
Ashley zmarszczyła brwi. „Warunki? Myślałam, że to małżeństwo, a nie transakcja biznesowa.”
Jego usta wykrzywiły się w delikatnym, bezhumornym uśmiechu. „To jedno i drugie.”
Wpatrywała się w niego, czekając na dalsze wyjaśnienia, ale nic nie powiedział. Po prostu podał jej pióro.
„Nie możesz być poważny,” powiedziała, podnosząc głos.
„Ashley,” powiedział, jego głos był niski i ostry, „jeśli teraz tego nie podpiszesz, natychmiast poproszę o unieważnienie. Ty i twoja rodzina stracicie wszystko. Czy tego chcesz?”
Jej oddech się zatrzymał. Demitri nie był po prostu bogaty — był potężny. Jeśli chciałby zrujnować jej rodzinę, mógłby to zrobić jednym pstryknięciem palców.
Jej ręka drżała, gdy wzięła pióro. „Przynajmniej powiedz mi, co jest w tym,” wyszeptała.
„Dowiesz się wkrótce,” odpowiedział, wstając i poprawiając mankiet rękawa.
Jej żołądek skręcił się. Powinna była nalegać. Powinna była zażądać przeczytania tego. Ale ciężar oczekiwań jej rodziny przygniótł ją jak głaz, miażdżąc jej determinację. Bez słowa więcej podpisała swoje imię na dole ostatniej strony.
Demitri wziął dokumenty bez słowa podziękowania i skierował się w stronę drzwi.
„Czekaj,” zawołała za nim Ashley. „Dokąd idziesz? Czy nie powinniśmy... nie wiem, świętować? To nasza noc poślubna.”
Zatrzymał się w progu, jedna ręka spoczywała na framudze. „Odpocznij trochę,” powiedział, nie patrząc na nią. „Mamy jutro wcześnie spotkanie.”
„Spotkanie? Na co?”
„Idziemy do szpitala.”
Jej oczy rozszerzyły się. „Szpital? Dlaczego?”
Odwrócił się i poprawił krawat, jego wyraz twarzy był nieczytelny. „Aby pobrać twoje jajeczka.”
Cisza wypełniła pokój. Ashley usiadła, jej serce waliło. „Przepraszam?”
Demitri spojrzał na nią, jakby była powolna w pojmowaniu. „To jest w kontrakcie. Twoją rolą jako mojej żony jest dostarczanie jajeczek do zapłodnienia. Elena nie może naturalnie począć, i tu wchodzisz ty.”
Usta Ashley otworzyły się i zamknęły, nie formując żadnych słów. Czuła, jakby grunt przesunął się pod nią.
„Elena? Kim jest Elena?”
Westchnął zniecierpliwiony. „Moja pierwsza miłość. Kobieta, z którą zamierzam spędzić życie, gdy to porozumienie się skończy.”
Głowa Ashley wirowała. „Poślubiłeś mnie... żebym mogła być jakimś rodzajem dawcy jajeczek dla twojej kochanki?”
„Ona nie jest moją kochanką,” poprawił Demitri chłodno. „Jest moją narzeczoną. Jesteś moją żoną tylko z nazwy.”
Klatka piersiowa Ashley się zacisnęła. „Jak mogłeś mi to zrobić?”
On tylko wpatrywał się w nią z nudą.
Wstała, zaciskając pięści. „Jestem osobą, a nie jakimś narzędziem do rodzenia dzieci dla ciebie i twojej narzeczonej!”
Wzrok Demitri'ego pociemniał. „Podpisałaś kontrakt. Zgodziłaś się na to.”
Łzy napłynęły jej do oczu, gdy dotarła do niej rzeczywistość jej sytuacji. Weszła w to małżeństwo myśląc, że to będzie ratunek dla jej rodziny, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że to była klatka dla jej duszy.
„A jeśli odmówię?” rzuciła wyzwanie, drżącym głosem.
„Nie odmówisz,” powiedział pewnie. „Twoja rodzina polega na tobie, a ja zawsze dostaję to, czego chcę.”
Nogi Ashley wydawały się, że mogą się załamać, ale stała prosto, odmawiając pokazania mu, że się złamała.
