Wypróbuj mnie
Śmiech Eleny wybuchł, ostry i szyderczy, dźwięk odbijał się echem w pokoju. Ashley zamarła, nadal trzymając telefon w ręku. Jeszcze kilka sekund temu Elena płakała niepohamowanie. Nagła zmiana wydawała się surrealistyczna.
„Co... co jest takie zabawne?” zapytała Ashley, instynktownie cofając się o krok, gdy Elena zmniejszyła dystans między nimi.
Usta Eleny wykrzywiły się w złośliwym uśmiechu. „Naprawdę tego nie rozumiesz, prawda?” powiedziała, jej głos ociekał pogardą. „Myślisz, że masz tu jakąś władzę? Że możesz po prostu odejść?”
Brwi Ashley zmarszczyły się. „Nie gram już w twoje gry, Elena.”
„Och, kochanie, nigdy nie grałaś,” szydziła Elena, robiąc kolejny krok bliżej. Następnie, bez ostrzeżenia, podniosła rękę i spoliczkowała Ashley.
Ashley zatoczyła się, jej policzek płonął, a oczy rozszerzyły się ze zdumienia. „Co do—”
„Myślisz, że możesz mieć Demitri? Mojego Demitri?” wypluła Elena, jej głos podnosił się. „Pozwól, że coś ci wyjaśnię: to wszystko—wszystko, co widzisz—należy do mnie. I ty też. TY NALEŻYSZ DO MNIE!”
Ashley mrugnęła, starając się przetworzyć te słowa. „O czym ty mówisz?”
„Posiadam cię,” syknęła Elena. „Zmusiłam Demitri, żeby cię poślubił. Naprawdę myślisz, że cię wybrał? Proszę cię. Gdybym mu nie kazała, myślisz, że spojrzałby na ciebie dwa razy?”
Serce Ashley zamarło. „Ty… zmusiłaś go, żeby mnie poślubił?”
Uśmiech Eleny się poszerzył. „Oczywiście, że tak. Jego rodzice mnie nie zaakceptowaliby, a bez ich aprobaty Demitri nie miałby szans na odziedziczenie czegokolwiek. Ale brak dziedzica? Brak dziedzictwa? To nie wchodziło w grę. Więc wymyśliłam genialny plan—ciebie.”
Ashley poczuła, jak pokój wiruje, gdy słowa Eleny do niej dotarły.
„Jesteś tylko wygodnym narzędziem,” kontynuowała Elena, jej ton był lodowato zimny. „Twoje jajeczka? To ofiary, które składasz, żeby zatrzymać mojego mężczyznę. I nie łudź się, że kiedykolwiek coś z nich wyniknie. Nic się z nich nie stanie, chyba że ja tego zechcę.” Zbliżyła się, a jej głos zniżył się do jadowitego szeptu. „Więc dopóki nie powiem inaczej, będziesz robić, co ci każę. Albo.”
Żołądek Ashley się skręcił, a dłonie zacisnęły się w pięści. Ale zamiast strachu, coś innego wezbrało w niej—gniew.
„Jesteś szalona,” powiedziała w końcu Ashley, jej głos był niski, ale pewny.
Oczy Eleny zwęziły się. „Uważaj na słowa, dziewczynko.”
Ashley wyprostowała się, unosząc podbródek. „Albo co? Znowu mnie spoliczkujesz? Zagrozisz mi jeszcze bardziej? Śmiało, Eleno. Skończyłam pozwalać tobie lub Demitriemu kontrolować moje życie.”
Elena znowu się zaśmiała, choć tym razem było w tym pewne napięcie. „Myślisz, że jesteś w pozycji, żeby stawiać żądania?”
„Tak,” powiedziała stanowczo Ashley. „Mówiłam serio, kiedy powiedziałam Demitriemu, że chcę rozwodu. Skończyłam—na dobre.”
Uśmiech Eleny zniknął. „Nie możesz po prostu odejść! Jesteś niczym bez nas.”
Ashley odwróciła się, by odejść, ale zanim zdążyła zrobić kolejny krok, Elena chwyciła za garść jej włosów, szarpiąc ją do tyłu.
„Nigdzie się nie wybierasz!” wrzasnęła Elena.
Ashley obróciła się, uwalniając się szybkim, mocnym szarpnięciem. Jej dłoń uderzyła w policzek Eleny z głośnym trzaskiem, którego dźwięk odbił się echem po pokoju.
Elena zatoczyła się, jej ręka powędrowała do twarzy, a ona patrzyła na Ashley z niedowierzaniem.
Ashley uśmiechnęła się, poprawiając włosy na swoje miejsce. „To ostatni raz, kiedy mnie dotykasz,” powiedziała chłodno.
Zanim Elena zdążyła się otrząsnąć, Ashley ruszyła w stronę drzwi. Zatrzymała się z ręką na klamce, rzucając spojrzenie przez ramię. „A, i jeszcze jedno — powiedz swojemu słodkiemu mężczyźnie, żeby jutro o 10 rano czekał na mnie w ratuszu. Jeśli spóźni się choćby minutę…” Zostawiła słowa w powietrzu, jej uśmiech stawał się lodowaty. „…sprawię, że świat dowie się o waszym małym układzie.”
Twarz Eleny wykrzywiła się z wściekłości. „Nie odważyłabyś się!”
Ashley przechyliła głowę, jej oczy błyszczały wyzwaniem. „Spróbuj mnie.”
Z tymi słowami otworzyła drzwi i wyszła, pozostawiając Elenę kipiącą z wściekłości i bez słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozwód
Telefon zadzwonił dokładnie o 10 rano. To była oczywiście Elena.
Ashley odebrała bez wahania, już wiedząc, czego się spodziewać.
„Nie rób nic głupiego,” głos Eleny był lodowaty, kpiący ton wyciekał z każdego słowa. „Jeśli to zrobisz, będziesz tego żałować. Nie będziesz miała nikogo, Ashley. Nikogo.”
Ashley przewróciła oczami, jej palce zacisnęły się mocniej na telefonie. Gniew, który w niej narastał, tylko się potęgował.
„Naprawdę?” odparła, jej głos ociekający sarkazmem. „To groźba, Elena? Bo, spoiler alert, już przegrałaś.”
Zanim Elena zdążyła odpowiedzieć, uwagę Ashley przykuł dźwięk nadjeżdżającego samochodu. Spojrzała przez okno i zobaczyła elegancką czarną limuzynę.
Mówisz o diable...
Demitri wszedł na przednie schody, jego zwykle pewny krok dzisiaj wydawał się arogancki.
„Ashley,” powiedział, jego ton jak zawsze zimny. „Musimy porozmawiać.”
Nie przejęła się, żeby od razu odpowiedzieć, zbyt zajęta kipieniem złością z powodu słów Eleny. Jej myśli pędziły, gdy przypominała sobie obietnicę, którą złożyła sobie. Jeśli Demitri się nie pojawi, świat dowie się, co się dzieje. Ujawni go. I była więcej niż gotowa to zrobić.
Ale teraz, gdy stał przed nią, jej determinacja zaczęła słabnąć.
Ashley skrzyżowała ramiona, zmuszając się do spotkania z jego wzrokiem. „Żadnych rozmów. Jesteś tutaj. Załatwmy rozwód, dobrze?”
Demitri westchnął, wyraźnie sfrustrowany. „Nie rozumiesz, Ashley. To wszystko — my — nigdy nie było prawdziwe. Nigdy cię nie kochałem. To było tylko układ biznesowy, ale teraz…” Urwał, jego oczy zwęziły się, gdy stanął wyżej, jakby to wszystko było częścią jego mistrzowskiego planu.
Serce Ashley zatonęło, słowa uderzyły ją mocniej, niż się spodziewała.
„A teraz co? Jesteś gotów mnie porzucić i wziąć Elenę jako swoją ‘prawdziwą’ żonę?” wypluła, jej głos drżał z wściekłości. „To o to chodzi, Demitri? Już poprosiłam o rozwód i oto jesteśmy. Załatwmy to i przestań marnować mój cholerny czas!”
Ashley poczuła, jak jej tętno przyspiesza, gdy słowa do niej docierały. Chciała krzyczeć, rzucić czymś — czymkolwiek — ale zamiast tego stała tam, otępiała.
Ruszyła w stronę podium, gdzie mieli unieważnić swoje małżeństwo, a on poszedł za nią.
Po podpisaniu stanęła za nim, czekając, aż zrobi to samo.
Demitri mrugnął, oszołomiony, zanim powoli sięgnął po papiery. Nie powiedział ani słowa, gdy składał swój podpis na linii, pieczętując ich losy.
Z tym odwróciła się i wyszła przez drzwi, dźwięk jej obcasów odbijał się echem w pustym domu. Na zewnątrz szofer stał obok luksusowego samochodu, jego postawa była nienaganna, gdy otwierał dla niej drzwi.
„Madame,” powiedział uprzejmie, kłaniając się lekko i wskazując na pojazd.
Ashley wsiadła na tylne siedzenie, czując napływające uczucie ostateczności. Założyła okulary przeciwsłoneczne, ciemne szkła ukrywały jej stalowe spojrzenie, gdy wyciągnęła z torby małe urządzenie. To był dyktafon. Była sprytna. Miała wszystko udokumentowane.
„Zawieź to do JPN media,” poleciła kierowcy niskim, spokojnym głosem. „Powinno być w wiadomościach dziś wieczorem. Upewnij się, że to dostaną.”
Niech świat się dowie.
Niech Demitri i Elena mają swoją małą grę. Teraz była jej kolej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gra zaczyna się, Eleno
W chwili, gdy Elena zobaczyła wiadomość na ekranie, serce jej zamarło. Wpatrywała się w telewizor, jej twarz pobladła, gdy na ekranie pojawił się zadowolony uśmiech Ashley.
Nagranie zdrady Demitri i jej przyznanie się do manipulacji procesem zapłodnienia jajeczek było teraz wiedzą publiczną. Cały świat dowie się, co zrobili.
"Ta suka!" syknęła Elena, uderzając pilotem o stolik kawowy. Wyciągnęła telefon, jej palce drżały, gdy wybierała numer Ashley.
Sygnał.
Sygnał.
Brak odpowiedzi.
"Oczywiście, że nie odbiera," mruknęła Elena, jej głos był pełen furii. Rzuciła się na kanapę i napisała zjadliwą wiadomość.
"Myślisz, że to koniec? Pomyśl jeszcze raz, Ashley. Pożałujesz, że mnie przekroczyłaś. Jeszcze nie widziałaś najgorszego we mnie."
Wysłała wiadomość z zadowolonym uśmiechem, pewna, że groźba sprawi, że Ashley zadrży w butach. Ale właśnie wtedy, gdy opierała się z powrotem, rozkoszując się własną arogancją, drzwi do pokoju otworzyły się z siłą, która zatrzęsła ścianami.
Demitri wpadł do pokoju, jego twarz wykrzywiona z wściekłości.
Elena zamarła. Spodziewała się, że będzie zły, ale to? To było coś innego.
"Demitri!" wykrztusiła, szybko wstając, próbując się opanować. "Co się dzieje? Dlaczego ty—"
Zanim zdążyła dokończyć, Demitri był już przy niej. Nie zastanawiał się ani chwili. Jego ręka wystrzeliła, a jednym szybkim ruchem uderzył ją w twarz.
"Jak śmiesz!" krzyknęła Elena, jej oczy szeroko otwarte ze zdumienia. Zachwiała się, trzymając się za policzek.
Demitri trząsł się z gniewu. "Jak śmiem?!" odpowiedział, jego głos był niskim warkotem. "Jak śmiesz niszczyć wszystko, na co pracowaliśmy? Osiem dobrych szans, Eleno! Osiem! Upewniłaś się, że straciliśmy każdą z nich!"
Elena mrugnęła, jej policzek wciąż piekący. "Myślisz, że pozwolę, aby jajeczko tej kobiety stało się naszym dzieckiem? Oczywiście, że nie!" warknęła, jej głos podnosząc się z gorąca kłótni.
Demitri zacisnął pięści. "Celowo upewniłaś się, że z tych jajeczek nie będzie żadnego dziecka! To ty sabotowałaś wszystko! Nie obchodziło cię nas, nasza przyszłość!"
"Nie waż się obwiniać mnie!" krzyknęła Elena, robiąc krok w jego stronę.
Demitri cofnął się o krok, jego oczy zimne i niewzruszone, patrząc na nią z rozczarowaniem. "Skończyłem, Eleno. Skończyłem z tym wszystkim."
Elena zamarła, jej serce zamarło na chwilę. "Co masz na myśli, mówiąc 'skończone'?"
Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego odwrócił się w stronę drzwi, z zaciśniętą szczęką, plecami do niej.
Elena ruszyła w jego stronę, desperacja wkradła się do jej głosu. "Demitri, poczekaj!"
Sięgnęła po niego, jej dłoń musnęła jego klatkę piersiową, palce błagały, by został. Ale Demitri wzdrygnął się i szybkim ruchem odepchnął ją.
"Powiedziałem, że skończyłem," powtórzył, jego ton był ostateczny. "To koniec."
"Cóż, ja dopiero zaczynam," odparła Elena, jej głos pełen jadu, gdy patrzyła, jak odchodzi.
Przesuń w górę, aby kontynuować