Odwrócił się i wyszedł.
Gdy tylko drzwi zamknęły się za nim, Ashley opadła na łóżko, łzy płynęły po jej twarzy. Jej wymarzone wesele zamieniło się w koszmar i nie miała pojęcia, jak się z niego obudzić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wystarczy tego
Twoje konto zostało zasilone kwotą 3 000 000 dolarów. Wpatrywała się w wiadomość, czując, jak żołądek jej się skręca. Pieniądze nie były prezentem. Nigdy nie były. Doskonale wiedziała, na co są przeznaczone. Kolejna ekstrakcja. Kolejna wizyta w szpitalu. Kolejne przypomnienie o życiu, do którego była przywiązana.
Jej telefon zadzwonił, wyrywając ją z rozmyślań. Na wyświetlaczu pojawiło się imię, którego obawiała się zobaczyć: Demitri. Ashley westchnęła, zastanawiając się nad zignorowaniem połączenia, ale telefon uparcie wibrował. W końcu odebrała, jej ton był zimny. „Czego chcesz, Demitri?”
„Zakładam, że widziałaś wpłatę”, powiedział, jego głos był oschły i biznesowy, jak zawsze.
„Och, widziałam”, odpowiedziała, opierając się o oparcie krzesła. „I co z tego?”
„I co?” powtórzył, irytacja wkradała się w jego ton. „Ashley, wiesz, na co to jest. Już umówiłem wizytę. Bądź w szpitalu za godzinę.”
„Nie.”
Zapadła cisza, ciężka i naładowana napięciem. „Co właśnie powiedziałaś?”
„Słyszałeś mnie,” powiedziała Ashley, jej głos był pewny. „Nie przyjdę.”
„Ashley,” głos Demitri’ego stał się ostry, zabarwiony niedowierzaniem. „Nie bądź śmieszna. To jest ważne. Elena—”
„Nie waż się nawet wymówić jej imienia przy mnie,” przerwała mu Ashley, zrywając połączenie. „Zniosłam to przez cztery lata, Demitri. Cztery lata traktowania mnie jak maszynę. Mam dość.”
„Podpisałaś kontrakt,” syknął, gdy frustracja wylała się na powierzchnię. „Nie możesz po prostu zdecydować—”
„Patrz, jak to robię,” odparła, a na jej ustach pojawił się uśmieszek.
„Ashley, ostrzegam cię—”
„Nie obchodzą mnie twoje ostrzeżenia,” przerwała. „Możesz wziąć swoje pieniądze i je zjeść. Nie przyjdę.”
Cisza po drugiej stronie linii była ogłuszająca i przez chwilę Ashley myślała, że się rozłączył. Ale potem jego głos znów się pojawił, niski i wściekły.
„Przyjdziesz do tego szpitala, albo niech mnie—”
Nie pozwoliła mu dokończyć. Jednym ruchem kciuka zakończyła rozmowę, rzucając telefon na kanapę obok siebie.
Ashley spodziewała się, że telefon znowu zawibruje, ale nie spodziewała się drugiego powiadomienia. Jej telefon rozświetlił się kolejną wiadomością: Twoje konto zostało zasilone kwotą 3 000 000 dolarów.
Wpatrywała się w ekran, mrugając z niedowierzaniem. Czy on naprawdę właśnie to podwoił?
Śmiech wybuchł z niej, nieproszony i pełen niedowierzania. „Och, Demitri, biedny zdesperowany człowieku.”
Oparła się, ściskając telefon jak trofeum. Zwycięstwo nigdy nie smakowało tak słodko. Po raz pierwszy od lat poczuła, że ma przewagę.
Jej telefon znowu zawibrował. Tym razem to była wiadomość.
Demitri: *To nie jest negocjacja. Wiesz, co jest stawką.”
Ashley przewróciła oczami. Odpisała: „A ja ci powiedziałam, że nie przyjdę. Znajdź inny sposób.”
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.
Demitri: „Nie możesz się z tego wycofać.”
Palce Ashley zawisły nad klawiaturą, zanim w końcu napisała: „Patrz na mnie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować